This is not my doll - big thanks for Mio27 for photos on her sweet doll Silje

Check Mio webpage.

Oprah ucieszyla się z prezentu, chociaż nie omieszkała napomknąć o romiarze talii Barbie. Ja natomiast się zdziwilam. Oprah jest wspaniałą i piękną kobietą. Czyżby nie zauważyła, że ta lalka wcale nie została zrobiona na jej podobieństwo? Ta lalka była jej zmienioną do granic kopią, podciągniętą do nieludzkiego ideału.

Jeśli ktos kiedyś zechciałby podarowac mi lalkę to lepiej, żeby miała piegi i tych kilka fałdek.

Przede wszystkim chodzi o pewną niekonsekwencję. Otóż według materiału obowiązującego w szkole średniej Lalka Bolesława Prusa to przykład prozy polskiego pozytywizmu, która jest "realistyczna do bólu". Tymczasem tytuł wypracowania numer 2 brzmi: Sen jako sposób prezentowania postaci literackiej. Otóż cała tradycja oniryczna popularna niezwykle w czasach romantyzmu ni jak nie pasuje do realizmu pozytywistycznego!

Mało tego, fragment przykładowego rozwiązania, zamieszczony na stronie Centralnej Komisji Egzaminacyjnej zawiera zdanie: "Nachodzą ją czarne myśli, czarne jak zapadający za oknem zmierzch", które sugeruje nawiązanie do sentymentalnej relacji nastroju bohatera i otaczającej przyrody. Znów zabieg zupełnie niezgodny z konwencją realizmu.

Trzecim tropem, na który może wpaść zdolny uczeń jest psychoanalityczna wykładnia snu. Czy psychoanaliza jest realistyczna? Być może, jeśli spojrzeć na nią jak na interpretacją sprowadzającą nierealne sny na racjonalne pragnienia. Problem w tym, że Lalka publikowana była w latach 1887-1889, tymczasem Objaśnienie marzeń sennych Freuda to rok 1899. Mógł Prus ubiec genialnego doktora o dziesięć lat, ale byłoby to odkrycie nielada.

Wnioski z tego nasuwają mi się dwa, albo

1. okłamuje się uczniów mówiąc im, że Lalka to powieść realistyczna,

albo

2. promuje się uczniów słabych, którzy nie mają pojęcia o tym, w jaką konwencję powinno wpisywać się Lalkę, przez co wolni są od "interpretacyjnych uprzedzeń".

Oba rozwiązania są niepokojące.

To nie jedyny przykład niekonsekwencji w arkuszu maturalnym. Podobne pułapki czyhają w pierwszym temacie. Wiem, że Oda do młodości Mickiewicza to utwór bardzo dogłębnie omawiany w szkole. Chciałoby się go nazwać manifestem romantyków, i z pewnością nim jest, ale... tylko w treści! Otóż forma Ody do młodości jest nadal klasycystyczna. Może to "czepianie się", jednak uważam, że taki dobór tekstu jest w pewnej mierze dezorientujący.

Przy okazji tematu pierwszego, zerknijmy raz jeszcze do propozycji odpowiedzi CKE. Znajdujemy tam następujące zdanie: "Tej determinacji i wiary w skuteczność podejmowanych działań brak młodym z końca wieku, w których imieniu wypowiada się Tetmajer (nie mamy odwagi i mocy)." (podkr. moje). Otóż to błąd. Tetmajer nie wypowiada słów "nie mamy odwagi i mocy". Osobą mówiącą w wierszu jest podmiot liryczny, którego nie należy utożsamiać z autorem empirycznym! Od czasu śmierci autora ogłoszonej przez Rolanda Bathesa takie stwierdzenie jest w ogóle bez sensu.

Wydaje mi się, że to właśnie niekonsekwencja pomiędzy tym, czego uczeń dowiaduje się na lekcjach, a tym, co wymaga od niego egzamin naturalny, oraz silne uproszczenia będące w zasadzie błędami merytorycznymi są najpoważniejszymi zarzutami, jakie można postawić przed tegoroczną maturą.

Kończąc te wywody, chciałem oznajmić, że maturę z polskiego (jeszcze wtedy "starą") zdałem kilka lat temu na ocenę celującą. I nie miałem wtedy pojęcia, czym jest neosemantyzacja...

A vida por aqui continua a mesma, comigo ou sem mim. Não sei se isso me faz feliz ou triste. Senti também que a vida aqui corre mais rápido que em Fortaleza, as pessoas são mais agitadas, inseguras e preocupadas. Gosto mais da brisa do mar do que do frio das montanhas, posso afirmar. Porém, é bom sentir o frio chegando com o pôr-do-sol, colocar um casaco de lã e esperar as estrelas, depois de um dia de sol e chuva.

Tem coisas que fazem parte de mim que só encontro em Minas, como o pão-de-queijo, o queijo do Serro, Lalka, cigarrinho de palha e, é claro, as pessoas que eu amo.

Arkusz - polski

Przykładowe odpowiedzi

Matura z polskiego. Dość ciężka nie powiem, ale nie jakoś zaskakująco trudna.

