Minister Zdrowia wskazała owej dziewczynce szpital, w którym mogła usunąć ciążę i rzeczywiście to zrobiła. Osoby związane ze środowiskiem "Frondy" zorganizowały akcję, by przesyłać do biskupa wiadomości z podejrzeniem o pomocnictwo w przestępstwie kanonicznym zagrożonym ekskomuniką. Reakcją było szaleństwo nienawiści mediów niekatolickich. Media katolickie, jak zazwyczaj, nabrały wody w usta. Nikt nie zastanawiał się jaka jest prawda i gdzie jest dobro.

Faktem jest, że przedstawiciele hierarchii kościelnej rzadko wspominają o konsekwencji duchowej aborcji i pomocnictwa w zabijaniu dzieci. Aborcja łączy się dla matki i lekarza automatycznym wyłączeniem z Kościoła czyli ekskomuniką. Jedność z Kościołem można odzyskać jedynie przez spowiedź w specjalnie do tego celu wyznaczonym kościele. Takie są fakty. Faktem jest również, ze akcja frondystów, mimo mej długoletniej sympatii, była trochę nieprzemyślana. Czuło się nieco atmosferę stosów w słusznej sprawie. Myślę, że było to nieumiejętne. Koniecznie trzeba uświadamiać, że Bóg stawia wymagania wobec swoich wyznawców a przynależność do wspólnoty Kościoła "kosztuje". Trzeba jednak pamiętać, że wojna duchowa z pogaństwem jest straszna i wymaga umiejętności - trzeba prosić Ducha o jej dar dla chwały Boga i zbawienia braci.

Jest jednak myśl godząca "za" i "przeciw" w tej sprawie. Takie zachowanie frondowców może być podyktowane ostrą walką ideologiczną po stronie idei lewicowych. Wiadomo, że w mediach publicznych pewne treści "nie przejdą". Przykładem może być znany benedyktyński seksuolog, który chcą przedstawić niektóre aspekty antykoncepcji oraz metod naturalnych, spotkał się w kuluarach jedynie z "litanią" zakazów - "nie może pan mówić o ...". Chcąc zwrócić uwagę na znaczenie postępowania w stosunku do komunii Kościoła trzeba być może zaszokować, aby ktokolwiek chciał o tym powiedzieć na forum. Może pobudzi to też hierarchów Kościoła do jasnego określenia stosunku w tej sprawie.

Jak mogę się domyslać ten zacny pomysł był efektem niedzielnej porażki Polski z Niemcami. Chodzi mianowicie o strzelca dwóch bramek dla naszych zachodnich sąsiadów Lukasa Podolskiego - Polaka, urodzonego w Niemczech, którego rodzina do tej pory mieszka w Gliwicach.

Ten, kto choć trochę zna historię Polski (a minister edukacji znać powinien) wie, jak zagmatwane były losy ludności pogranicza polsko-niemieckiego w przeszłości.Głównie Górnego Śląska, Opolszczyzny, choć nie wolno zapominać też o Gdańsku, Wrocławiu i Wielkopolsce. Na tych ziemiach do dzisiaj na porządku dziennym, są  rodziny mieszane. Obok siebie mieszkają ci, którzy poczuwają się do niemieckości, jak i polacy. Ludzie, którzy posiadaja podwójne obywatelstwo. Generalizując, starsze pokolenie zostało na ojcowiźnie zaś młodzi wyjechali przed laty do Niemiec, szukając tam dobrobytu, lepszego standardu życia. I choć, ci wyjechani, związali swoje życie z Niemcami, to w dalszym ciągu pozostali Polakami. Ich dzieci urodziły się już za zachodnia granicą, chodziły do tamtejszych szkół - a mimo to w domu ciągle używano polskiej mowy. Z takiej właśnie rodziny pochodzi Lukas.

