Nie chcę opowiadać tej przygody, ale jest coś w pomysłach, do których wokaliści wielkich kapel piszą ścieżki dźwiękowe, chcąc uczestniczyć w projekcie (tutaj Eddie Vedder wokalista "Pearl Jam"), kiedy aktorzy bez zawahania decydują się na odchudzanie (film jest pożegnaniem osiemnastu kilogramów Emile'a Hirsch'a), kiedy Ci sami aktorzy nie potrzebują pomocy kaskaderów, bo grana postać wrasta w nich zbyt mocno, w końcu kiedy w grę angażują się osoby autentyczne, które zetknęły się z Chrisem w jego walce o siebie.

Nie chcę też pisać recenzji, ponieważ film doczekał się już kilku dobrych i jednej kapitalnej, pod którą się podpisuję. Film igra z emocjami, chce wywołać efekt i rozsiewa swoje przesłania. Po obejrzeniu czułem się zmuszony do działania, zmuszony do podjęcia wyzwań, zminimalizowania potrzeb, to zabieg sprytny i potrzebny widzom, jednak pomysły Chrisa nie są godne naśladowania, dlaczego? - wytłumaczy kapitalna recenzja. Mało jest filmów tak ciekawych estetycznie, jest na co popatrzeć, jest się czym zachwycić, kadry bawią się w swój własny konkurs kadrów, gdzie każdy ma sporo do zaoferowania, moim faworytem jest scena kiedy Chris przedziera się przez puszczę, balansuje na belach powalonych drzew.

Na potrzeby marszobloga film również posiada pewne wartości. Jest to przecież "kino drogi", eksploruje się nie tylko przyrodę, ale również siebie w niej. To opowieść o podróży, ale obciążonej bagażem wspomnień i doznanych cierpień, to wędrówka terapeutyczna, ma aspiracje do oczyszczenia z ucisków cywilizacyjnych. Jest cel, ale są też ludzie, którzy są niezbędni by do niego dojść, choć wszystko przedstawione jest z użyciem środków socjotechnicznych - to i tak wymowa jest poważna, zmuszająca do podsumowań.

Natura jawi się jako czynnik, który wydobywa z człowieka pouczające refleksje. Bohater zapomina, że survival to sztuka, której się trzeba nauczyć, idzie i podnosi poprzeczkę, nie wiedząc, że warunki (lepsze czy gorsze) mogą się wydłużać w ciągi, a no to przygotowany nie był. To świadectwo, że minimalizm, w skrajnej postaci, to tylko mit, rzecz naiwna i bolesna w praktyce. Chris jednak czegoś dokonał - poznał swoje prawdziwe potrzeby. Jak jeżdżę na rajdy i spływy siłą rzeczy poznaję swoje ograniczenia, uczę się cierpliwości, pokory, pewności siebie, rozsądku, a i tak za każdym razem dochodzi inna cecha, inna korekta, zdaję sobie sprawę, że Chris, poza wyzwaniem, przede wszystkim poznał siebie, zebrał zaliczkę, której nie zdążył spłacić społeczeństwu. Warto poświęcić dwie godziny na ten film.

Pierwsze wędrówki szlakiem Chrisa już miały miejsce, jedną z nich jest opis tej relacji.

Pierwszy dzień:

1. Ostra Brama i Kościół św. Teresy

2. Cerkiew prawosławna Św. Ducha

3. Unicka cerkiew Św. Trójcy i klasztor bazylianów

4. Filharmonia i inne zabytkowe obiekty przy ul. Ostrobramskiej

5. Kościół św. Kazimierza

6. Ratusz - dawny wileński teatr (premiera Halki Moniuszki)

7. Pałace i cerkwie przy ul. Wielkiej

8. Ważne domy przy ul. Zamkowej - adresy Mickiewicza i Kraszewskiego

przerwa obiadowa

9. Plac katedralny i Katedra wileńska św. Stanisława

10. Stary i nowy Arsenał

11. Góra Giedymina

Drugi dzień:

