"Pewnie :)"

Politechnika Warszawska - geodezja i kartografia.
SGGW - budownictwo.
WAT - budownictwo.

Ja wybieram to pierwsze.

W prawdzie początkowo chciałam studiować budownictwo, ale kobieta zmienną jest...
Dzisiaj poszłam do Geos dowiedzieć się czegoś o geodezji w praktyce.
Kobieta utwierdziła mnie w przekonaniu, że dokonałam dobrego wyboru.

Tak więc...
Jutro nalot na Politechnikę.
9:27 pociąg z Siedlec.

Sobotnia radość jakoś prysła.
Za dużo myślę.
Za dużo chcę.
Wyobraźnia działa zbyt mocno...

Miłego życzę...

Czemu muszę być taka głupia...?

Napoleon Bonaparte

Bramy do głębszej świadomości otwierają się, kiedy skoncentrujemy się na swojej intencji. Jest taka historia o joginie, który zawahał się tuż przez otworzeniem drzwi.
Zatrzymał się i - z wyciągniętą ręką, prawie dotykając klamki - zaczął siebie obserwować. Uwagę swoją skierował na bardzo silną intencję otworzenia drzwi.
Czynność tę wykonywał tysiące razy wcześniej, ale nigdy uważnie.
Zadał sobie pytanie: „Czym jest ta energia, którą odczuwam, to oczekiwanie, że zaraz przejdę przez drzwi?".
Stał tam i stał. Minęła godzina, dzień, a on cały czas obserwował swoją intencję. I kiedy tak stał, nagle doznał oświecenia.
Obserwowanie intencji, zanim wykona się czynność, jest bardzo doniosłym procesem. Przed zrobieniem czegokolwiek zaobserwuj intencję, obserwuj ją, obserwuj i dopiero wtedy wykonaj to, co chcesz.
Nasza zdolność utrzymywania świadomości zmienia się z minuty na minutę i jest inna każdego dnia.

Proponujemy, abyś w tym momencie przestał czytać i zaczął proces samoobserwacji. Czy zagubiłeś się w lekturze? Czy świadomy jesteś swojego ciała i emocji? Wyciągnij ręce do góry, aby przerwać hipnotyczny trans mentalny, w którym być może jesteś. Rozejrzyj się dookoła i wejrzyj w siebie. Zauważ, jak zajęła cię lektura tej książki. Powiedz do siebie następujące słowa: „Jestem tutaj i teraz". To ćwiczenie sprawi, że znajdziesz się w chwili obecnej.

Praktykując samoobserwację być może zauważymy, że doświadczamy niewiele chwil „odzyskiwania przytomności" i bycia obecnym w TERAZ, a przerwy pomiędzy stanami świadomości są dosyć długie. Długość takich chwil niebytu, czyli czasu, kiedy działamy, czujemy i myślimy bez jakiegokolwiek śladu naszej świadomości istnienia, są odzwierciedleniem naszego poziomu świadomości. Im prędzej przyznamy się do tego, że na co dzień żyjemy w stanie psychicznego uśpienia, tym szybciej zaczniemy proces przebudzenia. Uczciwość wobec siebie jest najważniejszym warunkiem wolności. Kiedy uwolnimy się od przeszłości, zaczniemy postrzegać siebie i swoje otoczenie takie, jakie ono naprawdę jest, a nie naznaczone naszym starym sposobem postrzegania.
Jeżeli masz jakieś wątpliwości co do swojej nieświadomości czy zdolności bycia uważnym, wykonaj następujące ćwiczenie. Postaw przed sobą zegar i patrz. Nie rób nic innego, tylko siedź i patrz na zegar. A teraz zacznij obserwować zegar i siebie. Zauważ, jak długo możesz siedzieć i patrzeć na wskazówki zegara, będąc świadomym siebie, zanim twój umysł przeniesie uwagę na coś innego. Zrób to ćwiczenie, zanim zaczniesz czytać dalej.
Ile czasu trzeba było, aby myśli przeszkodziły ci w medytacji i pociągnęły za sobą całą serię skojarzeń? Ile razy dekoncentrowałeś się i przestawałeś myśleć o sobie i zegarze?
Nie przejmuj się jednak swoimi stanami nieświadomości.
To, że „odpływałeś", to normalne zjawisko. Taka jest natura umysłu: zawsze poszukuje jeszcze piękniejszego i bardziej stymulującego doświadczenia. W momencie, gdy przestał doświadczać pełni chwili obecnej, szuka dalej. Od najmłodszych lat nasz umysł został wytrenowany, aby poszukiwać tej utraconej pełni gdzieś na zewnątrz, l ciągle przyciągany jest przez wartości zewnętrzne.

