šodien no rīta es domāju, ka pēc dažām stundām pievienošu jaunu galeriju ar nosaukumu "Virtuve tuvojas loģiskajam nosaukumam" un uz slavas pilnajiem komentāriem kā "Ak, kas par izdomu!" un "Tev gan ir talants!" atbildētu ar kautrīgo "ak-ko-jūs" smaidiņu -> .
bet Tas Ģēnijs Tur Augšā bija iecerējis savdabīgu jociņu-spociņu,lai pateiktu man "Turies tālāk no mākslinieciskām pašdarbībām" un "Tu iedomājies, ka Tev ir kaut drusciņas talanta?!"
šis misēklis pārpēj visus iepriekšējos ar mākslu saistītos misēkļus. pat to reizi, kad izgāzu veselu bundžu brūnā tonējuma lakas uz savas istabas parketa vai kad atstāju virtuvē savu otu skalojamo trauku un tētis iedomājās, ka tā ir limonāde.
ja kāds vēl atceras, tad pagāju šovasar es diezgan veiksmīgi apgleznoju virtuves skapīšus un šogad pienāca kārta virtuves galdam. tā nu es jau vakar vakarā no tētqa aizņēmos otas, nitrolaku, pva līmi un citus vajadzīgos pričendāļus, lai varētu šo virtuves padarīšanu novest līdz galam.
kad runāju ar tēti par lakošanas daļu, viņš iebilda pret manu ideju nopūst galdu ar lakas pistolīti. "ar otu būs ātrāk! sarkankoka galdu es arī lakoju ar otu. tikai pēdējo kārtu sajauc uz pusi ar acetonu, lai iegūtu vienmērīgu virsmu."
redziet, ja tajā mirklī es būtu tā kārtīgi padomājusi, iespējams es atcerētos, KĀPĒC man pagājušovasar šķita prātīgāk galdu nopūst ar lakas pistolīti. tad šobrīd man tiešām būtu galerija ar nosaukumu "virtuve tuvojas loģiskajam noslēgumam" nevis "svētdienas bezsakars", un es tiktu uzaicināta uz interviju žurnālam "deko" (ak, mana iedomība, tu nebeidz mani pārsteigt). kas tad īsti notika?
nu, es pat netiku līdz pēdējai lakas kārtiņai, jo jau pirmajā kārtā nitrolaka izšķīdināja apakšējo slāni un es ar otas vilcieniem tikai pastiprināju melni dzelteno svītru efektu. nu jau ir pagājusi stunda, kopš ar acetona palīdzību es sāku tīrīt galdu (un, ņemot vērā, ka acetons ir acetons, nācās noņemt netikai zīmējums, bet arī apakšējo krāsas kārtiņu). šobrīd pat vislabākā manikīre nespētu man palīdzēt - manas rokas ir baltas līdz elkoņiem un viss acetons iztukšots galda tīrīšanai.
rīt es došos nopirkt skaistu galdautu (un, nē, es negrasos batikot. man ir aizdomas, ka arī tas varētu būt man bīstami) un turēšos no mākslas pa gabalu.
viss, es eju dzert pienu un ēst ievārījuma karstmaizītes (pienu - jo man ir slikta dūša un reibst galva - laikam esmu saindējusies; un karstmaizītes, jo man vnk ir slikts garastāvoklis.

uz priekšu. jums ir dota svētība smieties par mani! tā es tikai mācīšos pazemību un iespējams tikšu vaļā no iedomības.
es arī pasmiešos. vēlāk :D

Instytut Nauki w Hamburgu przeprowadził ankietę, której wyniki są bardzo interesujące.

W grupie 1045 przeankietowanych mężczyzn w wieku 25-39 lat 58 procent chciałoby spędzić noc z co najmniej dwiema kobietami. Ponadto 1/3 badanych na miejsce schadzki wybrałaby plażę lub łąkę.

Ankieta pokazała też, że pragnienia mężczyzn pozostają ich słodką tajemnicą, gdyż 71 procent zapytanych nie rozmawia o swoich fantazjach ze swoimi dziewczynami. Z jednej strony taka romantyczna nadmorska sceneria chyba by się spodobała każdej dziewczynie. Ciekawe tylko czy te dziewczyny zaprosiłyby na takie spotkanie swoją koleżankę albo przyjaciółkę?...