Tematy(cytuję z głowy, bo nie chce mi się dokładnie sprawdzać jakie to tematy były) do tworzenia własnego tekstu:

Porównaj wiersze(Mickewicza i Tego-Drugiego-Którego-Nazwiska-Nie-Pamiętam Kazimierza Przerwy-Tetmajera) o stosunkach między młodymi, a starymi(oczywiście oba wiersze podane). Odpada - nigdy nie trawiłem poezji...

Opisz i zinterpretuj sen Panny Izabeli z "Lalki". Do tego jaki ma to związek z Wokulskim i ojcem Izabeli. I podany fragment. Pisałem na ten temat. Nie mogłem wymyślić, co napisać przez jakieś 15 minut. W końcu jakoś mi się udało wylać około dwie i pół strony wody.

A w części "rozumienie tekstu pisanego" był artykuł z Rzepy o blogach i możliwościach ich wykorzystania przez dziennikarzy. Tekst prosty. Ale pytania były pojebane nie do końca łatwe.

To tyle ode mnie na dziś. Kolejna część - jutro, po angielskim.

Nie mam za bardzo weny na pisanie o nie wiadomo czym, więc napiszę teksty zasłyszane w szkole.

"Ona potrzebuje faceta na gwałt" - Dominik do Bobka o Agnieszce, podczas próby do przedstawienia walentynkowego

A teraz co nieco z języka polskiego. Wszystko zasłyszane przy omawianiu "Lalki" B. Prusa.

- Czy mamy jakąś twórczość, która ciągnie się w nieskończoność? - polonista

- Moda na sukces

- Co powiemy o postaciach? - polonista

- Są. (a może "Som??" :P)

- Na co zeszła pani Małgorzata? - polonista

- Na psy.

Cybernetyczne całusy - z buzi do buzi.

Komputery, plastikowo-sztuczne szklano-ułudne i stalowo-zimne, są symbolem nowoczesnego świata. Taki pomnik pop-kultury w każdym domu, na każdym biurku. Ba - niektórzy uzależnieńcy chadzają z takimi w torbach, aby móc sie w każdym momencie przytulić i zapaść w błogą sieć pajęczą. I to nie byle krzyżacką, bo pająk, czy paproch, co z sufitu ośmioczami patrzy na fantazje na- i pod- łóżkowe, to nie puszek-okruszek lecz monstrum ośmionogie, co jednym ugryzieniem, powoduje zapadnięcie w chorobę zwaną amor amor. I nie ma od tego ucieczki - to uzależnienie, co człowieka jątrzy od środka, i skupia w sobie, serce kroi na części, podsuwa pod sam nos. Leczyć się tego nie da, a każda chwila bez potworka o olbrzymiodwłoku włochatym jest katorgą, karą i samogwałtem ze szczególnym okrucieństwem.

Co więc można zrobić, skoro kurować sie nie da? Można oczywiście wypielęgnować i doprowadzić chorobę fizycznopsychiczną do formy sztuki, a misiaczka szczękoczułkowego i nogogłaszczkowego wykorzystywać do cna. Oddychać tlenem, chodzić tylko tam, gdzie się zapragnie, klik-klik, i rozsyłać listy miłosne z prędkością znaku na łącze podniesione do kwadratu.

Jednak może i da się zdrowo żyć mimo choróbska. Może jeszcze nie dzisiaj, może jeszcze nie jutro, ale kiedyś, kiedy cyborizacja pójdzie do przodu. Komputery przyjmą wygląd człowieka, człowiek będzie miał w sobie więcej elektronicznych i komputerowych wszczepów niż teraz typowy PieC i świat stanie się jedną multikulturową papką. Przyjemność fizyczno-erotyczną będzie można sprawiać sobie przez wciśnięcie odpowiedniego przycisku, lub nawet tylko przez pomyślenie o nie, bo przecież układ nerwowy już można łączyć ze sprzętem elektronicznym, co wykorzystuje się w leczeniu chorób, lub w pomocy osobom niepełnosprawnym. Więc człowiek, dzięki technologicznym innowacjom, które będzie się w niego wszywać, będzie miał prawie całkowitą kontrolę nad swoim organizmem.

Kontynuując - jeśli dany osobnik nie będzie jednak chciał sprawiać sobie przyjemności suchym kliknięciem w klawisz "odczucia erotyczne" - ERO, między Delete, a Enter - a jednak bardziej będzie go interesować realne zbliżenie fizyczne, to bdzie mógł sobie kupić odpowiedniego robota, taka "gumowa lala 3000". Wygląd bardziej ludzki od dzisiejszych dmuchanych (w dwójnasób) odpowiedników, zachowanie zupełnie człowiecze, czego nie można powiedzieć o lateksowych pannach, no i odczucia również ciekawsze, bo w końcu odpowiednie fragmenty będzie można robić z żywej tkanki podłączonej do elektronicznego szkieletu. To Ci dopiero zabawa.

No i została jeszcze jedna, ale chyba najważniejsza, sprawa - komputery, zamiast robić bziuuuuu przy wyłączeniu, będą robić buuuuuuzi. Czyż to nie wspaniałe?!

PS. Podziękowania Julce i Danielowi za inspirację. :)

I Monster - Daydream in blue

Toy Story - zabawne makabreski. Czerwiec 2007r.