Pomysł był petardą, fajerwerkiem: oto wiecznie spragnionym rodakom zaoferowano wreszcie miejsce, gdzie można napić się i posilić przez całą dobę, płacąc za doskonałą atmosferę i jedzenie stanowczo niewygórowaną kwotę. Chwile spędzane w tym niewielkim, niepozornym miejscu trafiają już do legend miejskich, łzawych wspomnień i przeatrakcyjnych anegdot... Gdzież indziej w naszym mieście spotkasz znanego aktora, przekręta, biznesmena, zgrabną blondynkę i Kubusia Wirusa wspólnie fraternizujących się przy niezobowiązującej konwersacji zakrapianej czterdziestkami ciepłej wódki? Gdzież indziej mógłbyś zabrać swoją randkę pomiędzy imprezą w klubie a kawą lub herbatą w jej mieszkaniu...?

!!!

A wszystko to przy wspaniałym (kulinarnie) menu i rewelacyjnej, przemiłej obsłudze. Pan Robert, barman w muszce i Pani Bożenka jawią się jako lokalni celebrities ("Co dziś jest daniem-niespodzianką?" - "Szanowna pani, niespodzianką to dziś jest to, że dzisiaj tu jestem"), natomiast oferowane przekąski są po prostu poezją. Polecam nóżki w galarecie z doskonałym chrzanem i zobrazowaną powyżej awanturkę. Tatara też chętnie poleciłbym, ale ostrzegam: z bliżej niewiadomych względów na razie go nie ma i na razie go nie będzie. W każdym razie: jeśli tylko jesteście w pobliżu Krakowskiego Przedmieścia i jest po zachodzie słońca - stwarzajcie wręcz preteksty, by wpaść do Zakąsek!

Zakąski Przekąski, Krakowskie Przedmieście 13 (róg Ossolińskich); czynne całą dobę; wszystkie napoje po 4 pln, wszystkie przekąski (tatara na razie nie ma) po 8 pln; aha, ten wpis powstał pod wpływem i nie zamierzam poprawiać wentualnych literówek, pozdrawiam, Kubuś Wirus.

To, że kluby pojawiają się i znikają, nierzadko z jednosezonowym okresem (pół)trwania, to u nas normalka. Łaska klubowiczów na pijanym koniu jeździ i nie znasz dnia ani godziny. Ale zamknięcie miejsca związane nie z wyborami publiki, a na skutek decyzji "organów wyższych" to w Warszawie materia śliska i mętna jak prawostronny brzeg Wisły w ciemną, listopadową noc. Wielbiciele nieodżałowanego LeMadame do tej pory nie mogą się otrząsnąć. Oczywiście w tamtym przypadku mieliśmy do czynienia z ideologiczną krucjatą pod płaszczykiem względów ekonomicznych, tutaj - ekonomia rządzi wszystkim. Plan został zatwierdzony już dawno - na działce stanie foremny biurowiec ze sklepami na parterze. Niby w sumie w porządku, bo to oznacza dalszą rewitalizację Powiśla. Choć nie ukrywam, że gdy jakieś cztery lata temu w parku pod Uniwersytetem spotkałem 60-letniego dżentelmena, który postanowił sprzedać mi cegłę za 7 złotych, zakręciła mi się w oku sentymentalna łezka. To se ne vrati...

Wróćmy jednak do klubów. Nie ma wątpliwości, że przebywają w tym, a nie innym miejscu całkowicie legalnie. W dodatku nie spóźniają się z czynszem, a i zasług dla wspomnianej rewitalizacji okolicy nie należy nie doceniać. Pół biedy, gdybyśmy mieli do czynienia ze zwyczajną "imprezownią" - ale Dobra taka nie jest. To już instytucja. Miejsce, które przetrwało 6 lat idąc konsekwentnie własną, wyboistą miejscami drogą. Alternatywne granie, odczyty, wieczory autorskie, pokazy filmowe, wystawy, targowiska rękodzielnicze - czyż to nie imponujący zakres działalności? Ja rozumiem, że zarabianie pieniędzy jest ważną i wielce pozytywną rzeczą, ale na litość - nie zarzyna się kury znoszącej złote kulturowe jajka. Jeśli już taka sytuacja zaistniała, należy szybko i sprawnie znaleźć lokal zastępczy, zamiast bawić się w biurokratycznego ping-ponga.

Lokal zastępczy - z gatunku "idealnych" - oczywiście jest, i to o rzut beretem od obecnej lokalizacji. Mam na myśli teren dawnej Elektrociepłowni Powiśle (zdjęcie poniżej). Już wcześniej wspominano, że warto go oddać we władanie kulturotwórczym przedsięwzięciom właśnie. Byłoby to zgodne z linią rozwoju dzielnicy - mamy tu świetny gmach Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, kilka ukochanych przez studentów miejsc, jak choćby Czuły Barbarzyńca czy Tarabuk, lada chwila zacznie się budować Centrum Nauki Kopernik (swoją drogą - najbardziej sztampowa nazwa jaka tylko mogła być wymyślona) i budynek Wydziału Neofilologii UW. I co? I nic. Nie wiadomo, kto jest kompetentny, by podjąć decyzję w tej sprawie. Biuro Kulturalne odrzuciło wniosek o zajęcie się tym problemem. Pozostaje czekać na uchwałę Rady Warszawy. Pytanie tylko, jak zostanie potraktowana ta sprawa - bo mam poczucie, że pojęcie "psiego obowiązku" niewiele mówi przylepionym do stołków urzędnikom. Pamiętajmy przy tym, że stołek jako materia nieożywiona nie zna pojęcia "opcji politycznej".

Inna sprawa, że kluby nie potrafią też się właściwie zorganizować. Gdy zbierałem materiały do tej notki odniosłem wrażenie, że tylko Maciek Wysocki, głównodowodzący Jadłodajni, ma jakąś konkretną wizję. Chapeau bas dla człowieka, który chce, żeby jego przedsięwzięcie ewoluowało - bo tylko ciągły rozwój może zagwarantować przetrwanie. W Aurorze nikt jeszcze nie myśli o tym, co będzie za półtora roku. Szkoda. O Diunie nie wspominam, bo to jednak trochę inna bajka, inna grupa docelowa. Ale może wspólne działanie zapewniłoby większą skuteczność w walce o swoje z urzędnikami?