Więc wyszedłem. A dzisiaj pozwalam sobie na garśc uwag dotyczących spraw do niedawna bieżących i tych bardziej już zaszłych. Opatrzę więc skrótowo przebrzmiałe i niewybrzmiałe newsy krótkim komentarzem.

1. Rozpad LiD-u, Sprawa Olewnika, powroty Borowskich i Cimoszewiczów.

Z rozbrajającą szczerością przyznał był marszałek (były) Borowski, że problemy polskiej lewicy postkomunistycznej nie powstały dzisiaj, ale już w 2003 roku. Prawda to święta. Problemy postkomunistycznej lewicy rozpoczęły się, kiedy majatek państwowy przestał wystarczać do zaspokojenia apetytów wszystkich beneficjentów "przemian". Czas mija i lody coraz mniej słodkie, choć apetyty wciąż wilcze. Stąd - z braku dostatecznej ilości słodkiego surowca - wzięła się wojna gangów, której emanacją stała się "zaskakująca" i "porażająca" afera Rywina.

Już od czasów Millera stało się jasne, że lewica postkomunistyczna nie może zarządzać państwem w oparciu o aparat państwa z jednej strony, a aparat mafijny z drugiej. Stąd z kolei brały się smutne koleje losów niektórych byłych kolegów z wojska i resortów, czego Jeremiasz Barański dobitnym przykładem.

Biznes nam spoważniał i fraternizować się z byłymi podrzędnymi ubekami nie będzie. Poza tym, po wejściu Polski w struktury unijne, biznesowi potrzebni są światlejsi reprezentanci. Wyksztłaceni i najlepiej z tytułami. Słowem: nadeszły czasy fachowców, którzy zastapią nienadajace się już do niczego "mamuty".

Zanim człowiek prosty (np. były szef jakiejś podrzędnej ekspozytury SB) się domysli, człowiek inteligentny już wie, więc nie dziwota, że rozpadł się LiD, który opuscili ci inteligentniejsi, w dodatku demokraci.

I nie minął miesiąc, kiedy rozpętała się afera p.Olewnika! Straszne rzeczy! Lokalny przedsiębiorca zaszczuty przez miejstniejacy jeszcze dwa-trzy miesiące temu układ mafijno-policyjno-polityczny!

Miał szczęście swoją drogą pan Olewnik-senior! Gdyby nie sprzyjająca koniunktura mógły pewnie jeszcze latami czekać na sprawiedliwość! A tak doczekał się dając (zakładam, że nieświadomie) wszystkim lokalnym biznesmenom czytelny sygnał gdzie ochrony nie szukać, a gdzie szukać należy, najlepiej od zaraz.

To potężny cios w zaplecze lokalnych szejków z szajki "mamutów", których powaga i wiarygodność została publicznie podważona przed kamerami w godzinach największej oglądalności. Bye, bye, mamuty! Nadchodzi czas słoni nowoczesnych i manualnie :-) zdatnych do precyzyjnej wszak czynnosci kręcenia.

2. Odebranie Polsce prawa organizacji Euro 2012 miałoby dalekoidące skutki społeczne; mogłoby spowodować "paraliż narodowej woli" wszędzie tam, gdzie idzie o sprawy ogólnonarodowe, jak ogłosiło w specjalnym raporcie.

Nie od dzisiaj jednak wiemy, że wszędzie tam, gdzie dochodzi do udanej realizacji naszej narodowej woli kończy się antysemityzmem i awanturami w Europie.

Być może odebranie Polsce prawa do organizacji Euro rozwiązałoby ten bolesny problem i nasza narodowa wola zostałaby przytemperowana do własciwych rozmiarów? Do rozmiarów dresa oglądającego nowoczesną budowlę w centrum Berlina z rozdziawioną paszczą? Jakieś Centrum lub "Znak" dajmy na to?

A przy okazji wspomniane prawo odebrano by i Ukrainie, co potwierdziłoby tezę wielu mądrych ludzi z miasta Moskwy o sezonowości tego tworu państwowego.

Jakkolwiek nie byłaby frustrujaca sytuacja znalezienia się wśród narodów i państw niepoważnych, pocieszajmy się, że przy tej okazji wiele naszych hydr narodowych zniknie jak sen złoty, a i mroki naszej przeszłosci przestaną krążyć po salonach strasząc intelektualistów.

