Jorge Zeballos Stepankowsky.

"¡Judíos, compatriotas... Vuelvan a Polonia, su país!" Exclama con sinceridad ‘el líder' a una audiencia silente. Si eres judío o conoces la historia del judaísmo polaco te parecerá una afirmación extravagante. Es que el cortometraje Mary Koszmary (pesadilla, en polaco) dirigida por Yael Bartana, una israelí egresada de la Escuela Belzalel, arrebata los sentidos.

El guión es de los polacos Kinga Dunin y Slawomir Sierakowski, quien además personifica al líder. La trama se inicia con los primeros sones del himno nacional de Polonia. De pie sobre el pasto, a contrapicado un hombre joven -‘el líder'- declama la solución para la pesadillas que atacan su nación. En español suena como si se tratara de 'La pesadilla de María' (por extensión Polonia). Está vestido como tecnoburocrata, corbata roja, chaqueta de cuero, lentes. La alocución posee el rigor estético del realismo socialista pero lo que conmueve es la audiencia; se trata de unos invisibles "presentes-ausentes". El líder habla desde el centro de un enorme y vacío estadio, árboles jóvenes y susurrantes que han crecido en las derruidas graderías, parecen mecerse no por el viento sino por sus palabras. El escenario es real. Se trata del hoy abandonado Stadionu Dziesieciolecia de Varsovia, construido en 1954 con los escombros del alzamiento de 1944. Es un complejo y polivalente símbolo del reciente pasado comunista. No hay duda que la secuencia tiene como marco la disputa local sobre que hacer con del patrimonio polaco, siempre entre la demolición y la rehabilitación, el olvido y la anamnesis. El líder exclama:

"Zydzi! Rodaków! Ludzie! Luuuudzie!

Wróc do Polska, do swojego kraju! "

"¡Judíos! ¡Compatriotas! ¡Gente! ¡Geeeente!

¡Volved a Polonia, tu país!".

Simplemente te eriza los pelos. La israelí Bartana propone jugar a una versión diferente de la historia, la fantasía de una historia distinta, la ucronía. Curioso, análogo a la novela ucrónica de Michel Chabón El sindicato de policía Yiddish (2007), la puesta en escena, el discurso son muy realistas, pero las imágenes y las palabras llegan a los oídos como fantasmagoría pura. Las palabras hablan acerca de un nuevo comienzo, de retorno y reconstrucción. Todo se aprecia irreal, incluso patético e imposible. Los gestos del líder son exagerados ¿Una caricatura? Las apelaciones, por ejemplo "Zydzi! Rodacy! Ludzie! Luuudzieee!!!!!" tienen un tono entrañable. La secuencia debería reconciliar pero ¡Oh paradoja!, perturba. La imagen tiene colores extraños ¿Se trata de un cuadro? ¿Acaso un futuro?. La teatralidad y los porfiados hechos nos dicen que la apelación a que "Polaków y Zidów, I bedziemy znowu razem" (vuelvan a estar juntos) para acabar con la pesadilla de María no sólo no es real sino que se trata de una quimera. Y constatar ese hecho es de suyo, terrible.

La milenaria alquimia de lo judío-polaco como innovador radical.

Mary Koszmary (2007, 10'30") es una diégesis sobre lo que podría suceder y no sucedió. La pesadilla de una izquierda que podría ser inocente, pero no lo es; en especial después de la expulsión de los judíos en 1968, los sucesos de Kielce en 1946 o Jedwabne en 1941. El amargo sueño de una nación que podría haber trabajado su trauma en vez de fingir que no existe. Es una critica de polacos y judíos ante un estado del arte que aprecian como nociva situación de uniformidad y falta de ideas. ¿La razón? Para los guionistas, la socióloga Dunin y el actor Sierakowski quien es también editor de la revista "Krytyka Polityczna", Polonia sufre de una exasperante monotonía isocronica a causa de la ausencia del "Otro" leviniano, o más pertinente: la ausencia en las tierras del Vistula del aprendizaje de la alternativa al orden.

María sufre de pesadillas sobre lo que guarda con cuidado y recelo durante el brillante día. Por las noches es enfrentada a la ausencia en Polonia del nonkonformizmu arquetípico, hoy ausente. Sobre esto se refirió en detalle Zygmunt Bauman ya en 1973. En La cultura como praxis desarrolla una idea menos uniforme sobre la noción de cultura, que se debe tanto "A la invención como a la preservación, a la discontinuidad como a la continuidad, a la novedad como a la tradición, a la rutina como a la ruptura de modelos, al seguimiento de las normas como a su superación, a lo único como a lo corriente, al cambio como a la monotonía de la reproducción, a lo inesperado como a lo predecible" (Bauman, 2002:22).

Para la reflexión judía en Chile, esta perspectiva aparece novedosa. Ya no es la minoría la que pide "su boleto de admisión a un mundo exento del estigma de la alteridad" como lo fue la ilusión asimilacionista (Bauman, 2006:145) sino todo lo contrario. En las antípodas de su predecesor (del tipo Wladyslaw Gomulka) el ahora "joven líder" es quien asume la obligación de recuperar el "material absorbido" (asimilado), destruido o expulsado pues ha asumido que es parte de él. Como observa Bauman en Modernidad y Holocausto (1992:68), la falta de la milenaria alquimia de lo judío-polaco (y cualquier Otro) como innovador radical es producto de la tarambana consolidación "que la idea de una alternativa al orden existente no es otro programa, sino el caos y la destrucción".

La pesadilla es común en los cárpatos y Los Andes (Argentina)

Traducir Koszmary al lenguaje latinoamericano no significa sólo una fábula lejana. El ejercicio de Bartana es más que una advertencia luego de un mal sueño, es una experiencia histórica real. A los pies de Los Andes, en Santiago de Chile, el Estadio Nacional (aquí escenas del 12 de marzo de 1990) causa de alegrías deportivas es también causa de pesadillas por la fiebre de homogeneizar lo diferente que consumió al continente. También lo son los dinamitados Hornos de Cal en Lonquén y la derrumbada Villa Grimaldi, en Argentina la ESMA (Escuela Superior de Mecánica de la Armada), el Club Atlético, El Campito, por nombrar algunos (CCD) Centros Clandestinos de Detención. Pasar a la escenografía austral es inevitable luego de ver Mary Koszmary. Se cae en cuenta que la asociación no sólo es pertinente sino coetánea con lo que ocurre en Polonia respecto a la cuestión del pasado reciente y las estrategias de conservación y representación de la memoria.

