OMG! Pai ce legatura are una cu alta?!

Mda ... port uneori niste discutii cu lumea de si eu raman masca, si lumea ramane masca, si pana la urma e greu sa ne intelegem/acceptam unii pe altii :)))). Ma rog!

Am ajuns la concluzia ca oamenii incurca anumite caracteristici, ca nu prea cunosc sensul unor cuvinte, si ma acuza de lucruri de care eu nu m-am facut niciodata vinovata. Ca daca le spui ca esti materialista, ei inteleg ca idealu` tau in viata e un barbat pe care sa-l falimentezi =)))). CHIAR NU! Ala e comportament de parveniti si arivisti, nu de materialisti si atat!

Sunt materialista, dar atat, pentru ca imi plac lucrurile materiale si banii, e o utopie sa negi asta, 99% dintre oamenii planetei sunt asa. Eu n-am timp sa cred ca exista vreo femeie pe planeta, inafara de calugarite, careia nu-i plac bijuteriile, de exemplu! Doar ca nu toate asteapta sa primeasca o bijuterie cadou de la un barbat ... asta e chestia! Nu sunt parvenita sau arivista, pentru ca imi plac banii cand sunt AI MEI, FACUTI DE MINE, nu ma intereseaza restul oamenilor cum se descurca, nici in eventualitatea in care ar mi-ar deveni soti. Asta e diferenta, si nu e greu deloc de inteles, nush de ce tre sa te certi 3 ore pe tema asta, si sa ajungi sa discuti de d-zeu si de faptul ca femeile au mult mai multe sanse sa arda in iad decat barbatii =))))). Chestie de care, personal, ma indoiesc din tot sufletul!

Cre`ca n-ati inteles nimic, dar nu conteaza, eu sunt egoista, voi nu contati pentru mine, damblalele mele sunt singurele importante!

" ...Por mi trigésimo séptimo cumpleaños, el 12 de noviembre de 2008 voy a reducir mis artículos personales a sólo 100 cosas. Voy a vivir por lo menos un año (si Dios quiere) manteniendo un inventario de sólo 100 objetos. Este reto me ayudará a poner las cosas en su lugar y también a  explorar mi convicción de que algo puede ser bueno cuando se sirve de un propósito mayor que la mera posesión... " (Dave Bruno)

Para Dave el consumismo nos está convirtiendo en "burro-narcisistas". La posesión por la posesión nos impide pensar por nosotros mismos, revocándonos a la alienación material de las nuevas tecnologías aunque estas sean totalmente prescindibles. La vida y sus recuerdos son más importantes que todo lo que logremos acumular. Bruno llegó a tener tanta animadversión a los excesos que no podía hacer referencia a las 'cosas' de su desafío en plural por ello optó por el "100 Thing Challenge"

El proyectó comenzó con un sencillo post en su blog en el que relata el punto de partida y la primera criba de objetos. En poco tiempo y,  sobre todo, después de un artículo de Lisa McLaughlin en la revista Time, el desafío de Dave se ha convertido en un nuevo 'Reality' de la sociedad americana.

Lo primero que hizo Dave es planear los descartes, una 'Memorabilia' a modo  contenedores donde poder almacenar todo lo prescindible para posteriormente donarlo o venderlo. Valora los objetos que puede considerar estrictamente personales (convive durante el experimento con mujer e hijos), para producir un primer descarte con Libros, Herramientas y su fabulosa colección de Trenes Marklin.

La última lista después de su optimización incluye los siguientes 97 objetos como punto de partida de la experiencia:

ROPA

• 1.  4 Chaquetas
• 5.  Un Traje
• 6.  5 camisas de vestir
• 11.  5 pantalones de vestir
• 16.  3 Vaqueros
• 19.  6 camisas de manga corta
• 25.  4 camisa de manga larga
• 29.  1 sudadera
• 30.  2 suéters
• 32.  7 camisetas
• 39.  Forro polar
• 40.  Pantalones polares
• 41.  4 calzoncillos
• 45.  2 pijamas
• 47.  Pantalones de lluvia
• 48.  2 pares de zapatos
• 50.  un par de chanclas
• 51.  unos zuecos
• 52.  un par de zapatillas deportivas
• 53.  Botas de senderismo
• 54.  Zapatos elegantes
• 55.  Zapatos de escalada
• 56.  2 cinturones
• 58.  Pantalones para andar en bicicleta
• 59.  Pantalones de deporte
• 60.  Sombrero
• 61.  Gorra de Béisbol
• 62.  Gorro de lana
• 63.  Guantes
• 64.  Corbata

