Połowa młodzieży ze Skopje latem upija się w parku. Miasto jest puste, na darmo szukać towarzystwa po kafanach, ploštad jest drogi, nudny i dla turystów, pod Majką Teresą trwa plac budowy (unijna inwestycja). Na krawędzi parku, blisko fontanny, są dwa całodobowe kioski. Półtoralitrowe Skopsko kosztuje niewiele ponad 100 dinarów (ok 6 zł), i to w komplecie z plastikowymi kubeczkami. Piwo DAB jest jeszcze tańsze. Popularnym trunkiem na gorące wieczory jest białe wino z sokiem/napojem lub czerwone z coca-colą (w tańszej wersji cockta). Do późnej nocy przy fontannie stoją sprzedawcy prażonej kukurydzy, orzeszków, słonecznika, otwarte są też w pobliżu: burekdżilnica i sandwiczara.

Większość młodych ludzi, jak słyszałam, ulega także pokusie konsumpcji środków otwierających wrota na inne stany świadomości. Podobno w Skopje niedawno minął kryzys trawy i teraz znów można ją nabyć od sprawdzonych znajomych. Farmacja w Macedonii jest niezwykle oporna we wprowadzaniu rerecept na lekarstwa: tromadole, leksiliumy, psychotropy i środki na uspokojenie można kupić ot, tak. O najmłodszych mówi się, że wąchają klej. Można też zdobyć grzyby i ekstazy, heroinę i inne wynalazki. Czasem myślę, że pół miasta chodzi na dragach.

Największy areał studenckiego życia to Stiff – zespół baraków i bloków, które pomimo gorszych warunków sanitarnych (wc i prysznic są własnością duuużej wspólnoty) uchodzą za najlepsze miejsce pod względem życia towarzyskiego. Boisko, ławki pomiędzy barakami, oddzielny budynek przeznaczony na użivanje żivota – koncerty i imprezy. Stiff odwiedzają takie gwiazdy jak Vrcak, król macedońskiego turbo-rapu, na plakacie obleczony w pastelowy t-shirt z wizerunkiem Bogurodzicy.

Nasz trzymiesięczny dom, Senik`, to były internat dla uczniów szkoły średniej, od czterech lat dzielony także ze studentami. Ze względu na obecność małoletnich, a także mentalność władz, Senik` to strefa specyficznego rygoru: po północy nie wolno przyjmować gości, wejście obcych wymaga formalizacji, a świętowanie urodzin poza własnym pokojem – zgody administratora. Z drugiej strony, akceptowane i powszechne jest wyrzucanie śmieci przez okno; na trawniku przed budynkiem leży wszystko: butelki, pety, puszki, opakowania wszelkiego rodzaju i resztki posiłków (dla miejscowych psów;)). Wyrzucanie śmieci może służyć rozrywce lub być aktem zemsty, gdy z odpowiednim rozmachem celuje się w metalowy dach przylegający do okna ex-współlokatorki. Jest to także wyraz troski o zapewnienie pracy sprzątaczkom.

W każdą niedzielę, na terenie przylegającym do internatu, można podziwiać sprzedajace się samochody (kola se prodava). Targ wywołuje emocje, których wyrazem są okrzyki w stylu „ej, cuco!” lub, w przypadku mniej komunikatywnych panów, cmokanie i gwizdy. Atrakcją Senika jest kafejka internetowa, której właściciele odznaczają się zamiłowaniem do rodzimych, albańskich hitów i regularnych imprez, podczas których mieszają się piwo i oro. Okolica Senika, jako zamieszkała przez Albańczyków, uchodzi w oczach Macedończyków za obszar niebezpieczny, szczególnie po zmroku, gdy pod pobliskim wiaduktem gasną światła.

Ostatnio przez Senik przeszła fala plakatowania: od posterów informujących o imprezach czy o kolejnym proteście w sprawie imienia, po plakaty i ulotki promujące antykoncepcję.