MEDYTACJA UKIERUNKOWANA
Medytacja to prosta sztuka obserwacji siebie przez skupienie uwagi na przykład na oddechu, naszych trzech funkcjach (intelekt, emocje, ciało) lub jakimś jednostajnym dźwięku, który ma na celu łagodne prowadzenie naszego świadomego umysłu na głębsze poziomy świadomości.
Kiedy koncentrujemy na czymś uwagę lub - w razie dekoncentracji - delikatnie sprowadzamy umysł do punktu skupienia uwagi, wzmacniamy jego zdolność koncentracji i jego łączność z chwilą obecną. Za każdym powrotem budzimy jakąś część swojej nieświadomości.
Ten rodzaj medytacji polega na kierowaniu uwagi z powrotem na punkt skupienia w momencie, kiedy uświadomimy sobie dekoncentrację.
Medytacja ta nazywa się ukierunkowaną.
Medytacja ukierunkowana jest naturalna i spontaniczna. Pozwala umysłowi na odnalezienie naturalnej równowagi bez napięcia i wysiłku.
Bardzo gorąco zalecamy nauczenie się i praktykowanie medytacji. W znacznym stopniu wzmocni ona efekty pracy, którą wykonujemy, robiąc kolejny krok ku świadomemu życiu.

Sisson Colin P. - Podróż w głąb siebie

Powiązane posty:

• Dzień Uwagi

• Myśleć czy medytować…

• Czy Twoje życie ucieka?

•Sztuka bycia opanowanym - Emocje pod kontrolą.

• Poznawaj siebie - podejście Zen

~ Patrick Delany
1845-(data śmierci nieznana), amerykański wynalazca

Ponieważ bardzo lubię cytować, będę od dziś pieczętował swoje wpisy cytatem.

"Chcesz rozśmieszyć Boga, powiedz mu o swoich planach" - Pezet.

Wakacje, nigdy tego okresu nie lubiłam. Kojarzyły się z moją przeszłością której nienawidzę. Jest jak mój cień, ale walić schematy, mam wszystko już gdzieś. Po raz pierwszy czuję, że mogę wszystko że jednak są osoby które są nie odeszły jak tamci, którzy zostawili po sobie ślad i poszli inną drogą, nie umiem tak naprawdę zaufać, kochać wolę być zimna jak lód niż znowu sięgać dna. Przecież z czasem człowiek może być obojętny już na wszystko? The end tego "Moja kolejna przemiana". Czasami warto po prostu wszytsko przemyśleć, nie bać się tego co jest...

Ostatnio moja rodzinna coraz bardziej naciska nad decyzją co dalej z moim życiem, co będzie za rok. A ja po prostu nie wiem, nie chce już wyznaczać sobie swojej drogi. Chociaż inny tak robą, wiedzą co chcą, ale ja nie jestem nimi. I czuje się z tym dziwnie dobrze. Co będzie dalej? Wiem że napewno jak zwykle coś się spieprzy.

Wyścig ze śmiercią. Adrenalina, nie randka z kostuchą. Chociaż to raczej randka w ciemno, nie wiadomo kto przybędzie. "No past, no future, only this moment". Przecież tak wielu z was mówi Carpe diem, nie prawda? Chwytaj dzień, ciesz się chwilą? To właśnie jest to. Wcześniej tylko podpisz papier o oddawaniu organów ;) Wojtek pokazał mi miłość do motorów. Do ścigaczy. Do prędkości. Chociaż nigdy nie lubiłam, gdy siadał na swoją maszynę. Niektórzy się zatracają... Nie istnieje dla nich prędkość, przy której zapala się lampka żeby zwolnić. I nie chodzi o brak wyobraźni, bo na pewno widzieli w necie co się dzieje z człowiekiem gdy spada z motoru (krótko opisane w tym artykule) - płonąca kulka. Wyobrażasz sobie spotkanie z asfaltem przy prędkości 200-250km/h? Wyobraź sobie tarcie jakie tam występuje. Albo, że trafiasz na drzewo zaraz obok. Tu na prawdę nie chodzi o wyobraźnię, bo inteligentny kierowca ją ma. Tu chodzi o brak strachu. Nie ma granic, których nie można pokonać. Powiecie - Idiota, że tak jeździ. Może. Ale ta odwaga... Odwaga przeradzająca się w szaleństwo. To ma w sobie coś pięknego... Kiedyś zrobię sobie kategorię A. Kupię sobie jakieś cudo. Nie po to, żeby robić takie triki - nie, to nie dla mnie, ale dla tej prędkości. Może nie 250km/h, ale troszkę... ;) Rodzina by chyba nie przeżyła. Egoizm jest w każdym z nas. Samotne zwiedzanie Polski bym sobie zrobiła, w końcu gdzieś tam są jakieś autostrady... (?) Tak, to jedno z moich marzeń. Głupie? Nie wiem. Moje.

