Chora nietolerancja. Chcecie być najlepsi, cokolwiek by to oznaczało. Nie patrząc na uczucia innych. Nie zaglądając w serce i umysł człowieka, który jest nie głupszy od Was. Naśmiewacie się, "pewnie się nie dostał", nie wpadając na pomysł, że może to był świadomy wybór.

Jestem dumną studentką filologii polskiej w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej.  Z wyboru.

Wypalają mnie myśli, słowa, które kołyszą się we mnie - próbowałam siebie zrozumieć - nie umiem, próbowałam siebie polubić - nie da się.

Chciałabym uciec od tego zgiełku miasta, przepędzić fałsz, zbudzić się w trawie, pod Jabłonią, lekko skrytą w cieniu, z uśmiechem słońca się przekomarzać, szamotać się w jeziorze - sama, na chwilę, dłuższą, krótszą - totalnie bez techniki, cywilizacji - zachłysnąć się wiatrem, wolnością samą w sobie - bez zastanowienia w jaki uśmiech dziś się ubiorę, jakie dodatki w postaci gestów, słów dobiorę.

Stop. Chcę oddychać, spokojnie, łapczywie, chcę zrozumieć siebie.

Niech wiatr przepędzi szare miraże złudzeń, rtęć zakrzepłej krwi - słowa bolą, szkoda, że wypalają wnętrze.

z resztą upadek z tej wysokości
nie boli jak dwa jak trzy teraz
jak raz uderzam dwa znów boli
powiedz, że rozumiesz

wszechogarniający ból dwa
przez niezrozumienie uderzenia raz
upadam ostatecznie
chociaż mógłbym wstać