numb...blunt..blank...hypnotize...delusional..

insecure, disturbed, irritated and bitter

thats me in 99 days...its more than 3 months..

dawn till night the thoughts that lingers through my head still the same..nothing changed..

full of hopes, imaginations and dreams.. its only a vision, imaginary, invisible things that can't be touch, feel and it can't be real.. 

how pathetic i am..i let it bleed... how  futile i am...i let it weep...

how fruitless i am..i let it suffer..  how remorseful i am..i let it wreck...

of all these days..i let myself unmoved...

i know its normal..but being impassive for 99 days is crazy.. and i admit im mental ill..no one can cure me.. so what if im like this?

i enjoyed for being like this..for being naive, blind, martyr and moron..i know its funny..yet this is the reality..

its not easy to have these emotions..either facades and pretentions..yet im still here..staying alive..still breathing...

this day is another day..the 100th day for being impassive..so i celebrate!!

          I can’t understand why we can’t stop staring each other, why I can’t get out my sight of him, I had an intuition that it could be our last moment and I don’t know why. The hands of clock move fast, its time to go home, its time to say goodbye. When I looked in his eyes, I know there’s something he will say, when I touched his hand I know he wants to comfort me and when I kissed him I know he wants to stay with me. But he’s a guy who preferred to pretend than to reveal his true emotions. I know he’s scared and afraid of getting rejected and hurt, same as me.

         We tried to ignore the reality just to be happy with each other arm, every time we were together we celebrate our chances though we knew its hard for us to stay together. Until the time has come, to end our impossible dreams, the unstoppable strong feelings and imagining our happy ending.

           He left without even a single word, he disappeared, he evaporated like water, he moved away as fast as jumper, and he don’t even think what the caused in me, and he never know in silence he destroyed me.

         Days and months passed but the feeling still the same, hoping and longing that he still my man. I heard a lot of bad news about him but still I’m here waiting, waiting in vain. I decided to move on but I cant, I don’t know where to start, there’s a force that comes from within, saying that I must hold on, honestly I’m tired, very tired. Before, it was only my heart aching but now even my body feels the pain. Can you see, what he caused me? There’s no medication of this. I only want to be free, free from being naïve, martyr and idiot. Why these happened to me?. I’m just a simple lady who wants to love and be love in return. I know there’s an end in everything so I'll just wait that ending. And i know one day, soon, i will wake up feeling alright.

Donc en vrac: César en vraiment bien dommage pour la scéno, un gardien de musée dragueur, des fous dans le métro, une mini bagarre devant un porche, des sashimis à tomber par terre, une foule à l'expo Richard Avedon donc bataille pour voir mais ça valait le coup, des convois de policiers à déchirer les oreilles, des entrées grugées dans les musées, presque 21km de marche, pas de shopping à H&M mais Alive de Daft Punk à 10 euros, des supers expos, les Champs-Elysées avec les touristes et pour finir, ce matin, j'ai croisé Laure Manaudou à la Gare de Lyon ...

Voilà :)

Tłumaczenie: rzu.

Nogi niosły przed siebie, aż zaniosły na ul. Staromiejską. A tam właśnie odbywa się "Jarmark Katowicki", o którym słyszałem już coś "piąte przez dziesiąte". Nie wybierałem się na niego, ale jak mnie same nogi przyniosły i kierunek miałem zgodny, to postanowiłem przemierzyć ulicę na której jarmark ma miejsce. Całkiem sporo ludzi jak na taką "emerycką" porę (godz. 12). Ulica co prawda stała się ekstremalnie wąska, ale całość sprawiała miłe wrażenie. Dość gwarno.  Widać, że jest tu życie. Ale... Asortyment budek jakby bez pomysłu, ładu i składu. Oscypki? Hmm... Talerze i wyroby z drewna obok cukierków? Rzeźby rodem z Afryki? A czarnoskóry sprzedawca pewnie udaje górnika po szychcie? I Karuzela z wyraźnym napisem "Rabkoland". Za mało Śląska i Katowic na tym miejskich jarmarku. Ale sam pomysł ciekawy. Jest nad czym popracować.

