Pierwszy z nich:

Marzyciel – przedstawia historię Jamesa Barriego(Deep) autora Piotrusia Pana. Człowiek będący u szczytu kariery poszukuje weny do stworzenia czegoś dobrego.
Barri’e pewnego dnia w Ogrodach Kensingtońskich spotyka Llewelyn Davies wraz z jej dziećmi. Od tego momentu wszystko się zmienia. James zaprzyjaźnia się z wdową i jej trójką dzieci... Świetny film ukazujący dorosłych, którzy chcą pozostać dziećmi i tych drugich, które są zmuszone wejść w dorosłe życie. Świetne kreacje(szczególnie Kate Winslet mnie pozytywnie zaskoczyła) i stroje. W tym dramacie znajdziemy wszystko. Polecam!

Czekolada to również znakomite połączenie gatunków. Dzieło opowiada o kobiecie imieniem Vianne i jej córce. Obie przenoszą się do małej mieściny we Francji. Otwierają tam sklep z czekoladą. Nie bardzo podoba się to burmistrzowi miasta, który za wszelką cenę chce ich stłamsić, bowiem dowiaduje się iż Anouk(córka) jest nieślubnym dzieckiem. Pisze on nawet kazania dla młodego księdza, w których zaznacza jak szatańsko zachowuje się właścicielka „chocolatrie”. Wszystko to daje skutek, ponieważ ludzie odwiedzający jej sklep pojawiają się tam w coraz mniejszej ilości... Świetny klimat, prosta ale ciekawa fabuła i genialny dobór aktorów.

To by było na tyle ;) narazie.

Co czytać? Zapytałem na głos, pytam i Ciebie. Wszystkiego wszak się nie da, choć czyta się wszystko. Kiedy jednak próbuję dokonać świadomego wyboru, dwie rzeczy przychodzą mi do głowy. Czy ograniczenie, kryterium, powinno wynikać ze smutnej świadomości skończonego odcinka czasu na którym Miłosierna Opatrzność nas usadowiła? Czy też - i tutaj na samą myśl o tym przechodzą mnie dreszcze - może czytanie niektórych rzeczy nieść może szkody, powodować regres, siać spustoszenie w tkanej misternie tkance wrażliwości?

Bo choć nawet w najpodlejszej literaturze nie dostrzegam zła i nawet najplugawsze czytanie od nieczytania wyżej cenię, być może się mylę i w pułapki niebezpieczne wpadam, nic o tym nie wiedząc? Być może umysł mój kaleczę, przeskakując z Hayeka do Sierakowskiego, żonglując Dawkinsem na przemian z Tischnerem? Być może, budując dojrzałą strukturę, tworzę chaos? I, być może, stąd ten niepokój?

Pełniąc dobrowolnie wybraną rolę gościa, jedyną radość wzbudziła we mnie obecność tych, którzy od niedawna uczestniczą w naszych tajnych działaniach. Kiedy przemawiali, miałem ochotę wstać i krzyknąć: "Oto Oni! Oto prawdziwi Marzyciele!". Hamował mnie tylko lęk przed zdemaskowaniem, przed ujawnieniem naszej ukrytej struktury.

Bo kiedy jeden ze Starców (mogę tak mówić, wszak lat trzydzieści ukończył ów Pan już kilka Wiosen temu) orzekł nie bez drżenia w głosie, iż "najlepszy wytwór kultury popularnej jest gorszy od najgorszej książki Orzeszkowej", poczułem, że ziemia się trzęsie, a mądry Biskup Manichejski zsyła na to miejsce i tego Starca gromy wiecznego potępienia.

Starzec ów broni "mądrych intelektualistów", jego wyznawczyni każe "uczyć talentu", a zgromadzona młodzież wyje, czy to z bólu, czy ze śmiechu....

Więc dziękuję Ci Marzycielu, że zesłałeś tego popołudnia proroka, wieprza przed Perłę, znakomitego Falbankiewicza, który jako jedyny miał odwagę powiedzieć, że "Orzeszkowa to haft pierwszej wody". Był Falbankiewicz Wittgensteinem tego popołudnia twierdząc, że nad niedorzecznym lub oczywistym należy umilknąć.

Nie było Cię dzisiaj Marzycielu i jednocześnie byłeś. Ach, jak miło, jak rozkosznie było patrzeć na starców w młodzieżowych koszulkach zza Uralu, za stołem z kwiatami wyściełanym zielonym obrusem, z pasją i wściekłością dekonstruowanych przez to marzycielstwo. "To jest problem waszego pokolenia, to jest ta starość, to jest wasz problem...", mówiono, a za zielonym obrusem było milczenie i lęk.

Pojawiała się zawsze gdy marzyłem
Gdy nieokiełznana radość targała mym umysłem
Chciałem ją zabić, ale zrobić to mogę tylko wtedy
Gdy sam zniknę

A może jest jakaś siła
Gdzieś ponad wszystkim, ponad bytem
Bym mógł dalej płynąć – nie myśleć
Bym marzył z dawnym zachwytem

Ruszyłbym po nią zbrojny w idee
Z mieczem bajecznym i tarczą z prawdy
To wolność słowa to piszą ludzie
Lecz marzyć tutaj nie może każdy

Nie dane to wszystkim
Przykre - lecz wstęp jest wzbroniony
Do domu rozpusty słowa ? burdelu słabości ?
Nie wejdziesz ….. słowem natchniony

Siadasz i krzyczysz myślami w przestrzeń
Wysyłając częstotliwości skomplikowane
Wszechświat cicho lecz odpowiada
Marzenia są zakazane

Nie dane mi dotknąć Cię ni pozbyć się myśli
Co niszczy, ścina mnie z nóg jak wódka
Marzenie moje że miał Cię będę
zniknie ze mną - utonie w smutkach