Grubsi zwyciężają. Ta prawda, o której niechętnie się mówi – nawet New York Times przemyca tę informację trochę bokiem – ale statystyki są w tym wypadku bezwzględne.

W reklamie liczy się gruby pomysł („gruby”– taki lokalny, krakowski podkreślnik). Idąc tym tropem Gazeta Wyborcza postanowiła, z grubej rury, zaskoczyć swoich kulturalnych czytelników nożem do mięsa - dodatek za jedyne 7,99 zł.

Wielkie firmy marzą o grubym logo, chociaż: A great logo doesn't mean anything until the brand makes it worth something.

A ja wolę słowo „wypasiony”, bo ... lepiej mi się kojarzy i jest bardziej wieloznaczne.

Rada: Nie spaś[ć] się!

Zakazany owoc ciągle krąży mi nad głową... śpiewał kiedyś młody Krzyś Antkowiak. Krąży, krąży i nie tylko nad moją głową. Zakazany owoc kusi i nęci i pobudza ciekawość. Nie ma chyba lepszej metody zachęcenia do czegoś niż powiedzenie, że tego absolutnie i w ogóle nie wolno. Tak, wiem, truizm. Prawda, z której zdają sobie sprawę wszyscy zdroworozsądkowo myślący ludzie. Niektórzy najwidoczniej jednak albo nie myślą logicznie albo są zbyt zacietrzewieni albo poczucie misji działające jak klapki na oczach.

Media z misją, podległe różnym organizacjom, partiom, kościołom, z uporem godnym lepszej sprawy odsadzają od czci i wiary wszystko co wydaje im się niemoralne, naganne, nieetyczne i zgoła godne potępienia. Tym to sposobem rzucając gromy na każdego artystę, który ośmieli się poruszyć kontrowersyjny temat, żyć w sposób odbiegający od powszechnie przyjętych norm dostarczają nam gotowej ściągawki, na co warto zwrócić uwagę. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można domniemywać, iż wszystko co oskarżyli o obsceniczność, wulgaryzmy i skandalizowanie, za którym broń Allahu i wszystkie inne bóstwa, nie idzie w żadnym wypadku jakikolwiek poziom artystyczny okazuje się jeśli nie wartościowe to przynajmniej interesujące. W tym momencie owe media strzelają sobie samobója, gdyż zupełnie niechcący promują nowe gwiazdy zwiększając im liczbę odbiorców, gdyż przynajmniej część osób nie potrafi się oprzeć takiemu zaproszeniu.

Taka Maria Peszek na przykład... Zaledwie jakiś tydzień temu została przez Nasz Dziennik zmieszana z błotem i oskarżona o to, że swoje beztalencie pokrywa kreowaniem się na postępową piosenkarkę, budującą swoją popularność na skandalach. Nie minął tydzień i jej najnowsza płyta jest najlepiej sprzedającym się albumem w Polsce. Przekora Polaków ? Zapewne też, ale nie tylko. Sama na kupno płyty się nie skusiłam, gdyż twórczość pani Peszek nie leży w kręgu moich upodobań muzycznych, ale obejrzałam kilka teledysków. Nastawiona na to, że będzie to faktycznie ramota w stylu jakiejś pseudogwiazdki wywodzącej się z Big Brothera, która chce się wybić za wszelką cenę, przyjemnie się rozczarowałam. Aczkolwiek sama płyta muzycznie nie rzuciła mnie na kolana to teksty, które tak bardzo oburzyły redaktora Naszego Dziennika okazały się naprawdę niezłe.

Maria Peszek dokonała w swoich tekstach kilku ciekawych zabiegów lingwistycznych, udanie lawirując między znaczeniem dosłownym i przenośnym. Wykorzystała przy tym szerokie możliwości słowotwórcze, m.in. fonetyczne, wykorzystując także grę znaczeń między językiem polskim a angielskim, co dało interesujące efekty. Na przykład ciekawa gra znaczeń i skojarzeń - fukać się, fuckać, wykorzystanie dwuznaczności wyrazów, np. pukać, nie zawsze widocznych na pierwszy rzut oka, dodaje posmaczku tym tekstom:

„Poliż mnie, I’m polish albo jeśli wolisz

Możesz mnie posolić albo wy... miętolić (...)