Zdjęć nie mam.

 a typical lady who dreams marriage in church with beautiful wedding gown and glamorous celebration..

a young lady who wishes to have a prince to rescue her from nightmare.... 

a kind of lady who understands everything in order for her to jive in, in every situations...

 im just a lady who imbibes the beauty of life and adapt each lesson...

i thought life is just so simple..just like that and this..

i accept things in a subtle way..not so serious in life..

as my life goes on..i encountered many faces that brings impact to me..

i experienced the bliss and sorrow...that makes me grow...

there are times i felt im useless..that my life is absurd...

until this time comes..i thought this is nothing..

and now..i never thought this is me..the whole of me..

who enjoys the ride of life and who face the challenges in life that full of courage and determination...this is all i am now..the stronger one than before..

i never thought i can be of what i am now..a mature lady, a wise lady and a grown up lady..

im just a lady who never thought to become like this.. 

11 i 12 września, czyli dziś i jutro. Standardzik. Prezentacja taboru, zwiedzanie zajezdni z przewodnikiem. Mini wystawa klubu miłośników. Całkiem sporo ludzi, jak na dzien roboczy. Kilka babć z wnuczkami, trochę młodzieży zainteresowanej komunikacją...

Pojechałem z nadzieją na parę ładnych kadrów. Ale jakoś nic co by mnie cieszyło nie ustrzeliłem. Brak weny jakiś. To powyżej to kilka losowo wybranych plików w zasadzie...

Je suis évidemment très heureuse, même si rien n'est encore joué, c'est quand même bien parti. Donc, c'est reparti pour deux mois de révisions et de gymnastique intellectuelle à fond.

Je tâcherais de donner des nouvelles de temps en temps quand même. Et surtout, les coups de coeur du samedi vont revenir !

"Są dni, kiedy mówię: dość
Żyję chyba sobie sam na złość
Wciąż gram, śpiewam, jem i śpię
Tak naprawdę jednak nie ma mnie..."
[ Lady Pank - Wciąż bardziej obcy ]

Może na wyjeździe odżyję...

