Sachez-le. Je suis au fond du trou. Au fond du trou qui se trouve lui-même au fond du premier trou susmentionné. Je suis désespérée.

Assez désespérée que pour se faire un Mc Do toute seule Porte de Namur où passe l'intégrale de Khaled (AH DIDIDIDIDIDIIWAAAA!, CoMMe Sii jnéKsizté paaas?!), suivie d'une dame blanche au Houtsiplou, à savoir 25cl de chocolat noir fondu avec 3 boules de glace vanille dont on ne se préoccupera pas + 2 thés à la menthe. Parce que ya pas assez de sucre dans un seul. Le tout suivi de kriek, de kriek et encore de kriek, ce qui nous fait donc.... 3 kriek.

Car OUI! Je m'y suis mise! J'ai enfin fait mon éducation à la kriek. Je tiens à signaler que je vote pour la kriek Belle-Vue! Kriek Belle-Vue disponible à mon nouveau QG où j'ai poursuivi mon éducation à la kriek: le Bonnefooi. www.bonnefooi.be

Le bonnefooi, quand on bof-bof, c'est l'idéal. Quand on est de bonne humeur, c'est bien aussi. Le bonnefooi, c'est tout simplement l'endroit génial, joli, bien décoré, super confortable où s'allonger, glander devant des musiciens pour un concert presque particulier. Et ça, ça remet le moral GRAVE!

Bon, ok. On voit pas grand chose.

Donc je dirais juste que le bonnefooi, c'est l'alliance entre le confort de l'Archiduc et les concerts du Live Music Café ou du Bison, c'est une ambiance feutrée sur deux étages, une carte large (Belle-Vue et Lindemans s'y cotoient) aux prix raisonnables, une population ecclectique... C'est pile ce qu'il manquait dans le centre, et ça reste ouvert jusque tard, tard...

J'adhère totalement. J'achète. Et j'en redemande!
Vous savez maintenant où me trouver, lorsque l'heure du dernier cappucino au Houtsiplou aura sonné ;)

Donc.

Mais pourquoi est-elle désespérée?
Parce que j'aime l'automne. Et il me le rend bien.

J'aime l'automne!
Je suis née en automne. C'est une saison de winners. Alors même si c'est environ la pire saison de l'année, je me dois de le soutenir.
Au programme cette année: ballades sous la pluie avec killer, rester enfermée à la maison, faire 3 fois le tour de Saint-Gery en espérant trouver une place assise quelque part au chaud, rentrée trempée, sinusites en série, ronchonnages le matin, ronchonnages le soir, oublier son parapluie partout, faire les trajets en taxi le soir parce que "ohhh non chéri j'ai la flemme, il pleuuuut!", glisser sur les feuilles mortes, enfin: rien que du bon!
C'est nul! Nul! Triplement nul!

Ca n'empêche, mon cas ne s'arrange pas. Je ne sais toujours pas réciter l'article 1382 du Code Civil. Par contre, le cocktail du mois au Zebra, je le connais! Je me ballade avec un menu de l'archiduc sur moi, je connais les jours/heures d'ouverture de la majorité des bars du centre, tout ça, c'est bon! Je n'ai toujours pas de stage, par contre, je gère l'agenda bruxellois.

Solution: un resto-surprise avec B. mardi midi, un houtsiplou vendredi soir, plein de doudouces et quelques kriek au Bonnefooi sont préconisées pour notre sujet.

Suite au prochain épisode...
Prochainement : Florence sur bxlblog.be, Florence prend des cours de batterie auprès du célèbre batteur G. Manente, Florence fête son anniversaire et vous y êtes tous invités, Florence a enfin trouvé un stage, Florence au régime...

Duvel is een tijdje aan een stevige opmars bezig, maar blijft toch een overwegend mannenbier. Vrouwen houden over het algemeen niet van de bittere smaak van den Duvel. De Rode Duvel kan hier soelaas bieden.

Rode Duvel is namelijk een mengeling van gewone Duvel en een zoet kriekenbier, bij voorkeur Kriek Lindemans.

