Idzie nowe?

Foto z gazetki reklamowej sieci sklepów ROSSMANN

Po pierwsze: konflikt nazewniczo-znaczeniowy. Określanie produktu smażonym pozwala na domniemanie, że obróbka termiczna, powodująca zmianę jego stanu skupienia, spoistości, konsystencji, odbywała się z udziałem i w towarzystwie tłuszczu. No a hauskäse Frąckowiaków jest ponoć beztłuszczowe... Chyba, że są sposoby smażenia na wodzie, na tlenie, na azocie, na niczym. Nie wiem, nie znam się, fachowcem nie jestem.

Po drugie i ważniejsze: smak sera. A właściwie - brak smaku. Nie wiem, jak smakują normalne, tłuszczowe sero-smażeniny tej firmy (patrz: foto asortymentu poniżej), bo nie jadłam (wątpię jednak, czy i one choć na metr zbliżają się do ideału hauskäse). Z całą odpowiedzialnością mogę natomiast powiedzieć, że nazywanie beztłuszczowego gluta "serem smażonym" jest potwarzą dla prawdziwego hauskäse. Więcej mogę powiedzieć: że w sklepach ten glut powinien stać między zaprawą murarską a klejem do tapet, zamiast kalać szlachetny ród nabiałowy, rozpierając się w ladzie chłodniczej między mlekiem a twarogiem.

Zdaję sobie sprawę, że wymagać od żywności fabrycznej smaku identycznego z domowym to trochę tak, jakby żądać od producenta krasnali ogrodowych finezji ręcznego wykończenia pompona każdej krasnalowej czapki. Ale na litość delikatnych konsumenckich trzewiów: trochę producenckiej przywoitości nie zawadziłoby. Jeśli z jakiś powodów smażony ser beztłuszczowy nie może smakować jak coś na kształt sera smażonego, to niech on smakuje przynajmniej jakoś. Bo smakując nijakim glutem, nie smakuje wcale.

Zastanawia mnie jeszcze jedno: czy państwo Frąckowiakowie mieli kiedykolwiek okazję próbować opluwaną przeze mnie substancję?... Szczerze w to wątpię, bo po jej degustacji nikt przy zdrowych zmysłach (chyba, żeby mu bozia złośliwie poprzełączała kabelki w aparaturze organoleptycznej) nie wypuściłby w naród ukrytych pod wieczkiem z napisem "smażony ser kminkowy" regularnych smarków z kminkiem. Nie mówiąc już o firmowaniu ich swoim nazwiskiem... Absolutnie nikt. Bo to wstyd, i już.

Gdyby czasy, w jakich żyjemy były promanualepistolograficzne, gdybyśmy wciąż z drżeniem serca wypatrywali listów przesyłanych dzięki uprzejmości matuszki Poczty Polskiej, to wyrwę jak po bombardowaniu zamiast skrzynki na listy, uznałabym za zamach na wolność korespondencji i nieskrępowany przepływ informacji.

Skoro jednak żyjemy w czasach proemailograficznych i zamiast pana w czapce z żółtą trąbką wypatrujemy raczej migającego w kompie powiadomienia "You've got mail", to ja mówię: "luuuz", a dziurę (jej podobizna niżej) poczytuję za żarcik opieszałej ekipy remontowej rozgrzebującej mi właśnie klatkę schodową, która nie wyrobiła się after skrzynka's demontaż z remontażem owej.

A oto jak wygląda ta urocza, dziurzasta zaskoczka, na którą natknęłam się, kiedym to dziś rankiem do sklepu po mleko szła:

Zabawa, nie powiem, żeby najbałdziej przednia, ale zawsze to jakaś alternatywa bezproduktywnego byczenia się, kiedy to nima ani pomysłu, ani większych chęci na to, żeby z nudą się rozprawić.

(klik w obrazek dla powiększenia)

Imidż utrafiłam na Social Wallpapering (przejrzyjcie - warto! piękne obrazki), po rekomendacji Eskeya

To, co widać poniżej, nie jest fajnym ssaniem: jest klasycznym przykładem meganiekulowej złośliwości głupiego, głupiego losu. Oraz seedów, których (no jakże mi miło) musiało zabraknąć tak ni stąd, ni zowąd (no jakże fajnie), na 0,01% przed ukończeniem pobierania pliku, który pobierał się bezproblemowo przez całe 99,9% whopsasywania równiutkimi tempami do kompa.

No żeby to cholera - tak się po prostu nie robi, żeby na 40 KB przed końcem ssanie się wyłączało, i już!

(klick w obrazek, żeby powiększyć)

* waciarzokrążca - neologizm taki (równie głupi, co głupie przerwanie pobierania pliku w najgłupszym z możliwych momencie, o czego szczegółach wyżej) na określenie faceta z ustrojstwem do robienia waty cukrowej, krążącego po miastach, miasteczkach, pojawiającego się nie wiadomo kiedy, nie wiadomo skąd, na osiedlach oraz w innego typu skupiskach ludności, charakteryzujących się wysokim odsetkiem dziecięctwa, gotowego wydać całe kieszonkowe na obrzydliwie słodkie, waciane nic

Tak czi owak, najs'n'fani metka.

fot. ole

Więcej: "Prałat Jankowski: brzydkie nie mają szans"