- Cześć.
- Cześć.
- Nie znam cię.
- O czym ty mówisz? Jesteś pijany?
- Siedziałem w fast foodzie, trzymając się za ręce z wróżką, zanim on podpalił to miejsce.
- Z wróżką?
- To nie był pedał, tylko wróżka z nieba. Albo schizofreniczny wegan. Nie cierpi fast foodu. I uświadomiłem sobie coś bardzo podstawowego. Nie znam cię.
- Nie znasz mnie?
- Nie!
Podsumowanie czterech godzin dyskusji jest takie, że niełatwo jest być w związku i jeszcze trudniej jest poznać drugą osobę, i zaakceptować jej wady i przeszłość.
- Marion.
- Wygoliłeś sobie "M"?
Jack wyznał mi, że boi się odrzucenia, jeśli naprawdę poznałabym go, jeśli całkiem by się obnażył przede mną. Jack uświadomił sobie po dwóch latach związku, że wcale mnie nie znał, a ja jego nie znałam. By móc naprawdę kochać się, musieliśmy poznać prawdę o sobie, nawet jeśli to jest niełatwe. Powiedziałam mu prawdę, czyli że nigdy go nie zdradziłam i że tego popołudnia spotkałam się z Mathieu. Nie wkurzył się, bo do niczego nie doszło. Oczywiście. Wyznałam mu, że najtrudniejsze dla mnie jest podjąć decyzję, by być z kimś na zawsze. Całkowicie to rozumiem. Pogodzić się z myślą, że to jest mężczyzna, z którym spędzę resztę życia. Podjęcie decyzji, że dołożę starań, by zostać i rozwiązywać problemy, a nie uciec, gdy pojawi się problem, jest dla mnie bardzo trudnym krokiem. Powiedziałam mu, że nie mogę być z jednym mężczyzną do końca życia. To było kłamstwo, ale powiedziałam to. Spytał mnie, czy jestem wiewiórką, która zbiera facetów jak orzechy, by zrobić zapasy na zimę. Pomyślałam, że to było całkiem śmieszne. Wtedy powiedział coś, co mnie zraniło. Ton jego głosu zmienił się drastycznie. Następnie źle zrozumiałam jego wypowiedź. Zrozumiałam, że już mnie nie kocha i że chce rozejść się. Fascynuje mnie, jak ludzie potrafią czuć szaleńczą miłość, by następnie nie czuć nic. Nic. To boli tak bardzo. Gdy mam przeczucie, że ktoś mnie zostawi, mam zwyczaj odejść jako pierwsza, zanim usłyszę całą historię. I oto mamy to. Jedna więcej, jedna mniej. Kolejna zmarnowana historia miłosna. Naprawdę kocham tę historię. Gdy pomyślę, że to już koniec i że więcej nie zobaczę go takiego. Przez przypadek spotkam go, poznam jego nową dziewczynę, a on mojego chłopaka, i będziemy zachowywać się, jakbyśmy nigdy nie byli razem. I coraz rzadziej będziemy o sobie myśleli, aż całkiem o sobie zapomnimy. Prawie. U mnie zawsze jest tak samo: rozchodzę się i załamuję się, napiję się i pobawię się, spotkam faceta, a potem kolejnego, i porucham sobie, by zapomnieć o tym jedynym. Po kilku miesiącach całkowitej pustki, znowu zacznę szukać prawdziwej miłości. Będę desperacko szukała wszędzie i po dwóch latach samotności spotkam nową miłość, i przysięgnę sobie, że to ta jedyna, aż do chwili gdy jej też nie będzie. Jest taki moment w życiu, gdy już nie pozbierasz się po kolejnym rozstaniu. Nawet jeśli ta osoba dokucza ci przez większość czasu, to i tak nie możesz bez niej żyć. Nawet jeśli ta osoba budzi cię każdego ranka, kichając ci prosto w twarz. Cóż... Bardziej kochasz jej kichnięcia, niż pocałunki kogokolwiek innego.
[tłumaczenie wykonane przez: Grupę Hatak Movies]

A tutaj już trailer całego filmu - warto obejrzeć w wolnej chwili... Mimo, że bywały filmy lepsze, mądrzejsze, itd...

have u been happy with ur  entire life because of ur feelings for someone? have u been gave up everything bcoz of sum1? and have u been made a right decision to make things alright?

if i will let him go, do u think i will  be fine? if i let him pass me by, do u think i will have no regerets? if i will think our unsure situation and get rid of him, do u think i can be happy?

but what if, i let myself to stick with him, do u think he will also stick with me? if i keep his words in my heart, do u think he would keep me too in his heart? and if i continue loving him, do u think he would do the same?

but what if, i will throw the what if's and do whatever i wanted to do, do u think i can have the right choice and have good output?

hey people!!so what do u think??? (grrrrrrrrr)

everybody states that when they have unusual experiences that they don't even think it would happened to them..they would say..(gosh it's my/the first time) ...they also add that first time is hard to forget and never dies..(agree??) funny thing is, the first time phrase is can be your consolation prize after all..

if i enumerate my first time's in life..i will be needing a new page to complete my statements..hehehe..anyway i just want to share some of my first time's that makes me who i am...

my first crush..i was 12yrs old when i felt "the puppy love", because of him i was eager to go to school everyday (inspiration?), i learned how to make moves only to get his attention (paduding) and i tried to place him inside of my "childish box" where he leaved a black mark that leads me to hate him...