1. Kościół św. Anny (gotyk) /kościół Bernardynów/

2. Pomnik Adama Mickiewicza

3. Zarzecze - wileński Montmart

4. Cerkiew Przeczystej Bogarodzicy

5. Domy i pałace przy ul. Świętojańskiej Dominikańskiej

6. Pałac Prezydencki

7. Kościół Bonifratów

przerwa obiadowa

8. Uniwersytet Wileński i akademicki kościół św. Jana

9. Zabudowania pojezuickie przy ulicach Tatarskiej i św. Ignacego

10. Klasztor dominikanów

11. Kościół św. Ducha (obraz Bożego Miłosierdzia)

12. Kościół św. Katarzyny i pomnik Moniuszki

13. Radziwiłłowskie pałace, Muzeum Teatru, Muzyki i Kina

14. Kościół Wszystkich Świetych

15. Dzielnica Żydowska

Trzeci dzień:

1. Antokol: kościół św.św. Piotra i Pawła, pałace Słuszków, Sapiehów i Vileisisów, dom św. Faustyny

2. Markucie i Belmont, Muzeum Puszkina

3. Cmentarz na Rossie

4. Subocz: kościoły Wizytek i Misjonarzy

5. ul. Bakszta - Barbakan

przerwa obiadowa

6. Zespół pałacowo-parkowy w Werkach

7. Kalwaria wileńska

8. Góra Trzykrzyska

Umiejętność balansowania z precyzją i lekkością linoskoczka.

Długofalowe zachowanie czujności.

Długie i szybkie zjazdy tyrolskie.

Bezpieczeństwo zakąszone strachem.

Jako amator turystyki aktywnej bardzo polecam. Wiem, że rzecz wymaga rozsądku i szacunku w trakcie, wiem także, że jest to doskonałe urozmaicenie zwykłych treningów. Nie wiem jak przeszedłem całość - skoro zmagałem się w dzieciństwie z lękami przestrzeni i wysokości. Do moich przeszkód-faworytów zaliczyłbym tarzana, opony i skośne kłody, zaś do moich przeszkód-problemów zaliczyłbym siatkę, drabinę i tyrolkę. Pewnie tam wrócę, ale jadnak dobrze czuć grunt pod stopami.

RUDNICA PARK

Stali czytelnicy wiedzą czym jest PK4 (dla reszty - jest to rzetelne źródło dawki rajdowej tematyki w wirtualnym świecie). Otóż mamy konkurs, polega na napisaniu relacji z podróży, ekspedycji, wyjazdu, słowem - z wakacji i wspomnień dotyczących tego, co się na trasie spotkało. Dla zwycięscy nagroda, dla uczestników próba pisania. Zachęcam, zapoznajcie się z zasadami i chwalcie się pomysłami, mam kilka osób na myśli, wiecie o kogo chodzi, próbujcie. Prace nadsyłajcie na maila podanego na PK4.

1. W dzieciństwie wielu z nas robiło świetne wycinanki, z kolorowego papieru, bibuły i inszych. Była to seria powielanych symboli, figur, czy kształtów. Robótka prawie ludowa. W NW liczy się także regularność i chirurgiczna precyzja powtarzalności ruchów. Im bardziej idealna, tym śmieszniejsza, oto dowód:

2. Służby porządkowe w miastach używają kijków o ostrych bolcach do innych celów, osoby przeczesujące teren leśny to np. nietypowi grzybiarze, albo:

3. Ruchy w NW to robodance w wersji sportowej, krótkie szarpania, przypominają teledyski Michaela Jacksona, im lepsza mechanizacja, tym lepsza technika:

4. Na koniec moje wolne skojarzenie. Kto zna tańczące parabole, ten będzie miał po obejrzeniu tego filmu podobne porównanie, dorzućcie sobie piosenkę "Nordic Walking tańczy"i przyjemności:

5. Specjalnie omijam śmiechy i chichy dotyczące braku nart...

----------------------------------

Za chwilę zapraszam do nowej zakładki poświęconej Rurzycy.

