(film w lepszej jakości można obejrzeć tutaj zaznaczając z lewej strony 'DivX-hi quality')

Krótki film autorstwa Bartka Nowakowskiego.
Nie zamierzam opisywać fabuły, sami zobaczcie.

Narzędzia, z pomocą których powstał film:
-Autodesk 3D Studio Max (core modeling, lighting and animation)
-Pixelogic Zbrush (displacement and normal map generation)
-Adobe Photoshop (textures and post work)
-Adobe After Effects (post work)
-Adobe Premiere (video editing)
-Adobe Audition (sound editing)
-Propellerhead Reason (music production)

Nagrody, jakie zdobyła animacja:
-ZWYCIĘZCA- 2 ELAN Awards for the Electronic and Animated Arts in "Best Film" and "Ready to Rocket" | Vancouver, Canada
-ZWYCIĘZCA- Grand Prize Winner Electronic Arts Reveal '07 | EA Canada, Burnaby BC
-ZWYCIĘZCA- President's Media Arts Award | Emily Carr Institute of Art and Design, Vancouver BC
-STASH 38 DVD Magazine Feature

Festiwale, na których została pokazana:
-Toronto After Dark Film Festival | Toronto, Canada
-Toronto International Film Festival Student Showcase | Toronto, Canada
-A Night of Horror International Film Festival | Sydney, Australia
-Mauvais Genre' International Film Festival | France
-A Night of Horror Film Festival | Beecroft, Australia
-Barrie Film Festival | Barrie, Ontario
-Emily Carr Media Arts Festival | Vancouver, Canada

www: http://www.bartekn.com/

"Najbardziej psychodeliczny, mroczny i chory polski wideoklip. Bez flaków, bez udziwniania - po prostu sztuka i... chory umysł. Klasyk - do dziś zadziwia. Można bardzo łatwo zmienić sobie nastrój."

Lubię oglądać filmy i rozmawiać o nich. Jakiś czas temu zauważyłem, że mówiąc o filmach często zwracam uwagę na zupełnie inne rzeczy niż typowi recenzenci. Nie lubię streszczać fabuły. Nie lubię określać zdjęć/muzyki/dialogów mianem "dobrych", "złych" i "średnich". Nie lubię przyznawać filmom gwiazdek. Nie interesują mnie plotki ze świata Hollywoodu, sto razy na sekundę zawierane i rozpadające się małżeństwa. Może jest to komuś potrzebne, mi nie jest. Filmy. Lubię zawiesić się na jakimś szczególe i złapać podobny, drugi. Zauważyć coś od dupy strony, że tak powiem, wyjąć z filmu jedną bladą, niebieską kropkę. Bo wiecie, jeśli macie już szczegół to znajdziecie i drugi i trzeci. To tak jak z uczeniem się nieprzekładalnego na twój języka - szukasz powtarzających się form: najpierw pojedynczych dźwięków, dajmy na to głosek, potem zbitek, sylab, zdań, w końcu zaczynasz słyszeć dłuższe formy, całe wypowiedzi.. Zauważasz je i to jest pierwszy krok do zrozumienia języka. Podobnie z filmem - nie zrozumiesz go, jeśli nie widzisz szczegółów. To się bodajże nazywa koło filologiczne. Mogę coś mylić, ale to szkoła interpretacji, w której od szczegółu przechodzisz w ogół, by znowu zejść w szczegół, ogół, itd. Staram się tak interpretować filmy, choć bywa, że wystarczy jedno spojrzenie i wiesz już o co chodzi. Chciałbym to przelać w Filmozofię.

