<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>literatura &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/literatura/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "literatura"</description>
	<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 18:23:58 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[El que pincha (5)]]></title>
<link>http://josesala.wordpress.com/?p=152</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 18:21:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>josesala</dc:creator>
<guid>http://josesala.wordpress.com/?p=152</guid>
<description><![CDATA[&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;- Espera un poco – dije -. No me has dicho en qué va a consistir el negoc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>&#160;&#160;&#160;&#160;- Espera un poco – dije -. No me has dicho en qué va a consistir el negocio.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Publicidad – dijo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Y si sale mal?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Si sale mal nos vamos al caño, pero de todas formas ya tenemos un pie allí. Si sale mal es porque no hemos hecho todo lo que teníamos que hacer para que salga bien. O sea, que centrémonos en eso. Haz el brindis.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Desde luego. Brindo por esta locura.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Bebimos.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Trato de perder el tiempo en preocupaciones inútiles – decía Quico -. Y creo que deberías hacer lo mismo, porque así no conseguirás nada bueno. Unas veces se gana y otras se pierde, pero preocuparte no te ayudará en ninguno de los dos casos.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Solté una carcajada.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Si mi padre supiera dónde me estoy metiendo... – dije.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Los padres y la creatividad no se llevan bien.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Con lo poco que se ha arriesgado siempre... Él prefiere eso que llama tener la fiesta en paz. Dice que lo mejor es coger lo que te dan y marcharte.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Así siempre tendrá unos cuantos euros. Pero nada más. A veces hay que arriesgar. ¿Más champán?<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Aún notaba los efectos del champán esa tarde, mientras atravesaba el hall del hospital en medio del griterío de los parientes, las risas de unos, los llantos de otros, el canario enjaulado de una mujer... Pasé junto a esa jardinera donde había un cementerio de hormigas, montones de cruces hechas con palillos, cada una con lo que parecía el nombre de su aquí yacente criatura en letra diminuta, ilegible para mí. Al salir del ascensor en la décima planta tropecé con la camilla de un entubado cuyos brazos desnudos iban perforados por más tubos que colgaban de un par de goteros.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- ¿Este hombre no es el de la 1114? – pregunté a la enfermera.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;El cortejo no se detuvo.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;- Lo llevamos abajo – escuché.<br />
&#160;&#160;&#160;&#160;Mi tarea las noches que pasé en el hospital consistía en colocarle a mi madre un termómetro en el sobaco derecho cada dos horas y cronometrar cuatro minutos. Pasado ese tiempo se lo retiraba, lo miraba a la escasa luz de la lamparilla, anotaba el resultado en una pequeña libreta de gusanillo, me servía un café del termo que traía de casa y me volvía a sentar en la silla. De la pared colgaba un recipiente de plástico en el que había oxígeno líquido burbujeando sin parar. Y luego estaban esos goteros marcando el ritmo a una velocidad perfecta para la hipnosis. Había varios tubos conectados a los goteros y a la cicladora de diálisis, que entraban en el cuerpo de mi madre.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Resumen de las Tradiciones Peruanas (Las tres puertas de San Pedro)]]></title>
<link>http://alvarofelipe.wordpress.com/?p=415</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 17:45:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>alvarofelipe</dc:creator>
<guid>http://alvarofelipe.wordpress.com/?p=415</guid>
<description><![CDATA[Sinopsis:

Palma explica con este cuento por qué la iglesia de San Pedro en Lima tiene tres puertas]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Sinopsis:</strong></p>
<blockquote>
<p style="text-align:justify;"><em>Palma explica con este cuento por qué la iglesia de San Pedro en Lima tiene tres puertas, cuando este es un derecho exclusivo de las catedrales. Cuando los jesuitas construían el templo en el siglo XVII, enviaron una carta al Papa solicitando su permiso para construir una puerta. El Papa dio el permiso, aunque no entendía porque solicitaban su aprobación en algo tan trivial como una puerta. Los jesuitas usaron hábilmente este permiso para construir la tercera puerta, dado que a las iglesias se les permitía tener dos, consideraron la venia del Papa como la autorización de la tercera.</em></p>
</blockquote>
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" src="http://farm4.static.flickr.com/3200/2676959601_88a7f8c6c2_d.jpg" alt="" width="413" height="500" /></p>
<p><!--more--></p>
<hr />
<p style="text-align:center;"><a href="http://alvarofelipe.wordpress.com/resumenes/tradiciones-peruanas/">Lista de tradiciones resumidas</a></p>
<hr />
<h3 style="text-align:center;">Las tres puertas de San Pedro</h3>
<p style="text-align:center;"><a href="http://es.wikisource.org/wiki/Las_tres_puertas_de_San_Pedro" target="_blank">(Lee el original)</a></p>
<p style="text-align:justify;">Nadie desconoce que las catedrales tienen tres puertas, pero ¿Por qué la iglesia de San Pedro, que no es catedral, se engalana con ellas? Confieso que he buscado en crónicas y archivos pero no he dado con la solución del problema, así que me atengo a lo que me contó un viejo, gran escudriñador de antiguallas y conocedor de muchos secretos de Lima. He aquí la tradición:</p>
<p style="text-align:justify;"><a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Francisco_de_Borja" target="_blank">San Francisco de Borja</a>, en 1568, mandó a Lima a Jerónimo Ruiz de Portillo con cinco adláteres para que fundasen aquí la institución de los <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Compa%C3%B1%C3%ADa_de_Jes%C3%BAs" target="_blank">jesuitas</a>. Llegados a la ciudad de los reyes empezaron la construcción del Colegio Máximo de San Pablo, que después de la e<a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Pragm%C3%A1tica_Sanci%C3%B3n_de_1767" target="_blank">xpulsión de los jesuitas en 1767</a>, pasó a llamarse convento de San Pedro, como hoy se le conoce.</p>
<p style="text-align:justify;">Empezó a construirse en 1623 y demoró quince años en terminarse. Fue consagrado el 3 de julio de 1638, con asistencia del v<a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Luis_Jer%C3%B3nimo_Fern%C3%A1ndez_de_Cabrera_y_Bobadilla" target="_blank">irrey conde de Chinchón</a> y ciento sesenta jesuitas; ese mismo día se bendijo la campana, bautizada con el nombre de Agustina. Las fiestas duraron tres días la custodia se estimó en doce mil ducados.</p>
<p style="text-align:justify;">El plano del templo dividía a la iglesia en tres <a href="http://rae.es/nave" target="_blank">naves</a>, y se había solicitado a Su Santidad en Roma el permiso para una puerta. En esos tiempos el Vaticano acostumbraba halagar a las comunidades religiosas fundadas en el Perú. Así, la iglesia de San Francisco de Lima obtuvo los mismos honores que <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Archibas%C3%ADlica_de_San_Juan_de_Letr%C3%A1n" target="_blank">San Juan de Letrán en Roma</a>. Por eso sobre la puerta de San Francisco en Lima se ven las llaves y la <a href="http://rae.es/tiara" target="_blank">tiara</a>. Los franciscanos, por mostrar su gratitud, grabaron en su coro esta nscripción <a href="http://rae.es/anagrama" target="_blank">anagramática</a>, que se lee igual en cualquier sentido:</p>
<p style="padding-left:60px;">RARO<br />
AMOR<br />
ROMA<br />
ORAR</p>
<p style="text-align:justify;">Cuando el Papa recibió la solicitud de los jesuitas, se preguntó si era humildad de los hijos de Loyola, inocencia o alguna artimaña suya. ¿Querían realmente permiso del Vaticano para poner una puerta? Finalmente, el permiso fue concedido, aunque el Padre Santo no alcanzó a descubrir el entripado.</p>
<p style="text-align:justify;">Cuando el permiso fue recibido, los jesuitas se apresuraron a construir tres puertas. El <a href="http://rae.es/cabildo" target="_blank">cabildo eclesiástico</a> armo un lío de los mil diablos y se pidió al poder civil que se los obligue a retirar la tercera puerta. ¿De cuándo aca una <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Orden_religiosa" target="_blank">compañía</a> tiene privilegios de una Catedral?, decían muy enojados.</p>
<p style="text-align:justify;">Los <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Compa%C3%B1%C3%ADa_de_Jes%C3%BAs" target="_blank">jesuitas</a> sacaron su permiso firmado por el Papa. Los canónigos dijeron que el permiso no se referían especificamente a construir tres puertas sino el permiso para construir una puerta.</p>
<p style="text-align:justify;">—¿Por que íbamos a pedir permiso para una puerta si ya sabemos que toda iglesia tiene derecho a dos? —argumentaban los jesuitas—, por tanto, el permiso es para una tercera. Está muy claro, señores canónigos.</p>
<p style="text-align:justify;">El cabildo, por supuesto, no se dio por convencido y el asunto llegó a Roma. Su Santidad notó que los jesuitas le habían hecho una jugada maestra con eso del permiso; pero, como no era digno de un Papa confesar la burla, tomó una desición conciliadora. Permitió que la iglesia de San Pedro tenga sus tres puertas, pero prohibía bajo severas penas que la tercera fuera abierta, salvo casos de incendio, terremoto, aseo o refacción del templo.</p>
<p style="text-align:justify;">Habrán visto ustedes que ni el Sábado de Gloria, cuando San Pedro se llena de gente, se abre la tercera puerta. Pues yo tampoco la he visto abierta. Un cerrojo mohoso es prueba de que el templo tiene una puerta de adorno, por fantasía o por <a href="http://www.webworkbooks.com/spanish/dictionary/resultenglish.php?palabra=chamberinada" target="_blank">chamberinada</a> como decimos los criollos.<em><strong><br />
</strong></em></p>
<p style="text-align:right;"><em><strong>Álvaro Felipe</strong></em></p>
<hr />
<p style="text-align:center;"><a href="http://alvarofelipe.wordpress.com/resumenes/tradiciones-peruanas/">Lista de tradiciones resumidas</a></p>
<hr />
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cuando éramos los mejores]]></title>
<link>http://historiasycasas.wordpress.com/?p=101</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 17:44:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>sastre</dc:creator>
<guid>http://historiasycasas.wordpress.com/?p=101</guid>
<description><![CDATA[De niños, mi pandilla, se perdía entre trincheras y casas abandonadas. Los soldados alemanes nos ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>De niños, mi pandilla, se perdía entre trincheras y casas abandonadas. Los soldados alemanes nos cercaban, primero con fuego pesado de artillería y despúes con la endiablada infantería; mientras nos retirábamos, hacia lugares más seguros, algunos compañeros se retorcían en el suelo de dolor al caer heridos, la sangre se desparramaba por sus pequeños cuerpos. No podíamos hacer nada por ellos, morían como valientes.</p>
<p>Cuando nos hacíamos fuertes en algún punto, minábamos la tierra que nos rodeaba. Los soldados y los tanques enemigos volaban por el aire polvoriento al pasar por el campo minado; entonces salíamos de nuestras madrigueras, y con toda nuestra furia los acribillábamos a balazos, ninguno quedaba vivo. Éramos los mejores.</p>
<p>Saludos,</p>
<p>Eduardo Sastre</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[3]]></title>
<link>http://solosilencio.wordpress.com/2008/07/18/3/</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 17:44:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>chnoland</dc:creator>
<guid>http://solosilencio.wordpress.com/2008/07/18/3/</guid>
<description><![CDATA[En esos días -y aún en el presente- podía pensarse que estaba actuando como una máquina de egoí]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="justify">En esos días -y aún en el presente- podía pensarse que estaba actuando como una máquina de egoísmo y que lo único que me importaba era mi propio dolor. Nada más falso. Mi ser entero estaba ocupado pensando en la suerte de esa persona que, aunque ahora me resultara extraña, también era el amor de mi vida.</p>
<p align="justify">El estudio parecía enorme. Sin más, me puse de rodillas frente a una imagen de Jesús y crucé mis manos como solía hacerlo en la infancia para rezar. Dime que es un mal sueño y que nos despertarás en cualquier momento. No puedes hacernos esto. No se lo puedes hacer a ella. Sé que no debemos cuestionar Tu voluntad, pero no entiendo y tampoco quiero ofenderte. No quiero enojarme contigo, pero lo estoy. Está sufriendo, tiene pánico. ¿Por qué? ¿No han sido suficientes para Ti las lágrimas que hemos derramado? Dime por qué.</p>