Cuándo el año 2006 un grupo de jóvenes académicos judeo-argentinos, exasperados ante la ausencia de un marco que diese cuenta de su quehacer y reflexión judía, decidieron formar un grupo de investigación. Coordinados por el sociólogo Adrián Krupnik, se pusieron un nombre: El grupo de Koshmar (pesadilla en ídisch). Así tituló en 1929 Pini Wald, carpintero y periodista, sus recuerdos respecto a los sucesos de 1919 en Buenos Aires, conocido como la Semana Trágica. ¿Qué significan entonces la experiencia del Koshmar porteño y la de su símil polaco? Representa una consonancia no casual por reivindicar en la modernidad, el derecho a rebasar la distinción entre orden y caos, la necesidad de retomar el principio de la subjetivización en un agotado estado nación como explica Laura Schenquer (también miembro de Koshmar), o como escribe Bauman, entre "Anarquía y ley, ciudadanos y homo sacer, pertenencia y exclusión, producto útil (osea, legítimo) y residuos" (Bauman, 2003:33)

La pesadilla es común en los Cárpatos y Los Andes (Chile)

A principios del 2008 la historiadora chilena Valeria Navarro (quien también adhiere al grupo de Koshmar) terminó su investigación sobre el liderazgo comunitario judío en Chile y Argentina durante el tiempo de las dictaduras militares (1973-1989 y 1916-1982 respectivamente). La última parte de la investigación indaga sobre las políticas de reparación desde las propias comunidades judías respecto a la reciente fractura de la memoria judía. De sus resultados se puede encadenar la "cuestión judía" en Chile y Argentina con la aproximación de Yael Bartana. Ambos tratan del problema, sobre el cual muchas personas son bien conscientes pero no atreven hacerlo comparecer como es la ausencia de una narrativa judía y no judía que incorpore al extrañado conforme a códigos actuales. En el mismo sentido la socióloga mexicana Deborah Roitman, hoy asentada en Chile, también ha escudriñado en las presencias y ausencias en los modos de identificación judía joven en América Latina.

Roitman y Navarro como antes el profesor Hernán Rodríguez Fisse, podrían coincidir fácilmente con la historiadora Krystyna Kersten (1931-2008) cuándo a propósito de las relaciones judeo-polacas en la postguerra ella escribió acerca de "una escasez de la lengua y aparato conceptual para historiar". Reconocimiento análogo al que realiza Roman Zimand (1926-1992) cuándo explicaba que "No tenemos un lenguaje sobre el que poder hablar de los problemas polaco-judíos". Más aún, "Se nos dice que no hay antisemitismo en Polonia y que jamás lo hubo; que acusar a los polacos de antisemitismo es obra de círculos hostiles a los polacos" (Michnik, 1993:62).

En ese sentido, en el corazón del proyecto polaco Koszmary, aparece la búsqueda de nuevos formatos para nominar lo que fluye como un mal sueño. Es también designio del bonaerense grupo de Koshmar y del varsoviano "REDakcja" (Redacción), espacio fundado el 2006 como extensión física la trimestral revista Krytyka Polityczna, como lugar que sirva como un foro de debate, presentaciones de arte, sociales y proyectos políticos. Para el caso de Chile la situación de "no tener nombre para nombrar" es aún más elocuente en su precariedad y orfandad. En el otoño del 2007 un pequeño grupo de jóvenes intelectuales judeo-chilenos, inspirados en la experiencia Koshmar-Argentina se dieron cita en el capitalino Parque de las Esculturas a orillas río Mapocho. La intención declarada era sistematizar sus reflexiones sobre la contemporaneidad judía de forma análoga a sus pares trasandinos. ¿El resultado? No pudieron consensuar siquiera un nombre para el grupo. Los chilenos cayeron en cuenta que no poseían una "palabra clave", un concepto, una idea (que decir de "un lenguaje") que diese cuenta de su vivencia.

La anécdota anterior explicita la realidad de la kehilá chilena. Una comunidad que se afana y desvive por conjurar la asimilación pero sin apostar a la memoria local sobre su propio pasado inmediato. Para los chilenos y en particular los judío chilenos la amnesia institucionalizada podría ser su pesadilla. Pero ellos siquiera saben que están soñando. La imposibilidad o ignorancia crasa para reconocer cual es la pesadilla judeo-chilena, tal vez: "Se trate de una referencia al hecho que es imposible formular una visión coherente de la forma deseada de las relaciones con los fantasmas y los hijos asesinados" como dice una reseña de Mary Koszmary. Al parecer, en Santiago como en Varsovia "El discurso formal se usa normalmente para la presentación una visión positiva como una efectiva máscara". El resultado no puede ser halagüeño, como en el discurso de Sławomir Sierakowski en el estadio en ruinas "El debate sobre el pasado polaco es una reclamación absurda, llena de buena voluntad, pero condenada al fracaso". (Lysak, 2008)

La pregunta de Yael Bartana es pertinente para el judaísmo chileno y para el latinoamericano ¿Qué significa el grito de "el líder" llena de candidez ‘Polonia carece de tres millones de judíos'? ¿Se trata de una broma? ¿Una analogía? ¿Una comedia? ¿Se trata de un incentivo significativo para que los judíos regresen a Polonia? La invocación se hace a quienes ya no viven y también a los vivos que viven su vivencia en otros estados como el austral Chile. Extraña invocación, los que ya no viven no regresarán y los que viven, tienen su estado. La pregunta sigue abierta, ¿A quien interpela Sierakowski cuándo grita "¡Volved a Polonia, a su-nuestro país!"

Bibliografía

Bauman, Zygmunt. Modernidad y Holocausto. Ed. Fundación Kwartalnika Masada, 1992.

Bauman, Zygmunt. La cultura como praxis. Ed. Paidós, 2002.

Bauman, Zygmunt, Wasted Lives: Modernity and Its Outcasts 2003.

Bauman, Zygmunt. Modernidad y ambivalencia, Anthropos, 2006.