Pukam i fukam,

Fukam i fakam”

Nasz Dziennik upiera się, że piosenki artystki są obsceniczne i wulgarne. Jego prawo. Wszak mówienie o seksie w XXI wieku to coś strasznego. Ale mniejsza o to. Moim zdaniem o wiele bardziej przeraża ich fakt, że Peszek obnaża polskie stereotypy, czego przykładem jest chociażby Rosół. Być może w tym miejscu wyrażę się o piosenkarce nazbyt pochlebnie, ale mi osobiście utwór ten przypomina zabiegi stylistyczne stosowane przez Nową Falę, zwłaszcza przez Stanisława Barańczaka. Zastosowany został tu tzw. koncept frazeologiczny, polegający (bez wdawania się w naukowe wywody) na wykorzystaniu przestrzeni znaczeniowej, jaką niesie za sobą znany nam związek frazeologiczny z nietypowym, nieoczekiwanym rozwinięciem, zmieniającym jego treść. I tak, np. fragment „Lubię być kurą domową do pralki wrzucić problem wraz z głową” wywołuje skojarzenia z licznymi związkami frazeologicznymi: pejoratywnym określeniem kura domowa, praniem mózgu oraz szowinistycznym zwrotem, aby kobieta „nie zaprzątała sobie czymś ślicznej główki”, czyli wyrzuciła głowę, bo nie ona jest jej potrzebna. Nic więc dziwnego, że Nasz Dziennik, który stawia się na pozycji strażnika dawnego patriarchalno -kościelnego porządku jest zaniepokojony tym, że artystka ośmiela się śpiewać o tym, że kobiety, które decydują się zostać kurami domowymi były poddane wychowaniu porównywalnemu z praniem mózgu. Tym bardziej, że w kolejnej zwrotce ta dezaprobata Peszek jest widoczna jeszcze bardziej: „kura nioska”, „kura beztroska”, „znosić bajki”, „obierać się z głupich myśli”. Są to kolejne odniesienia do bezmyślności, kompletnego braku samodzielnego myślenia, wręcz odżegnywania się od jakichkolwiek własnych myśli oraz „znoszenia bajek” – w domyśle – wszelkich stereotypów kulturowych, na podstawie których kobietę się ubezwłasnowolnia i umiejscawia w kuchni, tam gdzie jej miejsce.

Porzucając jednakże zabawy w zgadywanie „co poeta myślał kiedy pisał”, gdyż na tym cała rzecz polega, aby każdy odbierał dany utwór po swojemu, wrócę do początku, bo nie tyle chodzi tu o samą Marią Peszek, która mimo wszystko nie jest wybitną osobistością na rynku, co o sam problem.

Takie próby cenzurowania treści pojawiających się w literaturze, sztuce czy internecie przypomina nie tylko walkę z wiatrakami. Mnie osobiście nasuwa się na myśl historyjka opisana bodaj w Pałubie Irzykowskiego. W Szkole Rycerskiej, jeśli się nie mylę, dodano Don Juana czy też Kandyda do programu szkolnego i zaistniała potrzeba wydania na nowo i ocenzurowania utworu, tak by nie wypaczyć młodych, niewinnych umysłów a zarazem aby wydanie było odpowiednie także dla dorosłych odbiorców. Usunięto więc wszystkie kontrowersyjne fragmenty, opatrzono miejsca, z których je wycięto stosownymi przypisami tak aby można było łatwo odnaleźć dane fragmenty, umieszczone na końcu książki w postaci suplementu. Tymże to sposobem młodzież nie trudząc się miała wszystko pod ręką w skondensowanej formie.

Redaktorzy Naszego Dziennika najwidoczniej tej historii nie czytali, gdyż ich artykuły pełnią dokładnie tę samą rolę co ów suplement. Ewentualnie chcą sobie zwiększyć nakład, gdyż jak się okazuje, lektura dziennika ma -wbrew pozorom - jakiś sens.

Mój bejbik nuci niezrozumiale, ale z pełnym zaangażowaniem. Jeżeli chodzi o starsze dzieci, to zupełnie się jeszcze nie orientuje. I chyba nie ważny jest zestaw pokoleniowy. Ze średniego uważam, że słowotwórcze duety, w osobach Maleńczuka i Waglewskiego, zawsze wnoszą coś nowego, życiowego:

...
Przegadaliśmy nockę,
Obgadaliśmy trochę inny tyły tak by spłacić dług.
I nie było mi przykro i było mi miło
I dłużej tak bym siedzieć mógł.