Hoe te werk gaan:

Grijp een officieel Duvelglas en giet de gewone Duvel (33cl) heel traag, en met zo weinig mogelijk schuimkraag in. Neem nu uwe kriek Lindemans (25cl) en giet deze ook heel traag bij de Duvel. Je zal zien, het gaat net in het glas, en je behoud nog een schuimkraag met Guinness proporties.

Hupla, uwe rode Duvel is klaar!

Eigenlijk smaakt het net als een stevige kriek. Van de smaak van de Duvel zelf is niet meer veel te ontwaren.

Ik kan het nog het best vergelijken met een Snakebite zoals ik die in Hull heb leren kennen. Half Cider, half Lager, met een geut blackcurrent (zwarte bessensiroop).

"Recept" gekregen van den deze, bassist van de beste belgische punkrockband van het moment.

She started off with the Framboise. Surprisingly, we haven't tried any of the other flavors of this line, which includes Apple, Peach and of course, Cherry (kriek). This pours a cloudy red with a pink head. This isn't a red like you'd find with a Red Ale, this is red as if someone dumped food coloring in the water. The aroma is of tart raspberries from the moment you open the bottle. The flavor is dominated by sweet and tart raspberries and finishes on a sour note that cleanses the palate. If you're accostumed to subtle raspberry flavors that you might find in other brews, then this will definitely shock you. The fruit flavor is dominating, but this isn't a bad thing. Very complex, sweet and approachable, this brew is a fun way to show the versatility of beer. Don't expect to get drunk off of this beer, as it carries a whopping 2.5% alcohol.

Next we opened the Stinson Beach Peach from Marin Brewing Co. This is a fairly typical fruit flavorwed wheat beer. The beer pours a hazy gold with a big head and a distinct peach aroma. The peach flavor is very subtle compared to the assualt you encounter with Lindemans. There is a tartness to this brew that keeps you drinking. A nice fruit flavor and light refreshing beer makes this a good summer time brew.

Fruit beers have always been a polarizing subject. Some feel they are doomed to forever be nothing more than "chick beers.' Personally, while I won't reach for a fruit beer before, let's say, an imperial stout, I can see their appeal as an easy drinking session beer. With the hot summer on the way, see what is on the shelves and give one a try.

Now this is good beer! Just...don't order it at Taco Mac without looking at the menu first. Actually, don't order anything "exotic" without looking at the menu, then asking the server, then asking the manager for price confirmation, because otherwise you may be surprised at what you see on your bill. Thus was my experience last night, but you'd find the specifics pretty boring.

Taco Mac, like many other establishments, is undergoing big price hikes to compensate for increased shipping and transportation costs from their suppliers. Some of those hikes are already on the menu, and some are definitely not. Either way, the extra cost is becoming especially apparent (as they are passed on to you, the patron/passport member) when ordering imported beer.

I don't mean a Heineken or Scottish & Newcastle product--those possess the economies of scale and bargaining power that allow for minimal increases to the consumer--I'm talking about the more esoteric offerings from abroad, ones that find US distribution with "boutique" firms here, such as Merchant Du Vin, the importer of Samuel Smith and Lindeman's beers. A Sam Smith beer now costs $7.50 for a 12oz bottle at Taco Mac, and a Lindeman's Lambic is over $12. The Chimay I've got in my hand above? That'll be $13.50, exclusive of tax and tip. That's over a dollar an ounce!

Now, I very much enjoy all of these products, and yes it does cost more to ship things now, and I understand that Taco Mac and others are in business to make a profit. As such, a hefty markup over the pricing you see on store shelves is expected, but we're looking at an almost 300% upcharge on beers like Sam Smith. Maybe we'll see an increase in package stores to match what we're seeing in restaurants, bringing that upcharge back down to a relatively "reasonable" 100-150%, but, um, I really don't want to see that! This makes me think I'll never complete the Passport club, out of budget constraints if not principal itself.

So, how do you, the aspiring beer cicerone, fight the power? That could be a tough call, but I've got an idea: support your local or regional microbrews first and foremost. They're much cheaper than exotic imports, at least in restaurants, and offer an astoundingly diverse range of styles and flavors. And...we're gonna be one of them, so we want you to give us a shot when we're on Taco Mac's menu. Until then, to really stick it to the Man, have I ever mentioned that we have free beer available, all the time?