Nome: Kibon Laka Game Show
Endereço: www.oformatoesoumdetalhe.com.br
Design 3D: Alessandro Lima, Amilton Diesel e André Schaan.
Programação: Maurício Longoni, Raphael Baldi e Rodrigo Scharnberg.
Direção Geral e Atendimento: Israel Mendes.

Após o sucesso do Bucking Fuggy veio o primeiro trabalho na área de games. De cara um projeto para um cliente grande e com um tema no mínimo inusitado: um homem-picolé enfrentando a "Porta dos Desesperados" para tentar conquistar a bela Joana Balaguer, além de prêmios fantásticos, como Macbook ou IMac, Nokia N95 ou N7373, Nintendo DS ou Wii e o mais importante, muitos chocolates Laka e picolés Kibon Laka. O trabalho foi desenvolvido com a mesma qualidade apresentada no Bucking Fuggy e novamente mostrou que jogos online podem ser tão divertidos quanto jogos de PC ou consoles.

A campanha desenvolvida de forma viral foi um grande alavancador do sucesso do projeto. Vídeos da Joana Balaguer foram divulgados no YouTube sem demonstrar exatamente do que tratavam. Foi uma grande experiência para a equipe e a constatação de que as novas ferramentas de apoio ao desenvolvimento seriam as oficiais. Além disso, percebemos que a experiência podia ser ampliada através de uma integração transparente do jogo com o site totalmente desenvolvido em flash pela CuboCC.

Posso atestar que o game desenvolvido para apoiar a campanha de lançamento do picolé Kibon Laka foi apenas a ponta do iceberg. O projeto marcou, ainda, a entrada de Rodrigo "Chips" Scharnberg na equipe de programadores da Aquiris.

I've missed the last couple of years, much to my distress at the time, but this year I switched over just in time to see the UK take the stage and bore the arse off the viewing public with some instantly forgettable disco number. Brilliant. When Terry Wogan announced that our singer, Whatshisname McThingy, had done an amazing job, I couldn't wait for Tels to be totally confounded when we went home with nil points again.

Which of course he was. We managed to avoid the horror of scoring nothing, but we still did shockingly, coming right at the bottom, and as always Wogan decided to spout on about political voting throughout the whole thing, as if certain countries really do vote for one another to make some sort of statement. I was writing my dissertation the first year we scored nothing (for a momumentally cack performance from the ones that sang out of tune, Blondetits and Wankface. You remember them, right? It was 2003, I think). Anyway, after that debacle certain people couldn't wait to blame it on Labour. Our culture had gone to the dogs under Blair, crowed a Tory politician! Like Eurovision has ever been anything other than shite where we're concerned.

When it comes to certain countries voting for one another, the so-called political voting - I have another theory. It's really fucking out there, but bear with me, okay? Here it comes:

Other countries take the competition seriously.

Let me explain. We've been doing this for donkey's years; since 1957, in fact. We've won a bunch of times and we always get our entries in, even if they sucked, thanks to the big fat cheque we pay the heads of Eurovision every year. However, a lot of countries are new to this song contest lark. In the last five years alone no fewer than thirteen new nations have started taking part. And you know why they want in in the first place? Because they actually care about being in it, and they care about winning. We don't. We couldn't give a fuck, truth be told. We don't want to be beaten by Moldova or somesuch, but we don't really care that much otherwise.

So imagine that all the ex-Soviet and Balkan countries care about the contest. They take several steps to ensure they do well:

1. Fame. They know it.
They pick someone well-known to represent them. Russia's winning entrant this year, Dima Bilan, came second in the 2006 contest, and he's a bloody great big star in his homeland. This guy is one of Russia's biggest selling acts. I'm going to go out on a limb and assume that if he's big in Russia, he's going to be somewhat of a name in places like Ukraine, Georgia, Belarus, Armenia et al. In short, check out his bloody big ready-made walloping gallumpha of a fanbase. Those people already love him. Those people will vote for him, even if his song is a turd. He even roped in Evgeni Plushenko, a world champion skater, to slide around him on Saturday night, and some dead popular violinist. In contrast, we have Splatty Thingyjim and his backing band of nobodies. Who gives a shit about Splatty Thingyjim? No-one, except maybe his mum. Who's going to vote for him, besides his mum? No-one. Because no-one knows (or cares to find out) who Splatty Thinyjim is. Which leads us onto...

