państwo von kleist

Wchodzimy w noc, jakby dnia nie było, poranków nie było, lizania się słońca z cienką szparą horyzontu i duszności od mgieł drżących tuż przy ziemi. Jakby nie istniało nic poza rytualnym wchodzeniem w noc co noc, co sen. Dajemy się rozbierać światłu lampy węszącej jakąś zdradę na skrzyżowaniu Jagiełły z Kościuszki, gdzieś już dawno po północy, bezwstydnie i bezecnie pakując dwie dłonie do jednej rękawiczki.
Za dnia nie poznajemy ulic i krawężników, wstydzimy się klatek schodowych, które widziały nas po dziewiętnastej, dziwimy się wszystkiemu i zachowujemy, jak na młodą parę przystało. Tak, a ponad to donosimy, że leżymy zastrzeleni - i jeszcze w tej chwili można nas odnaleźć. Ja zatłukłam Ciebie, Ty zarżnąłeś mnie. Bardzo staromodnie leżymy - przytuleni, a trawy zwyczajnie ruszają się.

Śni mi się A. i odpytywanie uczniów z ich grzeszków młodości, szlajania się po klatkach schodowych i zabierania nam miejsca. Pytam ich długo i namiętnie, potem skaczę po dachach kamienic, sunę przez noc na ogromnym włochatym robalu i ląduje u Ciebie w łóżku; a potem się budzę. List ci
przyniosę we śnie. Otwieraj go wolno.
Wszystko należy robić cicho i powoli,
ponieważ miłość jednak jest. Tak.

.

***

Znamy całe bukiety zaschniętych par, które do końca chodziły w bladości bandaży na ślepych oczach i w naiwności dziecka zawartej w orzechu serca. Adam i Ewa, Helena i Parys, Tristan i Izolda, Romeo i Julia. Możemy bawić się dalej. Dulcynea i Don Kichot, Laura i Filon, Troilus i Kresyda, w końcu: Radúz i Mahulena, czy Lady i Tramp. Ponieważ miłość jednak jest. Tak.

Wszystko jest w ruchu. Państwowe trawy i państwowe drzewa. Słońce, jak mokra pszczoła, co się rozpieprza po parapetach, okładkach płyt, książkach. Mrużenie oczu i rytmiczne uderzanie serca o ryngraf klatki piersiowej. Topienie lodowych palców przejętych jeszcze przedchwilową falą gorąca z sąsiednich włości, nagości - w żerdziach włosów i machinalne składanie buzi w ciup, ja jestem anioł, a ty jesteś trup.

Wszystko jest w ruchu i aż w głowie się kręci. Cwałowanie, całowanie, cało w Anię. Skórę mam cieńszą, ręce delikatniejsze, spojrzenie łagodnieje i maleje serce. Spod styczniowego śnieżnienia płaczliwie nawołuje wiosna babrając się w otomanach przebiśniegów i alkierzach fiołków. Na wiosnę, która wykluwa się z tego orzecha, tej piąstki rytmicznej zamkniętej w sakiewce mięśni gdzieś pod chłodnym listowiem ryngrafu - spojrzenia zamieniają się w plusz, gesty w bachanalia słów, a słowa w prostytutki myśli. Na wiosnę panie tracą głowę dla panów - o każdej porze roku.

List Ci przyniosę we śnie - półtwardy i powyżej pępka. Otwieraj go wolno. Wszystko należy robić cicho i powoli.

Ponieważ miłość jednak jest. I jest zabójcza. Tak.

***
Pan mnie ma in flagranti.

Oczywiście, że nie ma miłości. Pomyliłem się, pomyliłem się.

***

Duszno mi. Siedzimy gdzieś na końcu świata, w zapadłym lokalu, w dymie papierosowym i oparach filandzkich fiordów. Wie, że się duszę, wie, że nienawidzę smrodu elemów, dychotomii wąskich uliczek, zwężających się kocich oczu i ślinki kapiącej z warg drobnych pijaczków w załomach parapetów i donic. Wie i czerpie z tego jakąś beznadziejną przyjemność obracając w piersi swoją ciemną gwiazdę. Koncentracyjne światło rozjątrza jego pomyliłem się.

Sufit topi się w gorzkiej kawie, źle zmielonej i niesłodzonej. W mlecznej firance dymu, niedopalonych fragmentach serc i niedotrzymanych obietnic. Niedosłodzona rozmowa nie klei się, na zmianę przerzuca winę z końca jej wyjściowego czółenka na żarzący się ołówek tytoniowy poety.

Oczywiście, że nie ma miłości. Można już odetchnąć - mówi on. Można wetchnąć - mówię ja, czując jak płuca kurczą mi się w kilowatogodzinach drewnianych cybuchów. Dobre - i zapisuje.
Resztki ciepła w świetlikowym, dymnym świetle. Totalne delikatnienie przeplatane melancholią i morderstwem. Ktoś musi komuś darować.
Odsuwam głośno krzesło, głośniejsze chrapnięcie śliny. Idziesz? Nie, idę.

***

Duszno mi. Rozpalam światła po całym mieszkaniu, żeby przypadkiem nie potknąć się o jakiś leżący na ziemi fragment siebie. Sklejam potłuczoną lalkę Tadzika. Ta lalka to jest Himmler.
Dzwonek do drzwi. Biodro zahaczające o framugę i sztywność warg przekrzywiających się z kpiną na porcelanowej, saskiej szyi.

Zobaczyłem światło więc przyszedłem. Zadzwoniłem i otworzyłaś. Nie przyszedłem rozmawiać, nie przyszedłem się kłócić, nie przyszedłem prowadzić odwiecznej wojny. Ja przyszedłem się kochać.

***

Oczywiście, że nie ma miłości. Tak, Panie Jezu, tak.