Strabon

Ci, którzy uważają, że wypowiedź ojca starożytnej geografii pełna jest nieuzasadnionego sarkazmu, przesadnego radykalizmu, ba, niegodnej naukowca przesady, powinni wysłuchać skróconej historii wyspy Hy Brazil.

Wyspę Hy Brazil odkrył na południowy wschód od Irlandii niejaki Madoc ab Gwynedd, o którym również można by w nieskończoność, ale to już zupełnie inna bajka. Umówmy się, że o ile istniał (a raczej mało na to nie wskazuje) był on Celtem, prawdopodobnie walijskim księciem, a z całą pewnością piramidalnym kłamcą. Wyspę odkrył w roku 1170, wracając z odkrytej przez siebie właśnie Ameryki. To nie jest żart. Wielu poważnych uczonych o tym pisało a dzieci uczyły się tego w angielskich szkołach.

Pierwsza, historycznie udokumentowana ekspedycja odkrywcza, której celem była penetracja naniesionej przez pilnych kartografów na większość późnośredniowiecznych i renesansowych map wyspy, odbyła się w w roku 1480. Ponieważ nie została ona uwieńczona sukcesem, wysłana została w roku 1497 cała flota pod dowództwem niejakiego kapitana Cabota. Dziwnym trafem jednak i tym razem nie udało się wyspy odnaleźć.

Dokładne położenie lądu Hy Brazil ustalił wreszcie ponad wszelką wątpliwość w roku 1636 Nathaniel Rich, kapitan floty JKM króla Anglii. Pierwszy dokładny opis pochodzi jednak dopiero z roku 1674. Zawdzięczamy go kapitanowi Johnowi Nisbetowi. Bogactwo szczegółów jest zdumiewające. O prawdziwości jego relacji zaświadczyli Szkoci, uwolnieni przez Nisbeta z niewoli, w której trzymali ich niegodziwi mieszkańcy wyspy. W 1675 roku, dzięki inicjatywie pana Mathiew Calhoon, który zwrócił się w tej sprawie z petycją do króla Karola I, Hy Bryzil stała się oficjalnie częścią brytyjskiego terytorium. W 1684 roku wyspę odwiedził niejaki Morogh O'Ley i spędził na niej dwa przyjemne dni. Nie był on ostatni – niezliczone zastępy podróżników odwiedzały lub widziały Hy Brazil. Szczegółowe opisy pojawiają się przez cały wiek XVIII i trudne są do zliczenia.

Chociaż w 1825 oficjalnie i ostatecznie ustalono, że takiej wyspy nie ma, ani też nigdy nigdy nie było, podróże wcale nie ustawały. Tym bardziej, że jeszcze w 1865 roku, można było znaleźć Hy Brazil na oficjalnych mapach brytyjskiej admiralicji.

Ostatni raz Hy Brazil ukazała się brytyjskiemu pisarzowi T.J: Westroppowi w roku 1872. Uprzednio widział wyspę już dwukrotnie i dwukrotnie spotkał się z kpinami niedowiarków. Prawdopodobnie dlatego zabrał na pokład jachtu, jako świadków, mamusię i grupę przyjaciół, aby razem z nim zobaczyli co należy. Zobaczyli.

Tekst powyższy dedykuję wszystkim, którzy przekonani są, że skłonność do wiary w mity i złudzenia dotyka zawsze jedynie innych. I życzę udanych wakacji na Hy Brazil, przepięknej, owianej mgłami wyspie na Atlantyku. Dojazd nie powinien być trudny, wyspa oddalona jest jedynie o około 100 mil morskich od południowo-zachodnich brzegów Irlandii.

Student wyczytuje z książek to, co chce wyczytać, wbrew wszystkim i wszystkiemu. Czyta je całym sobą, chłonie każdym swoim nerwem, każdą swoją cząstką. Dopiero teraz, 8 lat po studiach, nabrawszy dystansu do wszystkiego jest w stanie wyraziście dostrzec całą swoją łatwowierność i nabożność w stosunku do literatury. Cóż z tego, że prawdziwość świata wyłożył Dostojewski w jego ulubionym "Idiocie" czy "Białych nocach", skro on i tak czytał je na opak, tak aby się łudzić i pielęgnować świat wyobrażony, świat, którego nie ma, i przecież tak naprawdę autor go nie zwodził, nie dawał złudzeń. Dopiero dziś zaczyna rozumieć, że - jakby paradoksalnie to nie brzmiało - ten cały zawiły świat przedstawiony nadziei jednak nie odbiera, a wręcz przeciwnie, on ją z czytelnika wydobywa, ale wymaga od niego przede wszystkim pełnej, bolesnej, posuniętej do granic wytrzymałości świadomości Rzeczywistości. Jakby chciał powiedzieć - nie trać nadziei, ale nie miej też złudzeń, bo jeśli będziesz miał złudzenia stracisz i nadzieję. Świat własny, wymyślony, wymarzony, wyidealizowany nie istnieje, nie szukaj go w książkach, ucz się z nich prawdy aż do bólu, ale nie trać wiary i nadziei. Niekończąca się łatwowierność doprowadzi cię do obłędu i odbierze wszystko.