Świnoujście-Międzyzdroje-Grodno-Wisełka-Kolczewo-Międzywodzie-Dziwnów-Dziwnówek-

-Wrzosowo-Kamień Pomorski-Świerzno-Gostyń-Trzęsacz-Niechorze-Pogorzelica-Rogozina-Trzebiatów = 111km

2. W Chojnej warto zwrócić uwagę na platany, drzewa można spotkać jeszcze w Poznaniu przed Teatrem Wielkim, dalej ruiny kościołów, pomnik Mieszka I i Baszta Prochowa w Myśliborzu.

Chojna-Mętno-Cedynia-Moryń-Mieszkowice-Dębno-Myślibórz = 100km

3. Trasa promenady nadmorskiej, gdzie dumnie wznosi się góra Rowokół i spoziera na ruchome wydmy.

Ustka-Wytowo-Objazda-Smołdzino-Żelkowo-Główczyce-Pobłodzie-Wicko-Łeba-Rabka = 81km

4. Tutaj były zaślubiny Polski z morzem, tutaj przybywają pielgrzymi Gwiazdy Morza, tutaj kudły skrzypka naganiają oślinionych pseudoturystów, tutaj BORowcy rozbijają rządowe beemki.

Puck-Władysławowo-Swarzewo-Chałupy-Kuźnica-Jastarnia-Jurata-Hel = 40km

5. Historia kładzie się cieniem na tych drogach, Wał Pomorski opierał się w walkach, zostawił liczne bunkry, liczne ślady, została także czapa Hitlera. To również moje tereny rodzinne, do których patriotyzm lokalny wzbudza we mnie niesłabnący sentyment.

Piła-Szydłowo-Skrzatysz-Różewo-Chwiram-Wałcz-Szwecja-Zdbice-Golce-Machiny-

-Broczyno-Czaplinek = 80km

Jezioro Łubianka - Ostrowiec koło Wałcza

Niechciana plaża, mało zainteresowanych słońcem i wodą

B&W

Spacer ma długą historię w piosence, opowiem o kilku jego użyciach. Big Day informuje, że wychodząc boso na spacer, wychodzisz boso na świat, świadczy to o znaczeniu jakie posiada wędrówka, jest momentem rozpoczęcia nowej drogi, także życiowej, to nowy początek, nowa szansa, droga do nowego świata, lepszego siebie i próba na poukładanie sobie problemów w miarę spójne puzzle. T-Love dokończył, że zostawmy to i chodźmy na spacer, także kiedy gniecie codzienność i pewne ograniczenia sytuacyjne bolą za mocno, należy włożyć buty i wyruszyć gdzieś. Dzięki temu zapominamy o problemach polityczno-społecznych, najotwarciej śpiewał o tym Włochaty, który po dokładnym wyliczeniu pełnego uzbrojenia w światowych armiach kończy piosenkę frazą: wolałem iść na łąkę. Ta łąka jest symboliczna, pełna znaczeń orzeźwiających tożsamość, która musi się bronić przed brutalnością i agresją polityki. Odkupienie następuje poprzez naturę i marsz. Potrzebny długi spacer, niech minie złość - dodaje Gawliński, wie, że samopoczucie budowane jest przez otoczenie, że otoczka otulająca osobowość jest szalenie ważna, że kiedy przelewa się kwas, a osoba cierpi, należy dojść do miejsca o kojącym charakterze, bo kiedy inne elementy zawodzą, to: jeszcze mi tylko spacer pozostał (Budka Suflera).  Co więcej spacer sprzyja urodzie (Róże Europy) i jest dobry nawet przy niesprzyjającej aurze (Antonina Krzysztoń). Gdzie zatem wady? Mam wrażenie, że nie ma takich, piosenki też takich nie rejestrują. Na koniec chcę oddać głos Eldo: ktoś płacze, ktoś się kocha, ktoś bije, ktoś odgania stres tańcem, ty daj mi rękę, chodźmy na spacer...