Ja piszę tak, ktoś pisze siak. Kolega Michał, współzałożyciel bloga pisze inaczej, Corina, nasza pracowita redaktorka jeszcze inaczej. Czego możecie się więc spodziewać po Filmozofii? Na pewno ucieczki od klasycznej formy recenzji z oceną pod spodem. Na pewno postaramy się wychwycić z filmu jego klimat i może to co na pozór niezauważalne. Raczej nie zamierzamy gonić za nowościami - odświeżymy sporo starszych, dobrych filmów, ale i o nowszych produkcjach popisać/poczytać będzie okazja. Chociażby fakt, że polskie kino - za sprawą twórców takich jak: Jakimowski, Trzaskalski, Koterski, Gliński, Wojcieszek czy Komasa - po roku 2000 ewidentnie odżywa (zresztą nie tylko polskie, wraca Rosja, Czechy, Europa środkowa) siłą rzeczy przywiedzie nas (mnie przynajmniej) w te nowsze czasy.

Wrócimy też do przeszłości: od Griffitha przez Chaplina, Fritza Langa, Eisensteina, po Bergmana, Felliniego, Hasa czy Kubricka. Dla klasyki znajdzie się miejsce, bo i musi się znaleźć. Jednakowoż subiektywnie będziemy jechać: ja lubię Łozińskiego na przykład, Michał Rybczyńskiego i awangardę, Corina "Wywiad z wampirem" lubi, czy tam inne rzeczy. Staramy się zaprosić do pisania kilka mających coś do powiedzenia osób, jednocześnie zachęcamy naszych czytelników do mailowego kontaktu z nami i aktywnego uczestniczenia w powstawaniu czegoś, mamy nadzieję, wyjątkowego. Zachęcamy do czytania i dzielenia się z nami swoimi wrażeniami z tego co przeczytane, ale przede wszystkim z filmów. Bo o to tu chodzi.

We Are Here: The Pale Blue Dot

Wczoraj w moje ręce wpadła krótkometrażowa animacja z 1982 roku pod tytułem Vincent. Normalnie nawet nie zwróciłbym na nią uwagi, ale w tym przypadku nazwisko reżysera nie pozwoliło mi na tak daleko posuniętą ignorancję. Tim Burton należy do grona moich ulubieńców i staram się obejrzeć wszystko co zostało przez niego stworzone. Kierując się tą zasadą, oczywiście nie mogłem przepuścić okazji i od razu zabrałem się za oglądanie...

Animacja trwa zaledwie sześć minut, ale jestem pewny, że pozostanie w mojej głowie na znacznie dłużej. Burton najbardziej imponuje mi wyobraźnią. Światy które tworzy w swoich filmach są zawsze tajemnicze i przede wszystkim intrygujące. Nie sposób wyrwać się z ich sideł, bo charakteryzują się jakimś specyficznym magnetyzmem, który nie wiedzieć dlaczego tak mocno skupia na sobie uwagę widza. Może to zasługa fantastycznych scenografii, ciekawych postaci, surrealistycznego poczucia humoru, albo wreszcie znakomitej muzyki? Myślę, że maestria Burtona leży przede wszystkim w profesjonalnym połączeniu wyżej wymienionych czynników. Tak czy inaczej zawsze kiedy oglądam: Gnijącą pannę młodą, Charliego i fabrykę czekolady, Dużą rybę, czy którykolwiek z pozostałych filmów Burtona, po prostu zatracam się bez reszty i całkowicie chłonę wszystko co z takim rozmachem serwuje reżyser. Moim zdaniem jest jednym z niewielu filmowców, którzy potrafią nawiązać tak głęboką więź z odbiorcą. Oglądanie Jego dzieł to dla mnie przeżycie niemal mistyczne i z wypiekami na twarzy czekam na kolejne przejawy Jego twórczości.

Jeśli chodzi o Vincenta, to sytuacja jest dość prosta. Jest 7-letnim chłopcem, który pozując na Vincenta Price'a, tworzy w swojej głowie specyficzne, pełne grozy światy i powoli traci kontakt z rzeczywistością. Wszystko co u Burtona najlepsze w niewiele ponad sześć minut... Zobaczcie sami.