Lysak, Thomas. Thomas Lysak. "Apel w niefortunnych dekoracjach - o Marach koszmarach Yael Bartany" En, Obieg, revista del Centro de Arte Contemporáneo Castillo Ujazdowski. http://www.obieg.pl/cal2007/08021302.php

Michnik, Adam, La Segunda Revolución, Ed. Siglo XXI 1993.

Bojarska, Katarzyna. "I znów Polskę a nie wiosnę zobaczę" [Y de nuevo, Polonia no verá la primavera] En, Krytyka Polityczna. http://www.krytykapolityczna.pl/Poznan/KP-na-Zamku-Mary-Koszmary-z-udzialem-Grossa/menu-id-118.html

Ficha Técnica

Directora - Yael Bartana

Texto - Slawek Sierakowski y Kinga Dunin

Performance - Slawek Sierakowski

Productor - Naama Pyritz

Director de fotografía - Itai Neeman

Editores - Yael Bartana, Anat Solomon, Daniel Meir

Diseño de sonido - Daniel Meir

Apoyado por - Annet Gelink Gallery, Amsterdam y Fondo de Videoarte y Cine Experimental, Tel Aviv

Producido por - Hermes, París y Galería Fundación Foksal, Varsovia.

Krytyka Polityczna

ul. Chmielna 26 lok. 19, PL 00-020 Warsaw

tel. (+48 22) 828 11 66, e-mail: redakcja@krytykapolityczna.pl

Website: www.krytykapolityczna.pl

Equipo: Sławomir Sierakowski (presidente), Maciej Gdula, Dorota Głażewska (directora financiera), Piotr Marecki, Agata Szczęśniak.

[googlevideo=http://video.google.pl/videoplay?docid=5453061430615988934]

Link bezpośredni: http://video.google.pl/videoplay?docid=5453061430615988934

Dowiesz się, jak wygląda w dzisiejszych czasach produkcja żywności.

Jak powstaje to, co codziennie ze smakiem wkładasz do ust.

Oglądnij ten film i prześlij linka do tej strony wszystkim swoim znajomym, na których Ci zależy.

Wojciech

Jak zaczęliśmy pisać, niektórzy się przesiedli do innych ławek. Zapytałam nauczyciela fizyki z liceum, czy też mogę, bo mi niewygodnie, ale się nie zgodził. W złości napisałam na swoim arkuszu, że jest ch.em (nauczyciel). Kiedy przechodził i patrzył, to zasłoniłam napis ręką i pomyślałam, że nie ma prawa ani czytać, ani komentować mojej matury. Jednak przeczytał i bez słowa wziął gąbkę i zmazał co napisałam - teraz było kredą na ławce.

Jedno zadanie było dla wszystkich, a dwa następne się losowało. Czytałam to pierwsze, było ciekawe, jak zagadka. Ale w klasie był taki hałas, że nie mogłam się skupić. Poza maturzystami i nauczycielami były też inne osoby. Najpierw prosiłam o ciszę, a potem krzyczałam, bo nie mogłam robić zadań. Zobaczyłam, że została tylko 1/3 czasu, a ja nic nie napisałam, więc się rozpłakałam. Nikogo to nie ruszyło, więc sie wściekłam. Wstałam i zaczęłam krzyczeć, że nie mają prawa, że każdy powinien siedzieć w ławce sam, że w klasie nie powinno być innych osób, poza piszącymi i pilnującymi.

Przez drzwi, które pojawiły się w miejscu tablicy przeszłam do pokoju gościnnego w moim domu, gdzie było już ciemno i szukałam telefonu mamy, żeby do kogoś zadzwonić i przerwać egzamin. Pisalibyśmy go wtedy drugi raz, w czerwcu. Uświadomiłam sobie jednak, że nie znam niczyjego numeru, poza tym, mają pewnie wyłączone komórki. Wyjęłam więc i włączyłam własną, następnie zadzwoniłam na tą mamy. Telefon zadzwonił. Po chwili, nadal wściekła i ze łzami w oczach, szłam szybko na autobus.

Obudziłam się i poczułam ulgę, że to tylko sen był.

Najgorszy koszmar tego lata

Zabić kuczmana

Inwazja szerszeni

Orchis (AK)

Chciałem pojechać do mojej kuzynki. No właściwie to nie chciałem, ale mimo to jechałem. Razem z mamą, Olą i Grzesiem. Pędziliśmy samochodem przez pola i lasy, jak to zwykle bywa po drodze do Manieczek (będących swego czasu siedzibą i własnością Józefa Wybickiego). Z naprzeciwka nic nie jechało, po naszej stronie jezdni w sumie też nic poza nami, ale to całkiem dobrze, bo jechaliśmy lewym pasem ruchu, co nawet w tym śnie było zakazane. Nagle wpadliśmy w portal przestrzenny, gdzie trzysta kilometrów zmienia się w pięćdziesiąt metrów. I tak - w miejscu, w którym normalnie było tylko łyse pole, pojawił się stary młyn z wiatrakiem, cały czarny zgniły, spróchniały, nadjedzony przez szkodniki i skrzywdzony wieloma kataklizmami, przypominający stracha na wróble, pojawiły się wysokie białe elektrownie wiatrowe, również w postaci wiatraków, tylko, że wyglądające na całkowicie nowe, natomiast całe polne siano zmieniło się w łąkę holenderskich tulipanów, takich, które według niektórych, byłyby niezłą ozdobą leju po bombie, której celem miałoby być starcie Poznania z powierzchni ziemi. To, co się jednak nie zmieniło to dwa kawałki lasu, jeden przy drodze, a drugi za polem pokrytym wiatrakami oraz stare chaty i spichlerze, które były bliskim rodzeństwem zniszczonego młyna bez jednej łopaty wiatraka.

Nagle stało się coś jeszcze dziwniejszego. Z naszego samochodu wybiegła dziewczyna, której wcześniej w nim nie było, i pobiegła w stronę pola, lecz zamiast pędzić przez tulipany, zatrzymała się w przydrożnym rowie, który, jak po chwili zauważyłem, wypełniony był ropą naftową, nic dziwnego więc, że kiedy stanęła pośrodku rzeczki nafty, zniknęła w płomieniach, po tym jak doszło do jej samospalenia, takiego jakie miało miejsce w „Roku diabła”. Strumień ropy stanął w dzikich płomieniach. Wszystko działo się jak w zwolnionym tempie.