<p align="justify">La esperanza en el significado que encierra un "nosotros" se estaba fugando. Los planes, los proyectos, las ilusiones, nuestra historia... nada de eso tenía importancia. Lo único que podía hacer en su favor era orar y empezar a prepararme para el desenlace que, según lo que me dijo, estaba más cercano de lo que humanamente hubiese esperado. Aceptar lo que no permitió que yo decidiera: permanecer lejos y al margen, consolarme con su recuerdo.</p>
<p align="justify">Salgo de la casa. El día iluminado contrasta con mi pésimo estado de ánimo. Voy al trabajo que me mantiene en cautiverio desde hace un par de años: una tienda de abarrotes que se montó con el capital de mi madre y con su buena intención de darme una herramienta para abrirme paso en esta jungla en donde, si no tienes dinero, no comes, no vives y no eres nadie.</p>
<p align="justify">Ensuciarte las manos acomodando la mercancía en los estantes y atender a clientes que por lo general piden aquello que no vendes nada tenía que ver con pelear con el editor para que no corte tu reportaje, o entrevistar a alguna personalidad del espectáculo o la cultura o sentarte a escribir un ensayo sobre la injusticia social.</p>
<p align="justify">Estudié periodismo. Soy periodista... de profesión truncada. Por defender tus principios e ideales sueles pagar un precio demasiado alto y si a ello sumas la intervención de una mente siniestra, tendrás por resultado rechazo e imposibilidad de colocarte en el mágico mundo de una redacción.</p>
<p align="justify">Los primeros clientes reciben un saludo distraído de mi parte, pero parece no importarles. En la calle, los niños uniformados van de la mano de sus madres rumbo a la escuela. Están sonriendo. La avenida vive la locura del tránsito matutino y su sinfonía de mentadas de madre y enfrenones. Mi vecino, el plomero, me da los buenos días y desea que haya buena venta. El ritmo de la vida es de el de todos los días y el vaivén de la gente y los automóviles tampoco ha cambiado. Todo continúa igual, excepto que nadie allá afuera sabe que yo he desaparecido y que la persona a quien amo se está muriendo.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tú que por mi piel traspasas...]]></title>
<link>http://dreamofoniryah.wordpress.com/?p=19</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 17:39:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>oniryah</dc:creator>
<guid>http://dreamofoniryah.wordpress.com/?p=19</guid>
<description><![CDATA[Aquí os dejo una de las muchas cosas que escribo.
Tu que por mi piel traspasas,
haces que la agoní]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Aquí os dejo una de las muchas cosas que escribo.</p>
<blockquote><p><span lang="ES">Tu que por mi piel traspasas,</p>
<p>haces que la agonía que hay en mi</p>
<p>nazca, como una bocanada de aire,</p>
<p>en cada una de nuestras bocas.</p>
<p>Tu que en mi corazón te posas,</p>
<p>y pretendes vivir en él,</p>
<p>haces en mi una soledad amarga y cruel,</p>
<p>que no me abandona...</p>
<p>nunca me abandona...</p>
<p>Pero esque mientras permaneces en mi mente,</p>
<p>y en todo lo que me forma,</p>
<p>solo haces que se hagan de mi recuerdos,</p>
<p>recuerdos de una vida que es la nada...</p>
<p>pero que ahora, es lo único que me concierne.</p>
<p><em>San </em>©</p>
<p></span></p></blockquote>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tenebre (XXIV)]]></title>
<link>http://ioanusca.wordpress.com/?p=796</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 17:04:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>Vania</dc:creator>
<guid>http://ioanusca.wordpress.com/?p=796</guid>
<description><![CDATA[
 
Tenebre XXIII
 
XXIV
 
Sirona era tot mai iritată:
- Tăceţi odată, că ascult ce vorbesc ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://ioanusca.files.wordpress.com/2008/07/15380.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-798" src="http://ioanusca.wordpress.com/files/2008/07/15380.jpg" alt="" width="500" height="375" /></a></p>
<p> </p>
<p><strong><a href="http://ioanusca.wordpress.com/2008/07/18/tenebre-xxiii/" target="_blank">Tenebre XXIII</a></strong></p>
<p> </p>
<p><strong>XXIV</strong></p>
<p> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Sirona era tot mai iritată:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Tăceţi odată, că ascult ce vorbesc ăia!</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Nu-i frumos să tragi cu urechea! – încercă Sior o glumă, dar sora sa geamănă se mulţumi să-i arunce o privire severă.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>La una dintre mese, un grup de grumi, în stare euforică avansată, discuta zgomotos.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- … şi-atunci, Jahmm îi trage tipului una peste bot! Ăla o ţinea pe-a lui, că n-a omorât-o el pe nevastă-sa, da’ n-a ţinut figura, că l-au trecut la menghină… Şi, să vedeţi chestie, numa’ ce i se ridică ăluia ditamai mătărânga! Băi, eu la mulţi le-am strivit coaiele, da’ numa’ pe ăsta l-am văzut să-i şi placă…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Deh, prinţ! – făcu un comesean. Ăştia nu-s întregi la cap niciunul… Ba se gâdelă cu petale de flori, ba-şi trag cu ciocanul peste… iartă-mă, Pioris! Că era să zic…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Sirona făcu rapid conexiunile necesare: „În Öreat, singurul prinţ este Ingvar. Dar, unica lui soţie sunt eu, cel puţin deocamdată… Atunci, ce nevastă putea el să omoare? Nu cumva s-a interpretat că?...”</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Discuţia continuând, se aduseră şi alte detalii din care deveni evident că Sirona este cea socotită victimă a unui asasinat cu urmări letale. Dumirindu-se şi ceilalţi, Sior prinse să se amuze, însă Photine îl privi cu reproş:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Decât să râzi ca prostul de suferinţele cumnatului tău, mai bine ţi-ai face rost de-o menghină!...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span><strong><a href="http://oanastoicamujea1.wordpress.com/2008/07/18/kiss-of-death-ii/" target="_blank">Oriana îşi îndreptă cearcănele terifiante</a></strong> către Vrăjitor, într-un gest care sugera: „N-ai putea să-l dezlegi măcar pentru Photine?”. Acela avu un uşor rictus, însemnând: „Mai vedem noi…”. Comesenilor le scăpă acest schimb de replici nerostite, singurul care prinse mişcarea fiind Our, dar rămânându-i ascunsă semnificaţia mimicii.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Oarecând, în Mnemess, Our fusese apreciat de piticime pentru castitate, însă aici era vorba despre o exagerare pioasă, însoţitorul Orianei nepracticând nicio formă de mistică ascetică, ci fiind, pur şi simplu, preocupat de alte probleme.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span><strong><a href="http://satmareanca.wordpress.com/2008/07/14/la-dolce-vita/" target="_blank">Elfa cea roşcată</a></strong> privi intens către Sirona:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Ce-ai de gând? Îl laşi acolo?...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Nu ştiu, stai să mă adun…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span><a href="http://gavrosh.wordpress.com/2008/07/09/rasarit/" target="_blank"><strong>Alizee</strong></a> avu un punct de vedere uşor diferit:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Dacă-i laşi să-l execute, iar tu vei fi declarată decedată, e posibil să pierzi orice drept asupra proprietăţii… Aşa că, mai bine anunţi că a fost o confuzie.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Sau, poate, chiar vă împăcaţi… - spuse Sior, zărindu-l pe mult încercatul soţ intrând în local.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Revederea a căzut greu şi prinţului Ingvar şi Sironei, niciunul negăsindu-şi cuvintele.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Lăudată fie Pioris că ai scăpat! – improviză, într-un târziu, Sirona. Tocmai am aflat despre încurcătură şi mă pregăteam să anunţ autorităţile că sunt în viaţă…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Pe undeva, Sirona spusese adevărul. Oricum, Ingvar o privi cu recunoştinţă. Nici nu se aşteptase, de altfel, ca ea să-l fi lăsat deliberat în mâinile torţionarilor.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Bă, ăla seamănă cu tipu’ de care vă ziceam! – observă grumul care povestise întâmplarea din beciul Sar’a’labei.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Taci, bă! Nu vezi că ăsta-i cu doamna? – îl potoli un coleg.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Ştiu eu?... – făcu, nedumerit, primul grum, care participase, ca gradat, la întreaga anchetă. În definitiv, ce mă fute grija?</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Din nu se ştie ce pricini, Alizee privi cu reproş către Vrăjitor. Acesta, roşind uşor, îi răspunse gândului nerostit:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Da’ tu, că ai stricat-o pe urecheată? Cum bea a treia bere, cum zice: te-n gură!...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Elfa roşi la rândul său, tenul asortându-se cu podoaba capilară, şi nuanţă:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Numai de două ori am zis…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Şi trei beri de câte ori ai băut? – insistă Vrăjitorul.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Tot de două ori…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Alizee păru dornică să afle alte lucruri:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Te-au bătut rău acolo? – îl întrebă pe Ingvar.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Din decenţă, prinţul răspunse evaziv:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Aşa şi-aşa…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Sior interveni în discuţie, curios să afle detalii:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Se mai foloseşte sfredelul?</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Da, la început, însă mie mi l-au băgat doar pe cel şlefuit…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Plumb topit au turnat pe tine?</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Nu, a decretat Sorian să nu se mai folosească în anchetă. Acum, se utilizează menghina…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Şi ce-ţi face cu menghina? – deveni Sior tot mai curios, aşteptând răspunsul cu întreaga sa fiinţă concentrată.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Te strânge, ce să facă?... – ocoli Ingvar un răspuns explicit.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Bine, te strânge, normal! Da’… ce-ţi strânge?</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Photine nu mai răbdă:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- L-ai auzit şi tu pe grum spunând foarte clar ce anume îţi strânge, ce mai pui atâtea întrebări?...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Aflând că, în linii generale, procedura le era cunoscută comesenilor, Ingvar intră în detalii, având grijă să se exprime eufemistic:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- De fapt, se merge până la strivirea… locului în discuţie, dar, în cazul meu, tocmai se încheiase ziua de lucru, şi m-au lăsat pe astăzi, cum ar veni…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Şi prima parte, e faină? – continuă Sior cu indiscreţiile.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Depinde de persoană… - continuă Ingvar să evite un răspuns tranşant. De altfel, am şi eu o menghină portabilă, măcar că încă nu m-am decis ce să fac cu ea…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Nu mi-o împrumuţi şi mie? – întrebă Sior, glasul fiindu-i mai mult decât implorator.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Oriana avu un rânjet bizar, pe care Vrăjitorul îl tălmăci pe dată: „Fă-ţi, măi, pomană cu omul, că Alizee nu dă doi bani pe el, a vrut doar să te încerce!”. <span> </span>Printr-o mişcare de buze, cam ca atunci când alungi o musculiţă sosită obraznic la izul de bere stătută din mustaţă, Vrăjitorul răspunse: „Bine! Da’, poate-l mai prind!...”. Apoi, făcu un gest discret din mână.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Sior schimbă pe dată subiectul, întrebând-o pe Photine dacă nu vrea să urce cu el în odaie, ca să-i citească din Rilke…</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- I-a apucat literatura pe toţi! – pufni Elfa. Eu cum pot trăi şi fără?...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Tu ai propulsor… - îi aminti Oriana.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Ce-i ăla? – fu curios Our.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>- Este ca un fel de menghină – lămuri vrăjitoarea cea cu cearcăne terifiante -, însă nu strânge, ci propulsează.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span>Din fericire, piticul fu mulţumit de explicaţie, deşi nu pricepu mare lucru.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[De Balzac]]></title>
<link>http://riziere.wordpress.com/?p=357</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 16:23:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>riziere</dc:creator>
<guid>http://riziere.wordpress.com/?p=357</guid>
<description><![CDATA[
Ilustraciones de Bertall para una edición del Padre Goriot de Balzac.
