Wyspaliśmy się i pierwsze śniadanie w Buenos z naszym synem - Wojtusiem ... no dobrze - z Wojtkiem - ostatecznie jest dorosły (niemal). Płatki śniadaniowe, a on jeszcze dodatkowo kanapki. Trochę leniuchowania i spotykamy się z Aldoną i Arnaud na lekkim lunchu w okolicznej lunchowni. Ja z Wojtkiem nacinamy się (ach ten hiszpański) na "salat Americana" z ryżu, szynki i jajek (niby OK ale kompletnie bez smaku), Joasia ma jakąś smaczną zieleninę, A&A nic chyba nie jedzą tylko coś piją.

Po drodze do domu (mieszkamy obok siebie) odbieramy stertę prania. Aldona pyta się dlaczego pranie wydają przez otwór w "więziennej" kracie. Jak już pisałem, tu prane rabują tak jak brylanty u jubilera, pieniądze w banku itd. - proste. Za upranie spodni, około 20. t-shirtów, tygodniowej porcji skarpetek i majtek, 6. koszul z prasowaniem płacimy 24 peso! Później odkrywamy, że dodatkowo w ramach wynagrodzenia poszła reszta płynu do prania (pewnie 3/4 opakowania nie zwrócono nam) - tak czy inaczej to bardzo tanio. Zdaje się nic nie jest zniszczone. Jeszcze dodatkowo po drodze odebrałem spodnie z pralni "5 a sec" (dobrze znanej mi z Polski - to sieć "europejska"). Ponieważ to wielki biznes sieciowy zakładałem, że mają wystandaryzowane procedury, chemię itp. Niestety nie dość, że nie chcieli do prania przyjąć mi koszul (w Warszawie piorą koszule i robią poprawki krawieckie) to moje spodnie zostały przeżarte tym czymś czym je prali i dziś zaczęły rozpadać się w szwach... . Jeszcze próba wymiany pieniędzy na weekend w citibanku i kolejny raz bank odmawia, bo nie mamy tu u nich konta. Pokazuję swoją polską kartę Citi ale nic to ich nie obchodzi. Znowu lądujemy w jakimś kantorze. Po zastanowieniu wydaje się to chyba bez znaczenia bo znajomy opowiedział nam jak z bankomatu dostał kilkaset peso w fałszywych banknotach i bank nie wziął za to odpowiedzialności...

Rozstajemy się - my z Joanną na indywidualna lekcję do Fernanda, a oni na spacer gdzieś po okolicy. Niestety okazuje się, że taxi dziś nie jeżdżą do centrum miasta bo całe centrum jest "wykupione" przez jakiegoś amerykańskiego showmana, magika dusz - kaznodzieję. Facet zmontował telebimy, dał megakoncertowe nagłośnienie i sprzedał bilety około 1.000.000(!!!) odbiorców swoich mądrości. W związku z tym biegiem do metra (od nas to niezły kawałek drogi), a później z metra na lekcję (też kawałek). Niestety pogubiliśmy się w szalonym tłumie i najpierw popędziliśmy w całkiem inna stronę. Spóźnieni 15 minut, zasapani i zlani potem pół zajęć uspokajaliśmy tętno i siebie nawzajem. Fernando nawet w którymś momencie spytał się mnie czy muszę mieć minę jak mafiozo czy jednak mogę się rozprężyć.

Prowadzenie, postawa, stawianie kroków na przykładzie jakiejś prostej i eleganckiej sekwencji przydatnej na ciasnych milongach. Mam trochę zamieszania z powodu różnic między tym co na temat praktyki prowadzenia przekazują oddzielnie Vilma i Fernando. Niby zasady takie same ale wyprowadzenie ruchów nieco inne i gdzie indziej główny nacisk na to co ważne. Czy to kolejny dowód na to, że "każdy tańczy swoje tango"?. Gdy pytam o to Fernanda, mówi: "w TYM przypadku" powinno być tak i tak. Czy zatem zasady są relatywne, a może wszystko jest bardziej złożone niż przekaz pierwszych lekcji? Joasia ma sporo zamieszania z powodu niezgodności między wzorami przekazywanymi przez "El Chino", a wzorami przekazywanymi i - co gorsza - sprawdzającymi się w stylu F&V.

Po lekcji łazimy w tłumie uważając żeby nas ktoś nie okradł (naprawdę jest ścisk) i trafiamy na uliczny pokaz tanga. Jako "starzy wyjadacze" (niezależnie od niskiego poziomu osobistych kompetencji) widzimy w tych ulicznych tangowych mistrzach bardziej gimnastyków niż "kultywatorów" tradycji tanga argentyńskiego.

Jest nieznośnie gorąco, duszno, gwarno i śmierdzi spalinami. Siadamy na lody i kawę. Lody są zaskakująco drogie (relatywnie do innych cen) i umiarkowanie smaczne (stanowczo zbyt słodkie). Niesamowite wrażenie sprawia Pani-Ochroniarz pilnująca lodówki z kanapkami i napojami (!).