"Jestem kotem - mam siedem żyć." :)

Drobne wyjaśnienie. Nie jestem zakochana. Nie pierdolnęła mnie znowu strzałka amora. Myślą trzeźwo, widzę wszystko tak jak jest, słyszę wszystko. Żadne zaćmienia. Nie. Zresztą nieważne. Nic mi nie jest...

10.07.08r. 15:52

Ścigacze, ścigaczami, ale klasyka to co innego... Mmm... Yamaha stała przed chwilą przed moim blokiem. "XJR 1300 to brzmi dumnie." A kierowca też niezły ;) Achh... rozpływam się jak na takie patrzę. Mam gdzieś samochody! Nawet Ferrari! Motór - tak! :P Jeśli mam się czepiać to w tym xjr kolor mi się nie podobał, zielony... Czarny byłby piękny. Z czerwono-żółtymi akcentami, na kształt ognia - oo! Hehe! Jak dziecko się normalnie cieszę jak widzę takie machinki ;)

I jeszcze mały cytat z zabawnej rozmowy jaką dziś miałam na gg:" cholera . musze zacząć czytać blogi . na obiady zapraszaja :) a ja nic nie wiem."

Miły i leniwy dzień, za który przyjdzie mi w przyszłości zapłacić pewnie. A tymczasem miłego dnia;).

Wychodzi na wierzch moja słabość :/ Kurwa...

Nie oczekuję pomocy. Nie chcę jej. I tak nikt mi nie pomoże... Chyba tylko czas... Przyszłość... To co z nią przybędzie...

Powtarzający się bez końca i końca dzień, który przeżywamy wciąż od nowa, każdego kolejnego dnia, tygodnia, miesiąca, bez szans na przerwanie tej monotonii i rutyny dnia powszedniego brzmi jak koszmar. Ludzie, budynki, które widzieliśmy już dziesiątki razy, które oglądamy dzisiaj i zdajemy sobie sprawę, iż widywać je będziemy jutro, pojutrze i każdego kolejnego dnia.
Niestety, taka monotonia i zaklęty krąg czynności i zdarzeń, dotyka każdego z nas do tego stopnia, że tytuł słynnego filmu, opowiadającego historię egocentryka Connorsa schwytanego w pułapkę identycznych dni, mających miejsce w Dniu Świstaka (obchodzonego uroczyście w Punxsutawney w Pensylwanii, gdyż mieszkańcy wierzą w jego zdolność przewidywania pogody), stał się już wyrażeniem potocznym. Connors po pierwszym okresie frustracji i poczucia zniechęcenia, potrafił tę świadomość powtarzających się zdarzeń wykorzystać, zaczął doceniać to, co ma, nauczył się dostrzegać innych ludzi, otoczenie.
Niestety, w większości biernie akceptujemy tę szarą rzeczywistość, otaczającą nas każdego dnia, nie próbując jej zmienić, zachowując się jak więźniowie miejsca i czasu:

„Ludzie w budzie beznamiętny krok,
za rokiem rok,
na ziemi jak uwięzieni.”

Wtapiamy się w tłum smutnych ludzi, wędrujących szarymi ulicami, niczym mrówki drepczącymi do miejsca przeznaczenia, obojętnymi na otaczający nas tłum podobnych nam ludzi. Ludzi, śpieszących do pracy, z rzadka budzących się, gdy zostaną potrąceni, reagujący krótkim przepraszam i powracający myślami do swych spraw.