2. Promotion. They use it.
This is a simple one. If you want people to vote for your song, it needs to have stuck in their heads. Our entry failed because it was instantly forgettable. Then again, I can't remember the Russian one either. However, I'm willing to bet hard cash that Dima Bilan promoted his arse off in the run up to the competition. That song would have been on radio and television all over eastern Europe. Why? Because they take it seriously. We, on the other hand, employ some X-Factor reject and poke them onstage at the last minute before throwing a cheery thumbs-up their way and running away giggling.

3. Music. They like it.
Terry Wogan, eh? What a funny chap. 'Oh ho!' he crows, 'This is going to be rubbish!' over every single slightly ethnic sounding track. I'm quite happy to giggle at the utter rubbish some countries send into the contest - Spain excelled themselves this year with new levels of bonkers arsewankery - but on occasion his commentary borders on xenophobia.

Take the half-time entertainment this year, for instance, provided by the amazing Goran Bregovic. If you love a little eastern European brass madness, go buy some of this guy's records. I had no idea he was due to appear, but I was delighted when I heard his name. It was such a brilliant addition, and such a surprise - one comment on YouTube phrased it perfectly: "I didn't expect to see him there at all. Brega playing in Eurovision is like Stanley Kubrick showing up at your high school's amateur film festival". I may well have clapped my hands in delight. Wogan sneered at it all, of course, but I expected him to shut up after a few seconds. He didn't. He talked over almost the entire thing, and even when he wasn't sniping, he had the sound turned down, so we couldn't hear the music either way. I was so frustrated and angry I wanted to cry.

Thanks to the wonders of YouTube, I've been able to watch Bregovic and his band back at my leisure, and it was bloody worth it, I tell you - check it out for yourself:

The point is, what the fuck does Terry Wogan know about music from this area of the world? Nothing whatsoever, if he chose to talk over Bregovic. And really, most of us won't be familiar with the trends of the music industry in every country in the world, unless we're a bone-fide expert (or, probably, Stephen Fry). So he can talk over the entries all he likes, but I'm going to go out on yet another limb and guess that many of the entries are styles of music very popular with people from that part of the world. They like it. They vote for it. They're less keen on limp and self-consciously camp disco from the UK. They don't vote for it. It's a simple system, and has fuck all to do with politics.

If you combine all of these elements, you're onto a winner. Sorry Terry, it's got nothing to do with Iraq. We're just shit at this.

As a side note, my favourite entry was the ridiculous song from Bosnia & Herzegovina. The version on the night was much weirder - no chicken, but a washing line and loads of brides - but this one still delights me. I found myself genuinely liking the song, and it's the perfect example of why I like Eurovision so much. Who knows what utter weirdness is going to make it onto your iPod?

Lo mejor (que es ya es decir)

-La canción de Bosnia-Hezegovina

-La canción de Francia

-Una de las rubias que acompañaban al tío de Rusia.

-Ver como Uribarri es más falso que Judas y ha pasado de vilipendiar a Rodolfo a animarlo.

Lo peor

¿Hace falta decirlo?

Jag hoppas på seger för Danmark, Bosnien eller Azerbajdzjan. Ska samla tankarna och formulerar ett tips lite senare.

I väntan presenterar jag nedan för den oinvigde kvällens startfält med betyg.

(5) Danmark - All night long andas lite skörden av det frö som Olsen Brothers sådde med sin vinnare Fly on the wings of love och som sedan fortsatte med Rollo & Kings Never ever let you go. Det här faller jag för så lätt. Med stor sannolikhet tolv poäng från Sverige. Men det är inte längre år 2000 och jag har en känsla av det här är iskallt utanför norden.

(5) Bosnien - Det såg inget vidare ut i den nationella uttagningen när Laka kom in med en höna i famnen och en massa bönder med lie fyllde scenen. Låten var ändå ok. Framträdandet i semifinalen var dock mycket mer smakfullt och efter ett par lyssningar är jag smått förälskad i detta mästerverk som utan tvekan är ensamt i sitt slag.

(5) Azerbajdzjan - Fältets kanske bästa låt. Mycket spännande rockopera som dock förstörs lite av att de inte alls är så vassa live. Jag försöker ignorera det och hoppas att de lyckas bättre i finalen.