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://riziere.files.wordpress.com/2008/07/239743madame-vauquer-illustration-from-le-pere-goriot-by-honore-de-balzac-posters1.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-360" src="http://riziere.wordpress.com/files/2008/07/239743madame-vauquer-illustration-from-le-pere-goriot-by-honore-de-balzac-posters1.jpg?w=224" alt="" width="224" height="300" /></a><a href="http://riziere.files.wordpress.com/2008/07/father-goriot-illustration-from-le-pere-goriot-by-honore-de-balzac-giclee-print-c122654921.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-361" src="http://riziere.wordpress.com/files/2008/07/father-goriot-illustration-from-le-pere-goriot-by-honore-de-balzac-giclee-print-c122654921.jpg?w=224" alt="" width="224" height="300" /></a></p>
<p>Ilustraciones de Bertall para una edición del <em>Padre Goriot</em> de Balzac.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[No rechaces los sueños por ser sueños.]]></title>
<link>http://dreamofoniryah.wordpress.com/?p=11</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 16:16:16 +0000</pubDate>
<dc:creator>oniryah</dc:creator>
<guid>http://dreamofoniryah.wordpress.com/?p=11</guid>
<description><![CDATA[Se podría decir que esta entrada se la dedico a mis amados sueños.

No rechaces los sueños por se]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Se podría decir que esta entrada se la dedico a mis amados sueños.</p>
<blockquote>
<div><strong>No rechaces los sueños por ser sueños.<br />
Todos los sueños pueden<br />
ser realidad, si el sueño no se acaba.<br />
La realidad es un sueño. Si soñamos<br />
que la piedra es la piedra, eso es la piedra.<br />
Lo que corre en los ríos no es un agua,<br />
es un soñar, el agua, cristalino.<br />
La realidad disfraza<br />
su propio sueño, y dice:<br />
"Yo soy el sol, los cielos, el amor."<br />
Pero nunca se va, nunca se pasa,<br />
si fingimos creer que es más que un sueño.<br />
Y vivimos soñándola. Soñar<br />
es el modo que el alma</strong><br />
<strong>tiene para que nunca se le escape<br />
lo que se escaparía si dejamos<br />
de soñar que es verdad lo que no existe.<br />
Sólo muere<br />
un amor que ha dejado de soñarse hecho materia y que se busca en tierra.</strong></div>
</blockquote>
<div><strong></strong></div>
<div><strong></strong></div>
<div><strong></strong></div>
<div><em><strong>Pedro Salinas</strong></em></div>
<div><strong></strong></div>
<div><strong></strong></div>
<div style="text-align:left;">Un precioso poema para un precioso tema.</div>
<div style="text-align:left;"><a href="http://search.playlist.com/tracks/path#"></a></div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Il y avait]]></title>
<link>http://riziere.wordpress.com/?p=353</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 16:12:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>riziere</dc:creator>
<guid>http://riziere.wordpress.com/?p=353</guid>
<description><![CDATA[Il y avait, en Arabie, un petit peuple, appelé Troglodyte, qui descendait des ces anciens Troglodyt]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Il y avait, en Arabie, un petit peuple, appelé Troglodyte, qui descendait des ces anciens Troglodytes, qui, si nous en croyons les historiens, ressemblaient plus à des bêtes qu´à des hommes. Ceux-ci n´étaient point si contrafaits, ils n´étaient point velus comme des ours, ils ne sifflaient point, ils avaient deux yeux : mais ils étaient si méchants et si féroces, qu´il n´y avait parmi eux aucun principe d´équité, ni de justice.</p>
<p>Montesquieu, <em>Lettres Persanes</em>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Un par de lecturas rápidas]]></title>
<link>http://davox4.wordpress.com/?p=132</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 16:02:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>David</dc:creator>
<guid>http://davox4.wordpress.com/?p=132</guid>
<description><![CDATA[Otrora la losa cargante del ambiente veraniego agradecía lo fresco, lo ligero, que al menos por un ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">Otrora la losa cargante del ambiente veraniego agradecía lo fresco, lo ligero, que al menos por un sólo momento calmara sudores, jaquecas o ganas de suicidarse. Ahora, con el desorden climatológico tomándonos el pelo, da un poco lo mismo. Aún así, los medios de comunicación se apuntan a la moda de incluir en estas fechas contenidos, entienden ellos, más digeribles.</p>
<p style="text-align:justify;">Aquí les enlazo dos textos que me he encontrado en la prensa de hoy, y me han interesado:</p>
<ul style="text-align:justify;">
<li><a href="http://www.elpais.com/articulo/revista/agosto/COMUNICACION/elpepucul/20080718elpepirdv_16/Tes/">El primero es un relato literario de Fernando Trias de Bes que he encontrado en <em>El país</em>, y corresponde a ese tipo de contenidos de la prensa para el verano que comentaba al principio. Su título es <em>Comunicación</em> y, pese a ser ficción, es conveniente no olvidar que aún vivimos rodeados de machismo asesino.</a></li>
<li><a href="http://blogs.publico.es/rafaelreig/?p=295">El segundo texto no pertenece a esta corriente de contenidos veraniegos. Se trata de la <em>Carta con respuesta</em> de Rafael Reig de hoy en <em>Público</em>. Está igual de bien que siempre, en su línea, pero tengo que decir que la llamada final al remitente de la carta me ha gustado especialmente.</a></li>
</ul>
<p style="text-align:justify;">Así, hoy me escaqueo del correspondiente escrito, pero les dejo con párrafos de calidad.</p>
<p style="text-align:justify;">David Manjón Barrera</p>
<p style="text-align:justify;">Viernes, 18 de julio de 2008</p>
<p style="text-align:justify;">17:59</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[2]]></title>
<link>http://solosilencio.wordpress.com/2008/07/18/2/</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 15:37:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>chnoland</dc:creator>
<guid>http://solosilencio.wordpress.com/2008/07/18/2/</guid>
<description><![CDATA[El primer día de enero llegó sin mayor novedad que el sentir que yo había muerto. La única palab]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="justify">El primer día de enero llegó sin mayor novedad que el sentir que yo había muerto. La única palabra que me invadía era "dolor". Pensé que el dolor puede ser una experiencia que te hace creer que caes de rodillas frente a una tumba, sintiendo cómo te golpea tu propia sangre en las venas por la impotencia y la rabia te enloquece porque la muerte te está arrebatando el mundo que conoces.</p>
<p align="justify">Me miré en el espejo. La cara más pálida que de costumbre. Mi memoria decidió llevarme a prisión para acusarme y abrir un proceso en mi contra. No tenía certeza de si fui yo quien cometió un crimen o si acaso se había perpetuado alguno, pero no me resistí. Me daba igual.</p>
<p align="justify">-Sólo por saber. ¿De qué me acusas?-le pregunto.</p>
<p align="justify">-De tu desaparición-contesta tajante.</p>
<p align="justify">¿Mi desaparición? No entiendo a qué se refiere y, en todo caso, no es asunto suyo. Se pone seria y solemne me dice que lamenta mucho que haya desaparecido, que me echará de menos. ¡Basta! Le gritó. No sé de qué hablas. Yo estoy aquí. No obtuve respuesta. Sólo silencio.</p>
<p align="justify">-Si es verdad que no has desaparecido, dime entonces quién eres y hacia dónde vas-suplicó.</p>
<p align="justify">Me erguí para responderle con aplomo quién era yo. Lo único que atiné a decir fue un nombre de muchos que he tenido, no supe más de mí. No era que estuviera sufriendo un ataque intempestivo de amnesia. Era peor: mi esencia había desaparecido y los recuerdos ofrecían ser la única manera de volver a mí. Y justamente me oponía con todas mis fuerzas a recordar.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ESO]]></title>
<link>http://3news.wordpress.com/?p=136</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 15:24:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>3news</dc:creator>
<guid>http://3news.wordpress.com/?p=136</guid>
<description><![CDATA[By Adrianey Arana
Hablar de la ESO es como hablar de fracaso, desgracia, adolescentes temibles. Por ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://3news.files.wordpress.com/2008/07/3mosqueteros1.jpg"><img class="alignleft size-medium wp-image-138" src="http://3news.wordpress.com/files/2008/07/3mosqueteros1.jpg?w=203" alt="" width="203" height="300" /></a><em>By Adrianey Arana</em></p>
<p>Hablar de la ESO es como hablar de fracaso, desgracia, adolescentes temibles. Por eso sorprende encontrarse con un blog ideado, creado y mantenido por un chaval de 2º de ESO de La Coruña, <em>Carlos L</em>., denominado <em>Un universo mágico</em>: es un lugar de crítica literaria juvenil. Este estudiante de 13 años lee y comenta sus lecturas con soltura, con cabeza y con éxito en sus visitas. No cae en lenguajes ni en comentarios esteriotipados y es sincero en sus apreciaciones. Por otra parte, sirve de orientación para jóvenes de su edad o padres que quieren que sus hijos lean. Realmente sorprendente y gratificante. Además ahora está empezando a publicar sus escritos. Para visitarlo: <a href="http://lomejordelalectura.blogspot.com/">http://lomejordelalectura.blogspot.com/</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[QUANDO MORRE UM POETA por pedro salgueiro]]></title>
<link>http://palavrastodaspalavras.wordpress.com/?p=3002</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 14:56:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>Equipe Palavreiros da Hora</dc:creator>
<guid>http://palavrastodaspalavras.wordpress.com/?p=3002</guid>