Ten, kto oglądał mecz zauważył, że Podolski po zdobyciu każdej z bramek nie wykonał żadnego tańca radości, nie pokazał żadnego gestu charakterystycznego dla szczęśliwych zdobywców gola. Przeciwnie - był poważny. Ten dojrzały człowiek był najwyraźniej rozdarty - wybrał Niemcy na swój dom, tam doskonalił się piłkarsko (czego nie uczyniłby w grając w polskiej lidze, która jaka jest wszyscy wiemy) i dla reprezentacji Niemiec  zdecydował się grać. Znając realia nikt go pewnie nie pytał czy chciałby grać dla Polski. Jednak - jak sam powtarza w wywiadach - czuje się tez Polakiem, bo historii rodziny nie na się wymazać.

Stąd ja sam jestem pełen podziwu dla dojrzałości tego młodego człowieka i jego reakcji po zdobyciu bramek. Chylę przed Tobą czoła Lukas. Wybrałeś Niemcy, trudno, ale szanuję Twój wybór.

LPR jest partią, która słynie z tego, że jej członkowie, co jakiś czas pojawiają się w mediach za sprawą coraz to idiotycznych pomysłów. By zaistnieć. Szkoda tylko, że jako wykształceni, nie znają konstytucji RP, która wyraźnie mówi, że nie można nikogo pozbawić obywatelstwa bez zgody zainteresowanego - on sam musiałby dobrowolnie zrzec się go. I takie osoby chciały reformować polskie szkolnictwo. Całe szczeście, ze nie dane im było dokończyć dzieła - inaczej sam chyba zrzekł się obywatelstwa, aby tylko nie mieć z tego typu osobnikami.

Nie chcę już nigdy więcej słyszeć o ksenofobii, nietolerencji i głupocie w Polsce. A taka wizja Polski marzyła się politykom z LPR.

I mam jeszcze serdeczną prośbę do pana Orzechowskiego i jemu podobnych... NIE ZABIERAJCIE WIĘCEJ PUBLICZNIE GŁOSU I LISTÓW NIE PISZCIE DO PREZYDENTA. Wstydu sobie i innym oszczędzcie.

Czasami zadziwienie światem jest oznaką świeżości. Życie bez zadziwienia jest pozbawione smaku! Dobrze jednak, jeżeli zadziwiamy się pięknem, dobrem, prawdą. Gorzej zdecydowanie, jeżeli nasze emocje skierowane są ku głupocie.

Niby przerośnięci jesteśmy pop-kulturą, postmodernizmem, relatywizmem, rzeczywistością wirtualną, światem medialnym i kilkoma jeszcze śmieciami. A jednak, błądzenie po odmętach nierozsądku powinno budzić negatywne reakcje.

Zastanawia mnie, jakie dalekosiężne konsekwencje będzie miało dla ludzkości porzucenie pytań o piękno, dobro i prawdę. Jak dalece jeszcze musimy błądzić, żeby się obudzić? Czy zdążymy się obudzić? Czy zrozumiemy, że tych wartości trzeba szukać, choćby przez całe życie nie znalazłoby się odpowiedzi?

Nie są to słowa osoby zanurzonej w żalu i desperacji. Mój nastrój jest co najmniej dobry, pogoda piękna, dzieci zdrowe. Dzisiaj jednak, jest Święto Ducha Prawdy i Mocy. Jeżeli odrzucimy Jego Prawdę pozbawimy się Jego Mocy.

Boże Narodzenie

Dzyń, dzyń, dzyń

Idzie Mikołaj

Brzęczą dzwonki

Bóg się rodzi

Renifery wcale nie jedzą pierogów z kapustą i grzybami

Bożonarodzeniowy szwedzki stół! Bo przecież Budda i Mahomet też się kiedyś urodzili, i Mojżesz i Maria Curie...

Bóg się rodzi! Jak ktoś się dobrze zastanowi to musi paść na twarz. Czy zastanawiałeś się kiedyś co to oznacza, że Bóg Najwyższy, Nieskończony, Wieczny się rodzi? Czy myślałeś kiedyś, że to małe dziecko, to Te, którego tchnienie podtrzymuje twoje życie; ba, ten, którego myśl daje istnienie wszystkiemu, co istnieje!?