(4) Israel - En alldeles egen låt framförd av en kille med mycket speciell röst. Hebreiska, som jag förmodar han sjunger på, är plötsligt väldigt vackert.

(4) Island - Islänningarna låter lite som Fame men i eurodiscoschlagerkostym. Många poäng att vänta från norden samt möjligen Holland, Belgien och Storbritannien. En av de mindre betrodda som tjänar massor på att starta direkt efter tråkiga Kroatien och Polen. Ändå förmodligen en sämre placering än förtjänat.

(4) Ukraina - Ja, hon kanske har kopierat Perrellis klänning. Men det är väl musiken det handlar om? Och detta bidrag är mycket starkare. På alla sätt. Dessutom en öststat. Och silverklänningar är väl inte så hett? Afro-Dite gjorde det redan 2002.

(4) Frankrike - Underbart charmig syntlåt som får mig att tänka på Music and Lyrics med Hugh Grant. Dock är den ganska enformig och blir halvvägs in ganska trist. Men försöket och det i sammanhanget unika är klart värt en fyra.

(4) Ryssland - En stark ballad av storfavoriten Dima Bilan med ett fantastiskt framträdande med elegante konståkaren vars namn jag inte minns nu. Den usla engelskan är lite charmig första lyssningen. Och kanske andra. Men sedan är man rätt less på den. Eftersom merparten av kvällens publik förmodligen hör den för första gången blir den farlig.

(3) Albanien - Spännande lite trollsk ballad med stor refräng av en fantastisk sångerska. Att hon är sexton år låter inte troligt. Mycket förvånande ett av tävlingens minst betrodda bidrag. Live i semifinalen var det dock inte alls så bra som inspelningen så fyran har blivit en trea.

(3) Armenien - En kanonlåt som skapats ur en blandning av Sertab, Ruslana och Helena Paparizou. Vinnarna 2003, 2004 och 2005. Framförandet i semifinalen var dock inget vidare och drar ned betyget. Det är ju trots allt liveframträdandet som tävlar.

(3) Finland - Hårdrock på finska. Rent musikaliskt bra. Och har stigit upp som en av favoriterna. Inleder med några "Ho-Ha-Ho-Ha" kopierade från västtyska fyran 1979, Dschingis Khan.

(3) Turkiet - Mer rock. Överlag bättre än den finska men med en mycket sämre refräng.

(3) Sverige - Snygg produktion och förmodligen återigen proffsigt framfört. Men det händer för lite. Inte alls klar finalist. Jag hoppas fortfarande att Mange Schmidt och Petter flygs in till finalen så det händer lite.

(3) Tyskland - Osannolikt nog minst betrodd av alla bidrag hos vadhållarna. Tyskarna lyckas inget vidare längre och möjligen därför är oddset så högt. Ganska snygg låt men möjligen alltför intetsägande i sammanhanget.

(3) Grekland - Låter som så mycket annat. Inte det minsta intressant i slutet av tävlingen efter inte helt olika bidrag av Armenien, Sverige och Ukraina. Tjejerna kommer stjäla poäng av varandra och kanske öppna för Bosnien?

(3) Norge - Proffsigt och elegant. Som Perrelli. Men utan att det tänder till. Som Perrelli.

(2) Rumänien - Italienska är ett fantastiskt språk som lovar evig lycka i äktenskapet med musik. Schweiz lyckades fantastiskt dessvärre utan att charma tittarna. Rumänien lyckas däremot inget vidare i sin duett. Två poäng enbart för den goda smaken att sjunga på italienska.

(2) Storbritannien - Som vanligt ganska intetsägande från ointresserade britterna. Bättre än på länge från ön dock.

(2) Serbien - Kommenterade detta bidrag för länge sedan vilket skapade vilda diskussioner. (läs - Serbien inte intresserade). Jag står fast vid min åsikt. Låten är ganska usel. Sångerskan också. Får två poäng av den enkla anledning att det faktiskt finns än mer usla bidrag i tävlingen.

(1) Portugal - En ganska trist historia som Björkman utnämnde som en av favoriterna i en intervju med TV4 imorse. Mycket stark sångerska och möjligen vacker låt, men ack så trist.

(1) Georgien - Det låter väl ok. Men eftersom sångerskan verkar föredra "Piss will come" istället för "Peace..." så kan den inte tas på allvar.