Camping

• 65.  Mochila
• 66.  Tienda de campaña pequeña
• 67.  Saco de dormir
• 68.  Esterilla (corta para el verano)
• 69.  Esterilla normal
• 70.  Estufa
• 71.  conjunto cocina (2 ollas, 1 poto)
• 72.  Linterna
• 73.  Navaja
• 74.  Cuerda
• 75.  Cantimplora
• 76.  Brújula
• 77.  Bengala

Electrónica

• 78. Un Móvil
• 79. Un iMac
• 80. 2 HDD
• 82. Auriculares USB
• 83. Reloj

Cámara

• 84. Canon 30D
• 85. lente 17-40
• 86. 430 Flash
• 87. Difusor
• 88. Trípode
• 89. Bolsa
• 90. flash de uso

Varios

• 91. Gafas de sol
• 92. Diario
• 93. monedero
• 94. Lápiz (azul mecánico)
• 95. Bolígrafo
• 96. Cuchillo europeo
• 97. Tabla de patinar

¿Qué llevaríamos nosotros?. ¿Podríamos reducir la lista?.

Para más información y seguimiento del desafío: Blog de Dave Bruno [ENG]

Esta entrada se la dedico a 'un servidor' como homenaje al 'derivaje materialistico' que me invadió en su día cuando entró  el 'spectrum' en mi vida y que ha degenerado en un cortacircuito integral de mi capacidad logística material.

Fuentes: Neonatorama, Revista Time

]]> http://socialiteblog.wordpress.com/?p=47 Fri, 13 Jun 2008 02:53:55 +0000 socialiteblog http://socialiteblog.pl.wordpress.com/2008/06/13/ahhh-que-linda/

Así vimos a Jennifer Garner cargando a su preciosa hija de 2 años. La actriz se veía bastante conservadora pero con mucha clase. La actriz que ya era millonaria antes de ser famosa lo demuestra en su forma de vestir y comportarse fuera de los estatutos de los nuevos ricos de Hollywood. Actualmente la actriz vive en Brentwood y no en el materialista Beverly Hills. Un aplauso por una diva que si, es toda una Socialité. 

Historia ludzkości jest tragedią z bardzo prostej przyczyny.
W człowieku wytworzono podział na dwa przeciwstawne sobie obozy: spirytualistę i materialistę;
Buddę i Zorbę.

Jedna część czuje się wyższa, świętsza, i zaczyna potępiać drugą jako grzeszną. Ten schizofreniczny podział spowodował, że lewa dłoń rani prawą, a prawa lewą.

W rzeczywistości, żaden taki podział nie istnieje.
Jesteś harmonijną całością. Nie walcz z ciałem - to twój dom.
Nie walcz też ze świadomością, gdyż bez niej twój dom będzie pusty.

Symbolicznie określam ciało jako Zorbę, a duszę jako Buddę. Zorba to tylko początek. Przeżyj Zorbę w pełni, a wtedy naturalnie wejdziesz w życie Buddy.

Raduj się ciałem, raduj się fizyczną egzystencją. Nie ma w tym żadnego grzechu. Ciało to twoje korzenie, ciało to ziemia, na której wzrastasz. Ale wszystkie tak zwane religie usiłują zniszczyć most łączący cię z twoim własnym ciałem.

Jest to maksymalna synteza - gdy Zorba staje się Buddą. Zorba jest jego, ale brakuje mu nieba. Jest przyziemny, zakorzeniony głęboko jak olbrzymie drzewo, któremu brakuje skrzydeł. Nie może wzlecieć do nieba, gdyż zamiast skrzydeł ma korzenie.

