A w między czasie tzw. zrodziło się od coś takiego:

„Zobowiązania”

Kofeina, nikotyna, Internet.

Poranne zobowiązania.

Nad miastem, po dachach wgramola się front napędzany

dymem z uchylonego okna mego pokoju.

„…apeluje się o nie pozostawianie samochodów

pod drzewami i słupami energetycznymi”

A niech ich! Prorocy! Przecież jeszcze

wczoraj nic nie zapowiadało zmiany pogody.

Siedząc razem umilaliśmy sobie sobą

wieczorne zobowiązania.

Internet, nikotyna, kofeina.

dziękuję, a teraz ku Gdańskowi jakby kto mnie szukał ;)

rewelacja naukowe potwierdzić mogłyby obserwacje współczesnej kultury. Może jeszcze filmów z cyklu "W-Rambo: Zemsta" nie powstają, ale urlop ojcowski nikogo już nie dziwi. Tak samo jak odwiedzanie przez facetów salonów kosmetycznych, solariów itp. Wymiana zdań na temat podpaska czy tampon na obecnym stanie rozwoju medycyny jeszcze w rachubę nie wchodzi. Oczywiście w tej rewolucji dopatrzyć sie można również plusów, np. panowie przestali czuć pociąg (w większości?) do swego naturalnego zapachu.

Co poniektórzy są bardziej narażeni na falę bomby M. Na przykład mężczyźni studiujący w gronie prawie samych kobiet, czyli na przykład ja. Od razu uprzedzam, że fakt ten nie jest taki zły, bo jakoś sobie nie wyobrażam siebie w grupie na politechnice gdzie przy dobrych wiatrach na 20 osób w grupie jest 1 osobnik żeński. Ponadto można obyć się w kontaktach damsko - męskich, co dla tej mniej śmiałej grupy męskiej może byc bardziej przydatne, nie wspominając o nierzadko wrażeniach wzrokowych autora.

Zatem no niby same plusy? no niby rodzynek w cieście zawsze smaczny zdrowy i pożywny no ale... Brak pomału czasem męskiego skrzyknięcia się "na gałę". Brak ponarzekania na męską nie dolę w relacjach związkowych (tzw. di-plomacja). Stąd też całkiem świeża inicjatywa aby założyć Męskie Stowarzyszenie Szowinistyczne "Sromotnik". To dopiero początek drogi końca którego jeszcze za naszego męskiego ego nie widać. Wiadomo jedno, nie umrzemy cicho. Panowie, nie dajmy się! oj!

-------------------------------------------------------------------------------------

* nie chce mi się szukać artykułu źródłowego :P

Monika bulaj - Libia Felix
Brossurato, illustrato, colori
20 Euro + 2,50 euro di spedizione
Casa editrice: Bruno Mondadori
Lingua: italiano

“È questa la Libia segreta di Monika Bulaj. Polacca e viaggiatrice come Kapuscinski, Mickiewicz, Potocki e – perché no –Wojtyla, anche lei insegue voci deboli, cerca periferie, microcosmi dimenticati dalla storia. Racconta come pochi le terre di nessuno, sospese tra luce e ombra, monoteismo e superstizione, Occidente e Oriente. Viaggia leggera, veloce come un’oca selvatica. Dorme sotto le stelle, mangia quando capita, ha la resistenza di un guerrigliero afghano. Cerca in Iran e sul Baltico, traversa Caucaso e Carpazi lungo piste da bracconieri. Riempie taccuini di una scrittura minuta, fotografa con gli occhi prima che con la macchina. Un lampo blu che cattura, addomestica, trova l’anima delle cose.”
Paolo Rumiz

Con 102 fotografie a colori

INDICE

Fezzan: paesaggio con elefante in volo
Haji
La Croce del Sud
La perla del Sahara
Bestiario
Capanne nel vuoto
Impero di sabbia
Abbandonati da Dio
Le cicogne
Garamanti
Chi compra l'ombra?
Festa
Le tombe e il pozzo
La montagna degli spiriti
Elefante in volo
Rocce dal cielo
Il bastone di Mosè
Una scala per il cielo
Monsieur Mustafa
Narghilè
L'amante divino
I fioretti sufi
Islam e spaghetti
Notte
Giorno
Poi vidi Tripoli dalla basilica di Santa Maria degli Angeli
Palme e giunchi
Il profeta e la rivoluzione
Conversazioni libiche
Il libro dal cielo
Uadi Markos
... adunque creò l'uomo alla sua immagine
Vate
La congregazione di san Benedetto
Augila
Un ritratto dal negativo
Luna park

Skalpel - 5. Deep breath.mp3

W. Bełza [za http://www.republikadzieci.org/literatwb.htm]

***

Wywołał też i przy tym refleksję kapitulującą, refleksję dogłębną i szaloną nad literaturą w ogóle, literaturą bliską, tą zakorzenioną w dzieciństwie i od niegoż się za mną wlekącą, i tą też tuż za załomem względnej dojrzałości, która przylgnęła do mnie w formie transcendentu. Kazał się zastanowić nad kupą tych wszystkich ulubionych, docenionych i ważnych książek, z których przecież raczyłam coś wynieść, coś zrozumieć, i które to zwykłam opatrywać etykietką kanoniczną, filologiczną i erudycyjną: debestof. Wychodząc więc na przeciw tej refleksji, nanizując ją na nitkę, szereguję fakty, zachwyty, przebłyski i olśnienia, jakie od czasu do czasu towarzyszą mi w moim zaczytaniu, dzielę się nielegalnie tymiż banałami.