<description><![CDATA[“Eu sou eu, íntegro e inviolável dentro de mim mesmo. (&#8230;) O que está no limiar e afogado ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-indent:35.4pt;text-align:right;margin:0 0 0 106.2pt;" align="right"><em><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">“Eu sou eu, íntegro e inviolável dentro de mim mesmo. </span></em><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">(...)<em> O que está no limiar e afogado no abismo.”</em></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;text-align:right;margin:0;" align="right"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">(José Alcides Pinto, 10/09/1923 — 03/06/0 oito)</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;"> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Quando morre um poeta o mundo fica lastimavelmente mais pobre.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Terrivelmente mais triste. Inevitavelmente mais feio.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Às 11h15min de um sábado, dia 31 de maio de 2008, um imenso dragão, disfarçado de motocicleta, atacou impiedosamente o velho poeta, de 85 anos, José Alcides Pinto, em plena Rua General Sampaio, bem em frente ao palacete conhecido como Vila do Barão, de ladinho da Praça da Bandeira, nos arredores da Faculdade de Direito do Ceará.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">O rapaz da banca de revista próxima disse que ele havia passado cedo com alguns envelopes na mão, “dessa vez não vinha com a moça loura”, completou; no envelope iam os dois livros recém publicados, mas ainda não lançados, que despacharia para alguns amigos do Rio e São Paulo. Voltava devagarinho (talvez ainda não recuperado do cobreiro que o maltratara meses atrás), esperou debaixo de uma árvore o trânsito acalmar, apressou o passo e... Parou no meio da pista ainda molhada pela garoa de fins de maio, quando finalmente avistou o pássaro enorme em vôo rasante, ainda deu pra notar o vermelho dos olhos da fera, as teias de aranhas das asas e o barro seco das garras, que era com certeza lá das coroas do rio Acaraú.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">O poeta saiu quebrado numa ambulância, o motoqueiro foi manquitolando atrás; a moto esquecida na sarjeta. 40 minutos depois sua filha passa tranqüilamente na mesma calçada; o rapaz da banca grita para avisar do acidente, ela apressa o passo fugindo do enxerimento. Quem deve ter lhe contado a triste notícia?</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">No dia 02 de junho a alma, também magérrima, do nosso saudoso poeta maldito foi, na frente, esperar pelo corpo que já ia em cortejo rumo a São Francisco do Estreito, Santana do Acaraú, Fazenda “Terras do Dragão”, comboiado por Sérgio Braga, Lustosa da Costa, Audifax, José Teles, Carlos Augusto Viana e outros amigos do peito. Deu tempo ainda de pôr os últimos números em sua lápide, que havia sido meticulosamente preparada por ele anos antes. Não havia tido coragem de adivinhar o último algarismo. Reencontrava enfim seu pai, sua terra, sua paz...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="text-decoration:underline;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">SOB O SIGNO DA POLÊMICA</span></span></strong><span style="text-decoration:underline;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Na juventude freqüentava a casa de Otacílio de Azevedo, convivendo com os filhos do pintor e poeta, Rubens, Miguel Ângelo (Nirez) e Rafael Sânzio; já tinha um jeito despojado e falaz.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Sua alcunha entre os estudantes era “Alma de Gato”, talvez pela magreza exagerada.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Sua ida para o Rio, sua volta à terrinha, sua saída do emprego na Universidade Federal do Ceará, seu uso de um traje franciscano, sua adesão ao nascente concretismo, seus amores e desamores, enfim, seu comportamento de uma vida inteira foi marcado pela polêmica.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Enquanto os outros grandes poetas de sua geração vestiram o paletó e(ou) a camisa da oficialidade e(ou) o da reclusão, ele arriscou a jaqueta surrada da marginalidade e da maldição; enquanto uns cavavam prêmios e condecorações e outros se fechavam mais e mais em seus casulos, ele corria calçadas, mexendo com as moças, instigando jovens poetas sujos e cabeludos, espalhando boatos difamatórios sobre si mesmo. Criou uma imagem tão forte e polêmica sobre ele próprio, que às vezes ele mesmo esquecia quem realmente era: um sujeito frágil e religioso, bom pai, que ia à missa toda semana e rezava antes de dormir. E tinha uma das gargalhadas mais sinceras que conheci.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Sempre estava cercado (e ajudado) por uma leva de boas almas, mas também por uma corja de parasitas, cujas benesses (e elogios) ele sabia manipular com maestria; todos admiradores de seus poemas e de seu comportamento arrojado. Sobre os de boa-fé quase sempre despejava injúrias, não raro alguns de seus melhores amigos e colaboradores saíram magoados de seu convívio; em cima dos oportunistas jogava iscas, elogios falsos e prefácios não escritos. Sempre esteve acima do bem e, principalmente, do mal; todos debitavam suas ações polêmicas ao seu gênio literário. Os ofendidos perdoavam sempre; os canalhas engordavam à sombra de suas asas negras.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Estava acima do bem e do mal: tanto fazia engendrar um poema genial (e pendurá-lo no arame do varal) como caluniar um amigo que tanto o ajudara. Todos o perdoavam com um rizinho de escárnio.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Estava acima do bem e do mal.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="text-decoration:underline;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">UNS ALTOS MUITO ALTOS, UNS BAIXOS...</span></span></strong><span style="text-decoration:underline;"></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Ao amigo que me dizia que ele tinha altos e baixos, eu retrucava: “— E qual o poeta que não os têm!?”. Depois lembrava que para cada poema fraco dedicado a Lady Diana ou Chico Mendes (ou algumas rimas escatológicas) ele tinha no mínimo uma dúzia de versos endiabrados.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Precisaríamos de alguém com muito talento, coragem e ética para fazer um inventário de sua vida e obra; alguém com isenção estética e moral para mapear suas forças e fraquezas.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Talvez com a devida distância do corpo físico.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;"> </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><strong><span style="text-decoration:underline;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">A CAVERNA DO DRAGÃO</span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Na minha “Crônica da Gentilândia”, do livro <em>Fortaleza Voadora</em>, digo: “...e o velho dragão Alcides Pinto sobrevoando as copas das árvores, com suas asas negras — quando ele se cansa de resmungar sozinho em sua caverna e sai para assustar os últimos bêbados da Gentilândia”.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">À sua casa corriam as mais diversas faunas literárias; escritores de várias idades, ideologias e estéticas, principalmente os mais jovens, que ficavam embevecidos com as atitudes despojadas, estridentes e loquazes do velho poeta.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Sua residência mais famosa foi a da Rua Rodrigues Junior, casa grande, sempre muito freqüentada; ainda hoje muitos contas histórias e causos nem sempre verídicos, muitas fantasias e traquinagens ficaram no anedotário boêmio-intelectual dessa nossa loirinha desmiolada pelo sol, tão pródiga em tipos populares e bodes YoYôs, literários ou não.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Já o conheci na Vila Cordeiro, na Av. Tristão Gonçalves, bem próximo à vilinha em que ainda hoje mora minha mãe. Habitava uma casa conjugada, numa pobreza franciscana mas digna, com sua querida filha Jamaica. Também conheci seu filho Antonin Artaud, um rapaz magro como o pai, porém de temperamento calmo, com uma timidez oposta à tagarelice do seu progenitor.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Convivi por um bom tempo com o poeta (era meados dos anos 1990), através dele e de suas muitas visitas fiquei sabendo dos subterrâneos de nossa literatura, tão pródiga em fofocas e vaidades. Ali tive um curso intensivo de como transitar, e sair sem arranhões (embora eu não tenha tirado boas notas em algumas matérias) da famigerada guerrilha literárias e suas disputas por farelos e migalhas. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Um dia me pediu para que organizasse seus contos, que estavam dispersos em um livro, <em>Editor de Insônias</em> (1965), e uma miscelânea, <em>Reflexões, terror, sobrenatural</em> (1984), além de alguns inéditos datilografados em folhar amarelecidas. Em 1997, o Dr. Martins Filho publica essa edição de seus contos completos, <em>Editor de Insônias e outros contos</em>, pela Coleção Alagadiço Novo.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Depois soube que ele andou criticando umas palavras que inseri como “Nota do Organizador”, ou sugerindo que eu estava querendo aparecer às suas custas. Nunca passei recibo nem tomei satisfação, apenas me afastei um pouco de seu convívio. Depois disso ele sempre repetia para mim ou para alguns amigos: “Se não fosse você, o livro não teria saído”, no que eu sempre respondia: “Pois não é, poeta. Quem sabe se um dia a gente não tira uma 2ª edição, não é!?”. No seu último livro tem um poema dedicado a mim (quem sabe ainda resquício de uma consciência pesada) e a Nilto Maciel, a quem levei, depois da volta definitiva deste ao Ceará, à sua casa e anunciei alto da porta:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">“— Poeta, tô aqui com o maior contista do Ceará!”, no que ele perguntou lá de dentro: “— Quem, poeta, o Airton Monte?”, acabando de vestir as calças; caímos na gargalhada.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">A última vez que o vi ele estava saindo da sua vilinha com a Jamaica, cumprimentei-o e ele me perguntou onde era o “Buraco da Gia”, pois estava querendo arranjar uma empregada e lhe deram um endereço, falei que era na Princesa Isabel, vizinho à minha casa, e fomos caminhando devagar. Quando chegou perto do beco ele parou, receoso, e disse que só entraria lá se eu fosse com eles, depois puxou uma pequena faca de mesa, dessas de cortar bife, e disse que estava preparado (mas que era bom eu entrar com ele, disse assombrado). Olhei para Jamaica, que também estava rindo, e disse que não tivesse receio que ali só morava gente de bem, e me despedi alegando ainda ir pegar minha filhinha no colégio.