O 20.30 spotykamy się z A&A na lekcji grupowej u F&V. Znowu kroki, kolejny rodzaj zmiany kierunku w ruchu, ocho, sacady, zmiany w parach... . Trafia mi się elegancka 90. , która z tyłu wygląda jakby była wysportowaną 30. Asia twierdzi, że moja partnerka "nie trzyma się znowu tak dobrze - co prawda figurę ma nienaganną (zwłaszcza, że ma na sobie obcisły spodium) ale jest zniszczona od słońca i w rzeczywistości nie ma więcej niż 80...". Chyba jednak przemawia przez nią babska zawiść.

A&A są zadowoleni i kupują pakiet trzech lekcji indywidualnych i lekcje grupowe. Aldona zauważa, że bez solidnego "basicu" jaki tu jest silnie promowany praktycznie nie ma szans na klasycznych milongach gdzie jest mało miejsca i nie ma obyczaju przepychania się na parkiecie. Dziś czuję, że doświadczenia kilku lekcji sumują się i wszystko razem jakoś mi się składa w całość. Jednocześnie jednak przestaję mieć wątpliwości na temat przyszłości mojego tanga - czeka mnie poważne cofnięcie się jeśli chodzi o swobodę tańca i mozolna praca nad odkrywaniem i rutynizowaniem nowego stylu tańczenia.

Jedziemy do "naszej" pizzerii Romario, gdzie spotykamy się z Wojtkiem. Jemy przy barze bo nie ma żadnych szans na stoliki. Jakaś pizza, zielenina.  Anoud i ja piwo, a reszta białe wino. Joasia bierze rozżarzoną blachę z pizzą. Strasznie parzy się w rękę. W kilka sekund personel podaje lód w woreczku, specjalną maść, wodę utlenioną itd - widać, to codzienność lokalu.

Przebieramy się w domu i około pierwszej w nocy jedziemy na milongę do klubu La Baldosa (Ramon L. Falcon 2750)

z pokazem nuevo w wykonaniu nauczycieli z DNI (Av. Corrientes 2140, www.estudiodnitango.com.ar) - P. Villaraza, D. Frigoli i innych.

Wejście 15 peso od osoby. Dostaliśmy wygodny stolik (choć w drugim rzędzie). Podłoga z kamiennych (a może ceramicznych) płyt. Jak zwykle obsługa do stolika. Duża mocno oświetlona sala. Jest pełno ludzi ale bez wielkiego tłoku. Większość tańczy "salon" w bliskim trzymaniu, a młodzież w bojówkach i t-shirtach "pół nuevo". Arnauld postawił butelkę czerwonego.

Pokazy zaczęły się około 2 w nocy. Przedtem ku naszemu zdumieniu puszczano rock'n rolla i tp. Niemal całość pokazu filmuję. Oczywiście niesamowita sprawność wykonawców ale to właściwie baletowe układy. Mnie to nie chwyta. Uwielbiają szafować niezwykle dynamicznymi kopnięciami do przodu i do tyłu między nogi partnerów, przy czym kopnięcia w tył przelatują milimetry od krocza, "zawijają się" do góry i stopa świszcze obcasem przelatując między łopatkami aż gdzieś koło ucha ... Aż strach pomyśleć, że komuś mogłoby  zbraknąć precyzji... .

Później tańczymy kilka tand między sobą. Wojtek przysypia na siedząco przy stoliku. Zmęczeni wracamy do domu.

janusz

Spring has officially arrived in Buenos Aires! Yesterday was 21st September and while the UK was welcoming in the autumn, we were celebrating the day of the spring. To my delight this meant receiving flowers from 'el porteño', a celebratory impromptu family get together and a great night out at 'La Baldosa' in Flores (a fitting name for a barrio in 'la primavera'). How lovely it is to have a day that officially greets the arrival of flowers, warmer days and longer nights. The Argentines know how to do life.

It was a perfect tango experience for me because my favourite orchestra, 'Los Reyes del Tango' were playing. Why do I love these boys so much? Their four bandoneons conjure a fierce rhythm. Their violinists play melodies that tug at my heart. Their funky style kicks my soul into fresh life. When they strike up I just long to dance. As they played I felt that me and my Argentine became one perfect tango entity: was there anyone else on the dance floor? When eventually, the final notes of the orchestra died and we dragged our bodies back to being separate people, I think I might have staggered slightly. It was as if we were two magnets of incredible force being wrenched apart. He said to me, 'Sentis la energia?' and I could not speak. I had no energy left for words.

Perhaps you would like to hear what we heard last night, and see what we saw? I did not take videos myself but I have found these on You Tube. The first is of 'Los Reyes' playing their opening number, 'Loca', at 'Mina Milonga' in Canning a while ago. They are introduced here by Damian Boggio. The second video is of Noelia Hurtado and Pablo Rodriguez dancing at 'La Baldosa' on a previous occasion, and as last night, they are dancing to 'Los Reyes'. So it's not exactly what I heard and saw last night but it's pretty damn close.