***

W wieku lat pasjonujących ośmiu moją ukochaną książyną były Dzieci z Bullerbyn. Ileż drzew przechasałam jako Britta, zębów się nawyrywałam starym sposobem dziadka, chłonęłam zapach nowych książek, gdyż nowe książki pachną tak ślicznie, że po prostu czuje się po zapachu, jak przyjemnie będzie je czytać i marzyłam o drzewie, przez które mogłabym fikać do koleżanek. W tym czasie odkrywałam też przygodowstwo Pana Samochodzika i barabańskie przygody Tomka na Czarnym Lądzie, niemniej nic nie mogło się równać z Zagrodą Północną i Południową.

Później, gdy wypadły mi już wszystkie zęby mleczne, a lektura stron dwustu nie wydawała się wyczynem na miarę zjedzenia zupy burakowej - zupełnie przypadkowo, acz nachalnie i nieodwołalnie zakochałam się w Ani z Zielonego Wzgórza. Do dziś dziełka Montgomery uważam za jedne z kapitalniejszych i urokliwszych, i śmiem dać je córkom na ósme urodziny, co by wpadły po uszy i szyje w krainy wyobraźni, tak, jak i ich rodzicielka. Michalino, Katarzyno, Julio albo Heleno - szykujcie się.

***

Dziś w wieku namiętnych lat dwudziestu i prawie trzech, cenię sobie i uwielbieńczo wracam do tomiszczy, które choć niekiedy są kanoniczno-monumentalnymi reprezentantami literatury europejskiej, to mają w sobie wiele z banału, prostoty i zwyczajności. I tak poczynając od Czechów malowniczych i uchichranych, kocham się niepocieszenie od lat wielu w Bohumilu Hrabalu i jego praskich piwiarniach, w Postrzyżynach, Auteczku, Pociągach i Zbyt głośnej samotności. Zaczytuję w Kunderze, nieznośnym, żartobliwym i śmiesznie miłosnym. I jest w tym jakiś taki pociąg do rzeczy prostych, nawet banalnych. Do ludzi zwyczajnych, codziennych, a przez to przecież właściwych i bliskich. Do czegoś, co jest mi sprawą najważniejszą na świecie i do człowieka, do którego jest mi zawsze najbliżej.

A oprócz tego spełniam się przecież jeszcze w swoich sentymentach patriotyczno-narodowych. Co roku w lipcu dymnym czytuję od nowa Pana Tadeusza, rustykalnego i sielskiego, na wskroś patetycznego i jadącego wsią spokojną, wsią wesołą, tak mi ciepłą i pachnącą.
Wesele Wyspiańskiego mam w pierwszej trójce debestof, za mity, chochoła, dramat i teatr. I jeszcze Kamienie na szaniec - bo nic nie jest mi tak ważne, jak to pęcznienie człowieczeństwa przekładającego się na historie me rodzinne, najbliższe i wyjątkowe.

I o ile te książki uważam za udane, bezcenne, piękne i mądre ludzkim prawem, to w niekwestionowanej czołówce jest Schulz, Schulz i Schulz. Za przenoszenie mitu na nieskończoność, uwielbienie przestrzeni w każdym jej najmniejszym szczególe; za sadystyczność słów i masochizm wątków, w końcu za mitologię głębi ludzkiej, do której każdy winien dorosnąć.

Jeszcze. Tuż obok niego na półce prężą się namiętnie: Flaubert ze swoją Madame Bovary, Libera z samą Madame, Marquez nieśmiertelny przez Sto lat samotności, Dwunasty Świetlicki i zaczepny, genialny Nabokov z małą Lo.

***

I gdyby tak przypatrzeć się lepiej tym wszystkim pokładom bliskości i zatrważającej doznaniowości, którą niosą ze sobą te książki, to można nie wyjść z podziwu nad tą recepcją głęboką i kapitulacją przed nieobjętością transcendentu.

Poza tym, mam nadzieję, że wszystkie ulubione z ulubionych, są jeszcze przede mną. Oprócz Schulza, oczywiśnie. (:

Lubię to miasto, tętni zielenią, obsadzone jest po równo marketami, jak też parkami. Mury choć zdają się łączyć w eklektycznym pląsie, to jednak nie straszą, nie czynią rzeczywistości B&W. Dawniej przyjeżdżając do Poznania moje myśli wirowały koło Starego ZOO, spacerów nad Maltą, polagry na targach. Teraz to Maius, Novum, Winogrady i jezioro Rusałka.