Kawiarnia urządzona w stylu inspirowanym orientem, której właściciele gromadzą psy i koty, mają oczko wodne z rybami i kaczki. New Age to stary, parterowy dom, którego kilka pokoi zamieniono w przestrzeń do siedzenia na fotelach, kanapach, leżących na dywanie poduszkach. Muzyka to dub, orient, electro, Mizar:). Można napić się herbaty- ziołowej, tureckiej lub kawy. Hitem jest grzane wino podawane w małym, glinianym czajniczku i nargil. Podobno New Age stracił swój dawny klimat i obecnie uważa się za drogie miejsce, dla turystów. Mimo to – przyjemne, o ile nie trafi się na psią kupę:) Mówi się, że oprócz New Age, podobny styl ma Orient, tyle że bez kup.

Marakana i Castro

Kluby rockowo-metalowe, jeden niedalego parku miejskiego, drugi przy dworcu kolejowym w centrum, niedawno re-otwarte po miesięcznej przerwie w działalności ze względu na kłopoty z rachunkami fiskalnymi. Do Marakany wchodzi się po schodach, do dużej sali, na której końcu jest scena goszcząca co tydzień zespoły, grające głównie covery. Koncerty bardziej znanych, jak Mizar czy zagraniczne kapele, odbywają się w Castro. W Marakanie w cenę wstępu wliczone jest piwo, wódka, martini lub koniak. W Castro za wjazd płaci się lub nie, w zależności od wieczoru. Bilet na Mizar, dla przykładu, kosztuje 200 denarów. Oba kluby przyciągają głównie młodzież „underground`ową”, ale też osoby, które mając za sobą metalowy image, przychodzą by spotkać starych znajomych. Underground pachnie zachodem: koszulki i bluzy Iron Maiden, covery The Doors i Pearl Jamu. W klimacie jest mieć dready, kolczyk, czasem tatuaż. Nikogo nie dziwi zapach trawy.

B2

Jedno ze szmizlerskich, snobistycznych miejsc, gdzie za kieliszek wódki płaci się 100 denarów, a sala podzielona jest na parkiet i „widownię”. Plastikowe disco-techno, żel i dekolty, atmosfera sprzyjająca miłości na chwilę. Ledwo da się przeżyć, niemożliwe jest polubić. Przed wejściem do klubu stoją ochroniarze w garniturach, którazy kontrolują ilość wchodzących po czerwonym dywanie.

Colosseum

Największa dyskoteka w Skopje, goszcząca światowych DJ-ów. Jako że jeszcze tam nie byłam, gęsty opis zostawiam na później;) http://www.colosseum.com.mk/home.php

„Kaj majka Teresa” (pod matką Teresą) – to miejsce w centrum Skopje, mały park położony opodal pomnika. Zbierają się tam młodzi ludzie by posiedzieć, pograć w Zośkę, pogadać. Są tacy, których można tam znaleźć co wieczór; nie trzeba płacić za wstęp, za obsługę, jest swobodnie, blisko do sklepu z winem i piwem, swojsko. Ostatnio niektórzy okresowo unikają Majki Teresy ze względu na kilkakrotne kontrole policyjne oraz reportarz ekipy telewizyjnej. Alkoholowo – narkotykowe kula, praktykowane co wieczór, nie jest dobrze widziane przez władze; powoli następuje „(U)Europeizacja” przestrzeni publicznej; nie wolno już pić alkoholu w miejscach taich jak park, co do niedawna było legalne. Jak na razie jednak, przepisy te są bardzo rzadko egzekwowane i można cieszyć się, bezkarnie ich nie przestrzegając.

Kej

Przytulona do Wardaru, oddzielona murem przeciwpowodziowym od centrum miasta i spojrzeń innych, alejka wzdłuż rzeki, ukraszona drzewami i ławkami. Na kej przyjemnie się przespacerować, szczególnie gdy jest gorąco. Można usiąść z widokiem na Wardar, zrelaksować się. Kej to popularne miejsce randek. Idąc wieczorem ścieżką, niemożliwym jest nie widzieć całujących się par, od których odwracają wzrok starsi spacerowicze z psami. Za bezpieczny brzeg Wardaru uchodzi ten przylegający do „macedońskiej” części miasta, drugi jakby nie istniał.

Park Miejski

Jak to park miejski:) Trawa, drzewa, ławki, fontanna, scena.

]]>