my first kiss....i had a bad first kiss (grrrr...)it was a bad dream..i can't imagine i let him to kiss me (ew!) he's not ugly if that's what you think..well,,i just don't like the feeling because he was not the guy im longing to kiss me..just like that..( "," )

my first boyfriend...he was just an experience (2 weeks lang kaya mi)..its only a name "boy friend" in order for me to have one....(so sad)..i cant forget his last words before we end up our relationship..* tomboy ba ka?* (hehe)...he was good to me and understanding, but sadly i just can't stay wid him for more another weeks...(hehe)

my first love ?...i put question mark coz i don't know if it was love...but i shed tears several times because of him (shit!) it was painful..(but dili kau sobra) though he distress me, he also showed that he care and love me its just so happened that...he loves more that someone (boset)..

my first downfall....if i shed tears for my first love, this time i cried like the rain (non-stop) for weeks...this is the greatest ever renewal made to myself (grabeh)..or such a transformation thing..from being insensitive to being considerate..a lot of changes made..changes that makes me stronger and ready to accept the music of life..i think this part of my first time makes me realized the colors of life and its beauty..(hay..)

we all have first time in life..as u can observed my first time's in life are not quite good..my first kiss, boyfriend and love?.. i know what's the reason behind why i failed to reach my expectations in that moment...because i never learned how to wait..wait for the right moment..im always in a rush mode...(perti dyud)...i guess its my turn to  say that...there's always a first time...it's the first because you can have the second or third and so on..a chance to modify all the mistakes u have made..

after my first time's.. i got some good output in everything of my second, third, fourth.........

im right...first time phrase is my consolation prize (hehe) and not only the first time event in our life that we can't forget but also, all the experiences that we have..(diba?)....

Eh bien, ce soir, pour mon plus grand plaisir, j'ai eu droit à des remarques gentillettes genre "allez mademoiselle, faut accélérer" et d'autres moins gentillettes (beaucoup plus nombreuses) comme "oh t'as vu elle court vraiment mal la fille" ou encore "t'as vu, elle dégouline de sueur" ! Eh bien, moi, ça m'énerve ce genre de petits mots. Je ne cours pas pour maigrir, je cours parce que ça me fait plaisir mais avec ça, eh bien c'est plus plaisant du tout ...

Voilà, c'était un billet de mauvaise humeur. Je m'en excuse ! Le prochain sera plus intéressant :)

wherever i go she will follow, whatever i do she will ensue and whenever i need her she will be there...my shadow is an obsequios follower...no why's and no how's, she just simply walk on and do her task, im the master after all, she's my slave and she has no right to complain..

my shadow won't let my tears fall when im about to cry, my shadow wont let me scream when im about to flare up and my shadow won't let me do ghastly things when i got drunk...

if only my shadow could speak... she will say ur stupid!!if only my shadow could move... i know she will slap me..bt then, if only my shadow could give love, definitely she will  love me...

somtimes im wondering why my shadow is so good to me, she don't even noticed i want to escape from her and reveal all of me...im sick of being concealed by her, i want to drop my mask and she dont even mind my plea...if she only knew my situation when i face the world..no words she can speak but to nod..my shadow is a ghost!!!and i hate her for that!!

i just realized, it's not that easy to contradict my shadow..all these times i thought she is my slave and im the master but then im so damn believing that im the one...is it possible for my shadow to dettach from me just a little while?oh..i guess not...she's not that type!!

all in all, my shadow has a great part in my life...she knew evrything about me...my shadow let me know the depthness in me..though sometimes i can't express my deepest emotions bt then she's the mentor in everything good about me...i appreciated my shadow of what she done to me..

thank you my shadow for being the barrier sometimes, i know u only want the best for me and i know u only want me to achieve the success..without  you my shadow... im lost... 

in our home we tend to be so true..no more facades..no more hesitations in expressing thoughts and ideas..why? because we are in our place and we owned that place no one will criticize us badly..

we can yell if we get angry, we can drool when are asleep, laugh with matching sounds effect <fart> ( *.*).. in short we feel free in everything...we can do what we wanted to do..we can show the real us even the worst in us..

but sometimes..the idea of being free in our home can cause misunderstanding because of the uncertain things..we used to be insentive and too vocal... thats the start we can forget the essence of being "aware" in all we do..

but despite of our badness... our home keep us molding into better person...all the ups and down our home is always at our side..our home wont let others to hurt and intimidate us..they prepared enough to fight the battle for us..our home is our life..

i really love my home..you want to know who my home is?? no other than..i proudly to present to you..my home is my FAMILY..

see??there's no place such home...so enjoy and cherish the moments of every single minute in our home..