Jeść, pić i bawić się, jest samo w sobie w porządku, nie ma w tym nic złego. Ale to nie wystarczy, wkrótce cię to zmęczy. Stale powtarzane czynności, z tanecznego kręgu zamieniają się w błędne koło. Tylko bardzo przeciętne umysły mogą ciągle się tym bawić. Jeśli jesteś, choć trochę mądry, wcześniej czy później odkryjesz, jakie jest to płytkie, powierzchowne. W pewnym momencie powtarzaj pytanie: "Jaki jest tego sens?".

Trzeba pamiętać o jednym: to nie ludzie biedni, głodujący, stają się sfrustrowani życiem. Oni jeszcze nie żyli, jak zatem mogą czuć się sfrustrowani? Mają zawsze nadzieje.

Jak myślisz? Kim są ludzie, którzy wyobrażają sobie, że w niebie jest jak w Klubie Playboy'a?
To biedacy, głodni - ci, którzy nie posmakowali życia.
Właśnie oni przenoszą swoje pragnienia do Niebios.

Kim są ci ludzie? Nie doświadczyli, a tylko poprzez własne doświadczenie można przekonać się o powierzchowności tego wszystkiego. Tylko Zorba może przekonać się o powierzchowności tego wszystkiego.

Budda żył życiem Greka Zorby i gdyby był przeciętny, mógłby żyć tak ciągle. Miał wszystkie najpiękniejsze kobiety, pałace, wszelkie bogactwa... i gdy zrozumiał, że to wszystko się powtarza, wtedy poczuł się sfrustrowany, i w wieku 29 lat porzucił pałace, bogactwa, kobiety.

Budda powstaje z doświadczenia.
Więc popieram ten świat, gdyż wiem, że dzięki niemu możesz doświadczyć innego świata.
Nie mówię: wyrzeknij się, uciekaj stąd.
Nie mówię: stań się mnichem.

Gdy mnich wyrzeka się tego świata, tym samym walczy z nim, i nie jest to łagodne wyrzeczenie.

Mnich staje się podzielony: połowa jego istoty pragnie tego świata, druga połowa pragnie innego świata. Mnich to osoba rozszczepiona, schizofreniczna, podzielona na niższe i wyższe.

Wyżej dostaniesz się tylko wtedy, gdy żyłeś niższym, gdy przeszedłeś całą udrękę i ekstazę niższego. Zanim lotos stanie się lotosem, musi wyrosnąć z błota.
Tym błotem jest świat.
Mnich uciekł od błota i dlatego nigdy nie stanie się lotosem.

Nie tęsknij za innym światem.
Żyj w tym, namiętnie i intensywnie, całym swoim istnieniem, całą swoją istotą.

Przekroczyć ten świat możesz tylko wtedy, gdy mu zaufasz, będziesz kochał i radował się życiem.

Gdy zmierzysz się z tym światem, staniesz się ześrodkowany i uważny. Owa uważność stanie się drabiną, po której możesz wspiąć się od Zorby do Buddy.

Najpierw stań się Zorbą - kwiatem tego świata, aby zdobyć zdolność do stania
się Buddą - kwiatem innego świata.

Inny świat nie jest oddalony od tego świata.

Inny świat nie jest przeciwko temu światu. Inny świat jest ukryty w tym świecie.

Ten jest tylko przejawem tamtego, a tamten ukrytą częścią tego.

Osho, Budda drzemie w Zorbie

Podobał się post? Poczytaj także inne posty z tekstem Osho:

• Bóg nie żyje? Szatan nie żyje?

• Czy jesteś robopatą?

• Bełkoczący umysł

• Samotność czy osamotnienie?

• Wiara nie pozwala Ci myśleć

• Życie - to jedyna religia

• 1. “Las cosas existen independientemente de nuestra conciencia, independientemente de nuestras sensaciones, fuera de nosotros (...)
• 2. No hay definitivamente diferencia alguna en principio entre el fenómeno y la cosa-en-sí, y no puede existir tal diferencia. La única diferencia es entre lo que es conocido y lo que todavía es desconocido (...)
• 3. En la teoría del conocimiento como en cualquier otra esfera de la ciencia, nosotros debemos pensar dialécticamente, eso es, no debemos considerar nuestro conocimiento como terminado, como inalterable, pero debemos determinar cómo el conocimiento emerge de la ignorancia, cómo el conocimiento incompleto e inexacto se torna completo y más exacto”.