**********

Weszliśmy do kina – Ola, Radziu oraz ja. Bilety zostały przez mnie zamówione już wcześniej, żebyśmy mogli w spokoju wejść i nie martwić się o miejsca, tak że kiedy podeszliśmy do kasy, miły ekspedient podał nam zarezerwowane bilety, na których postawił czerwone pieczątki z moim imieniem i nazwiskiem. Jeśli chodzi o wystrój kina, to czułem się w nim trochę tak, jakbym ciągle przeżywał déjà vu, jakby Matrix wciąż mieszał w naszym świecie. Ale jakoś mnie to całkiem nie obchodziło, bo po co mam się zastanawiać nad budynkiem. W końcu po co ja tu przyszedłem – do kina, czy na film? No więc kiedy odeszliśmy od kasy, wziąłem Olę oraz Radzia za ręce i po sprawdzeniu naszych biletów przez zmęczonego życiem biletera wkroczyliśmy na salę kinową. Film już się rozpoczął. Znaleźliśmy swoje miejsca w ostatnim rzędzie na brzegu po lewej (jeśli patrzyło się od strony ekranu) lub po prawej stronie (jeśli patrzyło się w stronę ekranu), ale tutaj spotkała nas niemiła niespodzianka. Ktoś nasze miejsca już zajmował. No więc podszedłem i powiedziałem, że to nasze miejsca i żeby się wynosili (oczywiście grzecznym i uniżonym tonem), ale pan zajmujący mój fotel stwierdził, że ich miejsca też są zajęte i, że mogę tamtych wyrzucić, to wtedy zamienimy się miejscami. Na co ja rzuciłem mu prosto w twarz, że mnie to nie obchodzi gdzie on będzie siedzieć, bo ja razem ze znajomymi chcemy już oglądać „Piłę V” (która już właściwie jakiś czas leciała – zaczęła się pokazaniem żywego człowieka przypominającego zwęglone zwłoki, który był przykuty łańcuchami do wysokiego krzesła), a on mi odrzuca, że NIE. No to zagadałem do biletera, który stał metr ode mnie i mu mówię co i jak. Poprosił mnie o bilet i zaraz kiedy mu go wręczyłem, wydarł się na mnie, że co ja sobie myślę, że to oszustwo drukować bilety, że mam ciekawy program, który wypisuje na wydrukach moje imię i nazwisko. I krzyknął na mnie, żebym się wynosił. No to to już mnie całkowicie zdenerwowało. Jak to? Przecież sam mi podbijał bilet i sam mi go wręczał. No wkurwiłem się po prostu. Chwyciłem najbliższy fotel i rozwaliłem go o ścianę, potem następny, który razem w popcornem i napojem (pewnie Coca-Colą) rzuciłem w salę, ale jakby nikt tego nie zauważył. Oglądali film, na którym jakiś nastolatek się śmiał z dowcipu. Usiadłem na chwilę na oparciu fotela, Radziu zajął swoje miejsce, bo akurat było wolne, Ola poszła do toalety damskiej z różową hipopotamicą na drzwiach. No, ale kiedy tylko wróciła z toalety, wziąłem ją i zaprowadziłem na dół. Chciałem wyjść z tego kina, ale Ola zatrzymała mnie, pokazując wolne miejsca w pierwszym rzędzie. No, skoro chciała zostać to się zgodziłem, choć wciąż byłem zdenerwowany i tylko co jakiś czas zerkałem na ekran. Przez większość czasu przyglądałem się kobietom, w tym jednej czarnoskórej w żółtym płaszczu. Cały czas o czymś rozmawiały stojąc przede mną. Mówiły coś o przepowiedni, proroku, samochodach bestiach, zmutowanych dziewczynach, grzybach i miejscu w ministerstwie. Nie bardzo rozumiałem o co im chodzi. Co jednak działo się na ekranie? Otóż po chwili pomyślałem, ze to jakaś parodia Piły, bo pojawiła się Fiona (ta ze „Shreka”) w ramce z serduszek, potem ta kukiełka Pana Piły na rowerku, później jakaś scena, której nie widziałem, ale po której cała sala zaczęła buczeć a kilka osób zwymiotowało. Dużo zaczęło się też podnosić z krzeseł i wychodzić, a kiedy odwróciłem wzrok pokazany był tylko zakrwawiony skalpel na szaroczarnym tle. Ostatnie co pamiętam to narodziny dziewczynki, która później wyszła ze studni i podeszła do rowu wypełnionego naftą – spaliła się, a cała kałuża roby stanęła w płomieniach. Wszystko działo się w zwolnionym tempie.

**********

Uciekałam i uciekałam, mijając grupę kobiet, którą widziałam wtedy w kinie (choć wiedziałam, że mnie wtedy w kinie nie było), które znów o czymś rozmawiały, ale kiedy tylko przebiegałam kolo nich, rzuciły się na mnie i złapały. Już myślałam, ze jest po mnie, ale one stwierdziły, ze chcą mi pomóc, abym nie rzucała się w oczy, bo one chcą przejąć jej stanowisko transportu w ministerstwie i otworzyć z powrotem wszystkie fabryki samochodów w tym mieście. Prowadziły mnie ulicą, pokazują, że wszystko zostało zniszczone, opuszczone, a cała wina spoczywa na tym filmie oraz na tym, że fabryki samochodowe nie działają. Prowadziły mnie tak i opowiadały, opowiadały i prowadziły. Spytałam się dlaczego oni chcą mnie zabić, a one nie. Na co murzynka (prawdopodobnie szefowa) odpowiedziała mi, że to wina tego, że spłodziłam mutanta, bo uprawiałam seks sama ze sobą. Moja córka była potworem, podobnym do ghula chorującego na haryypotterową groszopryszczkę. W końcu doszłyśmy do granicy lasu, na pole na którym stały elektrownie wiatrowe i szczerzący się ubytkami młyn, kiedy jakieś monstrum rzuciło się na kobiety. Poznałam w tym potworze moją córkę, chwyciłam ją za rękę i pobiegłam w stronę rowu wypełnionego jakimś gęstym czarnym płynem (choć sama nie wiedziałam po co), gdzie nagle poczułam ciepło i zobaczyłam pasek ognia odchodzący od nas, po czym uświadomiłam sobie, że to my jesteśmy tym ogniem i tak długo jak znajdziemy coś palnego możemy się przemieszczać w tym samym tempie co pożar lasu. Poczułam się jakby wszystko działo się w zwolnionym tempie.