Zresztą, jak mamy urzadzać jakieś europejskie zawody w kopaniu gały, skoro lada moment nie dość, że nie zarobimy na tym interesie z Unią, to jeszcze możemy dołożyć w formie składki, która nie wróci w postaci jakichkolwiek dotacji na cokolwiek, co będziemy chcieli wybudować, jako że nie potrafilismy się dogadać z organizacjami pozarządowymi ekologów?

Czujecie w którym kierunku umyka aromat lodowy?

A pointy i klamry dostarczy nam wobec umykających aromatów przywołany na wstępie marszałek Borowski: "SdPl ustami Marka Borowskiego proponuje "nowe otwarcie", które ma jednocześnie oznaczać odrzucenie starych szyldów. Według lidera SdPl "w Polsce wyborców o lewicowych przekonaniach, jest około 25-30 procent". - Oni są wszędzie, trzeba do nich dotrzeć, to również młodzi ludzie. Trzeba stworzyć nowy zespół liderski. Powinny to zrobić środowiska pozaparlamentarne: polityczne (Zieloni [podkr.moje Rolex], Partia Kobiet) czy pozapolityczne (Krytyka literacka)"

(za onet.pl)

http://wiadomosci.onet.pl/1739486,11,kryzys_lewicy_trwa_od_2003_roku,item.html

Wot, strateg!

Pozdrawiam!

Zaburzenia schizoidalne można zresztą zdiagnozować np. na podstawie wypowiedzi Wojciecha Olejniczaka na Radzie Krajowej SLD, który zapowiada, że partia wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom młodszych wyborców - m.in. w tym celu ma poszerzyć współpracę ze związkami zawodowymi... Naturalnie, młodzi wyborcy marzą o silnych związkach zawodowych... Oczywiście, jest to nieporozumienie - abstrahując od niezdrowo silnej pozycji związków zawodowych w Polsce, rolą tych struktur jest ochrona interesów ich członków, a więc już zatrudnionych, co zazwyczaj jest sprzeczne z interesami młodych ludzi poszukujących pracy lub wchodzących dopiero w życie zawodowe. Jest to sprzeczność, której pogodzić się nie da.

Wracam do Raportu. Prof. Janusz Reykowski zgodził się firmować dokument swoim nazwiskiem i został jego redaktorem, jednak wśród jego autorów znajdują się są także Jerzy Wiatr, Krzysztof Janik, Lech Nikolski, Andrzej Celiński, KTT czy Robert Walenciak. Zgoda, są to ludzie inteligentni, ale trudno się spodziewać, aby ich przemyślenia wniosły ożywczy powiew do programu lewicy... Czytamy zatem w Raporcie postulaty priorytetów programowych:

• Określenie sposobów demontażu państwa policyjnego, które doprowadzą do lepszych gwarancji praw i wolności jednostki, a zarazem do większego poziomu bezpieczeństwa i skuteczniejszej walki z patologiami.
• Tworzenie warunków dla przyspieszenia cywilizacyjnego postępu i modernizacji kraju,
• Rozwinięcie programu zwalczania ubóstwa i różnych form upośledzenia społecznego tworząc warunki dla masowego kształcenia i doskonalenia zawodowego, aby w ten sposób zwiększać szanse zatrudnienia i awansu (w szczególności polepszając dostęp do wykształcenia młodzieży ze wsi i małych miast), warunki dla poprawy sytuacji kobiet w Polsce (m.in. przez upowszechnienie systemu opieki nad małymi dziećmi, oświatę seksualną i pomoc dla samotnych kobiet).
• Określenie roli sfery prywatnej i publicznej w zaspakajaniu potrzeb społecznych i pobudzaniu tendencji rozwojowych – chodzi tu przede wszystkim o takie obszary, jak ochrona zdrowia, edukacja, media elektroniczne i in.
• Zapewnienie laickości państwa i ograniczanie konfliktów na tle światopoglądowym i obyczajowym.
• Wspomaganie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego.
• Stworzenie lepszych warunków dla rozwoju nauki i środowisk twórczych.