Wracając do 20ego maja. Wyjście zaaranżowane przez kadrę naukową, tą aktywną część, która nie szanuje wyłącznie kurzu bibliotecznego, a szuka niebanalnych rozwiązań. Studenci byli środkiem do celu. Początek miał swoje miejsce przy Teatrze Wielkim, tym z Pegazem na grzywie, który góruje nad dwoma kamiennymi pomyłkami rzeźbiarskimi. Przed operą widać ładny parczek, z ładnym trawnikiem, na którym spocząć nie wolno, co kończy się mandatem! Straż parkowa wie swoje, porządek musi być. Przy Teatrze pokusiliśmy się o garść informacji i go go nogi studenta. To ciekawe, zamysł architektoniczny miał zamykać przestrzeń, stąd nagromadzenie stylów, budynków niechętnych sobie i miejskich decyzji niepojętych, przez to neogotyk stoi przy neobarokowym, a obok neoinny spoziera zazdrośnie, tłumiony przez neokomunizm. Miasto tajemnic. Ulica Fredry także należy do zjawiskowych, jest bardzo zróżnicowana, jeden jej koniec jest mostem Teatralnym, po czym przez park jeden (i drugi dalej) dochodzimy do budynków ważnych i cennych, aż tnie całość kościół by przejść w ciasną uliczkę do tzw. okrąglaka (kolejnego dowodu na kiepską organizację miasta, tyle wewnątrz przestrzeni, tyle bezproduktywnej!).

Nasze grupa (by nie powiedzieć nasza-klasa) odbiła dalej w ulicę Mielżyńskiego i na dziedziniec PTPNu. Tam mamy pomnik Adama Mickiewicza, replikę pierwszego pomnika wieszcza na naszych ziemiach. W projekcie stawiania pamiątki, swoje smukłe palce maczała kochanica poety - Konstancja. To przez nią Mickiewicz nie pomógł w powstaniu, to jej wdzięki tłumiły narodowościowe zrywy, przynajmniej jest to jedna z hipotez. Cicho, przyjemnie, obok kawiarnia "U Przyjaciół", którą lubi każdy polonista, obok księgarnia "Kapitałka", którą lubi każdy polonista, obok biblioteka PTPNu, której poloniści raczej nie lubią, a szkoda. Znowu małe prelekcje i od placu Ratajskiego przechodzimy do placu Wolności.

Jest to miejsce szczególne... dla sk8ów. Dawniej mieli tutaj kapitalną miejscówkę, marmurowe murki, dobre płyty pozwalające na nabranie szybkości. Tylko naginać i łamać decki. Teraz wystrój i wykończenie już nie jest takie surowe, drobna kostka na placu, murki wyparte przez powyginane pręty, ładniej po prostu. A pod placem parking, ile to było sensacji wykopaliskowych, ile wątpliwości co jeszcze fundamenty miasta kryją. Na placu interesowały nas dwa punkty, Bazar i Biblioteka Raczyńskich (ta lubiana przez polonistów, a nielubiana przeze mnie).

Opowiem o Bazarze, ponieważ była to moja broszka. Projekt niemiecki, wykonanie polskie dla Polaków, w statusie miejsca zastrzeżono, że lokale będą zaklepane dla nas, tak też było. Jeden z pierwszych sklepów otworzył H. Cegielski, twórca wielkiej fabryki, podstawy produkcyjnej miasta. Z okien przemawiał Paderewski w swoim czasie, śpiewał Kiepura o soli, a jeden z niemieckich żołnierzy śmiertelnie się postrzelił, wszystkie wydarzenia wywołały szum towarzyski i potwierdzały, że miejsce jest szczególne, to taki punkt poznańskich Aten. Kultura się bawi, społecznicy prawią, a literaci spraszają muzy i tak było do 1939 roku.

Kolejnym punktem zaczepienia była ulica Piekary, ważna bo związana z wielkopolską wizytą Słowackiego tutaj. Był taki epizod, został zauważony, spisany. Poeta wówczas chorował, był w kryzysie, niemniej jednak swoją skromną rolę wykonał i słowem wsparł dobre idee. Dalej przystanek dotyczył kościoła św. Rodziny, przy nim pierwotnie stał pomnik wieszcza Adama, był to koniec dawnych murów miejskich. Zacisze okrasiliśmy legendami związanymi z miastem, oryginalnie.

Wspomnę jeszcze, że odwiedziliśmy plac Kolegiacki, Farę, Stary Rynek z zadumą nad historią Ratusza  pokazem historycznych fotografii miejsca, ulicę Żydowską, kościół Najświętszego Serca Jezusowego, gdzie legendy opisały losy znanych wielkopolskich rabinów, aż pod obecny POSiR, gdzie po wymianie uprzejmości drogi współidących zaczęły się rozchodzić.