Rymoplastykon feat. Mona - Obudź mnie

Masz chyba najpoczytniejszego bloga na polskim wordpressie? Codziennie czyta Cię niemal pięć tysięcy osób. O takim wyniku większość blogerów może tylko pomarzyć.
Tak, to chyba prawda, że spośród polskich użytkowników wordpressa mam najpoczytniejszego bloga. Mój blog istnieje dopiero trzy miesiące. W tym czasie odwiedziło go ponad dwieście pięćdziesiąt tysięcy osób. Mam nawet trochę stałych czytelniczek i czytelników. Kilkoro z nich czasami komentuje moje wpisy, ale większość tylko czyta.

Co zrobić, żeby mieć tak popularnego bloga?
Zaczynałem od dwóch wejść pierwszego dnia. Pewnie jak wszyscy tutaj miałem tak, że na początku tego, co tutaj pisałem, właściwie nikt tego nie czytał. Potem z tych kilku wejść dziennie zrobiło się kilkadziesiąt, potem kilkaset i w grudniu czyli po miesiącu pisania było już kilka tysięcy. Sam byłem zdziwiony tym, że tak wiele osób interesuje to, co mam do powiedzenia. Teraz chyba już przyjmuję to jako naturalny stan rzeczy. Jakiś czas temu mój stryjek dał mi pewną radę – rób to, co cię interesuje. Resztą nie zawracaj sobie głowy. A co może interesować szesnastolatka? Dziewczyny. Gdybym prowadził bloga o problemach filozoficznych dziewiętnastowiecznych filozofów byłoby to całkowicie nienaturalne i zapewne sam uznałbym siebie za kompletnego dewianta. Szesnastolatek nie może być normalny interesując się takimi sprawami. Jest poza tym wówczas niewiarygodny. Bo jakim autorytetem może być szesnastoletni filozof-historyk. Sądzę, że większość moich czytelniczek i czytelników wyczuwa instynktownie, że moje wpisy są jednak autentyczne. Wynikają z prawdziwych przeżyć i z mojego własnego doświadczenia.

No, to może powiedz coś o tej prawdziwości zdarzeń…
Kilka osób zarzucało mi już, że to co tutaj wypisuje nie może być prawdziwe. Ktoś mi to nawet próbował udowodnić. To prawda, że czasami zmieniam nieco szczegóły zdarzeń, trochę je filtruję i próbuje robić z każdego wpisu samoistną historię, którą da się przeczytać w oderwaniu od reszty. Wszystkie imiona, którymi posługuję się na moim blogu są zresztą wymyślone. Tylko jedna osoba występująca tutaj ma autentyczne imię, takie jakie nosi w realu, ale nie powiem która. Trochę jest w tym dbałości o moją anonimowość, a trochę też muszę zadbać o anonimowość moich znajomych. Większość z nich nie wie, że o nich piszę. Tylko moi dwaj przyjaciele – Kuba i Paweł – są poinformowani o istnieniu tego bloga. Paweł nawet przez pewien czas coś tutaj dopisywał. Głównie podczas mojej nieobecności i mam nadzieję, że tutaj jeszcze wróci.

Nie krępuje cię opisywanie takich intymnych zdarzeń z twojego życia?
Właśnie dlatego między innymi chcę pozostać anonimowy. Publiczne pisanie o tym, że przespałem się z jakąś dziewczyną jest w polskim społeczeństwie na pewno traktowane z oczekiwaniem na sensację. Chociaż bardzie wstydliwe byłoby pewnie pisanie dla mnie o tym, co o niektórych myślę. Na pewno nie będę też zamieszczał żadnych prywatnych zdjęć, choć zapewne miałbym co zamieszczać. Trochę interesuję się fotografią i robię sporo zdjęć. Szczególnie ostatnio. Nic w tym nie ma profesjonalnego, bo moja cyfrówka to zwyczajny fotopstryk, który ma co najwyżej opcję włącz lampę – wyłącz lampę. Ale mi to wystarcza. Fotografię traktuję jako narzędzie, a nie jako sztukę. Z dobrym sprzętem obecnie każdy może przy odrobinie wysiłku robić świetne zdjęcia nie różniące się od prac znanych fotografów. Podobno któryś z tzw. wielkich mistrzów fotografii powiedział, że każdy człowiek robiąc zdjęcia na chrzcinach i weselach raz w życiu robi zdjęcie, jakiego on nigdy nie będzie w stanie zaaranżować.

Uciekasz od tematu.
No, to już wracam… Nigdy nie miałem kłopotu z mówieniem (a tym bardziej z pisaniem) o sobie. Może mam ekshibicjonistyczną, ekstrawertyczną naturę. Pewnie, że niektóre sprawy i wydarzenia z mojego życia zachowuję wyłącznie dla siebie. Ale nigdzie nie zadeklarowałem się, że będę pisał o wszystkim. Czasami też nie chce mi się o czymś pisać i też o tym nie piszę. Lenistwo to jedna z moich najważniejszych wad. Lubię pisać o dziewczynach, to najbardziej inspirujący temat i najbardziej interesujący. Dziewięćdziesiąt procent wielkiej sztuki mówi o tym, że ktoś kogoś kocha, albo się z tym kimś kocha. Pozostałe dziesięć jest niewarta uwagi…

A jaki jest twój ideał kobiety? Masz w ogóle jakiś?
Tak, jak każdy. Lubię dziewczyny, które są po prostu dziewczęce. Większość dziewczyn jest naturalnie ładna, a co najmniej polowa jest piękna. Zupełnie nie rozumiem kompleksów dziewcząt na temat swojego wyglądu. Najczęściej problemem jest to, że nie są wstanie podkreślić swoich atutów i skupiają się na ukrywaniu błędów natury. I kończy się to tym, że widać tylko te błędy, bo cały czas dziewczyna stara się na przykład zasłonić pieprzyk na czole jakąś grzywką, cały czas sprawdza, czy te włosy nadal tam są czy może rozwiał je wiatr… I tylko przyciągają do tego miejsca uwagę. Moja rada do wszystkich dziewczyn: skupcie się na tym co w sobie lubicie, podkreślcie to, a potem zapomnijcie, że istnieje cokolwiek poza tym. Męski wzrok podąża za kobiecymi dłońmi, a jeżeli wasze dłonie nieustannie będą sprawdzały czy nie widać defektów, to na pewno wskażą chłopakowi, którym jesteście zainteresowane, co chcecie ukryć.