See 'Los Reyes del Tango' perform live in Salon Canning

See Pablo and Noelia dance to Los Reyes at 'La Baldosa'

Now I for one, am very relieved to know officially that spring has turned up in Argentina. The last two weeks have been a delight of rain, cloud and chilly temperatures. I have a word of warning for any of you thinking of jumping countries to start a new life. Time it so that you repeat the right seasons. I did not. I enjoyed winter in the UK, then autumn and winter here and I will be lucky enough to enjoy the British winter all over again when I head back to my native land to see my family in December. Really, I did get this part of my plans a little wrong. But, today as I sipped a coffee in a sun drenched 'Las Cañitas' street, all that seemed a very long way away. Two months of gorgeous weather coming up - pleeeeeeease...

In the beginning it was easy, and I stuck to what I knew: Canning by midnight to a reserved table, followed by a 3.30am quick walk to La Viruta (free from this hour), where it was straightforward to find a seat somewhere given that a lot of people leave after the show. Things got tricky with this perfect plan in July. Big influx of tourists? More Argentines getting out to dance? I don't know exactly why, but it became impossible to reserve a table at Canning. If I phoned as usual at 6pm I was told I had to turn up at 11 and hope. I was always seated by the organisers if I did get there early, but to my horror the place was like a sardine can - packed, with no prospect of a relaxing tanda or two. To add to the Canning chaos, the place has been in the process of an extensive overhaul for months. Areas have been cordoned off with boards, resulting in less space available for tables, the floor around 'la pista' has lacked a decent surface, the heating system has seemed less than functional - at times I was frozen. Over this period the late night transfer to La Viruta a few blocks away, did not bring joy either. It was a struggle to find a seat, and as I have written previously dancing became dangerous with the quantity of dancers on the rise and the quality of the dancing on the slide. It was time to investigate other options.

A few weeks ago Carlos and I headed to 'La Baldosa' at 'Salon El Pial' in Flores. Yes it is 'mas lejo' (further out of town), the taxi costs between 15 and 20 pesos depending on the route taken, but it is worth the trip. We reserve although I suspect there are some free tables if you want to chance it. Why do I like it? I think there  are less tourists here. There are groups of friends and couples enjoying their Friday night out. It is a typical Argentine 'social scene'. The food is great. There is no written menu, but if you ask the waitress what is available you can choose from all the popular staples: steak, pasta, 'flan casero con dulce de leche' and the coffee is good too. Argentine flags hang from the ceiling around the glitter balls and the tango, milonga and vals tandas are made up of an excellent selection of music and interspersed with the occasional swing tanda (the Argentines love to strut their stuff to these, smiling and laughing to every step). There is usually a 'show' of high quality later in the night, and perhaps most important for me, there is space to dance without fear of 'stiletto attacks'. These pictures were taken early so it does get busier than this but not so busy that I can't close my eyes and  

surrender myself to my Argentine and 'la musica'. The Milonga is named 'La Baldosa' (flagstone) after the type of dance floor underfoot. It is raised a step above the surrounding area and made of polished stone. A peculiarity of this floor is that it changes with the weather and in particular the level of humidity. I have noticed that at the start of the night it is smooth for pivoting but later it becomes slightly damp and less easy to dance on. However it is a magnificent 'pista' to view and to use when the conditions are favourable. I kind of like the fact that it seems to live and have changing characteristics. It's a challenge.

I'm not sure how much  the 'cabaceo' is practiced here. Most people are in groups or couples and men don't walk around looking for partners. There don't seem to be areas designated for single dancers. But to go in a group, have dinner and dance among friends would be a great Friday night out. Certainly it is a romantic Milonga for me and my Argentine to enjoy. Next Friday on 21st September 'La Baldosa' will hold its 'Primavera' (Spring) Festivities. 'Los Reyes del Tango' will play live and the 2006 Campeones Metropolitanos Tango Salon, Pablo Roderiguez and Noelia Hurtado will perform. This could be a night not to miss.

The 'Caseron Porteno Tango Map Guide' lists twenty Milongas and Practicas for a Friday night. I know eight of the venues though not necessarily with what they have to offer on a Friday. I actually can't imagine that there will come a day when I am familiar with every venue on every night of the week. It is a good feeling to know that even after six months I have countless discoveries still to make.

Meanwhile last Friday I was drawn back to my old stomping ground, with curiosity getting the better of me. Canning has been painted a slightly alarming shade of yellow or is it salmon(?), and is missing its usual range of interesting art and the music selection of Damian Boggio who is currently on tour in Italy. But there was just about space to dance at 2am when we arrived. Viruta was back to 'just how I like it' at 3.30am: tables available, medialunas to die for and a truly gorgeous range of music. We danced with renewed passion and I couldn't help kissing my Argentine in the dark before the final tangos. It was the first time I had danced till 6am in a while and I have to say it felt amazing. There really is nothing like getting home in daylight and falling into bed with the notes of that last tango still resonating in your soul, and because it is Saturday, with nothing to do until Boca kick off at 6.30 (and this week they won 6-0!).

So next Friday what will I choose? Well I think I'm going mix my favourites of the moment: 'Los Reyes del Tango' at La Baldosa with dinner thrown in, until about 3am, followed by a return to Viruta, because for some reason, despite its crowds, its shabbiness and its slight sleaziness at times, I just can't stay away from those medialunas and final dark tangos in the arms of an Argentine...