“La base de la crítica irreligiosa es esta: el hombre hace la religión; la religión no hace al hombre. En otras palabras, la religión es la autoconciencia y la autoidentidad del hombre en tanto que éste no se ha encontrado a sí mismo o se ha extraviado de nuevo. Pero el hombre no es un ser abstracto habitando fuera del mundo. El hombre es el mundo humano, el estado, la sociedad. Este estado, esta sociedad, producen la religión, la cual es una conciencia del mundo invertida porque estos son un mundo invertido. La religión es la teoría general de este mundo, su compendio enciclopédico, su lógica en versión popular, su punto espiritual de honor, su entusiasmo, su sanción moral, su solemne complemento, su base general de consolación y justificación. Es la realización fantástica del ser humano en tanto que éste no posee realidad verdadera alguna. La lucha contra la religión es, por lo tanto, indirectamente una lucha contra ese mundo de cuyo aroma espiritual es la religión. El sufrimiento religioso es al mismo tiempo una expresión del sufrimiento real y una protesta contra el sufrimiento real. La religión es un aliento de la criatura oprimida, el sentimiento de un mundo sin corazón, y el alma de unas condiciones desalmadas. Es el opio de la gente. La abolición de la religión como la felicidad ilusoria de los hombres es una demanda para su felicidad real. El llamado a abandonar sus ilusiones acerca de su condición es un llamado a abandonar una condición que requiere de ilusiones. La crítica de la religión es, por lo tanto, la crítica embriónica de este valle de lágrimas del cual la religión es el halo”⁽¹¹⁾.

Por su parte, F. Engels dijo de la religión lo siguiente:

“Toda religión, sin embargo, es nada más que un reflejo fantástico en las mentes de los hombres de esas fuerzas externas que controlan su vida diaria, un reflejo en el que las fuerzas terrestres asumen la forma de fuerzas sobrenaturales”. ⁽¹²⁾

Dzisiejsze dziewczyny są straszne, zapatrzone na kasę, na materializm cóż chcieć takie wychowanie, takie czasy? Jej mamy pewnie nie miały dużo to też teraz kiedy wszystkiego pod dostatkiem widzą jak postępują rodzice. No właśnie, znalazłem taki oto artykuł:

“Zawojowałam. Zwojowałam Amerykę. Myślałam że jestem jak Kolumb. Że jestem naj. Bo wiesz… Tu można albo wygrać życie, albo zaryć twarzą o dno świadomości. Zresztą... jak wszędzie chyba. Tylko… tylko, wiesz… tu jest inaczej”. Jak? – pytam. Jestem młoda i chcę wiedzieć, co można...

Podobno jest poobijana. Kilka dni temu wyszła z aresztu. Czterdzieści osiem godzin wystarczyło by ciemna karnacja towarzyszek więziennej niedoli pokazała jej, gdzie jest miejsce Polek w Ameryce. Takich jak ona kiedyś. Pięknych, młodych, przebojowych... Bo Polki podobno są naj.

Ma teraz czterdzieści lat i bywa czasem agresywna. Sytuacja z kelnerem w restauracji. Wybuchła kłótnia. Przyjechała policja. Wituś, boyfriend, uciekł. Na dnie.

Dostała lanie na "good morning". Poprawkę na "good afternoon", na "good night"... i na wszelki wypadek na "see you soon". Żeby jej się nie wydawało, że jak sprząta i jest Polką w Ameryce... by nie ściągała nosem chmur.

Mieszka na południu Chicago w nieciekawej dzielnicy. Ze swoim Witusiem. Wituś pewnego dnia oznajmił jej, że "nie będzie pracował" bo on się już w życiu narobił... Zapracował na odpoczynek w tej, jak sam określił, Chameryce. Zapracował na to, by zmusić Wiesię do tego, by pracowała na Niego. Czemu nie?

„Przegrać życie w Ameryce? Też opcja... Przegrać..." - Wiesia zaciąga się papierosem. Unosi się dym. „Ty jesteś młoda" - mówi - „Masz jeszcze szansę... posłuchaj..."

Wiesia przyjechała mając 20 lat. Jak wiele. Jak większość. I jak większości i jej uderzyły bąbelki do głowy. Upiła się szampańską Ameryką.