A może ty jesteś po prostu mało wybredny, jeżeli chodzi o dziewczyny…
W wieku szesnastu lat trudno być wybrednym jeżeli w organizmie ma się szalejące hormony. Sama Matka Natura to tak urządziła, że będąc nastolatkiem nieustannie myśli się tylko o tym, jak tu zaciągnąć jakąś koleżankę do łóżka. Zresztą dziewczyny myślą podobnie o chłopakach więc ma się ułatwioną sprawę. Ale są trzy kategorie dziewczyn, które już na wstępie mnie odstręczają. Pierwsza grupa to palaczki. Nie cierpię dziewczyn, które palą papierosy; jest to obrzydliwe, wieśniackie i koszmarne. Raz w życiu całowałem się z dziewczyną, która pali i już więcej nie chcę tego powtarzać. Druga grupa to właścicielki tatuaży i kolczyków. Wygląda to okropnie i kojarzy mi się z długoletnim wyrokiem w ciężkim więzieniu. Jeżeli kolczyki to tylko w uszach i właśnie kolczyki a nie klipsy czy jakiś inny substytut. Maleńkie błyszczące kolczyki w dziewczęcych uszach są bardzo seksowne i pociągające. Gdzie indziej – to dla mnie obrzydlistwo. Trzecia grupa to dziewczyny, które robią wszystko by nie wyglądać jak dziewczyna. Ciężkie buty, workowate spodnie, o trzy numery za duże bluzy z kapturem, albo ćwiekowane kurtki… totalne nieporozumienie. Dziewczyna powinna wyglądać jak dziewczyna. Sukienka, spódniczka, jak spodnie to też w kobiecym kroju podkreślającym krągłości, seksowna, elegancka, ponętna…

Z tego co mówisz wynika, że bardziej zwracasz uwagę na strój i zachowanie niż na samą urodę dziewczyny.
Bo szesnastolatka prawie zawsze sama z siebie jest ponętna. Taka natura.

Po co właściwie piszesz bloga skoro chcesz i tak pozostać anonimowy?
Mówiłem już, że to objaw mojego ekshibicjonizmu?... A na poważne, to chyba taka forma dogadania się ze sobą. Nie z innymi, ale ze sobą. Wydaje się nam, że wszystko mamy już dobrze przemyślane i zaplanowane, ale kiedy przychodzi nam o tym powiedzieć mamy z tym trudność, albo odkrywamy, ze to co do tej pory myśleliśmy jest jakieś całkowicie oderwane od rzeczywistości. Dopiero, kiedy o tym się komuś opowie, albo opisze to, co się myśli – sprawa zaczyna jasna. Tylko zwerbalizowane poglądy mają dla mnie rację bytu. Jeżeli nie potrafię przekazać swoich myśli innym to są one bezwartościowe, bo to co nie ma nazwy dla nas nie istnieje. A opisanie czegoś i nazwane to pierwszy krok do opanowania sytuacji. Może to pisanie bloga to jakaś forma psychoanalizy dla ubogich. Klasycznym medialnym stereotypem psychoanalityka jest starszy łysawy pan, który kładzie swoich pacjentów na leżance i każe im opowiadać o sobie, a potem inkasuje za to 300 dolarów z godzinę. Ja mam wszystko teraz całkowicie za darmo. Z tą różnicą, że codziennie ponad cztery tysiące psychoanalityków zbiera się u mnie na konsylium. Takiej opieki psychologicznej jak ja nie ma nawet Britney Spears…

Nie chcesz chyba powiedzieć, że pisanie bloga jest chorobą psychiczną?
Pisanie bloga chorobą może nie, ale zaburzeniem psychicznym jest na pewno. To nie jest normalne, że mówi się o swoich intymnych przeżyciach tysiącom ludzi. Podobno większość ludzi ma taki dyżurny nocny koszmar, że stają nago przed dużą grupą ludzi. Ja nigdy tego nie miałem. W ogóle nie mam koszmarów nocnych, nie boję się ciemności… Pisanie bloga to coś w rodzaju takiego pokazania się nago i pomachania ludziom – zobaczcie jaki jestem. Większość ludzi w takiej sytuacji zapadłaby się pod ziemię ze wstydu. Ale oni nie piszą blogów. Albo piszą o polityce albo hodowli szczurów w mieszkaniu. Mnie to nie kręci.

Masz bardzo sprecyzowane poglądy polityczne.
Tak, to prawda. Nie wiem skąd właściwie mi się to wzięło. Moi rodzice ani obie babcie właściwie nie interesują się polityką. Tyle tylko, że chodzą na wybory. Ale to już chyba w Polsce i tak dużo, bo większość Polaków nawet głosować nie chodzi. Jak byłem mały to z moimi kolegami z ulicy bawiliśmy się w partyzantów, konspirację… w wieku dziesięciu lat zostałem dowódcą dwudziestoosobowego oddziału partyzantów złożonego z moich kolegów i trzech koleżanek. Kilkadziesiąt metrów od mojego domu zaczynał się las i to był nasz las w którym gromiliśmy Niemców i Rosjan. Wysadzaliśmy pociągi, odbijaliśmy zakładników, podkładaliśmy bomby… takie chłopięce zabawy. Potem trzeba nas było opatrywać i tym zajmowały się nasze koleżanki-sanitraiuszki.

To już wtedy zaczęły się twoje doświadczenia z płcią przeciwną?
Każdy dzieciak chyba zaczyna do zabaw w doktora. Ja nie byłem pod tym względem inny i jakiś wyjątkowy. Widuję się zresztą z tymi dziewczynami, z jedną chodziłem nawet do tej samej klasy w gimnazjum, ale nic z tego więcej nie wynikło. To były dziecięce zabawy w poznawanie świata i siebie. Ale bardzo dobrze ten czas wspominam.