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">Não tive coragem de ir vê-lo em seu velório na Academia Cearense de Letras. Queria ficar com a lembrança dele vivo, alegre e brincalhão.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">E parece que estou vendo aquele sujeito magro (“tão magro que parecia estar sempre de perfil”, como bem disse, em seu <em>A Guerra</em><em> do Fim do Mundo</em>, Vargas Llosa), com sua gargalhada sempre sincera, dizendo — e apontando pra si mesmo — para os muitos anjinhos (ou demoninhos, tanto faz) que lhe cercam em algazarra:</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:10pt;line-height:200%;font-family:&#34;">“— Agora quem manda aqui é esse poeta ‘Viadão Pós-Moderno’!”</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:right;margin:0;" align="right"><span style="font-size:10pt;color:#333333;line-height:200%;font-family:&#34;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45.1pt;text-align:right;margin:0;" align="right"><span style="font-size:10pt;color:#333333;font-family:&#34;">“Eu sou aquele que come as flores do aniversário.”</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45.1pt;text-align:right;margin:0;" align="right"><span style="font-size:10pt;color:#333333;font-family:&#34;">(José Alcides Pinto, </span><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">10/09/1923 — 03/06/2008</span><span style="font-size:10pt;color:#333333;font-family:&#34;">)</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><strong><span style="text-decoration:underline;"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:right;margin:0;" align="right"><strong><span style="text-decoration:underline;"></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:right;margin:0;" align="right">
<p class="MsoNormal" style="text-indent:45pt;line-height:200%;text-align:justify;margin:0;"> </p>
<p><strong><em><span style="font-size:10pt;line-height:150%;font-family:&#34;"><a href="http://palavrastodaspalavras.files.wordpress.com/2008/07/pedro-salgueiro-foto-poema_jose_alcides_pinto.jpg"><img class="size-full wp-image-3003  aligncenter" src="http://palavrastodaspalavras.wordpress.com/files/2008/07/pedro-salgueiro-foto-poema_jose_alcides_pinto.jpg" alt="" width="500" height="475" /></a> </span></em></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:150%;text-align:justify;margin:0;"><strong><em><span style="font-size:10pt;line-height:150%;font-family:&#34;"> </span></em></strong></p>
<p><em><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;"><strong>Pedro Salgueiro</strong> tem dois filhos, dez irmãos e derrubou algumas árvores para fazer diversos livros. Faz uns continhos que, de tão curtos, estão quase desaparecendo. Tem uma mãe que faz o melhor capote da cidade. Sente muita saudade de um pai que era sapateiro de chinelos e idéias.</span></em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Anatomia paradoksów]]></title>
<link>http://okolicesztuki.wordpress.com/?p=51</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 14:36:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>nieoczywiste</dc:creator>
<guid>http://okolicesztuki.wordpress.com/?p=51</guid>
<description><![CDATA[A gdyby ruch był wektorem zabawienia? Gdybyśmy my przejęli, że szczęście leży w ruchu, ruch j]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-indent:35.4pt;"><span style="font-family:&#34;">A gdyby ruch był wektorem zabawienia? Gdybyśmy my przejęli, że szczęście leży w ruchu, ruch jest spełnieniem?...</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-family:&#34;">„Kiwaj się ruszaj, ruszaj tylko tak mu umkniesz. Ten kto rządzi<span> </span>światem nie ma władzy nad ruchem... gdy tylko się zapomnisz i staniesz , pochwycą cię jego wielkie ręce i zmienią w kukiełkę” mówi stare prawdy Biegunów.</span></p>
<p class="MsoNormal"><!--more--></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-family:&#34;">Jeśli jednak ruch jest miara wszechrzeczy czym jest zatem czas ? Czym jesteśmy my roztopieni w czasie? Jeśli czas jest tylko ułudą to jest nią też ruch ... jesteśmy tylko marna plamką, nie oznaczona na rządnej mapie. Nasza podróż w rzeczywistości może być tylko podróżą w głąb naszego mikroświata...</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="font-family:&#34;"><span> </span>W najnowszej powieści Olgi Tokarczuk czas i ruch zszywają się niepostrzeżenie ze sobą w wielobarwną , postrzepiną materię narracji. Nie tworzą jednej opowieści, ale wiele ściegów zespolonych nicią ciągłych podróży, ściągniętych wypowiadanymi niczym mantra słowami „celem pielgrzymki jest inny pielgrzym”. „Bieguni” to powieść cielesna, o ciele w sensie dosłownym o jego anatomicznych szczegółach, o palącym człowieka pragnieniu zerwania skóry i poznania wiecznej tajemnicy.<span> </span>Świat w „Biegunach” roi się od niedokończonych map, poprzerywanych siatek kartograficznych, anatomicznych zaułków, ulic pełnych paradoksów. Czy bowiem samym paradoksem nie jest sam ruch współczesnej cywilizacji, do celu którego na prawdę nie ma, do człowieka który na prawdę przestaje się liczyć. Czy paradoksem nie jest samo opisywanie nieopisywalnego świata, życia które można tylko przeżyć , dotknąć i poczuć ciałem, każdym nerwem na własnej skórze... „Bieguni” są pulsującą materia, maja w sobie coś z żywego człowieka... nie można ich streścić, a przynajmniej ja nie chce.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O RESTO DA MINHA VIDA  poema de tonicato miranda]]></title>
<link>http://palavrastodaspalavras.wordpress.com/?p=3000</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 13:55:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>Equipe Palavreiros da Hora</dc:creator>
<guid>http://palavrastodaspalavras.wordpress.com/?p=3000</guid>
<description><![CDATA[para os amigos do Varandaes
Triste&#8230; é assim
meus olhos choram
cinza&#8230; o jasmim
refletind]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><em><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">para os amigos do <strong>Varandaes</strong></span></em></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Triste... é assim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">meus olhos choram</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">cinza... o jasmim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">refletindo a cor do céu</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">cinzas no jardim e em mim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">O que fazer agora</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">com o resto da minha vida...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">ouvir Bill Evans, por horas</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">a tristeza escorrendo, se deixando levar</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">rio abaixo, tempo afora</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">O piano deixa cair um plim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">notas musicais em seqüência</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">lentamente caem também de mim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">são folhas da memória descendo</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">calmamente do rio ao mar, e ao fim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">O que fazer amanhã</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">com o resto da minha vida</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">passear no parque envolto em lã</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">sentar num banco, mirar passarinhos</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">ver na pedra Bashô e o salto da sua rã</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">O piano convida e eu vim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">emprestar o ouvido à emoção</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">a lágrima pulando do olhar assim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">mais do que rio, ela é o barco da alma</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">reflexo musical, um acorde: meu plim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">O que fazer na próxima semana</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">com o resto da minha vida</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">papéis antigos, fumaça na cabana</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">neste inverno rigoroso revejo amigos</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 12pt;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">um bom vinho pode me levar a Havana</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Triste... é assim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">meus olhos choram</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">cinza... o jasmim</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">refletindo a cor do céu</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 18pt;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">cinzas no jardim e em mim</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Resumo de Novelas (18/07/2008)]]></title>
<link>http://sonovelas.wordpress.com/?p=134</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 13:46:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>blogye20</dc:creator>
<guid>http://sonovelas.wordpress.com/?p=134</guid>
<description><![CDATA[GLOBO:
Malhação (17h30) 