I więcej kręcę teraz głową mniej więcej o połowę
I mniej się tłucze w mojej duszy
I dusza mniej się dusi.
...

A i kobiety też nie pozostają w tyle. Na przykład Maria „Awaria” Peszek w mlaskający sposób potrafi przybliżyć erotycznie brzmiące słowa łącząc je w lepkie zestawy:

- Lubię twoje to, lubię twoje tamto, kiedy tamto staje, ja się staję, nifomańką ...
- Poliż mnie, I’m polish albo jeśli wolisz, możesz mnie posolić, albo wy... miętolić ...
- Hej, hej, hej. Tyś mój klej. Superglue I love you …
- itd.

Czekam teraz na objawienie starszego – najlepiej jakiś przedstawiciel/ka z 80-tką na karku. W końcu to pokolenie, które lubiło świntuszyć niebywale – moja babcia nie była tu żadnym wyjątkiem. Po prostu to jej wychodziło samo, podobnie jak babci Marjane Satrapi (Wyszywanki).

Rada: Rozochoć się trochę!

Kolejne me kroki skierowałam do kawiarni na kawę, która miała mnie uratować od zmartwień tego świata. Okazała się jednak tylko pyszna, bez żadnych dodatkowych mocy, zatem wróciłam do domu. Tam okazało się, że w swoim nieogarnięciu i pomieszaniu ominęłam wystawę, która mogła być czymś naprawdę ciekawym. Ale tak to jest, jak głowa postanawia trochę odpaść pacyfistycznie, na znak protestu przeciwko toczącej się wewnątrz mnie wojnie.

Miejsca w domu nie zagrzałam, albowiem zaraz trzeba było wybierać się na koncerty. Odbywały się na Placu Konstytucji, w ramach prezentacji innych miast. Tym razem padło na Wrocław. Skusiła mnie głównie obecność Miloopy tam, której piosenka "Trapped" swego czasu mnie urzekła. Oprócz niej miał wystąpić Oszibarack (na który nie dotarłam, ale podobno grali z playbacku ;d), L.U.C. & Rah ze swoim projektem "Homoxmoronomatura" i Hurt. Przyjechałam akurat na koncert L.U.C & Rah, którzy dali naprawdę fajny pokaz. Wokalistkę mają nieziemską, chyba faktycznie przybyła z innej planety. Jej głos dodawał smaczku hip-hopowym rymom L.U.C.a i Raha. Plus połączenie elektroniki z instrumentami smyczkowymi i trąbką. Najbardziej spodobał mi się kawałek "Ulice mego miasta". W wersji youtubowej (koncertowa była IMO dwa razy lepsza ;]) wykonywany z Marią Peszek, która swoją drogą trzy dni temu wydała nową płytę.

Potem wystąpiła Miloopa. Dali czadu, ciało moje aż rwało się do ruchu. Dobrze byłoby kiedyś ich dorwać jak będą grać w jakimś klubie, bo wczorajsze założenie na siebie połowy garderoby w próbie (nieudanej) niezmarznięcia, oraz lekkie rozmywanie się świadomości w resztkach alkoholowych oparów skutecznie odciągnęło mnie od aktywności większej niż lekkie podrygiwanie. Mieli bardzo fajne wizualizacje rzucone na duży ekran, zwłaszcza ostatnia o gorylu i człowieku porywającym pieska, który tak naprawdę był osobnikiem ludzkim była urocza ;) Po koncercie kupiłam sobie ich najnowszą płytę, a potem jako niewielki sopel lodu wróciłam, bo marznięcie w dźwiękach Hurtu już mnie nie przekonywało.

A żeby nie było zbyt cudownie, noc przyniosła mi przykry i smutny sen, który bezwstydnie obnażył moją słabość i brak perspektyw w pewnych kwestiach. Na dziś jednak jestem w stanie zmierzyć się z moją rzeczywistością. Poza tym mam inne rzeczy na głowie - znów muszę się nie zgubić w wyprawie po torbę dla Tosia i spotkać z mystery, ennostiel i MacGyverem. Sennymi zmorami zajmę się, jak przyjdzie na nie czas ;)

Zwierciadło – 9/2008
Numer: 9/2008
Data wydania: 01.09.2008
Wydawca: Zwierciadło

TEMAT NUMERU:

W co gramy w relacjach?