Powodzenie? „O raaaany. Ilu ich było." Każdy pragnął się spotykać z piękną dziewczyną. Wysoka, smukła, gęste włosy. Inteligentna? Być może. Życie pokazało jednak, że nie wystarczająco. Bo Ameryka powinna nauczyć "jak myśleć o sobie", nauczyć pokory i tego ze uroda to często nie wszystko. Wychodziła do klubów, dyskotek. Mężczyźni stawiali drinki. Miała ciuchy i figurę. "Bo Polki są naj"- mawiała. „Najładniejsze, najzaradniejsze, najmądrzejsze..." Imponowało jej. Spojrzenia dwudziestolatków, ich zaczepki. Dojrzali panowie oferowali sponsoring. Czasami jakieś ostrzejsze propozycje. Była jak bogini. "Moja Afrodyta" - mawiał Wituś. A ona dumnie kładła głowę na jego ramieniu. Uciekło.

Życie przeciekło pomiędzy palcami. „Ten cholerny czas za szybko tu biegnie..." - wzdycha. „Myślisz że tylko tutaj?" - pytam zaczepnie. Uroda zniknęła. Nie pozostało nic. Tylko dwadzieścia lat wyrwanych z pamiętnika. „Zmarnowałam życie w Ameryce, bo wydawało mi się..." - uśmiecha się pokazując braki w uzębieniu. Wituś kiedyś ją uderzyl. Darmowy dentysta.

Poznała go na dyskotece. Miał gadane, miał czerwony samochód, "fajnie" się ubierał. Co więcej trzeba pięknej dwudziestolatce? Zakochać się. I się zakochała. Obiecywał. "Będziesz miała wszystko. Samochód, dom, ciuchy... Będziesz żyła jak królowa. Kocham Cię!" Została z nim. Bez gwarancji bezpieczeństwa - ślubu. Tak jest lepiej. Czas mijał. "Ameryka Ci to odbiera." - śmieje się - "poczucie przemijalności". "Przestań myśleć, że któregoś dnia BĘDZIE lepiej. Zrób coś."

Pracowała jako kelnerka. "Na początek" - myślała. "Kiedyś pójdę do szkoły. Będę wykształcona. Żeby w Polsce myśleli, że do czegoś doszłam". "Nie odkładaj nic do jutra" - mówi. Czas mijał. Od świąt do świąt. Mijały lata, na szkołę nie było nigdy czasu. Były ważniejsze sprawy. Wyjścia z Witusiem, który coraz częściej zaglądał do kieliszka. I praca, i praca, i praca. Dała Bozia dziś, da i jutro... Dobiła 35 lat. Już nie pracowała jako kelnerka w drogim nocnym klubie. Podaje śniadania w kawiarni, gdzie każdego ranka staruszkowie zostawiają parę drobnych.

Już nie jest taka ładna. Już nie jest pierwszej młodości. "Wituś, ale ten czas ucieka... pamiętasz jak się poznaliśmy?". Ale Wituś nie ma czasu na bajery. Jest głodny.

„I naucz się myślec o sobie. Bo nikt nie zrobi tego za Ciebie". Koleżanki w Polsce mają już dzieci. Niektóre dwójkę. Marta jest pielęgniarką. "Ma takiego przystojnego i dobrego męża" - wzdycha -" A przecież to ja ładniejsza i niby mądrzejsza. Życie jest brutalne? A może trzeba pomyśleć" - ironizuje.Nie ma ubezpieczenia. Nie ma oszczędności. Nie odkładała na składki emerytalne. Nowe sukienki i kosmetyki były ważniejsze. Przecież zawsze będę młoda i silna i ładna.

Mając dwadzieścia lat myślisz o tym, co będzie za kolejne dwadzieścia? Ona nie. Myślisz o tym, by wyjść do klubu? Znaleźć chłopaka, który postawi drinka i odwiezie dobrym samochodem. Ty pokażesz kawałek ciała, a on może zaprosi Cię na kolację i może „mylnie" potraktuje to jako pozwolenie do ściągniecia ci majtek. Może, a może nie. Mam nadzieję, że nie. Bo łatwiej jest znaleźć kogoś, kto "podobno" spełni Twoje marzenia? Za jaką cenę? I czy jest tego warta?