(0) Polen - Bara tråkigt... Inte alls så bra sångerska som många vill påstå.

(0) Kroatien - 75 cent som heter sin ålder är inte på något sätt rolig, underhållande eller bra.

(0) Lettland - Piraterna med en refräng som är helt omöjlig att skaka av sig. Samlar därför förmodligen mycket fler poäng än förtjänat.

(0) Spanien - Bara uselt... Det här var tydligen det bästa av de flera hundra som tävlade i den nationella uttagningen. Helt ofattbart.

Andra bloggar om esc, eurovision song contest, schlager-em, charlotte perrelli, laka, pokusaj, simon mathew, elnur & samir

*she said
theres no happiness
and theres no point living this life
everyone's turning into spies
everyones got their eyes on her
and im here
superman
i cant do anything
i can just watch her fall back
i cant even catch her fall

*every inch of me is dying
i can feel it
i think u can feel it too
can you?
this paralysis
will never leave
it will stay
till the day comes

*im solidified
im brutally murdered
im endlessly crying
im weak as you are
i need to be covered
cover me
please do it
take away this life im living
im living for you
and you're the only one
who can take away this
life of mine

*a life where i can barely breathe
a life where i cannot move
a life where im  murdered
but im still living
and im living for her

*god
i thought you existed
but where are you now
you are holding yourself back
are your hands tied
you dont wanna help us
you dont wanna make us happy
you can only do one thing
you can see us dying

*is this karma
we are livng in
or is this the life
which were stored in
for us to have
give me the answers
to all my questions

jeden z osiemdziesięciu portretów, jakie dziś zrobiłam. reszta spokojnie czeka na obrobienie w osobnym folderze, więc efekty będą innym razem. w każdym razie wielki buziak dla Ani za dobre chęci, odporność na rosę, pająki i pokrzywy i oczywiście za niewyczerpane pokłady cierpliwości :*

[smolik - all i]

Copyright(c) Belga 2007 - 2008

29th December 2007:

30th December 2007

I noticed a cow which had a lovely nose :) Enlarge the pic for better results.

We started gaining height in no time and found ourselves in the middle of a thick pine forest.

We made our way out through the forest to reach a small temple from where we could see valleys on both sides.

The trail now continued to meander which gave us spectacular views of the Kangra valley.

Some strange but beautiful trees.

Our first encounter with ice.

At around 1 pm, we had our lunch just a few yards beyond the so claimed Oldest Chai Shop which is exactly midway between Mcleodganj and Triund. We were happy to know that we had covered 4.5 kms:)

We could now clearly see Triund, our destination, a ridge lying just below the snow capped Dhauladhar range as seen in the pic.

The well defined path started getting worse by the minute as it was ice covered. It was so slippery that only deft handlers like Kamlesh could make their way through in one attempt. We skillfully slipped and slopped the remainder of the distance.

3:30 pm : The mighty Dhauladhar range stood right in front of us. We had reached Triund(9200 feet approx). We spent the first few moments just gazing at the impressive range which seemingly was at stone throwing distance. As the distance between us and the mountain was less, it looked humongous.

Kamlesh met his friend at Triund who owned a tea shop. Johnson-a pup, was his pet.

On top of a ridge, beautiful vistas of the Kangra valley on one side and the colossal Dhauladhars on the other, a cup of tea in my hand…ahhh….it couldn't get any better.

To my surprise, the Reliance phone network had not gone. I called home and informed that we had reached the top. I must say Reliance has a very good coverage all over.

We spent the evening wandering around the ridge having a gala time with Johnson.

Sunset - needless to say, was remarkable.

8:45 am : We pushed off towards Laka glacier some 3-4 kms away at 10500 feet(approx).

We came across a rock which said Snow line Café -3kms

Very soon we found ourselves walking on snow and ice. Amitesh had a sore knee due to which he opted out from venturing ahead into the snowy land. He headed back towards Triund leaving me and Kamlesh on the trail to Laka.

The route ahead was curvy, constricted and snow covered making it extremely treacherous and intimidating. It was quite an unnerving experience until we hit a gentle slope where we found lots and lots of soft snow in store for us.

Some more pics.

A few furlongs ahead was a gentle slope which led to the base of Dhalaudhar. Kamlesh pointed out Indrahar pass (4350m.) and Lahesh Cave.