Gustavo pede a Andreas que chame a atenção dos seguranças para ajudá-]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">GLOBO:</span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Malhação (17h30) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Gustavo pede a Andreas que chame a atenção dos seguranças para ajudá-lo na fuga. Domingas e Fernandinho adormecem na rua, sem perceber que estão um do lado do outro. Adriano descobre que Teresa comprou o Besourão. Chega o socorro médico para Bruno. Fernandinho e Domingas se declaram um para o outro. Débora diz a Pedro que não voltará para casa. Rita diz a Débora que trouxe o que sobrou das roupas dela. Béatrice convence Teresa a desfazer a compra do Besourão. Rita diz a Débora que dará a ela carinho. Béatrice dá o Besourão de volta a Adriano. Gustavo encontra Angelina. Gustavo se declara para Angelina e diz que Bruno não a merece. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Ciranda de Pedra (18h) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Luciana diz a Laura que Daniel viajou ao Rio de Janeiro com uma mulher. Natércio tenta comer sozinho e não consegue. Frau Herta prepara a casa para a chegada de Natércio. Otávia e Bruna pedem a Laura que volte para casa até que Natércio se recupere. Natércio sai do hospital na cadeira de rodas e se sente mal por precisar de ajuda. Franzé conta a Dona Ramira que fugiu do orfanato. Laura despede Frau Herta, que arruma suas coisas para ir embora. Elzinha tenta vender perfumes para funcionários da Metalúrgica e Cícero a expulsa. Frau Herta se hospeda na pensão de Aurora. Laura diz a Rosa e Iracema que agora tudo será diferente na casa. Idalina reconhece Frau Herta. Afonso vê Frau Herta e fica chocado. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Beleza Pura (19h) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Renato garante a Joana que Norma está mentindo. Alex diz que Márcia tem medo de assumir o que sente por ele. Guilherme se chateia por que nenhuma prova da sabotagem do Carcará é encontrada no computador do hacker. Tiago aconselha Renato a contar a verdade para Joana. Betão apresenta Claudinha a Anderson e os dois se entendem bem. Klaus combina de ir a uma festa com Fernanda em um carro emprestado por um amigo. Luiza sente ciúmes de Rakelli. Felipe garante que gosta de Luiza. Meu Bem pede que Ivete raspe a barba de Erik. Felipe faz planos de comprar uma fazenda. Alex acusa Eduardo de ter roubado a sua família. José Henrique conta o dinheiro que ganhou vendendo a prataria da mansão. Fonseca convida José Henrique para jogar pôquer. Klaus insiste em ir para outra festa. Anderson manda Fernanda ligar para Joana. José Henrique perde todo o dinheiro e ainda fica devendo a Fonseca. Eduardo expulsa Alex de sua casa. Klaus sai da festa e quase bate no carro de Sônia. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">A Favorita (21h) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Lara diz a Flora que Tony pode ter sido pago por ela para mentir. Rodrigues constata que Irene desapareceu. Copola ouve Irene tocando piano na escolinha. Antônia conta para Gonçalo que deixou Irene na escola. Lorena pede para Cida ajudar Átila a consertar o carro. Lara pergunta a Donatela se ela pagou Tony para incriminar Flora. Iolanda reage ao ver Irene em sua casa. Nestor conta a Gonçalo que Irene saiu da escola com Copola. Flora encontra Irene na casa de Copola e conta que Lara já sabe a verdade. Donatela conta a Gonçalo que Tony foi contratado por Silveirinha. Cassiano flagra Halley e Lara dançando na boate. Lara diz que não acredita em Cassiano e pede para ele sair de sua vida. Cassiano fica revoltado por estar perdendo Lara e diz a Céu que ela conseguiu o que queria. Donatela procura Zé Bob, que jura acreditar nela. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">SBT:</span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Chiquititas (18h) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Lili confessa para Kili que o objetivo de sua dupla personalidade é encontrar sua filha. Guta e Nícolas se reconciliam. Julieta quer expulsar Antonieta mas ela ameaça vender metade da casa. João Eduardo começa a ler o diário de sua irmã e acaba descobrindo que Alice não é sua mãe. Lili continua arrasada e com saudades de Kili. Antonieta e Julieta ficam entusiasmadas com Segundo. Pierre se oferece para guardar a maleta em sua casa. Luana sente que Lili gosta menos dela por que não fez seu vestido para a primeira comunhão. Paula não quer aceitar o convite de Nícolas para a apresentação. Guta pede a Miki que ajude Paula. André entrega um envelope a Lili onde estão os documentos de Luana. Diego conversa com Kili e pede que a perdoe. Felipe chama Pulgas para briga e Valéria avisa as crianças. Miki se recusa, os garotos decidem vigiá-la mas ela consegue escapar. Felipe mente dizendo que foram eles que o provocaram e propõe que digam todos que estão brigados, mas continuem namorando secretamente. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Pantanal (22h) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Na fazenda, todos dão Madeleine como morta e Irma se culpa pelo que aconteceu. Zé Leôncio diz ao filho que não existe nenhuma possibilidade de Madeleine estar viva. Alcides aconselha Juma a perguntar para a 'muda' quem é ela na realidade e o que veio fazer no Pantanal. Jove conta para Juma o que aconteceu e diz que precisa voltar para o Rio de Janeiro. Maria Bruaca se recusa a ir para a cama com o marido e Tenório perde a paciência com ela. Tibério diz para Trindade que não pretende lutar pelo amor da 'muda'. Tenório cobra de Maria Bruaca um café da manhã mais caprichado. Guta pede ao pai que jogue limpo com sua mãe e conte toda a verdade. José Lucas de Nada chega ao Pantanal para seu primeiro trabalho em comitiva. Tenório assume diante da esposa que tem outra família em São Paulo. Mariana fica em estado de choque ao receber a notícia da morte de Madeleine. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">RECORD:</span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Os Mutantes - Caminhos do Coração (20h50) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Viviane se defende do sumiço de Tati. Gabriela diz que o chip retirado da cabeça de Marcelo tinha uma tecnologia desconhecida. Noé observa Maria dormindo e faz carinho nela. Ísis ajuda Vlado a se arrumar e ele sai para procurar um emprego. Hélio fica desesperado por Fúria não reagir e diz que não conseguirá viver sem ela. Guiga fica perplexo ao ouvir a voz de Marcelo e desliga o telefone pensando ser um trote. O malandro chega na praia segurando Clara pelo braço. Ângela fala que entrou no apartamento de Aline voando e mostra suas asas para ela. Janete tem uma visão de Toni e a Rainha Formiga juntos e desaba num choro. Guiga conta que Tati fugiu de casa. Marcelo diz que irá ajudá-lo a procurá-la. Danilo e Regina tomam o último café-da-manhã na mansão e convidam Batista para se juntar a eles. Telê capta ondas telepáticas e localiza Clara. Gór ordena que Draco, Telê e Metamorfo saiam para capturar a menina. Miguel recebe um chamado urgente de que tem um dinossauro solto no centro de São Paulo. Batista sai para buscar Aristóteles no hospital e fica preso num engarrafamento. Toni e Cléo são amarrados pelo Formigão e os homens-formiga. Beto acorda na cela e vê Samira diante dele. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Amor e Intrigas (22h30) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Petrônio diz que vai matar Felipe. Valquíria entra na frente de Petrônio e diz para ele não cometer este engano. Bruno aponta a arma para Mario e diz que chegou a hora de ele rir por último. Adelaide diz que Eugênia sempre foi louca. Camilo diz para Rafaela que está disposta a encontrar o quadro verdadeiro de Marília. Janaina diz para Alice que não vai ao velório de Paco. Daniel entra na agência sem que ninguém perceba. Bruno tenta atirar em Daniel, mas Mario o desarma. Pierre tenta se conter, mas conta para João que ela escreveu uma carta de despedida passando tudo que é dela para Pierre. Camilo recebe o perito e diz que está curioso para saber quem falsificou o quadro de Marília. Fabiola diz para Antonia que sabia que Paco iria morrer. Bruno diz para Rafaela que foi atrás de Mario e quase o matou, mas Daniel apareceu para atrapalhar. Camilo conversa com um homem e pergunta se ele pode falsificar um quadro de Marilia Fraga. Felipe sente que pode negociar com Valquíria. Camilo vai à casa da Rafaela e manda Bruno confessar que falsificou o quadro de Marília. Dora, muito machucada, diz para Giuseppe perdoar Bruno. </span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">BAND:</span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><strong><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Água na Boca (20h15) </span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:&#34;">Akemi mente para Keiko e diz que terminou o namoro com Carlo. Renée não se conforma com a frieza que Dani recebe a noticia de que Érika e Luca estão juntos. Antônio não gosta da proximidade de Ava e Juliano. Théo diz para Juliano que não sabe onde está Zico. Renée entrega um lenço embebido com o seu perfume para Zeca. Dani vai ao salão do Paris receber Luca e Daniella Cicarelli. Érika diz para Alex que não acha justo Dani ser chef. Peterlongo comenta com Dani que está retomando algumas lembranças e a entrega o convite para a inauguração da cantina Nonna Mia. Manoela começa seu primeiro dia de aula e quer fazer uma surpresa para Carlo. Raí pede para Mari se afastar de Reizinho. Philippe sugere que Cido mude o seu número de candidato. Luca pede para Severino que tire a barba. Carlo não gosta de ver Manoela no cursinho e pede para a mãe desistir. Alex quer ir à inauguração do Nonna Mia acompanhado de Dani. As mammas reclamam do novo cardápio de Luca. Akemi faz o teste de gravidez.</span></p>
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNoSpacing" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNoSpacing"><strong><span style="font-size:14pt;font-family:&#34;letter-spacing:0.4pt;">Veja também:</span></strong></p>
<p class="MsoNoSpacing"><strong><span style="font-size:14pt;font-family:&#34;letter-spacing:0.4pt;"><a href="http://sonovelas.wordpress.com/2008/07/17/amor-em-minuscula/" target="_blank">Amor em Minúscula</a></span></strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Página 44 Te dejé a solas -bromeó- para que Gordito te confesara su amor]]></title>
<link>http://joseluislealrodriguez.wordpress.com/?p=78</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 12:42:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>jllealr</dc:creator>
<guid>http://joseluislealrodriguez.wordpress.com/?p=78</guid>
<description><![CDATA[
 
 
 
 
 
 
 
 
 
-Se debe comer todo lo que se pueda.