Jest to stek truizmów, które mogą uznać za swoje wszystkie siły polityczne w Polsce. Już o moich refleksjach dotyczących lewicy pisałem (Quo vadis, lewico), ale w kontekście działań - i wpadek komunikacyjnych (gdzie jest rzecznik, na Boga? Może trzeba było poprosić Konrada Ciesiołkiewicza?) - rządu Donalda Tuska można wskazać kilka pól, w których lewica powinna się twórczo odnajdywać. Wśród takich potencjalnych kierunków ja sam wskazałbym, obok rozwoju zrównoważonego, o którym pisałem, także:

• in vitro - Ewa Kopacz zupełnie niepotrzebnie uczyniła z zagadnienia problem polityczny, lewica powinna zatem temat ciągnąć, wspierając się analizami wpływu budżetowego: w końcu niepłodność obiektywnie jest chorobą społeczną.
• poparcie idei Europy sfederalizowanej w stopniu większym, niż Platforma Obywatelska,
• rozdział Kościoła od Państwa - Episkopat tradycyjnie testuje, jak daleko może się posunąć wobec prawicowego rządu. Wybrane działania rządu konsultowane są na stałej Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu i Konferencji Episkopatu Polski. Pewna toruńska rozgłośnia za pośrednictwem swoich sympatyków w Episkopacie wciąż ma znaczną siłę oddziaływania. Tymczasem Polacy, zirytowani przenikaniem się sfery polityki i religii, coraz powszechniej dokonują aktów apostazji (polecam tekst w Polityce).

Notabene, rozmawiałem na ten ostatni temat z przyjacielem, człowiekiem bliskim otwartemu Kościołowi Katolickiemu. Był on zdania, że dla samego Kościoła polskiego dobre byłoby rozwiązanie pokrewne francuskiemu - a zatem choćby i 1/4 zdeklarowanych katolików, ale za to ludzi świadomych zasad wyznawanej wiary. Polecam tę refleksję wszystkim, którzy powołują się na argument oparty na założeniu 95% wierzących.

Nie odcinałbym lewicy od środowiska Sławomira Sierakowskiego i spółki, jednak ludzie ci nie mogą stanowić o politycznym zapleczu partii. Przypominają mi oni wielce lewicowe ruchy zachodnie z 1968 r., przy czym koncentrują się wyłącznie na akademickich rozważaniach, historiozoficznej interpretacji modelu lewicy w całkowitym oderwaniu od rzeczywistości społeczno-politycznej. To raczej kawiarniani politykierzy pozbawieni aspiracji, aby swoje poglądy wdrażać w praktyce - nie stanowią właściwej bazy dla tzw. Nowej Lewicy, ale mogliby odegrać pożyteczną rolę w procesie ucierania się nowego modelu formacji, o który tak trudno obecnemu kierownictwu LiD.

SLD przechodzi deprymujący proces wewnętrznego rozkładu i całą szczątkową energię, jaka w formacji pozostała, zużywa na walki frakcyjne. Być może po usunięciu Olejniczaka, co wydaje się nieuniknione, część tej energii zostanie skierowana w formułowanie nowej platformy programowej, ale mam co do tego poważne wątpliwości - choćby biorąc pod uwagę wymieniony raport Reykowskiego: zarysowane mgliście kierunki są chybione, to replikacja koncepcji lewicy sprzed 20-30 lat. Przy takim samookreśleniu SLD nie ma szans w rywalizacji z PiS, który dla socjalnego elektoratu ofiar transformacji jest bardziej wiarygodny od Olejniczaka czy Napieralskiego. Kapitalnie skuteczny sposób, żeby wyprowadzić sztandar po raz kolejny…

Mimo wszystko mam nadzieję, że będzie potrafiła się odbudować - jest potrzebna jako przeciwwaga dla PO i PiS, bowiem władza zawsze prowadzi do arogancji. Ktoś prawicy musi patrzeć na ręce, a nie może być to partia pogrążona bez reszty w walkach frakcyjnych. Jaką alternatywę ma dziś wyborca o liberalnych poglądach gospodarczych i obyczajowych? Jeśli LiD - względnie SLD - się nie pozbiera, w 2011 wyborca ten zostanie w domu albo pojedzie na ryby.

Interesujący artykuł pt. "Lewica bez pomysłu" można znaleźć u Azraela. Najambitniejszym czytelnikom polecam raport Reykowskiego: Ocena wyniku wyborów i perspektywy centrolewicy