Cóż z tego, że Turgieniew w "Pierwszej miłości" przedstawił obraz młodej, pięknej i szlachetnej kobiety kochającej mężczyznę - ojca bohatera powieści - który w jednej z opisanych scen (podejrzanej przez młodego bohatera) uderza ją po rękach szpicrutą, a ta go kocha jeszcze mocniej. To przecież patologia, owszem w jakiejś części świat istniejący i prawdziwy, ale przecież nie wyczerpujący całej złożoności rzeczywistości. Cóż z tego, że naiwny student zetknął się z podobnym obrazem miłości wiele razy, to przecież nie może być regułą. Ale ta tajemnica miłości jest wciąż - już nie dla studenta - prawdziwą tajemnicą i zagadką.

Led Zeppelin "Achilles Last Stand" (1976)

Się nigdy na otrzymywanie reklam nie zgadzałem, to mnie tym bardziej to dziwi, skąd do kurwy nędzy dostaję sms-y reklamowe.

Najlepsze było w tym dzisiejszym sms-ie to: Chcesz wiedzieć jakie talenty i predyspozycje życiowe ma Twoje dziecko? Wyślij sms o treści XXXX* na numer XXXX*.

Myślałem, że padnę.

Skąd do cholery ktoś wie, że ja mam dziecko? Czemu ja nie wiem, że mam dziecko? I jakim cudem miałbym mieć owe dziecko? Czy czegoś nie wiem?

Może ktoś mi pomoże i mi uświadomi, bo ja już sam się gubię.

No i najważniejsze - skąd jakiś pierdolony komputer może wiedzieć, co chce moje dziecko(bo kiedyś na pewno będę dzieciaka miał)?

To jest żebranie na ludzkiej naiwności. Perfidne bardzo. Zapewne wielu z was widziało w TV reklamy typu "wyślij sms-a, a dowiesz się, czy Twój partner Cię zdradza..." itp. Nie wydaje wam się, że to jest głupie? Przecież jak jakaś maszyna może wiedzieć, co w danym momencie robi dana osoba? Odpowiedzi są losowane, niemal jak w Dużym Lotku. I często się zdarza, że ludzie po otrzymaniu odpowiedzi zwrotnej podświadomie zaczynają sie zachowywać w określony sposób(wypytywanie partnera, co robił, gdzie był itp.). Toż to niemal manipulacja, a jesteśmy manipulowani dlatego, bo jesteśmy zbyt naiwni i łatwowierni. Pomyślcie trochę nad tym.

* - to oczywiste, że nie podam, co i komu. ;)

Facetów kręcą blondynki z dużym odrostem

Kobiety o jasnych włosach najczęściej postrzegane są jako naiwne. A tak naprawdę są egocentryczne. Komu więc w udziale przypada łatwowierność i infantylność? Jak mówią badania naukowe, najwięcej cech przysłowiowych blondynek, mają... brunetki.

Zdążyliśmy się już przyzwyczaić i przyjąć za pewnik, że kobiety o blond włosach są naiwne (w podtekście: głupie), a brunetki charakteryzuje zdecydowanie i silny charakter. Nic bardziej mylnego. Marianne LaFrance, psycholożka z Uniwersytetu w Yale, zbadała reakcje 183 mężczyzn na kobiety o różnych kolorach włosów. Co się okazało? Faceci oceniają brunetki jako otwarte i kontaktowe, ale niestety bardzo łatwowierne. Z kolei w blondynkach (co nie dziwi!) mężczyźni widzą seks i atrakcyjność, ale też egocentryzm. O naiwności mowy nie ma.

Z kolei w przypadku fryzur mężczyzn od koloru włosów ważniejsze jest cięcie. Mężczyzna z długimi włosami postrzegany jest jako kreatywny. Z kolei grzywka na bok cechuje facetów godnych zaufania, ale też nieśmiałych. Przyjacielscy, ale niepewni siebie, są natomiast panowie noszący przedziałek na środku.

Jaka jest najlepsza fryzura? Panie uczesałyby swojego faceta na bok. A panowie najchętniej widzieliby u swego boku platynową blondynkę z... 3-centrymetrowym odrostem.