Jak aktorzy, obsadzamy się w rozmaitych rolach wobec innych ludzi. Jednak gry są substytutami prawdziwego życia, odgradzają od bliskości i intymności. Co prawdziwego w nas zasłaniają?

W numerze m.in.:

NASZA OKŁADKA:

Maria Seweryn: Dziś jest mi lepiej ze sobą.

SPOTKANIA:

Poznajcie ich.

Lubię być Polakiem: Reżyser Artur Urbański - najpierw ojciec, potem artysta.

Była sobie kobieta.

Proste pytania: Jak zatrzymać czas mówią Czubaszek, Konarski, Rojek, Wiśniewska.

Był sobie mężczyzna.

Tworzę, więc jestem: Maria Awaria - nowe szalone artystyczne wcielenie Marii Peszek.

WOKÓŁ NAS:

Donosy rzeczywistości: Młodzi na starość dzięki uniwersytetom trzeciego wieku.

Daleko i blisko - Inguszetia.

ŻYCIE WEWNĘTRZNE:

Olśnienia.

Znaki: O pułapkach tolerancji.

KULTURALNY WRZESIEŃ:

Muzyka rozmowa: Dorota Miśkiewicz - Jestem w drodze.

MODA:

Ciemniejszy odcień czerni.

URODA:

Pod lupą: Jak skutecznie leczyć przebarwienia.

PRZYGODY CIAŁA:

Nauka: Dlaczego kłamiemy?

Medycyna naturalna: Puść nałóg z dymem.

DOM:

Przedmioty: Rzeźbią nas chwile.

Rozmowy przy stole: Dania z kasztana.

FELIETONY

KRZYŻÓWKA

Zobacz:

Numery archiwalne
Okładka
Spis treści 1
Spis treści 2

Czyli nie tylko o sporcie. Krótki raport z wojskowego lotniska. Cuda w polskiej lidze - o numerkach i rotacji zespołów. Gdzie jest Leo? Poczet złotoustych polskiej piłki. Plany zawodowe Andrzej Juskowiaka, dymisje w Barcelonie, ukraińska rozbiórka stadionów na Euro i nasza robota papierkowa. Niemieckim żarówkożercom mówimy nie! Kogo interesuje Tour de France? Chińskie przygotowania do igrzysk, lwi pazur Bonitty. Urbaś idzie do pracy.

Na Heineken Open’er Festival wystąpią Fischerspooner, DJ Vadim oraz Fujiya & Miyagi. Festiwal już za niecałe trzy miesiące w Gdyni (4-6 lipca 2008 r.), a organizatorzy zapowiadają, że zagrają kolejni polscy wykonawcy: Lao Che, Vavamuffin, Maria Peszek i Żywiołak. Pokaże się też gość z Rosji - zespół Everything Is Made In China.

Fischerspooner

Nazwa zespołu pochodzi od nazwisk jego założycieli: Warrena Fischera i Casey’a Spoonera. Fischer i Spooner poznali się na uczelni artystycznej, gdzie obaj zgłębiali tajniki sztuki. Spełnieniem pasji stał się wspólny projekt wybiegający poza formułę zwykłego zespołu muzycznego, łączący wizualizacje oraz elementy teatralne w jedno. Do tej pory grupa wydała dwa albumy utrzymane w stylistyce electroclash.

Zainteresowanie mediów przyniosło im wydanie drugiego albumu pt. „Odyssey”. Płyta zawierała zdecydowanie bardziej piosenkowy repertuar, dzięki któremu Fischerspooner zagościli w telewizjach muzycznych i radiostacjach. Największym hitem zespołu jest singiel „Never Win”. Swoją twórczością zdobyli uznanie tak prominentnych postaci jak twórca przebojów Linda Perry, intelektualistka Susan Sontag, czy producent Madonny - Mirwais, którzy zaangażowali się w pracę nad „Odyssey”.

