Me apetece acualizar el blog aunque aun no me fui... acabo de comprar el ejemplar de esta semana de TimeOut Barcelona porque incluia un articulo sobre las mejores propuestas a ver en Londres y precios y todo (que es lo que se suele echar en falta en la mayoría de guias). Lo he ojeado por encima y esta interesante, caro, pero interesante (y no tan caro como me esperaba). Luego lo leeré entero. Si a alguien le interesa cuesta 1'95 €, he mirado si hay ni que sea un fragmento en la web de la revista pero no hubo suerte.

Aprovecho para comentaros que estoy planteando con mi hermana una posible escapada a la capital londinense para finales de agosto (el carnaval del barrio de Nothing Hill). Ya contare que tal va si prospera el plan.

Para acabar, un videoclip rodado en Londres, el single de presentación de Sin Rumbo, Morir con Flequillo.

Depois de duas semanas hospedado na casa do Angelo, chegou o momento de me mudar pra casa da Irene. O Angelo mora em Merton Park, a Irene em Southfields... Distante um do outro uns 25 minutos de busão. E um pouco mais longe da escola, mas melhores linhas de ônibus perto.
Acordei cedo pra chegar cedo na Irene pq a tarde iriamos sair por Londres. O Angelo tbm ia sair e acabou me oferecendo uma carona até Wimbledon... Super mão a roda! Eu de mochila pesada e uma bagagem q eu tenho q tirar foto dela pra vcs verem o tamanho... e iria pegar dois busão! Com a carona peguei um só... super tranquilo.
Cheguei na Irene e ela estava fazendo as unhas, afinal iriamos numa Trip Day no dia seguinte e ela qria estar ns trinques hehehehe
Saimos de casa e fomos a Bayswater, o bairro brasileiro de Londres... Ele é tão famoso que é cheio de turistas e de lojinhas de suvenirs... e o q tem de legal lá? NADA! uhauhahuaauha A não ser as lojinhas com produtos brasileiros e lojas e mais lojas... nada de interessante a um turista comum... Cheio de gente!
De lá passamos em Nothing Hill, na frente da Seicho-No-Ie daqui... e seguimos rumo a Feira de PortoBello. Qdo chegamos eles já estavam quase acabando de desmontar a bendita feira.... mas deu pra tirar algumas fotos... Aqui tudo fecha cedo, que saco! =/

Aby przekonać ławę przysięgłych, należało lekko podkolorować życie morderczyni. Billy słownie ukatrupił jej rodziców, odmłodził ją, sprawił, że wylądowała w klasztorze zakonnym oraz że jej miłość życia- Amos, był jej wybawieniem z jazzu i whisky. Tak naprawdę była to tylko historyjka dla dziennikarzy na konferencji prasowej, ale przypadła im do gustu. Głównym kłamstwem ratującym życie było to, że to Roxie chciała odejść i że oboje chwycili za broń. W końcu ona była niewinna- chciała się tylko bronić!
Zaczyna się rywalizacja między Roxie i Velmą, które obie mają tego samego adwokata. Podkradają sobie pomysły na salę sądową (omdlenie, płacz itp.), Roxie nawet posuwa się do tego, iż okłamuje wszystkich, że jest w ciąży!!!
Rywalizacja przebiegała spokojnie. Roxie wygrywała wszędzie. Zaczęła się mania na wszystko, co z nią związane. Role się odwróciły. Tym razem Velma próbowała uzyskać poparcie Roxie. Chciała zaprosić ją do współpracy... odpowiedź brzmiała: NIE!
Jednak po wszystkich perturbacjach i kłamstwach, Roxie zostaje uniewinniona (zresztą na ironię, dzięki pomocy Velmy, która przez to też zostaje uwolniona). Całe Chicago żyje gwiazdą, morderczynią i seksowną laską, ale tylko do momentu, kiedy sprawa sądowa nie ulega zakończeniu. „Dzisiejsze gazety wyścielą jutrzejsze kubły na śmieci” (znamienny cytat z filmu „Nothing Hill”)...
Roxie, na własną rękę szuka pracy jako śpiewaczka w klubach i barach, ale los się znów od niej odwrócił. Nie potrafi nigdzie się zaaklimatyzować. Aż do momentu, kiedy spotyka Velmę. Tworzą duet.
„Przed państwem nie jedna, ale dwie morderczyni z Chicago, znane gwiazdy i świetne tancerki - Roxie Hart i Velma Kelly!” Cały film kończy się wspaniałym tańcem i fajną piosenką głównych bohaterek- Renee Zellweger i Catherien Zeta- Jones (jako Billy- Richard Gere).
Uważam, że naprawdę warto się wybrać do kina na film „Chicago” (bądź, co bądź, 13 nominacji do Oskara, 3 Złote Globy oraz nagrody przyznawane przez stowarzyszenie aktorów i reżyserów).
Sex, przemoc, kasa, sąd, Chicago... no i ten cały jazz...

Para June, que amaba este jardín... de Joseph, que siempre se sentó a su lado.

- Frase en la silla de madera en el jardín en la película Nothing Hill.

Visitamos a Harrods, Portobelo Market, Emporio Armani.... pena que não ganhamos na loteria!

Hoje só vai uma foto nossa na Harrods! (Pra vó!!)