Chwila o suchych faktach: przeszliśmy niecałe 3 kilometry, a jestem przekonany, że dla wielu tych kilometrów było znacznie więcej. Jak to jest, że chodzenie turystyczne męczy bardziej - niż chodzenie aktywne, jak na rajdach? Jak to jest, że te 3 kilometry po mieście w miłej atmosferze zmęczyły mnie bardziej niż biegowy trening na 12km? Ciekawe to.

Jak śpiewała w XX wieku (takie sformułowanie nabiera teraz prawie antycznego wymiaru) Kalina Jędrusik. Nie robiłem wywiadu środowiskowego na temat: Jakie emocje wzbudziła wtedy ta piosenka w społeczeństwie?. Można sobie jedynie wyobrażać tą polaryzację. Z pewnością mniejszość, która gratulowała odwagi i artystycznej pomysłowości. Większość oczywiście gromiła wyświechtanymi od lat stwierdzeniami typu "to nie wypada"; "to się nie godzi"; "jak tak można, mówić tak o... <rumieniec na twarzy, błędne krążenie wzrokiem po suficie>".

Jak teraz zareagowalibyśmy na taką piosenkę?

Bo we mnie jest seks,
Któż oprzeć się ma mu?
On mi biodra opływa, wypełnia mi biust,
Żar sączy z mych ust.

Jestem pewien w 99,99% (ach to studiowanie na ścisłym kierunku, na którym nie wielu rzeczy można być pewnym), że piosenka przeszłaby bez echa. Bo co z tego, że tak pani śpiewa, iż jest w niej seks ? W każdym z nas on jest. Widać go wszędzie wokół tzn. w gazecie telewizyjnej, w telewizyjnym dzienniku, w Bravo Girl , już nawet serek topiony może wzbudzać jeśli nie orgazm to minimum podniecenie i niezapomniane przeżycia.
zatem smacznego!

cytaty z : http://www.tekstowo.pl/index.php/tekst/

Kalina_J%EAdrusik/Bo_we_mnie_jest_seks

•

Wbrew temu, co twierdzi regularnie pojawiający się w tym wirtualnym przybytku, głównie w celu szerzenia defetyzmu (choć - żeby oddać mu sprawiedliwość - przyznać wypada, że czyni to z niekłamanym wdziękiem), niejaki jendrju, nawet studia nierokujące żadnych nadziei na oszałamiający sukces w przyszłym życiu zawodowym, bo przeznaczone wyłącznie dla pasjonatów, zboczeńców, ludzi niepoczytalnych i tych, którzy uciekają przed wojskiem, mogą ubogacać. Serio. Za wynikające z owego faktu korzyści student takiego wybitnie nieżyciowego kierunku domu sobie co prawda nie wybuduje, komputera (w chwili obecnej na gwałt, zwany pisaniem Bardzo Mądrej Pracy, potrzebnego) nie kupi, wysublimowanego pożywienia konsumować nie będzie, za to do końca życia ma szansę podróżować na tramwajowych przycupkach, zamiast własnym samochodem, którego również sobie nie sprawi. Perspektywa ta nie umniejsza jednak satysfakcji i przyjemności, jaką dają intelektualne uniesienia i obcowanie z wiedzą - zdawałoby się - tajemną. Oraz bliskie kontakty z nie mniej tajemnymi postaciami.

Dowody? Proszę bardzo:

Jako dziewczę cokolwiek skrzywione z natury,
z dziwaczną namiętnością do literatury,
celebruję zawzięcie, zachłannie, gorąco
całą przyjemność ze studiów płynącą.
Siedząc więc na ten przykład przed PeTePeeNem,
chcąc odwlec jak najdłużej owo wydarzenie,
które zwie się pobytem w biblioteki gmachu
i na ogół upływa w atmosferze strachu,
zmieszanego z niesmakiem, niechęcią, zmęczeniem
i górującym nad wszystkim jedynym pragnieniem,
by zakończyć możliwie najprędzej tę mękę,
zarazem nie mogąc się zdobyć na udrękę,
aby wkroczyć do środka. Odwlekam więc w czasie
to, co nieuniknione. Przyroda w swej krasie
tym bardziej do lenistwa zachęca ochoczo.
Widząc więc na dziedzińcu ławeczkę uroczą,
zajmuję ją. Na zegarek spoglądam z ukosa,
chcąc przysiąść nie na dłużej, niż na papierosa.
Tuż przede mną - dumny - stoi na cokole
ten, którego wałkują dzieci w każdej szkole -
pan Adam Mickiewicz. Witam się nieśmiało,
licząc, że wybaczy tę niegrzeczność małą.
Pan Adam najwyraźniej nic przeciwko nie ma,
nie spuszcza ze mnie jednak swojego spojrzenia,
z uwagą śledząc moją tlącą się fajeczkę.
Obiecuję, że nie zajmę więcej, niż chwileczkę.
A jako, że z natury jestem honorowa,
dotrzymuję, rzecz jasna, raz danego słowa.
Gaszę niedopałek. Pan Adam zerka na to;
przysięgłabym nawet, że skinął z aprobatą
swą bujną czupryną. Żegnamy się w przyjaźni.
Wstaję z ławki czując, że jest mi jakby raźniej.
I do biblioteki wkraczam roześmiana -
zapaliłam w towarzystwie pana Adama!