Ale zabawa w wojnę w dzieciństwie chyba nie powoduje, że ma się potem jakieś określone poglądy polityczne?
Sama zabawa pewnie nie. Ale w międzyczasie dowiedziałem się, że w tym lesie mój pradziadek właśnie podczas II wojny światowej robił dokładnie to samo w co my się bawiliśmy. Uczestniczył w czymś, co potem historycy nazwali podlaską bitwą o szyny i między innymi dzięki niemu Niemcy mieli strasznie utrudnione dostarczanie zaopatrzenia na front wschodni. Po prostu zawsze na odcinku pomiędzy Siedlcami a Brześciem w którymś miejscu tory kolejowe były albo wysadzone, albo rozkręcone, albo zatarasowane. Do dziś na polach wzdłuż torów można znaleźć przerdzewiałe łuski po pociskach z wysadzonych transportów broni. Gdzieś w tym czasie dowiedziałem się, że inny mój pradziadek został zamordowany przez Rosjan w katyńskim lesie tylko dlatego, że był polskim żołnierzem, jego brat został zamęczony w Treblince przez Niemców. Od tamtego czasu narasta we mnie atawistyczne przekonanie, że cokolwiek by się nie działo zarówno Rosjan jak i Niemców należy uważać za wrogów. A każdego Polaka, który z nimi współpracuje jako kolaboranta i sprzedawczyka.

To mocne słowa.
Bo wszystko, co dotyczy poważnych spraw powinno być stanowcze i jednoznaczne. Żadnego rozmemłania, dzielenia włosa na czworo. Dlatego właśnie moje przekonania polityczne są tak zdeklarowane. Stałem się prawicowcem dlatego, że Rosjanie i Niemcy byli lewicowcami. Rosjanie reprezentowali socjalizm ludowy, a Niemcy socjalizm narodowy. Dopiero kilka lat później do tej mojej deklaratywnej prawicowości doszła podbudowa intelektualna. Po prostu wiem, że każda lewicowa władza tylko okrada obywateli i daje jej złudzenia.

Lewica to złodzieje?
A jak nazwać podatki w wysokości 70 albo 80 procent tego co człowiek wypracował. Tak mamy w Polsce. Nawet biblia mówi, że dziesięcina (czyli 10 procent tego, co się zarabia) to podatek już i tak wysoki. A co państwo nam daje za ten haracz? Opiekę medyczną w której 3 lata trzeba czekać na wizytę u okulisty, szkoły rodem z dziewiętnastego wieku, sądy, które wypuszczają bandytów na wolność, a może policję która czai się w krzakach z radarem zamiast zamykać bandziorów…

Nie lubisz szkoły i swoich nauczycieli? Zawsze kiedy o nich piszesz mówisz o nich per nauczycielstwo?
A jak można lubić ludzi, którzy tylko czekają na to, że państwo da i podwyżkę i zmniejszy i tak już żenujący zakres obowiązków? Jedna z moich nauczycielek regularnie czytuje pismo Wróżka, wszyscy głosują na postkomunistów, regularnie spóźniają się na lekcje po piętnaście minut, nie starają się ich nawet porządnie prowadzić…

Narzekasz, że nauczyciele spóźniają się na lekcję?
To tylko obrazuje ich podejście do obowiązków jako pracowników szkoły. Może i jako uczeń się cieszę, że się raz czy drugi spóźnili, ale to tylko jako uczeń. Jako obywatel muszę po prostu stwierdzić, że ukradli oni mój czas i czas moich koleżanek i kolegów, okradli naszych rodziców z pieniędzy zapłaconych jako podatek, bo na pewno potem żadna z nauczycielek nie poszła do dyrektorki i nie powiedziała. Spóźniłam się na lekcję. Proszę potrącić mi za te piętnaście minut z poborów.

Nikt przecież by tak nie zrobił…
Nikt w prywatnej firmie by się nie spóźnił, bo za trzecim czy czwartym razem wyleciałby z pracy na bruk. A nauczycielstwo spóźnia się całkowicie bezkarnie i domaga się za to podwyżek. Uważam to za skandaliczne i dlatego trudno mi jest patrzeć ciepło na jakikolwiek element ciała pedagogicznego w moim liceum. Bo dziwnym trafem właśnie takie lewicujące i lewicowe nauczycielstwo wypuszczało jednak na świat bardzo prawicowo nastawioną młodzież. Może to odbywało się na zasadzie przekory i młodzieńczego buntu, ale to młodzi ludzie w mojej szkole byli elementem liberalnym i konserwatywnym, a nauczycielstwo zawsze czerwonym komunistycznym betonem. W latach pięćdziesiątych w mojej szkole zawiązała się patriotyczna organizacja piętnasto- i szesnastoletnich chłopaków i dziewczyn, która postanowiła idealistycznie porwać się z motyka na słońce i zwalczać komunistów. Kilkoro z nich chciało nawet wysadzić pociąg wiozący radzieckich dyplomatów i generałów. Zostali aresztowani i wywiezieni do więzienia na lubelskim zamku. Do tego samego więzienia, który był wówczas częścią niemieckiego obozu koncentracyjnego Treblinka i gdzie Niemcy zamordowali mojego pradziadka. Dostali kilkuletnie wyroki. Ale o tym dowiedziałem się od mojej babci, a nie od nauczycielstwa w liceum.