Przez ten cud Bóg mówi nam dwie rzeczy. Po pierwsze, głosi, że życie człowieka zostało podniesione do nieskończonej godności, bo sam Bóg żyje takim właśnie życiem. Po drugie, że życie jest nasze indywidualne i nigdy do nas nie należy. Kto chciałby swoje życie zachować dla siebie, straci je. Życie jest nasze, byśmy daje je innym. Sam Bóg zrezygnował z własnej chwały, by dać ją nam. Nie tylko, ze nie jesteśmy samotną wyspą. Nie tylko, abyśmy mieli zauważać innych - my musimy stracić swoje życie dla innych - a wtedy zyskamy swoje życie i będziemy szczęśliwi.

Tu zaczyna się cywilizacja miłości!

Bóg mówi: "Twoje życie jest nieskończenie ważne, bo Ja stałem się człowiekiem. Naśladuj mnie i oddaj swoje życie dla innych, a będziesz szczęśliwy". Kto utraci swe życie, zachowa je. To istota Ewangelii.

Diabeł nie mówił od razu "zabijajcie nienarodzonych! nie bądźcie wierni żonom i mężom! kradnijcie!". On powiedział nam - szczęście zależne jest od realizacji twoich potrzeb, począwszy od fizjologicznych na potrzebie samorealizacji kończąc. Ty jesteś najważniejszy! Jak uczynisz siebie szczęśliwym, to i innym będzie lepiej! A ludzi sobie dopowiedzieli - więc dopuszczalne jest ...

Diabeł mówi to samo co Bóg ("żyjecie, by być szczęśliwymi"), ale źródło szczęścia widzi odwrotnie. Ojciec kłamstwa, jak zwykle, odwraca wszystko do góry nogami. On jest dobrym strategiem - nie kwestionuje wprost Bożych słów, ale udaje je, naśladuje je, niezauważalnie podważając podstawy.

Budowanie cywilizacji miłości musi zacząć się od zdecydowanego odwrócenia myślenia o szczęściu, a ludzie sobie dopowiedzą, co jest dobre a co złe. Dopóki nie odwrócimy tej rzeki (tzw. psychologii humanistycznej, zresztą marginalizowanej i ośmieszanej przez główne nurty psychologii), nie mamy po co odzywać się w sprawach szczegółowych. Potrzebujemy odnowy podstawy myślenia. Boże Narodzenie to najlepsza na to chwila.

Myślę jednak, że w gruncie rzeczy jest szczęśliwa. Zwróciła na siebie uwagę. Może ktoś pomoże jej rozwiązać nastoletnie problemy. Problemy na tyle poważne, by od nich uciekać w tak dramatyczny sposób. Problemy na miarę 12 latki. Naprawdę poważny ciężar. Każdy siłacz znajdzie ciężar, którego nie uniesie, choć może uśmieje się, że słabszy też taki znalazł.

Nie chciałbym jednak roztrząsać jej psychiki. Nie jestem psychoterapeutą. Chcę spytać siebie i was o rzecz zasadniczą: kto zawiódł? Czy rówieśnicy, którzy rozsyłali MMS-ami jej zdjęcia ukazujące pocałunki - czy ich rodzice, którzy nie wpoili im zasad dobrego współżycia społecznego. Wchodząca nieco za wcześnie w dorosłe role dziewczynka - czy społeczeństwo, które pozwala na promowanie w mediach sprzyjających ku temu norm kulturowych. Sandra, która nie potrafi radzić sobie z problemami - czy jej bliscy, którzy jej tego nie nauczyli. Dziecko, które w taki sposób komunikuje swoje nieszczęścia - czy tryb życia, który każe nam gonić i pozbawiać się kontaktu z najbliższymi.

W pracy nauczycielskiej widzę z bliska tragedie wielu młodych ludzi. Widzę skutki rozwodów czy alkoholizmu rodziców, permisywizmu wychowawczego i braku aktywności psycho-fizycznej, itd. Nie chcę i nie potrafię odpowiedzieć na pytania "w sprawie Sandry". Chcę jedynie byśmy zaczęli traktować takie sytuacje jako porażkę nas jako dorosłych, rodziców, nauczycieli, bliskich i członków społeczeństwa. Takie rzeczy nie zdarzają się ot tak, bo takie jest życie. Zdarzają się, bo my takie życie aranżujemy!