Matura z polskiego. Dość ciężka nie powiem, ale nie jakoś zaskakująco trudna.

Tematy(cytuję z głowy, bo nie chce mi się dokładnie sprawdzać jakie to tematy były) do tworzenia własnego tekstu:

Porównaj wiersze(Mickewicza i Tego-Drugiego-Którego-Nazwiska-Nie-Pamiętam Kazimierza Przerwy-Tetmajera) o stosunkach między młodymi, a starymi(oczywiście oba wiersze podane). Odpada - nigdy nie trawiłem poezji...

Opisz i zinterpretuj sen Panny Izabeli z "Lalki". Do tego jaki ma to związek z Wokulskim i ojcem Izabeli. I podany fragment. Pisałem na ten temat. Nie mogłem wymyślić, co napisać przez jakieś 15 minut. W końcu jakoś mi się udało wylać około dwie i pół strony wody.

A w części "rozumienie tekstu pisanego" był artykuł z Rzepy o blogach i możliwościach ich wykorzystania przez dziennikarzy. Tekst prosty. Ale pytania były pojebane nie do końca łatwe.

To tyle ode mnie na dziś. Kolejna część - jutro, po angielskim.

Pytanie wyrosło przede mną niczym dorodna warząchew wśród pól i zbóż kołyszących się niwami chochli, skrobaków i tłuczków, przed kucharzem nieumiejętnym, choć doskonałym w swej nieumiejętnej umiejętności przypalania wody i solenia herbaty.

Przez chwilę wertowałam kartoteki wszystkich znajomych, przypadkowe spotkania, zaczytania, dzienniki pociągowe, kawy zbożowe pite po barach trzeciego świata, ale Fiflaka wśród nich nie było. Przyznałam się więc do totalnej ignorancji i havunołajdijam odnośnie znajomości takich jegomości, i zapytałam grzecznie acz podejrzliwie, o powody, dla których zostaję zagajana w sposób obcesowy i odrobinę natrętny, przez tego blond pana, w butach na rzep, od rana, na na na na.

- Niestety nie znam – mówię tak skromnie.

Pan tak z ukosa, ze smarkiem z nosa, okiem figlarnym, ciemnym, nachalnym mruga, że do mnie wielce zadziornie.

- Zna pani. Załoze śe.

- Ja też.

Do rozmowy, w dzień słońcowy włącza się Pan Dziadek boczny, rześki, siwy, granat oczny i z uśmiechem, nie oblechem, kiwa do mnie brody mechem.

- Ja też?

Pytam grzecznie. Wobec szturmu porannego, gdzieś na drodze Kaufland Love - pętla giętka, tramwajowe tam smoczyska pędzą stadnie, biorę, godzę się bezwładnie - na Fiflaka.

***

Osiem i trójka, trójka i osiem, trasa Piątkowska, dziadek i Tosiek. A tak dokładniej: to Pan Tonisław. Rodzice, zda się, więzi ułańskie, onomastyka, ach dynamika. - To zna go Pfani!

Jestem do bani. Jasne, że nie znam, cóżże poradzę. Dziadek mi mruga: to naprowadzę, a ja jak zawsze w takim spotkaniu, wciągam się, daję, jedźmy tramwaju!

- Bo prose pani, ja go spotkałem tu wczoraj. Wczoraj... Wczoraj... Wczoraj...

I się zamyślił. Dziadek mi mruga. To mi wygląda - podryw na wnuka, ale niech będzie. Już zaraz maj. Fiflak, nie Fiflak, byle był naj!

- Jak on wygląda? - pytam się ładnie.

Dziadek mi mruga! A niech to, myślę - słodko, kapryśnie, niechaj mu za to oko wypadnie.

- Wyglądnie ładnie - Tosiek orzeka - Chudy i zwiły.

- Jaki?

Zawiły, problem się robi. Na dziadka to już nawet nie patrzę, wiem, że mi mruga, choć może właśnie wpadło mu niecnie coś do óczdołu. Nie wiem i badam obu pospołu.

- Zwiły, no taki, jak u ślimaka.

Dziwna natura tego Fiflaka zaczyna bawić mnie niezmierzenie. Jestem stracona, prawie się żenię z tym pięciolatkiem, co mi rozprawia o cudach świata, bajkach i śnieniach, dziadek mi mruga, nic się nie zmienia.

- Fiflak to będzie taki czarodziej - mówi mi mały.

Taki dzień co dzień to się nie zdarza. Mówię mu na to: - Niech nam czaruje i zrobi lato.