Gdybyś mógł to na kogo byś dziś zagłosował? Na SLD chyba nie?
Większości członków SLD należy się trybunał stanu za zdradę… Bardzo szanuję braci Kaczyńskich i nie wątpię w ich patriotyzm. Kiedyś gdzieś przeczytałem, że o ile większość polskich polityków wolałaby zostać dyplomatami Francji, Rosji, Niemiec albo Wielkiej Brytanii i tylko dlatego są polskimi politykami, bo nie mogą być francuskimi, rosyjskimi, niemieckimi czy brytyjskimi to bracia Kaczyńscy są polskimi politykami, bo to właśnie jest dla nich całkowicie satysfakcjonujące. Bardzo podziwiam ich patriotyzm, ale na pewno nie zagłosowałbym na nich ze względu na ich poglądy gospodarcze. Ich program Polski solidarnej jest programem Polski socjalnej, która sprawi, że Polska coraz bardziej będzie się pogrążała w lewicowej utopii, a gospodarka grzęzła w marazmie. Pod tym względem program partii Donalda Tuska jest nieco lepszy, ale to też nie jest mój ideał. Bo jak na razie Tusk więcej mówi niż robi. Dla mnie jest on człowiekiem całkowicie niewiarygodnym jako polityk. Tusk skupia się tylko na tym, żeby go wszyscy kochali, a niewiele robi dla Polski. Wolałbym, żeby zamiast redagował Fakt albo gra w piłkę zajął się konkretną pracą: spełnił obietnice wyborcze obniżenia podatków, zaczął prywatyzować koleje i górnictwo, zliberalizował przepisy…

Zagłosowałbyś więc na PO?
Nie. Nie zagłosowałbym. Dlatego, że w PO nie ma nikogo, kogo mógłbym nazwać polskim patriotą.

O SLD wolę nie pytać?
No, tak… O postkomunistach nie chcę nawet myśleć.

To może któraś z mniejszych partii? PSL, Samoobrona, Liga Polskich Rodzin? Demokraci?
PSL to parta ludzi, którzy nie mają jakichkolwiek poglądów, ale bardzo chcieliby rządzić. I zrobią wszystko żeby dostać kilka stołków. Samoobrona to populiści i ekspozytura SLD. Na LPR mógłbym się zastanowić, bo akurat patriotów tam nie brakuje, ale znów, podobnie jak w PiS, ich poglądy na gospodarkę to czerwony bełkot, który proponuje prosta drogę do Trzeciego Świata. O Demokratach mogę tylko powiedzieć tyle, że nie wiedziałem, że oni jeszcze istnieją… Chyba tylko w umyśle Adama Michnika.

Jakie są twoje plany na przyszłość?
A jakie może mieć plany szesnastolatek? Na razie chcę przetrwać liceum i zrobić maturę. Mówię przetrwać, bo straciłem już nadzieję, że się w tej szkole czegokolwiek nauczę. Potem pewnie pójdę na jakieś studia. Ale kompletnie jeszcze nie wiem na jakie. Mam jeszcze dwa i pół roku na podjęcie decyzji.

A kim byś chciał być w przyszłości? Z dziesięć albo dwadzieścia lat?
To raczej mało zależy od mojego chcenia czy niechcenia. Mój ojciec jest rolnikiem, albo jak się teraz ładnie to nazywa – producentem rolnym. I ja jako jedynak odziedziczę jego gospodarstwo.

Nie szkoda ci zmarnować swój talent do pisania i zostać rolnikiem?
Nie sądzę, żebym miał jakiś wybitny talent do pisania. Poza tym wejście Polski do Unii sprawiło, że chłopi teraz mnóstwo czasu poświęcają na pisanie. Wnioski, deklaracje, kwity, tona papieru… Każdy rolnik został teraz nawet kartografem z przymusu i raz na rok musi dla Unii narysować mapę swoich włości. Także od pisania się nie uwolnię…

Myślałeś już może o wydaniu swojego bloga jako książki?
Nie pierwsza się mnie o to pytasz… Nie, nie myślałem. Na razie nikt mi tego nie zaproponował. I raczej pewnie nie zaproponuje. Na pewno sporo jeszcze przede mną w tej kwestii. Na męską wersję Doroty Masłowskiej jakoś się chyba nie kwalifikuję. Nie umiem posługiwać się takim bełkotem stylistycznym jak ona. Piszę za prostym językiem bez ozdobników i zawijasów i nie sądzę, żeby mogło to zainteresować jakieś wydawnictwo, a teraz jest trend do pisania jak najbardziej koślawo i bełkotliwie. Nad tym cmokają wszyscy znawcy literatury.

Ale przecież codziennie tyle osób chce cię czytać?
No, to będą mogli mnie czytać na ekranie komputera. Albo wydrukować sobie kilka stron na domowej drukarce, choć osobiście myślę, że to zbytek zachodu.

Chciałam cię jeszcze zapytać o Andżelikę? Jak ona się czuję?
Teraz jest już nieźle. Mój przyjaciel Kuba o nią dba tak, że tylko pozazdrościć. Czasami nawet mam ochotę wpaść pod samochód… nie, żartuję… sam nie chcę i nikomu tego nie życzę. Andżelikę czeka najbliższy miesiąc w szpitalu, a potem dość długa rehabilitacja. A potem jeszcze dłuższy i boleśniejszy proces wyzwalania się spod wpływu rodziców.

Kila słów na zakończenie do fanów?
Nie, na razie nie mam jeszcze fanów i pewnie nigdy nie będę miał. A czytelniczkom i czytelnikom mojego bloga chciałbym podziękować za codzienne wizyty. Nabijajcie statystki. To miłe tak na nie patrzeć. A w ogóle to częściej komentujcie to co piszę… I zapraszam serdecznie na http://MojeLiceum.wordpress.com/...

Chwila mistycznego seksu- unosimy się w dziwnej przestrzeni, wypisz, wymaluj jak w filmie '300' podczas ekstazy kapłanki. Koniec- wydaje mi się, że się budzę, ale to nadal jest sen.

Leżę w pokoju na ziemi, nie czuję ciała- wydaje mi się, że jestem pająkiem z połamanymi nogami, który leży bezwładnie na lodzie. Nagle jakby ktoś wbił coś w środek mojego brzucha i zaczął obracać jak wiatraczek. To nie jest normalne kręcenie- tylko szybkie, nieprzewidywalne snapy, dokładnie jakby powycinać kawałki filmu i skleić resztę.
Zaczynam mieć świadomość, że to sen, ale nie mogę się obudzić.
Słyszę mojego kilkuletniego kuzyna (przecież ze mną nie mieszka), mama coś do niego mówi. Woła mnie, żebym przyszedł, krzyczę, że nie mogę, ale ona nie reaguje. Dałbym teraz wszystko, żeby weszła do pokoju.

Budzę się, ciężko oddycham.
Ostatnio za często miewam koszmary.

drzewo..

podarowane w prezencie

syn...

od sąsiada