Pomysły na wyjścia wielkopolskich wędrówek zaczerpnąłem, po części, z książki Jaśkowiaka. Autor proponował mniejsze spacery, do 10km, które połączyłem w większe całości i dzięki temu powstała kompilacja propozycji marszowych. Data wydania przewodnika to czasy, które nawet mnie nie pamiętają, także postanowiłem sukcesywnie w trakcie wakacji przemaszerować tymi szlakami i opisać je w tym miejscu, w innym poście. Wstępnie ograniczę się do wyliczenia pomysłów z przybliżonym dystansem.

1. Poznań-Kostrzyn-Nekla-Czerniejewo-Rakowo-Węgowo-Iwno-Kostrzyn-Poznań = 70km

2. Poznań-Zalasewo-Gowarzewo-Trzek-Czerlejno-Drzęzgowo-Gułtowy-Kostrzyn-Swarzędz-Poznań = 65km

3. Poznań-Naramowice-Umultowo-Morasko przez las na Górze Moraskiej w ierunku na Suchy Las i tu na początku wsi w prawo do Glinna, następnie drogą do szosy obornickiej i dalej-Chludowo-Zielątkowo-Sobota-skąd wzdłuż rzeki Samicy przez Pawłowice-Kiekrz do Poznania = 55km

4. Rożnowo-Łukowo-Staczanowo-Białężyn-Długa Goślina-Wojnowo-Łopuchowo-Głęboczek-Zielonka-Tuczno-Kołatka-Jerzykowo-Biskupice = 51km

5. Poznań-Głuszyna-Babki-Daszewice-Rogalin-Puszczykówko-Puszczykowo-Poznań = 45km

6. Poznań-Niepruszewo-Kalwy-Ceradz Kościelny-Jankowice-Rumianek-Tarnowo Podgórne-Napachnice-Kiekrz-Psarskie-jez. Rusałka-Poznań = 40km

7. Stęszew-Mirosławki-Tomice-Skrzynki-Otusz-Niepruszewo-Kalwy-Ceradz Kościelny-Jankowice-Tarnowo Podgórne = 33km

8. Szreniawa-Jarosławiec-Rosnówko-Trzebaw-Łódź-Dymaczewo Stare-Mosina = 29,5km

9. Kobylnica- Barcinek-Kowalskie-Jerzykowo-Biskupice-Jankowo- Święcinek-Uzarzewo-Kobylnica = 23km

10. (trasa TPN) Lasek- Kątnik-Puszczykowo-Puszczykówko-Jeziory-Osowa Góra-jez. Budzyszyńskie-jez. Kociołek-jez. Góreckie- jez. Skrzynka-Łąka Piskorzewska-Osowa Góra = 22,5km

Dlatego postanowiłem ideę nie tylko poprzeć, ale także zasilić! Bieganie w grupie motywuje, to jakiś rodzaj trendu, jest na fali. Korzysta na tym Nike, pozytywny przejaw aktywności koncernów, rzadki i przez to wyjątkowo potrzebny. Najmuje trenerów, fachowców troszczących się o swoje zadanie (stadion Olimpia Poznań). Po drugie dba o swoje ścieżki, na której "Polska Biega", pozytywne słupki, pozytywna tablica informująca, pozytywny nastrój we mnie. To cenne.

17 V - zaczynało się niewinnie, a jednak i frekwencja była z tych sympatycznych, i atmosfera prawie jak w domu, gdzie każdy z zainteresowaniem słucha, gdzie ima się żart. Co prawda biegłem na kacu za niebyt na Setce z Hakiem i Kieracie, ale i tak znalazłem w tym sporo szczeniackiej frajdy. Rozciąganie zapachniało profesjonalizmem. Przede wszystkim ekipie organizatorów udało się coś ugrać pod siebie, mnie szczerze zachęcili do cyklicznych treningów na ścieżkach Nike'a, gdyby tylko we wtorek nie było specjalności na studiach, a w piątki wyjazdów do domu, to bankowo szurałbym z nimi.

Dla tych co jeszcze przed: Warto!