Wiesia mówi że nie ma nic. Wyszła z aresztu. Nie miał kto za nią zapłacić. Nie ma pieniędzy na "rent". Wituś uciekł z restauracji, ale bardzo za nią płakał. Jest poobijana i nie moze iść do pracy. Nie ma dzieci. Nie ma nic. Nadzieję? Może, ale czy nie za mało? Nie za późno? Nigdy nie jest za późno. "Ja zmarnowałam życie w Ameryce. Nie pozwól by Ciebie spotkalo to samo. Ja też byłam piękna i młoda" (...)

........................................................

Aneta. 32 lata. Kiedyś w Polsce cicha myszka. "Mól książkowy" - wspomina siostra - "Lubiała dużo czytać. Była inteligentna. I ładna. Tylko jakaś taka... nieśmiała zawsze. "Przyjechała do siostry, ustawionej w Stanach świeżej mężatki. "Bo w Ameryce taki dobrobyt". Jej też miało się udać. Miało. Miała pójść do szkoły. Chciała się uczyć. Miała ambicje. Wszystko w czasie przeszłym. Bo nie miała wystarczająco oleju w głowie? Bo kolejnej dziewczynie uderzyły bąbelki? Bo to Ameryka PODOBNO zmienia?

Z początku to był dla niej szok. Nagle mężczyźni zaczęli się nią interesować. A o to w Stanach wyjątkowo łatwo, gdy jest się szczupłą i proporcjonalną. Patrzę na zdjęcia. "Wiesz... ja bym jej teraz nigdy nie poznała"... Książki poszły w bok. Nie ma rodziców, nie ma kontroli. Jest natomiast głupi wiek dwudziestu lat na pograniczu wolnej dorosłości. I znowu dyskoteki. Chyba żeby pokonać nieśmiałość zaczęła coś brać. Odważniejsze ciuchy nie czynią cię cwańszym w środku. Tabletka może pomóc. Na chwilę. Pracowała. Praca w biurze była źródłem sporych przychodów.Wymagała odwagi. Połączona ze sprzedażą, w tym z zyskiem od sprzedaży. A tam trzeba odwagi, tupetu.

Jak na jej wiek zarabiała dobre pieniądze. Za nie wynajmowała mieszkanie i kupiła samochód. Wolność w Ameryce smakuje wyśmienicie. Status jakiego nie miała nigdy w Polsce. Tam, w podwarszawskiej miejscowości wszyscy mówili "ale się ustawiła w tej Ameryce". Nie przejmuj się tym, co mówią ludzie. Nie rób nic pod ich dyktando. Rób tak, by to Tobie było dobrze z sobą. (...) Banały. Puste frazesy. Szkoły nigdy nie było. Pojawiło się dziecko. Przypadkiem i za wcześnie. Siostra pomogła, ale dziewczyna nie była gotowa. Zabawa i praca. Nie życie rodzinne. Gdzie ta dziewczyna? Ta dobra, spokojna, miła dziewczyna? Tu jest Ameryka i każda wymówka była dobra. By nic nie robić. Nie ma czasu. Nie ma pieniędzy... Kiedy? Właśnie kiedy, jak nie teraz?

Pewnego dnia spowodowała wypadek. Wtedy wyszło na jaw. Była pod wpływem narkotyku. Odwyk i kupa długów. Podrabianie czeków... Jej córka ma teraz pięć latek i jest urocza. Mama ją kocha, ale jest słaba. Za słaba. Zbyt wcześnie rzucono na jej barki dorosłość. Zachłysnęła się nią. Jej siostra ma teraz przybraną córkę. A mogło być trochę inaczej... Popełnić błędy, które później zostawiają blizny na całe życie jest łatwo. Zbyt łatwo.

.....................................

Martyna miała 25 lat. Przyjechała jak każda. Z marzeniem, że podbije Amerykę. Swoją wyjątkowością. Że się czegoś dorobi. To nic, że nie znała języka. To nic, że w szkole miała niemiecki. Dyplomowana absolwentka polonistyki na Krakowskiej Akademii Pedagogicznej. Uwielbiała dzieci. Z początku nie było łatwo. Ten język.