Rekord jakiś? 5 burz jednego dnia. Wszystkie po południu. Wieczorem to już właściwie jedna po drugiej z odstępami ~0,5h. A może traktować to jako jedną z dziurami przerwami. Za oknem (otwartym) przemaszerowało kilka ścian deszczu. Troszkę powiało. Błyskało i grzmiało. W międzyczasie zrobiło się ciemno i godzina już późna. Dobrze się siedzi w czasie burzy przy otwartym oknie, z nogami na zewnątrz, słuchając Trójki (a w niej MiniMaxu). Troszkę porozmyślać. O tym co było i o tym co może być. O tym co tuż obok i nieco dalej. O tych tu i tamtych tam. Chciałem wziąć do ręki ołówek i pisać już wówczas, ale szkoda mi było tracić efektowne widowisko na niebie, przeszywanym błyskawicami...

Dziś pochmurno, ale spokojnie. Leniwie. W tle sączy się to.

Był wypad w góry. Tutaj Hala Boracza.

Były i ciekawe miejsca. Tu źródełko św. Eliasza w Czernej.

Dwa intensywne tygodnie. Wiele kilometrów, wiele szczęśliwych chwil, dużo uśmiechu, zmęczenie. Troszkę droczenia się i nerwów, ale tylko troszkę, prawda? A zresztą... "Kto się czubi..." :). Było super. Szkoda, że tak szybko przeleciało...

P.S. Tak się zastanawiam, czy podlinkowywać pod te miniaturki większe zdjęcia. Hmm?

Bref, tout ça pour dire, que depuis dimanche, je suis l'heureuse maman de deux adorables petits chatons de 3 mois. Donc, je vous présente Jedi et Coco. (petit mémo: penser à mettre des photos des bestioles sur mon flickr)

Voilà, voilà, je suis bien prise par le boulot, je prendrais le temps d'écrire un article à ce sujet d'ici quelques temps.

Bref, tout ça pour dire qu'en ce moment je ne suis pas souvent sur l'ordi ou chez moi car je prépare mon spectacle de danse qui a lieu demain soir ... donc, derniers jours pour fignoler un costume, trouver un bijou qui ira avec la couleur du tutu, nettoyer les chaussons de danse qui sont pourris par la salle de cours ... et faire des photos. Après une idée commune avec David, la série théâtre-danse a fait son apparition, même si on est short pour les délais pour cette année, je vais faire de mon mieux pour photographier les coulisses et essayer de faire partager l'ambiance fébrile de ces derniers moments avant de rentrer sur scène. (pour voir les photos, rendez-vous sur mon Flickr)

Quant à la thématique food du titre, c'est parce que j'ai enfin trouvé, après des mois de recherches, le menu de mon dîner si je participais à l'émission Un Dîner Presque Parfait où des inconnus (enfin ça c'est surtout le premier soir) vont dîner chaque soir de la semaine chez l'un d'entre eux. Tout cela est bien évidemment noté (sinon c'est pas drôle) et le meilleur hôte gagne 1000 euros. Remarquez au passage que celui qui trouve qui sera meilleur hôte dans le jeu organisé après l'émission, lui gagne 3000 euros ... :p Alors après, si vous attendez mon menu ... eh bien il faudra aller aussi sur Flickr puisque je compte bien le tester pour voir si ça le fait ou pas. Je peux simplement dire qu'il y aura en vrac: du saumon, du porc, du curry, des brocolis, des aubergines et des framboises ...