RELACJA

Powodzenia i napierajcie tam solidnie!

Miesiąc wyjścia z kontuzji, miesiąc nowego planu treningowego (60km/tydzień), miesiąc dwóch egzaminów. Spóźniony okres na budowanie siły, potne wybiegi, tak w skrócie. Mam zamiar 14ego pobiec w biegu towarzyszącym imprezie nazwanej hucznie przez UAM "Dzień Sportu 2008", nie wiem jaki dystans, ale chyba przed sesją nikt studentów mordować nie będzie. Chwilę po tym, czyli 17ego na poznańskiej Malcie odbędzie się bieg z cyklu: "Polska Biega", co promuję Wybiórcza, 5km i zapoznanie się ze środowiskiem miasta, tego bardziej amatorskiego, ale zapał ten sam.

Czerwiec

W sumie wyszło, że więcej będzie w czerwcu zawodów, niż długich serii treningowych. Po przepracowanym maju brzmi to zachęcająco, będzie pewnie jak zawsze, czyli wybór połowy propozycji.

1 VI - Murowana Goślina - półmaraton *

7 VI - Wyrzysk - 10km **

16 VI - BnO Cytadela (HKS Hades) **

20 VI - Grassor (nadal nici na stornie zawodów) - 100km * (tydzień po - mam ostatni egz na studiach, co ważniejsze?)

Lipiec

Poza pracą skupiam się tylko na WSS, po pierwsze są to zawody prawie za moim oknem, po drugie wierzę, że organizacja będzie bardzo fachowa, już pisałem wcześniej o WSS, także ręka na pulsie, bukłak na wodę.

18-20 VII - Wielkopolska Szybka Setka - 100km ***/ 20 VII - Półmaraton w Okonku *

Sierpień

Martwy miesiąc, grzeje, pada i zawodów brak. To rozsądne, ale trzeba gdzieś swój głód zaspokoić, wypadło na Szczecin, mam tam sporą rodzinę, może schłodzenie po wysiłku wspólne.

31 VIII - Półmaraton w Szczecinie **

Wrzesień

Nie ukrywam, że Piła jest priorytetem, ale to ten miesiąc zadecyduje na czym bardziej mi zależy, na zawodach biegowych, czy na orientację?

5-7 IX - Sielpia - 5okm *

7 IX - Półmaraton w Pile ***

26-28 IX - Jesienne Trudy - 50km *

Październik

Wiadomo...

4/5 X - BnO Hades (HKS Hades) **

17-19 X - Harpagan 36 - 100km ***

Listopad

Odpoczynek, szlify i powolne zamykanie sezonu, kto wie może jeszcze jakieś ciekawe zawody się znajdą, w tym momencie cisza i spokój.

9 XI - Półmaraton w Kościanie **

Grudzień

Mocnym krokiem przez (prognozuję) ciepły grudzień. Na orientację, na kompas, na zdrowie.

6-7 XII - Darżlub - 15-30km **

19 XII – Nocna Masakra – 100km **

28 XII - 25 Bieg Sylwestrowy im.Ryszarda Burgiela - 10km *

W ostatnich dniach szukałem tapet na pulpit związanych z bieganiem, jest to jeden z czynników mobilizacyjnych, kiedy samopoczucie parszywe, kiedy pogoda kwaśna, kiedy wszystko idzie w łeb - wtedy warto mieć smaczek na oku, który pomoże zasznurować biegówki.

Wbrew pozorom sieć nie jest przepełniona takimi urozmaiceniami, można czesać witryny i prawie nic, no właśnie, bo kiedy wszystkie strony zawodzą - to duże koncerny dają radę, dzięki nim mamy nieliczne z cennych tapet, które zaprezentuję poniżej.