Sprzątała. Było naparwdę ciężko. Niezwyczajna do pracy, raczej do studenckiego trybu zycia, czytania książek nie mogła pogodzić się z codzienną harówką. Po pewym czasie przyjechał do niej jej chłopak, Marek. Uwielbiał ją. Była jego muzą, księżniczką. On wrażliwy, spokojny, a jednocześnie wygadany i inteligentny. Pracowity. Szybko odnalazł się w nowym otoczeniu, postarał się nawet o sponsorowanie przez pracę.

Ona wkrótce nauczyła się języka, zmieniła posadę. Zaczęła opiekować się dziećmi. Zarobki były niezłe. Stać ją było na wynajęcia nowego mieszkania i zakup samochodu. Kolejna dwudziestokilku-latka nie myślała o ubezpieczeniach, podatkach i składkach emerytalnych. "Przecież taka młoda jestem i mam na to czas..." Własnie. On ją uwielbiał. "Moja mała Martynka" - mawiał. Chciał się ożenić. Ona nie była pewna. Ktoś z papierami by się sprzydał. Wiadomo, najlepiej jakiś bogaty Amerykanin... Ociągała się.

Do momentu. Poznała chłopaka - Amerykanina. Czarujący, nawet przystojny "komputerowiec". I najważniejsze. PAPIERY. Rzuciła Marka. Minęły kolejne dwa lata. Marek cierpiał. Prosił, by wróciła. Chemia miłosci nie trwa jednak wiecznie. Poznał kogoś, bo ileż można kochać i czekać? Na dzień dzisiejszy jest żonaty. Szczęśliwy. Za miesiąc przyjdzie na świat jego pierwsze dziecko. Kupił dom, ma dobrą pracę i zieloną kartę. Martynę wspomina z sentymentem. Ale to była przeszłość i jej decyzja. To ona chciała kogoś z papierami.

Martyna rozstała się ze swoim informatykiem. Rzucił ją. Amerykański tryb życia i zamiłowanie do fast foodów sprawiło że dziewczyna sporo przybrała na wadze stając się żywą reklamą swojego stylu żywienia. Informatyk rzucił ją dla młodszej, drobnej blondynki, Polki zresztą. Kolejnej marzącej o papierach... Kiedy dowiedziała się że Marek jest żonaty przeszła załamanie. Ale sama wybrała. Teraz spotyka sie z jakimś Polakiem. Ma 38 lat i choć tak bardzo kocha dzieci, nie stać jej na własne. Poza tym... z kim? Pojawiły się problemy zdrowotne. "Te wszystkie lata zleciały jak jeden dzień. I co mam? Nic." A czas leci.

Tak łatwo jest powiedzieć. Zastanowię się nad tym jutro. Tak łatwo powiedzieć jestem młoda i mam na to czas. Jestem ładna i zaczekam na mężczyznę na którego zasługuję, najlepiej bogatego i z obywatelstwem. Zbyt łatwo. Te parę dziewczyn mogło być teraz naprawdę szczęśliwe. Niewłaściwie rozegrały partią zwaną Ameryką. Chciały pójść i poszły na łatwiznę. Tu nie ma nic łatwo. I nie ma nic za darmo.

Jak będzie z kolejnymi 20-latkami? Takimi, jakie mijamy w sklepach, przy kasach, czy w parkach przy opiece nad dziećmi? O ładnych buziach i delikatnych słowiańskich rysach, którymi się tak wszyscy zachwycają? Jak poradzi sobie kolejne pokolenie 20-letnich Polek w Ameryce? Coś zmieni?Zacznie myśleć? Inwestować w siebie? Przestaną łudzić się, że uroda i młodość to aż nadto? Wezmą się w garść i pokażą, że Polka potrafi dużo więcej niż tylko ugotować i dobrze wyglądać? Sprzątać i opiekować się cudzymi dziećmi? Że potrafi coś więcej niż tylko dobrze się sprzedać za niską cenę?Nie wiem. Czasy się zmieniają. Wiem. Ale ludzie? Nigdy? "Bo byłam piękna i młoda... I miałam tyle lat co Ty.

Uważaj. Czas tu przecieka między palcami. Zaciśnij pięść. BO WARTO. A Polki i tak są NAJ."

Źródło