Każdy taszcze swoja szara twarz,
na pamięć zna
co będzie dalej,
co będzie dalej.

Nawet zdając sobie sprawę z tego jak bardzo życie nasze ów dzień świstaka przypomina, wiedząc, że każdy kolejny dzień będzie taki sam jak poprzedni, nie możemy wyzwolić się z rutyny codzienności: pracy, szkoły, uczelni... Wyznaczających rytm naszego dnia, naszego życia. Stopniowo przyzwyczajamy się do sytuacji, dajemy wtloczyć w machinę życia wielkiego miasta, stając się nie jednostką, ale malutkim trybikiem w wielkiej machinie, która wysysa z nas siły życiowe, która w każdej chwili może nas zniszczyć i zastąpić nowym trybikiem, odrzucając nas jak dziecko popsutą lalkę. Niepewni swojego losu. Zarazem pewni, iż nasze życie będzie składało się z kolejnych takich samych dni, identycznych niczym takie same koraliki nanizane na nitkę naszego żywota, które jakiś demiurg przesuwa codziennie jak paciorki różańca.
Pisząc te słowa wiem, że jutro będzie kolejny dzień taki sam jak dziś. Dzień Świstaka. Czy ta świadomość jest już krokiem naprzód, szansą wyzwolenia się, przerwania zaklętego kręgu niemocy ? Nie wiem.

Jaki sens ma wszystko,
Jak nie stracić zmysłów,
Jaka będzie przyszłość,
dokąd płynie czas?

Planowaliśmy wyjazd w austriackie góry, ale pół rodziny mi się buntuje. Właściwie się nie dziwię. Koszt byłby spory, zwłaszcza biorąc pod uwagę konieczność utrzymania się na studiach. Nie wiem czy to wypali. Tacie bardzo zależy. Ja z chęcią bym pojechała, bo to wspomnienia na życie. Brat i mamuśka są właśnie oporni. Czas pokaże.

Z racji niepewnych planów postanowiłam poszukać alternatywy. Właściwie... sama wpadła. Dnia któregoś na stronie onet.pl znalazł się artykuł o tzw. Puffach. Czym jest, a właściwie był, Puff? To dom publiczny w byłych nazistowskich obozach koncentracyjnych. Od dawna chciała zobaczyć to co z owych obozów zostało. Niestety, Oświęcim przegapiłam w roku ubiegłym (mogliśmy wstąpić jak byliśmy w górach, moje gapowe). Dobrze, Oświęcim można sobie darować, chociaż jest chyba najlepiej zachowanym obozem. Coś bliżej... Treblinka? Majdanek? Tak, może być. Ale... tam jest dwa pomniki na krzyż i tyle. Co tam zobaczę? Całe g. Szukałam dalej. Sobibór. Nie... Stutthof. Hm... Sztutowo. To jest myśl! Przy okazji nad morze. Gdańsk, Łukasza w jednostce odwiedzimy. Tak.

Alternatywa nr 1. - Morze polskie - Gdańsk, Sztutowo, okolice.

Dzisiaj cytat, o dziwo, związany z tym, co mi się w główce uroiło. No, może nie do końca. Przypomniałem sobie o tym, że kiedyś doszedłem do pewnego wniosku, do którego doszedłem również dzisiaj, pod wpływem utworu, z którego jest cytat. A właściwie zrozumiałem, że mam tak samo jak autorka tekstu. Podczas cztania jakoś zmienia mi się patrzenie na świat. U większości myśli tak się dzieje pod wpływem muzyki - wesoły utwór daje pogodę ducha, smutny przynosi melancholię, zaś ostry rock wzbudza chęć do pogowania. U mnie tak nie ma - to ja dostosowuję swoją muzykę do humoru. Kiedy czuję w sobie nacisk wewnętrznych deszczowych chmur, na głośniki wrzucam coś, co przywodzi na myśl ciasne, zatłoczone sale pełne skaczących, spoconych ludzi w ciężkim obuwiu i długich włosach, natomiast, gdy bije ze mnie promienistość słoneczka, włączam powolne gitarowe szarpnięcia lub tzw. muzykę dla tańczących inaczej.