8 pm: Occupied the last 2 rows in the Volvo which were empty. Stretched our legs and off we went to sleep welcoming 2008 in dreams.
Fare: Rs.715

1st December 2008:

11 am : Luckily, Delhi was devoid of fog and all flights were on time and by 1pm we reached Mumbai with wonderful memories.

[ Published under the author’s permission ]

[ Original publication at http://www.a-n-a-n-d.blogspot.com/ on January 12, 2008–the readers are requested to express their comments on the original Blog as mentioned above ]

"Poznasz siebie, jedynie patrząc od wewnątrz"

Nienasycony w swej żądzy poznania człowiek podejmował niezliczone wyprawy w nadziei znalezienia „świętego miejsca poznania”, które pozwoliłoby mu zrozumieć, kim jest i jaki jest sens jego życia. Poszukiwania takiego miejsca z zewnętrznej rzeczywistości nie mogły jednak zostać uwieńczone sukcesem.
Owo „sekretne” miejsce, nasza „święta sfera”, w której możemy znaleźć spokój, bezpieczeństwo i odpowiedź na wiele dręczących pytań, jest bowiem w nas samych. Tylko w miejscu naszej wewnętrznej przemiany możemy zrozumieć siebie i doświadczyć ciszy uwalniającej nas od zgiełku świata. Miejsce to nie jest zatem żadnym fizycznym refugium, lecz stanem wyższej świadomości, w którym możemy poznać (odkryć) prawdziwy sens naszego istnienia. Spróbuj zatem odnaleźć w sobie i obudzić do życia „Twoje własne miejsce poznania”!
czas. ------------------------------------------Czytaj Dalej :

Celem treningu umysłu jest doskonalenie ducha i umysłu, chodzi w nim o to, abyś nauczył się wywoływać przyczyny, które potem objawią się jako fizyczne skutki w twoim życiu. Wielką pomoc w budowaniu duchowych podwalin pod fizyczne skutki stanowią wędrówki do miejsca, które sobie wyobrazisz, a które ja nazywam „miejscem wewnętrznej przemiany”.
Symbolami miejsca wewnętrznej przemiany bywają zwykle łąka i góra, stanowiące zarazem odzwierciedlenie naszej osobowości. Tworząc w wyobraźni łąkę i górę, każdy z nas ujrzy co innego, to znaczy inną górę i inną – bo swoją – łąkę. W miarę upływu czasu wygląd naszego wewnętrznego krajobrazu może się zmieniać odpowiednio do zachodzących w nas procesów przemiany.
Do symboliki miejsca wewnętrznej przemiany należy jeszcze jeden istotny element: niebiańska istota przebywająca na szczycie góry, czyli twoje Wyższe Ja, twoja nadświadomość.
Nadświadomość - symbolizowana jest przez istotę wyższą, nie ma ciała i możesz ją zobaczyć jedynie oczami duszy. Możesz jednak doświadczyć uczucia kontaktu z nią, kiedy znajdziesz się w stanie głębokiego rozluźnienia. W poprzednim rozdziale mówiliśmy o wędrówce na szczyt góry i o Wyższym Ja jako ośrodku intuicji i inspiracji, wyobrażonym pod postacią „mędrca”.
Nie jest zresztą istotne, pod jaką postacią ujrzymy naszą nadświadomość, ważne, obyśmy doświadczyli uczucia, że oto jesteśmy blisko niej, że nawiązaliśmy z nią duchowy kontakt.
Skuteczność treningu umysłu zależy także od tego, jak dalece poczujemy się jednością z naszym wyższym Ja. Ogromne znaczenie ma to, abyśmy za każdym razem, zanim rozpoczniemy wizualizowanie naszego celu, starali się świadomie dokonać tego zjednoczenia.