W linku zawarta jest cała galeria, moim zdaniem najlepsza i najbardziej zjawiskowa. Motywuje jak jasna bieżnia. Polecam!

http://www.nike.com/europerunning/?ref=http://www.nikerunning.com&l=en_GB#extras%7Cwallpaper

Druga galeria skupiona jest na kadrach miejskich, ale również należy do kopalni diamentów motywacyjnych.

http://adifans.net/2006/wallpaper/Running/page_01.htm

W trzeciej galerii znajduje się tylko jedna fotka, ale z jakim przekazem, z jaką siłą argumentów!

http://www.ashanet.org/atlanta/marathon/resources/misc/team_asha_wallpaper1.jpg

Czwarta galeria związana jest z jednym z najlepszych dwumiesięczników na rynku biegowym, jak dobrze, że ludzie piszą takie rzeczy, jak dobrze, że potrzebują do tego również zdjęć!

http://www.runnersworld.com/article/0,7120,s6-243---12572-0,00.html?cm_re=HP-_-Features_Module-_-Category:%20Rave%20Runs

Przyjemnego motywowania!

Wielkopolska Szybka Setka odbędzie się w terminie 18-20 lipca 2008 r. w Skokach pod Poznaniem.

Organizacja ma przypominać Harpagana, także rewolucyjnych zmian nie będzie, punkty pod opieką harcerzy, czyli solidnie, relacja live w Internecie, prawdopodobnie 16PK do podbicia, start o 22.00.

Ruszyła strona zawodów WSS, możemy się już rejestrować i wczytywać w komunikaty.

No i najważniejsze, dystans: 100 km / 24 h na trasie pieszej, przewidziana też rowerowa: 150 km / 15 h.

A tereny ładne, atrakcyjne, o czym przekonali się uczestnicy tegorocznych Wertepów.

Polecam!

To wszystko słyszałem. Jest to jednak - dla mnie - wyłącznie wyzwanie. Nigdy nie próbowałem. Chciałbym, ale nie prędko. Chciałbym, aż...

Trafiłem na ciekawy film (trailer) - zachęca, mobilizuje i jeśli nie chcecie zmieniać swojego życia - to lepiej nie ogladać ;)

Kawał dobrej roboty dokumentalistycznej, napięcie rośnie, temat sprawia wrażenie priorytetowego (jest takim) i prezentuje przekrój przez ambicje.

Wczesny ranek nas zbawi jedynie, jeden z pierwszych busów dowiezie do Kuźnic, a miejsce ma piękną historię, kiedy Zakopane kręciło nosem na węzeł sanitarny, a góralskie gospody zamieniały się w gościnne pensjonaty dla suchotników, to Kuźnice tętniły życiem, były potrzebne do przetopów, odlewów i stalotwórstwa.

Interesuje nas zielony szlak, który to zaprowadzi nas na Kasprowy, niby potrzebujemy na to 3h, ale zaręczam, można lekko całość zrobić w 1h20min, a jest to ledwie 7,5km i 975m wzniesień, taki rozruch na dobry początek. No i jesteśmy na Grani Tatr.

Kolejnym punktem na drodze jest Kondracka Kopa, wiecznie za plecami szczytowego bestsellera, a moim zdaniem nie mniej urokliwa i wyzywająca, ponownie planowaną 1h40min bez większego trudu zamieniamy na 50min, to już 11,7km w nogach, to już dla wielu znak by kończyć, schodzić, chłodzić i do cienia, ale napieracz – inaczej zwany turystą zaangażowanym idzie dalej.

Cel: Małołączniak, właściwie odcinek bez historii, rozpędzamy się schodząc z Kopy i na tym pędzie podjeżdżamy na następne wzniesienie, tutaj warto zainteresować się słowacką stroną (widok na Rohacze), jesteśmy w centrum trasy zwanej Granią Tatr, dla nas to lekkie 15min i zaliczamy 13km.

Następna po prostej na zachód pręży się Krzesanica, najwyższa z Czerwonych Wierchów (2122m), ponownie zanim człowiek się rozpędzi korzysta z polotu przy wspięciu na następny szczyt (określenie umowne). Coś jest w tym wzniesieniu, nie-wiem-dlaczego, ale ludzie ustawiają sobie kopczyki z kamieni, to jedyne takie miejsce w dumie naszej turystyki. Czy przez nieznaną najstarszym góralom legendę, czy z nudów, czy ze zmęczenia, nie rozstrzygnę, a przekopałem biblioteki i strychy. I 12min na 14km.