-A mí no me hace falta comer much]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="center"><a href="http://joseluislealrodriguez.wordpress.com/files/2008/07/44.jpg"><img class="size-medium wp-image-87 alignleft" src="http://joseluislealrodriguez.wordpress.com/files/2008/07/44.jpg?w=230" alt="" width="230" height="300" /></a></p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p align="center"> </p>
<p style="text-align:left;">-Se debe comer todo lo que se pueda.<br />
-A mí no me hace falta comer mucho. Ya pasé lo peor. Y no soy deportista.<br />
-Tú sabes nadar muy bien. Eres el campeón del pueblo.<br />
-Sí; y siempre estoy esperando las fiestas de la Virgen del Carmen porque entonces puedo ganar algún dinero. Pero yo me desenvuelvo bien en el agua. En tierra soy torpe y tengo que poner mucho cuidado para no tropezar. Además, en este pueblo es fácil ser un gran nadador, a poco que uno valga. Es un pueblo de pulmones débiles.<br />
-¿Por qué te ries ahora? Parece siempre como si te burlaras de todo lo que dices. ¿No puedes hablar alguna vez en serio?<br />
-No me gusta hacerlo.<br />
-¿Ni siquiera puedes hablar en serio conmigo a solas?<br />
-Tú me comprendes demasiado bien -respondió Mario-.<br />
Me estás diciendo cosas para embromarme. Sabes que hablo siempre seriamente contigo.<br />
-Pues si te digo la verdad, hasta yo misma me equivoco algunas veces. Aunque creo que no hablas en serio por no hacerme llorar. Te quiero pedir perdón por las lágrimas en el bar. No soy tan tonta ...<br />
-Tú no eres tonta y en todos los sentidos mejor que la mayoría.<br />
-Ya ví como te fuiste a comprar cigarrillos, para disimular.<br />
Mario sonrióse, con fría y distante mirada, para desviar el carácter íntimo de la conversación.<br />
-Te dejé a solas -bromeó- para que Gordito te confesara su amor.<br />
-Ya me lo ha confesado muchas veces, a su manera.<br />
-¿Cómo lo ha hecho?<br />
-Me ha dicho con toda seriedad que no tenga miedo a quedarme soltera, que cuando yo sea madurita y medio deshauciada, ahí estará él para llevarme al altar. Por lo visto, ahora, que soy joven, no tiene esperanzas. Aguarda a que yo no pue-
</p>
<p align="center"><a href="http://www.losviajesbaratos.com" target="_blank">Vuelos baratos</a> <a href="http://www.e-vuelos-baratos.com" target="_blank">e Vuelos baratos</a> <a href="http://www.e-billetes-avion.com" target="_blank">Billetes de avion</a> <a href="http://www.granhotel.net" target="_blank">Hoteles</a> <a href="http://www.e-ofertas-vuelos.com" target="_blank">Ofertas de vuelos</a> <a href="http://www.e-vuelos.net" target="_blank">Vuelos</a> <a href="http://www.los-billetes-de-avion.com" target="_blank">los billetes de avion</a> <a href="http://www.e-vuelo.es" target="_blank">Vuelo</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Aos Senhores Burgueses e seus Capachos Políticos - poema de ubirajara passos]]></title>
<link>http://palavrastodaspalavras.wordpress.com/?p=2997</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 12:40:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>Equipe Palavreiros da Hora</dc:creator>
<guid>http://palavrastodaspalavras.wordpress.com/?p=2997</guid>
<description><![CDATA[Quando a revolução bater à vossa porta
Não  lamentareis pela expropriação
Dos vossos caros ja]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;" align="center"><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;">Quando a revolução bater à vossa porta</span></em><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Não  lamentareis pela expropriação</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Dos vossos caros jatinhos e mansões.</span></em></span></em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p style="text-align:center;" align="center"><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;">Quando a revolução interromper vossas orgias,</span></em><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Regadas a vinho cujo preço</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">De alguns milhares de reais é o máximo requinte,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Não sofrereis com o clamor dos “peões”</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Pelo fuzilamento imediato</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">De vossos corpos vestidos do glamour</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Que o trabalho exaustivo e acachapante</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Da manada humana propicia.</span></em></span></em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p style="text-align:center;" align="center"><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;">Quando a insurreição incendiar-nos</span></em><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"><br />
<em><span style="font-family:&#34;">E a liberdade iluminar a Terra,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Quando perderdes a “celebridade”</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">E a adoração abestalhada e inciente</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Das mentes hipnotizadas</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Pela vossa oca e envolvente “mídia”,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Não vos desesperareis, tanto,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Na falta do escravo assalariado,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Com a extinção de vossa vadiagem chique.</span></em></span></em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
<p style="text-align:center;" align="center"><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;">Vós sofrereis, sim,</span></em><em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Por não poder</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Pisotear mais as cabeças de bilhões,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Nem gozar, histéricos, babando,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Com a tortura e o aniquilamento</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Quotidiano das nossas vidas simples,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Que desgraçais, tornando ocas e infelizes,</span></em><br />
<em><span style="font-family:&#34;">Com o sádico tacão de vosso mando!</span></em></span></em><span style="font-size:10pt;color:black;font-family:&#34;"></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[JG Ballard]]></title>
<link>http://blocdelletres.wordpress.com/?p=816</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 12:29:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>blocdelletres</dc:creator>
<guid>http://blocdelletres.wordpress.com/?p=816</guid>
<description><![CDATA[Us deixem aquesta setmana amb la impaciència per la inauguració de l&#8217;exposició JG Ballard. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Us deixem aquesta setmana amb la impaciència per la <strong>inauguració de l'exposició</strong> <strong><a href="http://www.cccb.org/ca/exposicio?idg=16452"><span style="color:#3c659e;">JG Ballard. Autòpsia del nou mil·leni</span></a></strong>, llàrgament anunciada i que per fi podrem veure a partir del proper dimarts <strong>22 de juliol i fins el 9 de novembre</strong> al <strong><a href="http://www.cccb.org/ca/"><span style="color:#3c659e;">Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB)</span></a></strong>.</p>
<p><a title="enllaç al catàleg" href="http://ub.cbuc.cat/search*cat?/aballard+j/aballard+j/1%2C5%2C21%2CB/exact&#38;FF=aballard+j+g+1930&#38;1%2C16%2C"><strong><span style="color:#3c659e;">JG Ballard</span></strong></a> ( Xangai, 1930 ) és un novel·lista britànic conegut principalment per la controvertida <a title="enllaç al catàleg" href="http://ub.cbuc.cat/record=b1019828*cat"><em><strong><span style="color:#3c659e;">Crash</span></strong></em></a> i la novel·la <em><strong><a title="enllaç al catàleg" href="http://ub.cbuc.cat/record=b1013503*cat"><em><span style="color:#3c659e;">L'Imperi del sol</span></em></a></strong></em><strong>; </strong>totes dues obres han estat adaptades al cinema.<br />
<img class="alignright" src="http://blocdelletres.wordpress.com/files/2008/01/ballard.gif" alt="ballard.gif" align="left" /></p>
<p>Precisament Ballard ha publicat aquest mateix any la seva autobiografia <strong><em>Miracles of Life.<br />
</em></strong> El suplement del <strong><em>The Sunday Times (Culture</em></strong>, 20 2008),<strong><em><strong> </strong></em></strong>publicava <a href="http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/book_extracts/article3241210.ece"><strong><span style="color:#3c659e;">un extracte</span></strong></a> del llibre lligat a l'article: <strong><em><strong><a href="http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/books/book_extracts/article3215270.ece"><span style="color:#3c659e;">JG Ballard reminisces on his boyhood years in Miracles of Life</span></a></strong></em></strong>.</p>
<p><a href="http://www.editorialmondadori.com/home/home.asp"><strong><span style="color:#3c659e;">Mondadori</span></strong></a> publicarà aquesta obra <strong>en castellà</strong> al setembre. El llibre relata les seves vivències durant la reclusió de la seva família a un camp del <strong>Xangai ocupat</strong> pels Japonesos durant la segona guerra mundial. Aquesta experiència ja va inspirar <em><strong><a title="enllaç al catàleg" href="http://ub.cbuc.cat/record=b1013503*cat"><em><span style="color:#3c659e;">L'Imperi del sol</span></em></a>.</strong></em></p>
<p><a href="http://www.edicionesminotauro.com/"><strong><span style="color:#3c659e;">Ediciones Minotauro</span></strong></a> està publicant tota l'obra de <strong>JG Ballard</strong> en la seva col·lecció Biblioteca de Autor.</p>
<ul>
<li>Si us sentiu ballardians, visiteu el web: <strong><a href="http://www.ballardian.com/"><span style="color:#3c659e;">http://www.ballardian.com/</span></a></strong></li>
</ul>
<ul>
<li>Article a <strong>El Pais</strong>: <a href="http://tinyurl.com/6pnlng"><em><strong><span style="color:#3c659e;">Profecía cumplida</span></strong></em></a>.</li>
</ul>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[PAISAJES]]></title>
<link>http://nandosabido.wordpress.com/?p=201</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 12:16:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>FERNANDO SABIDO SÁNCHEZ</dc:creator>
<guid>http://nandosabido.wordpress.com/?p=201</guid>
<description><![CDATA[
.
PAISAJES
Al oscurecer
se pierde estérilmente
la belleza de todos los paisajes
porque nadie sabe ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/4HC8XQRoEYM'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/4HC8XQRoEYM&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p>.<br />
<strong>PAISAJES</p>
<p>Al oscurecer<br />
se pierde estérilmente<br />
la belleza de todos los paisajes<br />
porque nadie sabe retenerla<br />
entre sus manos</p>
<p>sólo la sensibilidad de ciertos ojos<br />
fotografía con sales de cinc en la memoria<br />
los rescoldos</strong></p>
<p>.<br />
<a href="http://fernando-sabido.blogspot.com">http://fernando-sabido.blogspot.com</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O Sobrinho de Wittgenstein, Thomas Bernhard]]></title>
<link>http://absurdo.wordpress.com/?p=848</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 11:25:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>Eduarda Sousa</dc:creator>
<guid>http://absurdo.wordpress.com/?p=848</guid>
<description><![CDATA[O Sobrinho de Wittgenstein é uma obra de carácter autobiográfico, onde Thomas Bernhard descreve a]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-full wp-image-852" src="http://absurdo.wordpress.com/files/2008/07/o_sobrinho_thomas.jpg" alt="" width="126" height="198" /><strong>O Sobrinho de Wittgenstein</strong> é uma obra de carácter autobiográfico, onde <strong>Thomas Bernhard</strong> descreve a amizade que o une a Paul Wittgenstein, sobrinho do famoso filósofo Ludwig Wittgenstein.</p>
<p style="text-align:justify;">O relato começa quando Paul e Thomas se encontram internados no mesmo hospital de Viena. O primeiro está na unidade psiquiátrica, enquanto o narrador se encontra no serviço de doenças pulmonares, de onde lhe extraíram do tórax «um tumor do tamanho de um punho». O sobrinho do filósofo do ‘Tractatus logico-philosophicus’ teve de ser transportado, nos últimos 20 anos da sua vida, para o hospital psiquiátrico pelo menos duas vezes por ano, cada vez em condições piores e em espaços de tempo menores. Thomas Bernhard critica ferozmente os médicos e a medicina em geral por nunca terem sido capazes de classificar a doença mental do amigo.</p>
<p style="text-align:justify;"><!--more--><br />
Paul Wittgenstein é, à semelhança de muitos génios, um louco que rapidamente nos arrebata. Bernhard conta que tal como o tio Ludwig, Paul começou a dar, desde muito cedo, a sua riqueza porque pensava que assim conseguiria «espalhar os milhões sujos entre o povo limpo, para a salvação desse povo limpo e de si próprio» (p. 41). Foi a intensa paixão de Paul pela música que despoletou a amizade e simpatia de Bernhard que nunca tinha conhecido ninguém com uma tão grande «riqueza de pensamento», «espírito de observação» e «sensibilidade». Thomas acha que a loucura de Paul explodiu porque, ao contrário do tio, ele «reprimiu e não publicou a sua filosofia». No final, Thomas Bernhard acaba por confessar que se afastou de Paul, quando este já estava completamente louco, porque se queria afastar da morte.</p>
<p style="text-align:justify;"><em>O Sobrinho de Wittgenstein</em> não é só sobre Paul Wittgenstein. É também (e talvez mais) sobre o próprio Thomas Bernhard que se socorre inúmeras vezes do amigo para poder falar livremente de si: «A diferença entre o Paul e eu consiste apenas no facto de o Paul se ter deixado dominar inteiramente pela sua loucura; ao passo que eu nunca pela minha, mesmo sendo tão grande como a dele, me deixei dominar inteiramente» (p. 35)</p>
<p style="text-align:justify;">Os leitores de outros livros de Thomas Bernhard reconhecem rapidamente o estilo inconfundível do escritor austríaco: o texto parece que se apresenta como um longo e interminável parágrafo; não existem diálogos; o ritmo é vertiginoso; as ideias e palavras repetem-se sucessivamente. O escritor que já referiu que não gosta de enredos ou tramas, apresenta-nos personagens com uma grande carga emocional, que nos absorvem e por vezes até aniquilam, tal é o poder das descrições. O Sobrinho de Wittgenstein é um óptimo livro para ler numa tarde de chuva, em frente à lareira, com chávena de chá. De uma só vez. Não vá Thomas Bernhard pensar que não aguentamos os seus longos e deliciosos parágrafos.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>[Texto publicado no <a href="http://www.rascunho.net" target="_blank">Rascunho.net</a>]</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[(INVIERNO, 1839)]]></title>