Mały się śmieje, dziadek mi mruga, mija minuta jedna i druga, a mnie wysiadać trzeba naprędce. Żegnam się, Tosiek wyciąga w ręce do mnie totalnie pomiętoszone kwiaty mleczowe i jak pierścionek daje mi klejąc się niepomiernie. Dziękuję pięknie, mówię śmiertelnie - ważnie i mądrze, tak, jak w senacie - że na herbacie razem z Fiflakiem są tak widziani mile ach za to, jak za oknami palące lato.

***

Morał się taki z tego wyłania: Mickiewicz uczył Dziadów mrugania.

Czepialskość moich czytelników nakierowana jest na styl, raz się podoba, raz nie. Idąc w prywatę zyskuję zadowolenie tej ważnej dla mnie grupy, idąc w ogólność kłaniam się szeroko pojętemu środowisku rajdowemu. Lektura Skibickiego nauczyła mnie jednak, że mimo skierowania do odbiorcy szerokiego, nie można rezygnować ze wstawek rozluźniających i relaksacyjnych, z humoru i dystansu, z przymkniętego oka.

Łowić to ja nie potrafię, jedynie słowa w książkach, taki fach, taki traf, zatem czytam i wychwytuję momenty o uroku niewątpliwym, o barwie niezwykłej, o treści niebanalnej, jakże ich dużo u pana Zygmunta. Aby oddać wielkość zjawiska skupię się tylko na przypisach do Szkoły Turystyki Pieszej.

 Zacznę nie od szkoły turystyki, a od szkoły życia, bo siła poniektórych porównań jest rażąco trafna i ciekawie oryginalna: „To jest tak jak z samochodami. Niscy faceci preferują długie samochody. Małe kobiety wolą wysokich facetów; wysokie szukają jeszcze wyższych. Są na ten temat złośliwe kawały” (s. 86) – i tylko szkoda, że autor nie poszedł za ciosem, nie wyłuskał z rękawa kąśliwego wyca, szkoda, lubię soczyste pointy, której tutaj zabrakło.

Trafiamy także na wyznania intymne, prywatnie czułe i niewygodne, porusza historia oscypków, bo „nigdy nie słyszałem, by polski, naturalny oscypek robiony w „niehigienicznych” warunkach niedomytymi ponoć rękoma bacy zaszkodził komukolwiek – a po słowackich rz…em jak kot” (s. 213) – szkoda tym razem tych domowych przytulaków, kapryśnych chrupkożerców i myszołapów; poza tym prztyczek w słowacki nos, do roboty xeroboye!

I sentyment ma swoje miejsce w tych poradnikach: „za czasów mej wczesnej młodości nafta była w każdym wiejskim sklepie! A mówią, że teraz jest ze wszystkim lepiej…” (s. 237).

No i „żaden woreczek foliowy nie zapewni szczelności – kwaśniejący pot wydziela sporo produktów gazowych!” (s. 258) – o zgrozo!

 Momentami wyjątkowymi w całym przewodniku, w całym kompendium wiedzy marszowej, w całym tym pisaniu – są fragmenty, które dotykają jakże śliskich stosunków damsko-męskich. Pan autor wykazuje się czujnością i dobrym smakiem, pisze jakoby jego rady mogły odmienić nasze podejście do życia, naszą formę i odporność na efekty zimowych randek (kichanie, kaszel), ale zarówno dostrzega, że „moje gwarancje nie dotyczą tych konsekwencji randki, które wynikają z pozbycia się stroju w całości” (s. 17), gdyby tak było - musiałby zmienić tytuł na Szkołę Turystki Integracyjnej, bądź Marszosutra.

Co więcej, napotykam na tezę, że „lata robią swoje – proszę Panów” (s. 86), ma ona przypis, dopowiedzenie odspodne, a w nim: „po Paniach to tylko mniej widać – czasami!” (s. 86) i byłbym w stanie pochylić czoła, bo nie zawsze to, co proste jest tendencyjne, tylko owo sakramentalne „czasami”! jak ono bawi i igra, jak ono stąpa po cienkim lodzie wyszukanego żartu, jak ono buduje napięcie.

To nie wszystko.

Kolejnym wątkiem poruszonym dosłownie są różnice anatomiczne. Konstatacje wielce osobliwe typu: „nie da się ukryć – to w partiach biodrowych budowa kobiety najistotniej różni się od konstrukcji meskiej” (s. 101) i chciałbym zakrzyknąć „Alleluja!” bo to tak na czasie nawet; albo „lekki plecak wyprawowy waży obecnie ponad 15 kg. Jeśli mężczyzna chce ulżyć swej towarzyszce, musi liczyć się z dodatkowym wysiłkiem”, przede wszystkim jest to turystyczna interpretacja Biblii, w drugiej kolejności rada w pigułce jak być gentelmenem. Cenne to. Niestety nie wiem jak ocenić kolejny zjawiskowy cytat, brzmi on tak: „na tym polu [rozstaw kości miednicy] kobiety też znacznie górują nad facetami – rozmiarem w stosunku do wzrostu oczywiście” (s. 206), hmm…

„Panie nie powinny zapomnieć o stanikach. Ta uwaga pochodzi od jednej z moich koleżanek. Jeśli chodzi o moje zdanie – mogą zapomnieć!” (s. 280) – i jak tu czytać bez puszczenia oka, bez marginesu błędu skierowanego w satyrę i kabaret, jak wierzyć późniejszym radom o zachowaniu się w towarzystwie niedźwiedzi na szlaku, jak zaufać co mamy pakować do plecaka na dłuższą pieszą wyprawę, skąd pewność, że ten niedźwiedź nie będzie miał ochoty na harce, a plecak nie odleci razem z nami.