Va spuneam ca acest eveniment a fost prilejuit de prezentarea unor vinuri "de clasa", importate de la unul dintre cei mai importanti producatori mondiali: FOSTER'S. Brand-urile invitate de onoare la acest rendez-vous au fost Beringer, Lindemans, Penfolds si Rosemount. Nu va voi spune care dintre ele mi-au placut cel mai mult (va las sa descoperiti singuri farmecul fiecaruia)!  ;)  Atat va spun, ca am o slabiciune ciudata pentru Shiraz (va re-amintesc, in cazul in care ati uitat: nu ma omor dupa bautura!  :)  ; dar, cu un strop de "ceva de calitate", merita sa ne rasfatam, macar din cand in cand  ;)  ); are un parfum aparte, cu arome de mirodenii picante, si un gust pe care am reusit sa il retin de la primul strop (si, credeti-ma, nu e putin lucru pentru mine, sa retin gustul unui vin! Altfel se punea problema daca era vorba despre mancare!  ;  )  ) Cred ca merita sa experimentati degustarea acestor vinuri! Din cate am inteles (de la winemaker-ul australian care a sustinut prezentarea), vitele care au produs strugurii din care se fac vinurile australiene sunt de origine franceza, aduse "de la mama lor"... Iar solul australian, precum si conditiile climatice, confera "sucului de struguri" proprietati savuroase... ;)

Enjoy them! Vorba unei reclame la cosmetice: "Pentru ca meritati!"  ;)

We then wandered over to Finale, a dessert place I've mentioned before. We shared a fabulous Valentine's Day special, and two different hot chocolates (one regular, one hazelnut).

It was a pretty great night!

Belgia szczyci sie 450 rodzajami piw, tyle jedynie (!) pozostalo po sredniowiecznych kulinarno-komercyjnych zdolnosciach. Nie znam sie za bardzo na piwach, ale te klasztorne zazwyczaj naleza do grupy Trapistow. Takie mamy z niedalekiego (posluchaj jak mnisi spiewaja) Affligem. Jest Affligem Blond, Dubbel i Tripel. Trapisty to zazwyczaj mocniejsze piwa o bardzo specjalnym, glebokim, slodowo-chmielowym smaku i bursztynowym kolorze. Ale nie tylko mnisi byli tak zapobiegliwi, bo kazdy burmistrz prawie mial swoj browar. Stad rozne rodzaje piw, ktorych nie spotyka sie w innych krajach, jak np. Geuze, ktore 'spontanicznie' dojrzewa tylko w okolicach Brukseli (czyli na powietrzu).

Te dobre czasy (choc zalezy jak na to spojrzec, wtedy woda byla trujaca) juz sie skonczyly. Browar w Opwijk nadal istnieje i ma sie swietnie, bo oprocz Affligem pedzi sie tam rowniez Op-Ale, czyli piwo typu 'ale' z Op-wijk. Moim ulubionym jest 'kriek', a szczegolnie Kriek Lindemans. Jest to wisniowe piwo, bardzo intensywne, bardzo kwasno-slodkie, z przewaga soczystych wisni w smaku. Kriek nie jest pilsem z dodanym smakiem wisni, ale napojem, ktory pedzi sie z wisni. Podaje sie go w duzym okraglym kielichu, zwezanym do gory, na wysokiej eleganckiej nozce. Zaprojektowano go, albo na przyklad drzewa wisni w ogrodzie, albo wisienki z koniuszkiem do gory nogami, znaczy koniuszkiem... Kriek jest ciemno bordowy, a jego piana rozowiutka. Mmmmmm.......palce lizac, mmmm.....

Na alweer een leuke werkweek spraken Linty en ik, beiden werkend in het Brusselse, vorige week vrijdag af in Restaurant 3 Fonteinen in Beersel.  We genoten er van een appelzurige lambik van 3 Fonteinen als aperitief, gevolgd door enerzijds 'Kalkoen Tijl Uilenspiegel' en anderzijds 'Parelhoen met kriek', als vanzelfsprekend begeleid met een goed glas 3 Fonteinen Oude Geuze.