Z literaturą, jak już wspomniałem, jest inaczej. To ona wchodzi głęboko w moją głowę i zmienia tor moich myśli. Przy Świecie Dysku Pratchetta - zaczynam myśleć o magii liczb, fantastycznych przygodach i o gagach z wykorzystaniem trolla z diamentowym zgryzem, brzydkiej czarownicy i całego dysku (żeby nie powiedzieć globu) nieudaczników, w tym także bogów. Bowiem na Dysku mieszka tylko siedem osób, które nie wpadają w tarapaty lub potrafią same z nich wyjść: Babcia Weatherwax (która każdą sprawę potrafi rozwiązać spojrzeniem), Bibliotekarz (mięśniami), Cohen Barbarzyńca (mieczem i toporem) oraz Jeźdźcy Apokalipsy (odpowiednio - głodem, wojną, chorobami oraz ŚMIERCIĄ).

A teraz? Teraz nie w głowie mi magiczne, oktarynowe blaski. Całą głowę mam w tym momencie wypełnioną seksem oraz psią kupą. Połączenie idealne tylko dla zoo-koprofila. To może trochę mówić o Stephenie Clarke'u, autorze "Merde! Rok w Paryżu". Nie będę się teraz bawić w recenzje. Ani teraz, ani kiedy skończę. Uważam bowiem, że jeśli się nie potrafi to nie powinno się oceniać książek. Mogę powiedzieć tylko "podobała mi się" lub "to nie dla mnie", ewentualnie wystawić ocenę w skali 1-6, ale to maksimum, które mogę z siebie wyskrobać. Krytykę pozostawię profesjonalistom.

I znów tak stukam w klawisze i nic z tego nie wynika. Ot po prostu sklecenie słów, żeby tworzyło byle jaką spójną, choć niekoniecznie sensowną całość. Ale jak można tworzyć coś fajnego, mając w mózgu kupę, a w drugim męskim mózgu chuć do Francuzek. No, może nie tak dosłownie, ale nie zdziwię się, jeśli dzisiejszej nocy przyjdzoie do mnie bardzo wyraźny koszmar o miłości francuskiej i zwierzęcym kale. Fuj, to nie dla mnie. Musze zmienić lekturę. Jak tylko skończę "Merde..." zabiorę się do nowel Sienkiewicza. Może odrąbywanie siekierą głowy ukochanej żony przyniesie bardziej interesujące wynaturzenia. A póki co bonne nuit.

Pijani Powietrzem - Zmysły, emocje
[audio http://www.wrzuta.pl/aud/file2/ifTmc9BXKV/pijani_powietrzem-zmysly_emocje]

Czas wstawać.

Wypowiedziane w umyśle.
Uczynione w wyobraźni.
Zaistniałe w marzeniach.

Niczego nie było.
Lecz jest, we mnie.
A będzie...?

a teraz proszę cię - popatrz mi prosto w oczy i powiedz, że się mylę. że moja wizja miłości to mit, który jesteś w satnie obalić.

Ludzie we mnie wierzą. Wierzą, że się dostanę. Przyjaciele, znajomi, nawet brat. Rodzice? Krzty wiary nie przejawiają. Zwłaszcza mamuśka. Ciągle jej powtarzam "Co mam się nie dostać? W końcu źle nie poszło...", ale w duchu myślę "ja pierd... łatwo nie będzie". Czy jest we mnie wiara? Wiecie, już sama się w tym gubię. Zawsze musiałam wierzyć za siebie, za innych... Dzisiaj nie mam tej wiary, tej która dawała mi siłę.

Gdy patrze na to świadectwo dojrzałości to krew mnie zalewa. Jak mogłam tak to spieprzyć? Dobra byłam z fizyki. Szlag... "Mogło być gorzej, a źle nie jest" - choć słowa moje, nie przekonują mnie ani trochę...

Póki co zarejestrowałam się na Politechnikę Warszawską, WAT i SGGW. Dzisiaj porobiłam opłaty... Najbardziej mi zależy na PW. W tamtym roku było 5 osób na miejsce... Kurwa, boję się. Niby nie koniec świata, ale scenariusz, że nigdzie mnie nie wezmą nie przyprawia uśmiechu na twarzy... Wykończę się przez te 2 tygodnie...

Czemu te listy będą dopiero 12go?! Agrr...!

Miałam pisać o muzyce a co mi wyszło...  Za dużo myśle....