Kruk - Edgar Alan Poe
Tłumaczenie: Jolanta Kozak

"Noc już była, północ zgoła; rozmyślałem w pocie czoła
Nad trwożliwą tajemnicą z dawna zapomnianych ksiąg,
Przysypiając niespodzianie, gdy rozległo się pukanie,
Jakby ciche chrobotanie w mój samotny, senny dom.
"Jakiś gość", powiadam sobie, "w mój samotny stuka dom,
Nocny gość - i tylko on".

Ach, dokładnie to pamiętam: zima, grudzień, noc posępna,
Ogień, co dogasał w mękach, słał na ziemie legion zmor.
Nagle zapragnąłem świtu, wiedząc, że już nie wyczytam
Z ksiąg pociechy i dosytu po najmilszej mej Lenore!
Tej, o której aniołowie jedni mówią dziś
- Lenore -Ja już nigdy! Nevermore!

Skrzętny, smętny, jedwabisty szelest zasłon płomienistych
Płoszył, groził, budził jakiś lęk nieznany dotąd mi,
Więc, by serce oszalałe uspokoić, powtarzałem:
"Puka ktoś - a ja zaspałem. Puka ktoś do moich drzwi.
Zagapiłem się, zaspałem, a tu puka ktoś do drzwi!
Nocny gościu - czy to ty?"

Zaraz jednak, czując w duszy nowy przypływ animuszu,
"Panie!", mówię, "czy też - Pani! Wybaczenia udziel mi,
Gdyż jest faktem, że drzemałem i pukania nie słyszałem,
Było bowiem tak nieśmiałe twe pukanie do mych drzwi,
Żem nie wiedział - czy je słyszę, czy to tylko mi się śni
-Otworzyłem. Noc i mgły.

Martwą ciszę wiercąc wzrokiem, nie ruszyłem się ni krokiem,
Tylko drżałem, śniąc na jawie sny o jakich nie śnił nikt.
Ciemność była niewzruszona Cisza była niezgłębiona.
Tylko ciszy szept - "Lenora!" - zjawił się i zaraz znikł.
To mój własny szept - "Lenora!" - echo oddawało mi.
Echo. Ciemno. Nocne mgły.Drzwi zamknąłem.

Stoję w cieniu, z biedną duszą na ramieniu,
Gdy wtem słyszę znów pukanie, donośniejsze niźli wprzód.
"To z pewnością coś na dworze, coś u okna wisi może;
Sprawdzę, co też to być może i wyjaśnię cały cud.
Tylko serce uspokoję i wyjaśnię cały cud:
Wiatr kołacze do mych wrót.

"Szarpię okno - nic! - a potem z wielkim szumem i trzepotem
Kruk postawny wszedł do środka, zwiastun dawnych, świętych dni.
Ni dzień dobry, ni ukłonu, tylko wzleciał bez pardonu,
Jakby był u siebie w domu, nad komnaty mojej drzwi.
Na Pallady siadł popiersiu, które strzegło moich drzwi.
Przyszedł, wzleciał, siadł i tkwi.

Był mój gość ebonitowy tak dostojny i surowy,
Żem uśmiechnął się wbrew sobie i tak mówię, czyniąc skłon:
"Chociaż łeb twój łysy nieco, widać żeś jest nie byle co.
Groźny, górny i złowrogi - skąd przybywasz? Jak cię zwą?
Czy z plutońskich brzegów nocy tu przybywasz? Jak cię zwą?"
"Nevermore!", powiada on.

Zadziwiłem się niezmiernie, że przemawia tak misternie,
Chociaż sensu w jego mowie nadaremnie szukać by,
Bo czyż widział kto nad drzwiami, na popiersiu Pallas pani
Ptaka, który by powiadał wprost, że imię jego brzmi
-Ptaka, czy też inną zgoła bestię, której imię brzmi
"Nigdy więcej?"