Met een goedgevulde maag trokken we daarna richting Lembeek naar café De Kring, thuishaven van de Lambikstoempers.  In dit volkscafé presenteren Guy en Lydya een aardige bierlijst van een 80-tal bieren met het gamma van brouwerij Boon en lekkernijen als Malheur, Quintine, XX-Bitter, ... In het bovenzaaltje van dit café mocht Jef van den Steen ons andermaal begeesteren met zijn onovertroffen welbespraaktheid en zijn bodemloos vat bierkennis.  Lambik, faro, kriek en geuze waren dit keer de helden in Jef's verhalen.

Jef verweeft zijn passie voor bier en geschiedenis.  In zijn betoog vertelt hij over de intrede van de tarwe.  Brouwers probeerden reeds voor 1420 een percentage tarwe, een hoogwaardig en duur graan, in het brouwproces te gebruiken om de kwaliteit van hun bieren te verbeteren.  Hertog Jan IV verplichtte het percentage tarwe op te drijven: betere kwaliteit betekent meer inkomsten aan accijnzen.  Zo ontstonden de Brabantse tarwebieren met de witbieren enerzijds, de lambikbieren anderzijds.

Tot 1880 vond je in elk Brussels café twee soorten bier: lambik en faro.  Lambik, bier van de eerste spoeling was straffer, maar ook duurder dan faro, bier van de tweede spoeling.  Soms werden ze 'Half en half' gedronken of lengde men de duurdere lambik aan met water: sjamoes.  Tot slot was er ook nog de meerts, een plat tafelbier.

De economische crisis, Wereldoorlog I en de opkomst van nieuwe biertypes deed de populariteit van de lambikbieren zienderogen dalen.  Gelukkig waren er nog de boeren, die bier nodig hadden om hun knechten tevreden te stellen, om het bier in leven te houden.  Het is een mirakel dat spontane gistingsbieren nog bestaan.

Jef ging onverdroten voort over de geschiedenis van de benamingen, het ontstaan van de geuze en de fruitbieren, de opkomst van de geuzestekers, ...  Als je de kans hebt, woon dan eens een sprekersavond van Jef van den Steen bij (try before you die ...) en koop zeker zijn boek 'Geuze en kriek, de champagne onder de bieren'.

Wat ik wel nog kwijtwil, is dat de kwaliteit van onze spontane gistingsbieren nooit beter was dan de laatste tien jaar (terug naar de bron).  De Europese bescherming van dit nobel product en de strenge regelgeving hieromtrent, hebben de kwaliteit gevoelig opgekrikt.  De verkoop van de spontane gistingsbieren zit mede daardoor duidelijk in de lift, niet langer alleen in het buitenland, maar nu ook in ons eigen landje.  Voor de brouwerijen wordt een goede Oude Geuze of Oude Kriek een onmisbaar visitekaartje als bewijs van kwaliteit: Mort Subite, Lindemans en binnenkort ook De Troch brengen opnieuw een Oude Kriek op de markt.

Er werd niet alleen aandachtig geluisterd; er werd ook geproefd.  Een malse lichtzurige Lambik Boon werd gevolgd door een te kandijzoete Boon Faro.  Geuze van Hanssens en 3 Fonteinen streelden onze tong.  Mort Subite Oude Kriek moest zeker niet onderdoen.  Voor deze kriek gebruikt men twee soorten krieken: Gorsem (smaak) en Kelleriis (kleur) om alzo de kwaliteit van de zeldzame Schaarbeekse Krieken te benaderen.  Lindemans Cuvée René Kriek mag bestempeld worden als een goede 'instapkriek'.

Geuze en kriek, de champagne onder de bieren
Jef van den Steen
Uitgeverij Davidsfonds
ISBN 90-5826-410-6

Café De Kring
Steven de Waelplein 15
1502 Lembeek
Open vanaf 10:00 uur, gesloten op maandag.