 Uzasadnienie mojej ironii: jestem polonistą, także mszczę się za słowa (też w przypisie) „nie mam nic przeciwko Mickiewiczowi, ale mierzcie zamiary podług sił, a nie siły na zamiary! Romantyzm w planowaniu jakichkolwiek wędrówek jest nadzwyczaj niebezpieczną ideologią” (s. 167), a tak poważnie – wciąż szanuję Skibickiego, nawet bardziej za te wstawki, tego typu poradniki męczą, ten temat znosi praktykę, mniej teorię, zatem doceniam starania nad dobrym samopoczuciem czytelników, które propaguje autor. Chciałbym, żeby nic się nie zmieniało.

 Na koniec kwiatek dla cierpliwych: „każdy, nawet najlżejszy, plecak na ostrym podejściu będzie się wydawał ciężki – zawsze! Tak to już jest” (s. 35) – zgadzam się, tak to już jest!

 Wszystkie cytaty pochodzą z książki Zygmunta Skibickiego – Szkoła Turystyki Pieszej, Wydawnictwo Skibicki, Pelplin 2006.

Donosicielstwo
Ledwie przyszłam do szkoły, a pamiętać trzeba, że maturzyści przychodzą o różnych dziwnych porach, a dostaje cynk o aferze. W sumie fajnie, bo mam o czym napisać, ale czy o to chodzi? Czasy: „uprzejmie donoszę” już minęły (choć niektórzy nadal na tym chcą budować Polskę). Dodam jeszcze, że to nie był donos typu: zdarzyło się. Niestety. Donos typu: a może tam coś jest. Okazało się, że nie ma, ale jest gdzieś troszkę indziej. Tak czy inaczej, jeśli donosicielstwo tylko z gotowymi zarzutami i tylko dla dobra społecznego, a nie prywaty. Jeśli coś złego się dzieje.

Afera biurkowa
W piątek, niczego nieświadoma, nasłuchałam się od kolegi z klasy o dwóch ‘wypadkach’ z kupą w rolach głównych. W sumie nic pewnego, ale opowieści są. Jedna to historia wf-owa. Podczas tej lekcji, w szatni, jakiś niecny człowiek, nie dość, że ukradł wszystkie komórki, to postanowił załatwić swoją potrzebę, a z braku papieru toaletowego podtarł się cudzą bluzą. Druga historia jest mniej szkolna, ale chyba bardziej fantazyjna. Znajomi mojego kolegi mają domek w jakiejś wsi. Jako, że nadal trwa tam budowa, więc nie trzymają w środku nic cennego (powiedzmy szczerze, praktycznie niczego tam nie trzymają). Tak czy inaczej pewnego razu grupa ludzi (a skąd to wiadomo, napiszę potem) postanowiła okraść go. Ze względu na brak czegokolwiek, a tym bardziej wartościowego, trochę się wkurzyli. W ramach zemsty i folgowania swojej wściekłości obsikali i obsrali (że się wyrażę, bo ciężko tu o eufemizm) wszystko co się dało- ściany, sufit, podłogę. Jedna osoba raczej nie była w stanie wyprodukować takiej ilości ZiSPPM (Zbędnych i Szkodliwych Produktów Przemiany Materii). Nie byłyby to historie, którymi warto byłoby się podzielić na łamach gazety, gdyby nie to, że we wtorek, dzięki doniesieniom 1c (która rezyduje w sali PO), dowiedziałam się, że u nas w szkole podobny ewenement miał miejsce. Od czwartku szufladę biurka nauczycielskiego w sali PO zamieszkiwała kupa. Sprawców jak dotąd (jak z moich informacji wynika) nie złapano. Nie drążąc tej bezsensownej sprawy, apeluję do elitarnej młodzieży – DOROŚNIJCIE!