Połączenie z "Kosmiczną świadomością"

Kiedy przeżywamy w wyobraźni wspinaczkę na wierzchołek góry, nasza świadomość symbolicznie wznosi się do poznania wyższego Ja. Osiągając wyimaginowany szczyt, osiągamy najwyższy stopień świadomości.
Zanim jednak doznasz tego stanu, musisz dokonać w sobie „połączenia świateł”.
W tym celu powinieneś sobie najpierw uświadomić, że jesteś czystą, jedyną w swoim rodzaju, indywidualną świadomością. Wyobraź sobie zatem, że światło świadomości płynące z twego „trzeciego oka” przenika i otula blaskiem całe twoje ciało. W wyobraźni pozwól mu jaśnieć i skieruj je wewnątrz, na „duchowe serce”. Jaśniejące promienie światła przenikają teraz i wypełniają każdą komórkę twego ciała.
Następnie połącz światło „duchowego serca” ze świadomością fizycznego bytu. W ten sposób pogodzisz i połączysz w harmonii rozum i serce.
W stanie wyższej świadomości zwróć się teraz ku słońcu. Słońce jest zwykle symbolem uniwersalnej świadomości kosmicznej, przenikającej całe stworzenie. Otwórz się i pozwól, by przeniknęła cię, wypełniła i otuliła doskonałość kosmicznego światła. Twoja indywidualna świadomość połączy się wówczas z kosmiczną i staniecie się jednością, niosącą i stanowiącą wszelki byt.
W procesie łączenia świateł ty sam stajesz się światłem. Pozwalasz sobie odczuć doskonałość twojej prawdziwej istoty.

Przeżycie wewnętrznej przemiany

Aby dotrzeć do miejsca wewnętrznej przemiany, musisz najpierw wprowadzić się w stan twórczej świadomości, posługując się wybraną przez siebie metodą.
Wyobraź sobie zatem łąkę. Spacerujesz po niej z zadowoleniem i przyjemnością. Wdychasz zapach rosnących ziół i kwiatów, słyszysz brzęczenie owadów. Na skórze czujesz ciepły dotyk wiatru, pod twoimi stopami ściele się miękka trawa. Rozkoszujesz się promieniami słońca, zobaczyłeś drzewo owocowe, sięgasz po owoc i wgryzasz się w jego soczysty miąższ. Odczuj wszystkimi zmysłami otaczającą cię przyrodę!
Nie opodal znajduje się strumień, rzeka lub jezioro. Podejdź do wody i napij się. A może masz ochotę zanurzyć się w niej i odświeżyć? Woda jest krystalicznie czysta, jeśli opłuczesz nią ciało i napijesz się jej, także twoja świadomość stanie się jasna i czysta.
Teraz rozejrzyj się dookoła. Niedaleko zobaczysz górę. To symbol twojej osobowości. Czy góra jest wysoka, czy jest to raczej wzgórze? Czy jest stroma, czy łatwo się na nią wspiąć? Czy porasta ją las? A może spowija ją śnieg albo skuł lód? Udaj się w stronę góry.
U jej podnóża zobaczysz ścieżkę prowadzącą na szczyt. To droga twojego życia. Czy jest szeroka, czy wąska? Czy łatwo ją pokonać. Czy może są na niej jakieś przeszkody? Czy wznosi się łagodnie, czy też im wyżej, tym wspinaczka staje się bardziej uciążliwa?
Zacznij powoli wspinać się na górę, usuń z drogi ewentualne przeszkody albo je obejdź. Kiedy znajdziesz się na szczycie, zobaczysz, jaki wspaniały widok rozpościera się z niego na całą okolicę. Rozejrzyj się spokojnie i rozkoszuj tym, co widzisz.
Zwróć się ku słońcu, symbolu świadomości kosmicznej, której ty sam jesteś częścią. Poczuj, jak wypełnia cię coraz mocniejsze światło. Rozłóż ramiona i przyjmij to światło, pozwól , by przeniknęło każdą komórkę twego ciała! Jest coraz intensywniejsze i ogarnia cię całego, czujesz w sobie jego gorące promienie, roztapiasz się, stając się z nim jednością. Teraz sam promieniejesz jasnym i czystym światłem, czujesz, jak doskonała jest twoja prawdziwa istota. Każda komórka twego ciała jest świadoma tej doskonałości, ogarnia cię uczucie szczęścia, rozkoszujesz się połączeniem swego Ja z nadświadomością.

....
Trwaj tak, jak długo zdołasz. Potem pozostań jeszcze przez chwilę na szczycie góry i dopiero po wypowiedzeniu kilku słów podziękowania rozpocznij wędrówkę w dół, aż znajdziesz się na łące.
Aby wrócić na poziom świadomości zewnętrznej, powinieneś przeprowadzić świczenie wizualizacji kolorów. Wizualizuj kolory w kolejności odwrotnej, czyli wyjściowej; zacznij od fioletu, zakończ czerwonym.