Osobnym rozdziałem są występy Fischerspooner, będące multimedialnym przestawieniem muzycznym, podczas którego muzyka łączy się z oprawą wizualną, sztuką aktorską, tańcem i barwnymi kostiumami. Podczas występów skład grupy potrafi dochodzić niemal do 20 osób na scenie.

Obecnie zespół przygotowuje książkę będącą kroniką ich wcześniejszych dokonań, a także pracuje nad nowym albumem. Równocześnie Casey Spooner występuje w inscenizacji „Hamleta” z The Wooster Group. Przedstawienie zawiera dwa utwory Fischerspoonera wykorzystujące teksty Shakespeare’a.

Dj Vadim Live feat. Yarah Bravo

Dj Vadim to producent, kolekcjoner płyt, radiowiec i niezmordowany podróżnik, przemierzający wraz ze swoją muzyką wszystkie kontynenty.

Pochodzący z rodziny rosyjskich emigrantów Vadim zaintrygował swoją twórczością Ninja Tune, przez to w połowie lat 90-tych stając się jedną z czołowych postaci tej kultowej wytwórni, promując tzw. abstract hip hop, łączący korzenny hip hop z eksperymentami dźwiękowymi znanymi z trip hopu. Dzięki swojej niezwykłej muzyce często stawiany jest obok Dj’a Krusha, czy Kid Koali. W trakcie swojej kariery występował u boku takich sław jak: The Roots, Public Enemy, czy Paul Weller.

Vadim znany jest z licznych kolaboracji oraz przekraczania granic państwowych i stylistycznych. Jest tytanem pracy, oprócz wielu produkcji muzycznych znany jest z ciągłego podróżowania i grania koncertów i setów didżejskich niemal dzień po dniu przez długie miesiące. W trakcie podróży znajduje współpracowników do kolejnych albumów. Dzięki temu współpracował m.in. z takimi artystami jak: The Gift of Gab, TTC, Killa Kela, a także Urszulą Dudziak. Materiał na płyty często nagrywa w busie w trakcie trwania trasy, dokonując jedynie finalnych poprawek w studiu.

W 2005 roku wraz ze swoją żoną, poetką i wokalistką Yarah Bravo i raperem Blu Rum 13 założył formację One Self, która przyniosła im światowy rozgłos. Najnowszy album „The Soundcatcher” to zdecydowanie najbardziej przystępny z dotychczasowych wydawnictw. Przepełniona pozytywną energią, bujającymi rytmami oraz świetnymi wokalami płyta świetnie oddaje wyobrażenie tego, co będzie dziać się na koncercie.

Fujiya & Miyagi

Fujiya & Miyagi zostali stworzeni przez Steve’a Lewisa i Davida Besta. Zadebiutowali albumem „Electro Karaoke In The Negative Style” wydanym w 2002 roku. Wkrótce do zespołu dołączyli basista Matthew Hainsby oraz perkusista Lee Adams. Drugi album pt. „Transparent Things” wyszedł w roku 2006. Zebrał bardzo dobre recenzje w opiniotwórczych mediach, takich jak NME, Mojo i Pitchfork. Guardian określił „Transparent Things” mianem jednego z najświeższych i najzabawniejszych albumów tanecznych roku. Muzyka Fujiya & Miyagi to stylowe połączenie nowoczesnego disco i rocka inspirowane nurtem niemieckiego krautrocka spod znaku Can. Do tej pory zespół związany był przede wszystkim z prestiżową brytyjską wytwórnią Tirk, w której katalogu znajdują się dokonania takich artystów jak Louie Austen, Sugardaddy, czy Chaz Jankel. Wkrótce światło ujrzy najnowszy album pt. „Lightbulbs”.

DATA: 4-6 lipca 2008
MIEJSCE: GDYNIA, Lotnisko Babie Doły (Kosakowo)
CENY KARNETÓW:
karnety bez pola namiotowego 269 PLN, z polem namiotowym 289 PLN
oraz bilety jednodniowe 140 PLN
BILETY DO NABYCIA: www.opener.pl oraz w sieci punktów www.ticketpro.pl i www.eventim.p

jeden z najbardziej obciachowych utworow jakie znam ;)