Tropikalna
Oprócz tego, że jest to tytuł fajnej gry komputerowej z Fidelem Castro na czele, jest to również klub muzyczny. Wiele osób uważa, że jest to klub, w którym spotykają się homoseksualiści, a nie raz i grupy z marginesu społecznego czy półświatka. Ten oto klub miał być miejscem, gdzie miała się bawić nasza (NIEDOROSŁA) jeszcze młodzież na swoim półmetku. Organizatorami, jak praktycznie zawsze, byli nasi Samo Rządowcy. Oburzenie ustąpiło, gdy znalazła się chętna duszyczka z klasy angielskiej, która charytatywnie zorganizowała półmetek w Mega. Gdy organizatorem jest Samo Rząd, wiadomym jest, że zyski z imprezy przechodzą do kasy samorządu. Ale tym razem, kasa zasilana jest jedynie z puli szkolnej. Jako, że i ta w tym roku drastycznie zmalała (nawet deklarowana składka jest niższa niż przez ostatnie lata), nie dziwmy się, że nasz Samo Rząd musi podejmować akcje zgoła charytatywne lub nie wymagających nakładów pieniężnych. Zastanawiam się tylko, kiedy czeka nas jakaś impreza zorganizowana przez naszych Rządowców. Problem, jak się nie doczekamy…
Próbowałam porozmawiać z wiceprzewodniczącym, ale nie znalazł dla mnie przez całe popołudnie czasu, więc niestety nie zamieszczę jego zdania, choć jestem bardzo ciekawa co by powiedział.

Urząd Antykorupcyjny
Jeszcze nie wyszłam ze szkoły, a kolejna ciekawostka. Profesor Czupryńska wypowiada się przed kamerą TVN 24. Pierwsza myśl była, że może chodzi o matury. Ale wszystko się wyjaśniło kiedy oświecił mnie jeden z nauczycieli. W naszej szkole, dzięki pomysłowi pani dyrektor, zaczniemy edukację antykorupcyjną. Na godzinach wychowawczych, gdy zazwyczaj przynosi się usprawiedliwienia, omawia wycieczki albo przygotowuje do czegoś, mamy teraz uczyć się jak przeciwdziałać korupcji. Jak to się ładnie w branży mówi – ktoś dał cynk telewizji – i zarówno pani dyrektor, jako pomysłodawca, jak i profesor Czupryńska, jako, nazwijmy, główny koordynator, wystąpiły dla TVN 24. Zastanawiam się tylko czy nam godzin wychowawczych starczy TYLKO na korupcję, bo walka z nią będzie baaardzo czasochłonna.

Radiowęzeł rządzi
A z ostatnich nowinek szkolnych nasze radio zamierza się zrewolucjonizować. Już nie tylko będzie można posłuchać muzyki, którą nie zawsze słychać, ale każdy będzie mógł zostać gwiazdą! Nie ma to jak spotkać na korytarzu biegającą koleżankę Stuczeń (kandydatkę do Samorządu) z mikrofonem (dyktafonem lub innym sprzętem) i chętną do rozmowy. Idea rzeczywiście szczytna, bo coś z naszym radiem zrobić trzeba. Gorzej z wykonaniem. Tak czy inaczej kolejnym krokiem, po wywiadach i programach publicystycznych, które będą powstawać z biegiem czasu, proponuję nadawać ogłoszenia i reklamy. Przynajmniej zarobimy, a kasa zawsze się przyda. Jak na placu mogą stać reklamy, a na korytarzach leżeć reklamówki, to co za problem skomercjalizować radio?

SKIS, czyli gra towarzyska dla co najmniej dwóch osób (ale im więcej, tym przyjemniej) podbiła serca już wielu osób. Samo słowo skis pochodzi od słowa skiśnięty, czyli np. skiśniętej kapusty. Krótko mówiąc odpowiada słowu: nieświeży.
Jak w to się gra? Wystarczy, że któraś osoba dotknie drugiej i powie słowa: „Skisłeś!”. Osoba, która przejęła skisa musi starać się go podać dalej, przez dotknięcie kolejnej osoby i wymówienie magicznej formuły: „Skisłeś!”. Jest jednak sposób aby zabezpieczyć się przez skisem. Należy przełożyć trzeci palec od lewej dla prawej ręki, lub trzeci od lewej dla prawej ręki (inaczej palec serdeczny) nad palcem 2 (wskazującym) tak, aby serdeczny niejako ‘zahaczyć’ w pierwszym miejscy zgięcia palca wskazującego i skierować ów serdeczny nieznacznie w dół. Gest ten jest znany również pod nazwą skrętu palców kłamcy, ponieważ kłamiąc należy mieć tak ustawione palce, aby czuć się usprawiedliwionym w swoim oszustwie.
Gracz, który skrzyżuje palce w widoczny sposób, może spokojnie oddać się bądź to ucieczce, bądź obserwacji dalej postępującej gry. Osoba, która nie ma już do kogo podać skisa przegrywa. Ogłaszana zostaje MegaSKISem i należy wymyślić dla niej adekwatne tortury.
Proponowany jest również Puchar SKISa, aby ci, którzy potrafią doskonale go rozkolportować i nie dają się złapać mogli pochwalić się swoimi zdolnościami. Ale jak na razie SKIS występuje tylko w odmianie towarzyskiej, bez żadnych nagród, a jedynie z karami.
Nie mniej jednak SKIS jako sposób ożywienia towarzyskiego, formy zabawy i wspólnego ruchu sprawdza się znakomicie i polecam go wszystkim tym, którzy chcą się bawić jak elitarna szkoła z Katowic.