Kiedy dotrzesz do czerwonego, znajdziesz się na poziomie zewnętrznym, w znakomitym samopoczuciu, wypoczęty i radosny.

Ćwiczenie 9: metoda wewnętrznej przemiany

W celu wykonania tego ćwiczenia przyjmij pozycję siedzącą. Obserwuj swój oddech i powoli stawaj się coraz spokojniejszy, coraz bardziej odprężony i wyciszony.

1. Posługując się preferowaną przez siebie metodą, wejdź w stan rozluźnienia. Wykonaj ćwiczenie wizualozacji kolirów, zacznij od czerwonego, zakończ fioletem, w wyobraźni przenieś się do miejsca wewnętrznej przemiany, najpierw na łąkę rozpościerającą się u podnóża góry. Rozejrzyj się po okolicy, nie spiesz się, obejrzyj swoją łądę, naciesz się zielenią, zapachem roślin, ciepłem pogodnego dnia.
2. Udaj się na wierzchołek góry. Znalazłszy się na szczycie, zwróć się ku słońcu. Połącz się z
kosmicznymświatłem i pozostań tak w poczuciu jedności z kosmiczną energią.
3. Po wypowiedzeniu podziękowania zejdź na dół na łąkę. Wykonaj ćwiczenie wizualizacji kolorów w odwrotnej kolejności: od fioletu do czerwieni. Powróciłeś teraz na poziomie świadomości zewnętrznej, czujesz się wspaniale, jesteś wypoczęty i w doskonałym nastroju!

Wykonuj to ćwiczenie tak często, jak możesz, jest to doskonały sposób na odzyskanie wewnętrznego spokoju i harmonii.

Na bazie: Tepperwein Kurt- Twórcza moc myślenia

Orsaken till mitt stora ogillande av värktabletter, och även andra temporära mediciner, har sin begynnelse i tre olika trådar som flätar sig samman till ett tjockt rep av avsky. Nu ska vi inte utropa all medicin som ondskefull, många mediciner gör underverk och utan dem hade vi inte kunnat bli friska. Dessa mediciner hyllar jag tvärt om vetenskapen för.

Den första tråden till de temporärt lindrande medicinerna har sin simpla grund i att någon som stod mig väldigt varmt om hjärtat bragde sig själv om livet med hjälp av mediciner. Det tog lång tid innan jag fick reda på sanningen om detta, så när den väl uppdagades slog jag bakut mot alla dessa läkemedel.

Den andra tråden baserar sig på hur jag sett värktabletter påverka folk i samhället. Jag har haft vänner som varit mer eller mindre beroende av värktabletter. För varje generation som går verkar astma och allergier bara öka, och det finns mindre och mindre vi kan göra åt det. Förutom att trycka i de drabbade än mer medicin. Så om följden av medicin blir att vi blir klena, då är det verkligen temporärt lindrande mediciner.

Den tredje tråden, och den mest personliga av dem alla, är inte likt de andra två som baserar sig på andra människor utan rent baserad på mig själv. När jag har huvudvärk och slänger i mig en värktablett så försvinner smärtan, men inte problemet! Folk tar ofta genvägen med medicin istället för att fråga sig var ligger problemet? Kanske har jag bara druckit för lite, kanske ätit dåligt. Är det något som bekymrar mig väldigt mycket just nu, eller beror det på något så löjligt som att jag suttit med knogen in i tinningen för länge? Jag föredrar att söka källan till min smärta och arbeta med den istället för att slänga en tablett i munnen och hoppas det hjälper.

Den eftertänksamme bör kunna se mer än bara värktabletter i den tredje tråden. Det är inte bara samhällets missbruk av värktabletter jag kritiserar, utan i allra högsta grad även psykvården. Istället för att ge proper terapi för de som behöver det trycker man i dem piller efter piller, ökar dosen i hopp om att man successivt ska kunna, inte sluta, utan hålla en jämn dos som inte behöver ökas…

Temporärt lindrande mediciner kommer aldrig att ge något annat än ett behov efter starkare temporära mediciner. Att behandla och läka en skada tar tid, men väl läkt är den ett avslutat kapitel. Likaså är mina tankar kring det här!

Bosnia & Herzegovina: Laka - "Pokusaj"