wieszaki w satynach

wbite w gorsety

otulone w koronki

kości bez władności

bezuśmiechowe

bezuczuciowe

bezdefektowe

jak płótna białe

nie bezbarwne

pokryte warstwą farby

z błyszczącymi oczami

na platformach ciężkich

nogach szczudlastych

na naszych oczach

chodzące i odchodzące

zawsze przeszywają

ja

w pierwszym rzędzie

chłonę wszystko

gdy wracam do zmysłów

znów jestem ofiarą ciała

własnego

przynajmniej wiem jak umrę

z twarzą umazaną tortem

na tym cholernie śliskim wybiegu