Carl Douglas - Kung Fu fighting, 1974  

i tesknie za smokiem....
odcinajac sie od obciachu, musze wspomniec, ze w ramach mojego prywatnego dnia kobiet wybralam sie do Fabryki Trzciny na Miasto Manie. poczatkowo wydawalo sie, ze Maria Peszek nie dzwignie tego spektaklu. draznil podklad puszczany z tasmy... bylo dosyc sztywno. ale po chwili pojawila sie magia, a juz zupelnie kupila widownie historia z pilkami i tym cichym, brzmiacym z francuska: "roobert".

ale nie da sie ukryc, muzycznie to nie do konca moja bajka, jednak warto bylo sprawdzic.

wspomne tylko jeszcze, ze w Fabryce Trzciny odbedzie sie gala Fryderykow. jako ciekawostke przyrodnicza potraktowac chyba nalezy fakt, ze 'Następnego dnia, o 1.20 w nocy oraz o 14.00 Jedynka nada także skróconą relację z wręczenia nagród w kategorii muzyki poważnej i jazzowej, która odbędzie się 7 kwietnia w Bazylice Ojców Salezjanów prawdopodobnie o godz. 17.00.'

Budzę się z nim na powiekach, kiedy przez okna, przez drzwi wdziera mi się do łóżka, na poduszkę, zdejmuje ze mnie kołdrę, każe mi wskoczyć w marynarkę, przeczesać palcami włosy, wpaść w puder, cukier, herbatę z dodatkiem syropu i miodu, o palec zaczepić beret, w biegu go potem wciągnąć na głowę i obcasem podłużnym wybijać pierwsze takty po klatce schodowej, sześciu podestkach, pestkach i w tym wypadaniu z impetem na powietrze, burzeniu krawężników, przecinaniu trawników i w wiecznym spóźnieniu, które mi rumieńców napędza, daje mi ludzi zapoznawać, sprawy wagi ogromnej załatwiać i przestrzeń ojczyzny serca budować, hej!

W Szczecinku śpią zaklęte wszystkie moje największe marzenia i pragnienia. Koty pierwszej miłości drzemią na parapetach myśli, bujają pomost nadjeziorny, marcują się w kieliszkach z mlekiem i urządzają sobie wyprawy w nieznane. Szorstkimi językami wywołują dreszcze i małe uśmiechy, które nieodłącznie wiążą się z młodością bujną, niedojrzałą, przynależną buńczucznemu tupaniu nóżką i potrzebami zaklętymi w oczach, karmelkach, piosenkach.
Tu snem wielkim, snem obudzonych śpią ideały, pierwsze podrygi serca, wielkie herezje i wielkie wybory. Tabun młodych płuc wypluwający z siebie jednym tchem, że ma szczerą wolę całym życiem śmiać się głośno, płakać cicho; fikołkowania się nóg, które odciskami przypieczętowały okoliczne lasy, łąki, pola i bunkry; ryk falujących piersi i dławienie ważnych słów, gdy tak się miało za tak, a nie za nie, bez światłocienia.
Tu w końcu jest i moja przestrzeń serca, od której wszystko się zaczyna i na której wszystko się kończy. Spacery wśród prychających, mierzących wzrokiem kamienic, pierwsze nauki odbierane i pierwsze dawane, pocałunki rzęsiste, jak plamy słońca na rdzawych guzach liści, pocałunki, jak boczek żuty silnymi zębami, miękkie i krwiste, pyszne.
Tu mam wielkie kartony, w których poupychałam wspomnienia: kawałek kory z drugiego końca Polski, gdzie się budowało siebie i świat swój; woluminy pamiętników z myślami niepokornymi i natrętnymi, pierwsze kasety, gadżety, dzieci, śmieci. Tu jestem ja i ona - my.

***

Szczecinek o tej porze roku jest także jak pan młody, oddany, wierny, piękny i kojący; z sercem na dłoni i paletą uczuć, która każe nie pamiętać złego i dni nawlekać na korale tętnic z uśmiechem paćkającym się w kąciku ust; z bukietem oczu, koszami dobrych słów i litrówkami przyjaźni, które upijają do nieprzytomności.

Moje miasto na rogatkach niejasne
W centrum wyjaśnione, marmurowe
Bankomatowe moje miasto z wyobraźnią
Wykute, mostami zasnute
Moje miasto we mgle i nocy
W słońcu się rozciągające
Moje miasto martwe w nocy
O świcie rozwożące znów życie

la la la la la la la la la...