<link>http://felixhangelini.wordpress.com/?p=112</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 10:58:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>FÉLIX  HANGELINI</dc:creator>
<guid>http://felixhangelini.wordpress.com/?p=112</guid>
<description><![CDATA[

  
&#8220;Los relojes de Stuttgart acaban de dar las doce de la noche.&#8221;
F. CHOPIN
 
Amada]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<h1 style="line-height:200%;text-align:center;margin:0;"><em></em></h1>
<h1 style="line-height:200%;text-align:center;margin:0;"><em></em></h1>
<h1 style="line-height:200%;text-align:center;margin:0;"><em><span style="color:#000000;line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;"><a href="http://felixhangelini.files.wordpress.com/2008/07/chopin2.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-111" src="http://felixhangelini.wordpress.com/files/2008/07/chopin2.jpg" alt="" width="331" height="437" /></a> </span></span></em><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;"> </span></span></h1>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;text-align:right;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;"><em>"Los relojes de Stuttgart acaban de dar las doce de la noche."</em></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;text-align:right;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">F. CHOPIN</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">Amada Polonia los ojos de Armandine</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">se parecen a los tuyos: tienen grandes valles</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">y espesos montes sin carreteras</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">el brillo de la nieve esperando un dios descontrolado</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">los ojos de Armandine con la furia del hombre</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">que ya ha vencido</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">el humo de sus cigarros se mezcla</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">con la histeria ah Polonia esos ojos</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">nadie sabe retenerlos ni aun el cielo de la Tramontana</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">derramándose en mí tendrías que pensar</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">qué durará de ti tras el invierno</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">volcado a una distancia irascible a esos paseos</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">frágiles por Montmartre o las mansiones de la mano</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">de Armandine bajo la airada visión de sus amantes</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">tendrías que pensar amada Polonia cuánto de ti</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">aún sangra esta nariz que soporta velozmente sus charcos</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">y busca apresurada angostos caminos</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">de una muerte sin importancia</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">qué podría saber esta copa de plata</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">que ha pellizcado el seno cauteloso</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">de tu tierra qué más da el puñado de tierra cansada</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">y seca que han de instaurar sobre el cadáver</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">del niño vacío ah Armandine</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">no estás llegando mientras te pienso</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">en el tamborileo de las gotas</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">llueve incluso</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">llueve desesperadamente sobre esta nube sin signos sin dios</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">y sin Polonia llueve sobre el largo camino que me aleja de ti</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">apenas siento un <em>la bemol</em></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">golpeando incesantemente en el oído</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">como un dedo payés que me horroriza</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">detén ah Armandine la carga esas piedras que te arrancan</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">voces tediosas de la conciencia como animales</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">salvajes ah Armandine tras la Polonia que me asiste</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">en caminos angostos hasta una cima mental</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">hasta una puerta que conduce a ningún sitio</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">al hambre en esta noche de brazos caídos</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">al centro de la mesa entíbiame los pies</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">apenas llegues apenas rompas el estar solo</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">con la enorme oscuridad que también te abarcaría</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">ah Armandine con tus labios de pólvora</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">si tus ojos no están no existe Polonia</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">ni esa bahía que me paro a contemplar</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">mientras toso fuertemente y una lluvia fría invade mi esperanza</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">sombra fría cal viajando dentro de mí</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">como caballo de fuego</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">como lenguas de cerdos de almavisca y grana</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">puntuales como la hora sagrada en los relojes de Stuttgart</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">que se posan en la ermita de la Trinidad</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">pronto seré uno más sonreiré en la fila armoniosa de los elegidos</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">y desde allí ah Armandine tus ojos sabrán la anhelante belleza</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">de un blanco guante que no ha estado en las teclas</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">de mi piano y este invierno lleno de naranjos fértiles</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">desde la primavera de Botticelli instalada en los parterres</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">de la razón en esta celda número cuatro</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">donde el polvo se va tragando la fuga</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">no apareces si te pienso</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">sé</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">que ninguna verdad se parece a tus ojos</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">aún habrás de acudir con el veneno estoy</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">perdido en el tintineo de la gota de agua</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">que romperá el techo violará mi carne</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">entrará en el angosto camino en la usada Polonia</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">para ver al caballo de fuego</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">orinando mi noche como a una alcancía de eternidades</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">que se cierran intactas en tus ojos.</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;"> </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:200%;margin:0;"><span style="line-height:200%;font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;"> </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Georgia;"><span style="font-size:small;">***Tomado de <em>La</em> <em>Devastación (La imaginación de la Bestia),</em> Valladolid: Fundación Jorge Guillén, 2006, p. 22-24</span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cine: Kwaidan (El más allá)]]></title>
<link>http://kanashimito.wordpress.com/?p=18</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 10:53:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>Berni</dc:creator>
<guid>http://kanashimito.wordpress.com/?p=18</guid>
<description><![CDATA[

Trailer de Kwaidan, extraído de Youtube
Kwaidan (el más allá) es una gozada, sobre todo una de]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/E6-XxEbr1uY'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/E6-XxEbr1uY&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span>
<p style="text-align:left;"><em></em></p>
<p style="text-align:center;"><em>Trailer de <strong>Kwaidan</strong>, extraído de Youtube</em></p>
<p style="text-align:left;"><a href="http://www.moviesdistribucion.com/?TBSQ=ficha&#38;VBSQ=8980&#38;FBSQ=dvd">Kwaidan (el más allá)</a> es una gozada, sobre todo una delicia visual, solo que tienes que estar preparado para tres horas (tres horas lentas como sólo los japoneses saben rodar) de película y, si no sabes japonés, de subtítulos (porque no está doblada en la edición a la venta en España). Dirigida por <a href="http://www.imdb.com/name/nm0462030/">Masaki Kobayashi</a> en 1964, relata cuatro cuentos fantásticos japoneses basados en la obra de Lafcadio Hearn de mismo título.</p>
<p style="text-align:left;">En España, hay una edición de <a href="http://www.librerialuces.com/datoslibros.php?cod=35297">Kwaidan</a> en <a href="http://www.siruela.com/">Ediciones Siruela</a> y <a href="http://www.librerialuces.com/datoslibros.php?cod=150222">otra</a> en <a href="http://www.alianzaeditorial.es/">Alianza Editorial</a>. Se da la circunstancia de que una trae algún relato o fragmento que no trae la otra (y viceversa) y, por lo que creo recordar de la lectura reciente que hice de ellos, la primera y la cuarta historias de la película no están antologadas en ninguno de los dos libros (puedo equivocarme porque hace tiempo que la vi, pero estoy casi convencido).</p>
<p style="text-align:left;">Si lo están las dos historias (a mi juicio más interesantes): <strong>Yuki no Onna </strong>y <strong>La historia de Miminashi-Hoichi </strong>(Hoichi el desorejado). No desvelaré el argumento de ninguna de las dos, pero sí os diré que el primero relata una historia de la célebre <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Yuki-onna"><em>Dama de la Nieve</em></a> mientras que el segundo comienza con un monje ciego que con el <em>biwa  </em>cuenta la batalla de <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Dan-no-ura"><em>Dan-no-ura</em></a>, una de las más importantes de la historia de Japón, desenlace de la contienda entre <em>Taira (Heike) </em>y <em>Minamoto (Genji) </em>(batalla en la que se perdieron <em>la Espada Kusanagi</em> y <em>el Espejo de Amateratsu</em>, dos de los tres símbolos del poder imperial; el relato de esta contienda podéis encontrarlo en el épico <a href="http://www.librerialuces.com/datoslibros.php?cod=54593">Heike Monogatari</a> editado por <a href="http://www.editorialgredos.com/default.asp">Gredos</a>: imprescindible).</p>
<p style="text-align:left;">Sólo me queda deciros que Masaki Kobayashi es también director de <a href="http://www.moviesdistribucion.com/?TBSQ=ficha&#38;VBSQ=23522&#38;FBSQ=dvd">Seppuku</a> (A.K.A. <em>Harakiri</em>) y la trilogía <a href="http://www.moviesdistribucion.com/?TBSQ=ficha&#38;VBSQ=26997&#38;FBSQ=dvd">La condición humana</a>.</p>
<p style="text-align:left;">Os dejo un fragmento de la película para que os hagáis una idea de su estilo.</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/w3gKQFDMU1w'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/w3gKQFDMU1w&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:center;"><em>Fragmento de <strong>Kwaidan</strong>, extraído de Youtube</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Educar, ¿para qué?]]></title>
<link>http://oldearth.wordpress.com/?p=388</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 10:42:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>Manuel</dc:creator>
<guid>http://oldearth.wordpress.com/?p=388</guid>
<description><![CDATA[Aunque parezca mentira el texto que presento fue redactado en 1924 por el pensador alemán Kart Krau]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Aunque parezca mentira el texto que presento fue redactado en 1924 por el pensador alemán Kart Kraus. Digo que parece mentira porque este texto bien podría haber sido escrito hoy. Y coincido con el análisis, especialmente con lo redactado en negrita. </p>
<p>NIHIL NOVUM  (MUTANT HOMINES, NON MORES)</p>
<p>	Que la cultura es la quintaesencia de aquello que uno ha olvidado es una buena idea. Además, es una enfermedad y una carga para el entorno de la persona culta. Una reforma de la secundaria que aspira a suprimir la enseñanza de las lenguas muertas aduciendo que no sirven para la vida es ridícula. De hecho, solo habría que suprimirla si sirvieran para la vida. Por supuesto, no son útiles para preguntar en Roma o en Atenas por el mejor camino a los diversos monumentos. Pero nos inculcan la capacidad de imaginárnoslos. <b>La escuela no sirve para acumular conocimientos prácticos</b>. Las matemáticas, sin embargo, limpian las vías cerebrales, y aunque uno deba aprenderse de memoria fechas que luego olvidará en el acto al salir de la escuela, no estará haciendo nada inútil. El único error es la enseñanza de la lengua alemana. Esta se aprende mediante el latín, que posee este especial valor añadido. Quien escribe buenas redacciones alemanas acabará siendo un dependiente de comercio alemán. Quien las escribe malas y, en cambio, aprueba el latín, quizá sea algún día un escritor alemán. Lo que puede hacer la escuela es crear esa bruma difusa de las cosas vivas, de cuya cáscara emerge luego una individualidad. Si al cabo de los años alguien sabe a qué drama clásico y a qué acto corresponde una cita, la escuela habrá errado su objetivo. Pero si intuye dónde puede encontrarla, es una persona realmente culta y la escuela habrá cumplido plenamente su objetivo. </p>
<p>Karl Graus (1924), Dichos y contradichos, Barcelona, Ed. Minúscula, 2003.</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