Cały cykl zamyka Ciemniak. Jest właściwie wybrzuszonym zejściem z Krzesanicy, 8min na 14,5km. Zachwyt gwarantowany, spięcie łydek przy okazji jako bonus i już schodzimy aż bus zawiezie nas do Zakopanego Zakopanego Kir. A zejście zapamiętałem najmilej. Twardym Grzbietem do Chudej Turni i dalej prowadzić ma nas czerwony szlak, na Polanie Upłaz polecam łąkę, gościnna i miękka w porównaniu z brzeszczotem szczytów. Przy zejściu wpadamy w autostradę Kościeliską, ale będąc na gazie nie zauważa się harmidru drogowego.

Cała trasa: 21km, co śmiało zrobimy w 4h35min, a i postanowiłem, że powalczę w tym roku o okrągłe 4h, ze zbieganiem.

Mowa o Harpaganie, legendzie maratonów pieszych, który to frekwencję zbiera rewelacyjną. Łączy różne kultury chodzenia, od turystycznych termosotargaczy - po ultralekkonośnych. Szczęśliwcy dochodzący zyskują tytuł - Harpagana, którym mogą się legitymizować do następnej edycji, przy dużym szczęściu - po przedstawieniu trofeum - tzw. kanary fundują darmowy przejazd MPK różnych miast.

Rajd ten charakteryzuje się doskonałą organizacją, poza narzekaczami forumowymi, że wyniki są zbyt późno, że uwiera własna kieszeń. Rajdowy kolega z Wordpressa Włóczykij pisał, że próżno szukać na pomorskich pętlach sławy, atrakcyjność wyzwania nie kusi sponsorów - "nawet wioskowy sklep z mięsem niczego nie zasponsoruje, nie mówiąc już o większych firmach" i jest to prawda, bez Tischerowskich rankingów. Idziemy DLA siebie, a po pierwszej pętli mówimy raczej, że PRZEZ siebie, najpierw jest to WYZWANIE, później przejaw GŁUPOTY, a rozterki te rozgrywają się w każdym uczestniku. Mawia się, że mężczyznę można poznać po tym, że przebiegł maraton, w takim razie jak przejdzie Harpagana nazwijmy go gladiatorem, ale na poważnie - to wyzwanie dla absolutnie każdego kto wejdzie na czwarte piętro (bez zadyszki). Taką renomę ma ten rajd. A najbardziej cenię czekające namioty na PK, brakuje tylko harmonijki ustnej i bluesowych zadęć.

Miałem nie pisać o Harpie i moich wobec niego oczekiwaniach, miałem nie pisać, że trening ułożyłem pod ten start, miałem. Toteż opowiem o pomysłowości uczestników, o ksywach, drużynach, wszystkim co Orgi nazywają "klub"em.

Czytając listę zgłoszonych zawodników zawsze znajduję sporo zabawy. Poza strachem przed tymi mocnymi i rozdającymi karty są również kwiatki nazewnicze, te kursywą.

Trzeba wystartować arytmią kroku, bo obok przewijają się dzikie knury i rwące łanie, i rude koty, przetacza konserwa turystyczna, wychodzą 3gile team, ktoś powie bezsensial, żeby wystartować przed zjadaczami łańcuchów, start zasila także wolna grupa rowerowa (nie Bukowina), z muzycznych konotacji startuje też Brygada kryzys, pełne bukłaki mają pewnie wódżitsu team, przejmuję się gdy ktoś przed startem wróży wynik, jak jesteśpozatrasą, albo rozkminia Daleko jeszcze?, ale kto będzie targał worek ziemniaków w głębokiej i ciemnej piwnicy..., nie każdemu wyjdzie start, zdarzy się i rozkraczona Elka - jak widać pomysłowość zawodników nie zna granic, gdyby jeszcze i PK przychodziły łatwo...