Chyba nikt.A kruk sterczał niewzruszenie na Pallady biustu scenie,
Rzekłszy jedno tylko słowo, jakby duszę zawarł w nim.
Ani słowa już nie wznieci, nieruchomym ślipiem świeci,
Aż szepnąłem: "On odleci, rzuci domu mego próg.
Zniknie za dnia jak nadzieje, rzuci mój samotny próg".
"Nevermore!", zakracze Kruk.

Wypowiedział to tak nagle, tak dorzecznie i dosadnie,
Żem aż drgnął, lecz myślę zaraz: "Jedno słowo tylko zna,
Widać jego pan poprzedni, bólem zdjęty, błędny, biedny,
Sforą plag prześladowany, wciąż powtarzał tylko to
-Lotnych plag ścigany sforą mówił w kółko tylko to:
-'Nigdy więcej! Nevermore'

Uśmiechając się wbrew sobie kruczoczarnej tej osobie
Miękki fotel przysunąłem gdzie popiersie, ptak i drzwi
I w poduszki zapadając, wnet zacząłem łączyć w całość
Luźne myśli, pragnąc dociec, co też ów z zaświatów ptak,
Miał na myśli, mówiąc tak.

Tym swe myśli zatrudniłem, lecz nic głośno nie mówiłem
Do ptaszysko, co płomiennym okiem świdrowało mnie.
Snułem racje i dowody, głowę wsparłszy dla wygody
Na obiciu aksamitnym, gdzie blask lampy ślizgał się;
Tam, gdzie ona swojej głowy, gdzie blask lampy ślizga się,
Nie położy już - o nie!

Wtem w powietrzu gęstym, parnym - woń kadzideł niewidzialnych;
Puch kobierca stopą smukłą musnął Seraf, co je niósł.
"Przez anioły, znaki święte, Pan Bóg zsyła ci nepenthes!"-
zawołałem w głos - "Nepenthes, byś zapomniał o Lenore!
Pij, nieszczęsny, pij nepenthes, i zapomnij o Lenore!"
Kruk mi na to: "Nevermore!"

"Mów, Proroku z piekła rodem! Czyś jest bies, czy bestia z dziobem,
Czy Kusiciel, czy kurzawa śle cię tutaj na mój próg-
O! Sterany, lecz nietknięty! - na bezludny ląd zaklęty,
Na ten dom mój grozą zdjęty - mów mi prawdę, błagam, mów:
Czy jest balsam w Gileadzie, abym ją zapomnieć mógł?"
"Nevermore!", zakracze Kruk.

"Mów, Proroku z piekła rodem! Czyś jest bies, czy bestia z dziobem,
Na to niebo wysklepione, gdzie nasz wspólny mieszka Bóg
-Czy w Edenie Żyje ona? I czy wezmę ją w ramiona,
Tę, o której tylko anioł po imieniu mówić mógł?
Moją świętą, jasną, czysta, gdy w Edenu wejdę próg?"
"Nevermore!", zakracze Kruk.

"Gdy tak twardy jest twój upór - precz stąd, diable! precz stąd, kruku!
Wracaj w burzę, skąd przybyłeś i w plutoński nocy brzeg!
Czarne pióro niech, mój panie, nawet tutaj nie zostanie
Na pamiątkę tego kłamstwa, którym uraczyłeś mnie!
Zabierz dziób z mojego serca i Pallady opuść biust!"
"Nevermore!" - Więc nigdy już?

Zamilkł po tej odpowiedzi i wciąż siedzi,
I wciąż siedzi,Na Pallady biuście bladym; nad nim lampy złota kruż.
Szklanym wzrokiem w dal wpatrzony, niczym demon rozmarzony;
Na podłogę cień dziobaty rzuca lampy złota kruż,
Cień, co duszę mą nieszczęsną, jak posępny srogi stróż,
Więzić będzie - zawsze już."

 Ocena: 9/10