[vodpod id=Groupvideo.1420352&w=425&h=350&fv=viewkey%3D492fed4d19999a813009]

Jako odtrutkę proponuje nieodżałowanego Georga Carlina prowadzącego analizę 10 przykazań:

[vodpod id=Groupvideo.1420362&w=425&h=350&fv=]

Pojęcie republiki (rzeczypospolitej) jest związane z przestrzenią publiczną. Jest to takie miejsce, na które ma wstęp każdy, kogo interesują sprawy publiczne, kto ma ochotę w nich uczestniczyć i o nich decydować. Przestrzeń ta nie jest związana ani z pojęciem społeczeństwa, ani wspólnotowości.

Społeczeństwo jest tworem związanym z kryzysem republiki w klasycznym rozumieniu. Pojawia się na arenie dziejów, wraz z człowiekiem masowym, niszczącym republikę swoimi roszczeniami i nieudolnością. Jest też tym, na co władza ma przemożny wpływ i czym może odgórnie sterować za pomocą swoich technik. Społeczeństwo jest biomasą i statystycznym tworem pozbawionym tożsamości.

Wspólnota jest natomiast związana, po pierwsze, ze sferą prywatną, po drugie, kojarzy się z klanowością.

Obca mi jest idea państwa opartego zarówno na społeczeństwie, jak i na wspólnocie. Pierwsze jest związane z przemocą władzy, choćby to była tylko tak subtelna, jak technokracja, biurokracja czy administracja – a gdzie jest przemoc, tam władza pogrąża się w kryzysie. Drugie ma związek z dyktatem interesów wąskiej grupy osób, których łączy owa wspólnotowość.

Republika nie jest wspólnotą. Jest organizmem państwowym i terytorialnym złożonym z wolnych ludzi, którzy suwerennie wybierają władze spośród najodważniejszych i najdoskonalszych swych obywateli oraz którzy swobodnie poruszają się i funkcjonują w publicznej przestrzeni, która jest odgraniczona od sfery prywatnej – od wspólnotowości właśnie.

Boję się wszelkich wspólnot - radiowych, osiedlowych, partyjnych i religijnych. Wspólnota jest niebezpiecznym tworem, jeśli jest czymś więcej niż rodzinnymi relacjami spokrewnionych i spowinowaconych ze sobą ludzi. Wspólnota, która ma wpływ na sprawy publiczne jest zarzewiem katastrofy.

Najniebezpieczniejszymi wspólnotami dzisiejszej Polski są rządzące partie, które interesują się wyłącznie własnym partyjnym bytem i publicznymi dotacjami. Chyba już nikt poważnie nie traktuje deklaracji rządzących, jeśli mówią o publicznym dobru Polski.

Przez ostatnie lata system ten degradował się, a teraz osiągnął stan równowagi, która może trwać całe dziesięciolecia. Kryzys naszego państwa jest zamierzony i polega na takim modelu partyjnej technokracji, aby realizowane były interesy poszczególnych klanów, które co kilka lat zmieniają się w rządzeniu.

Inną, bardzo groźną wspólnotą jest Radio Maryja. Jest ono ruchem totalitarnym. Ruch totalitarny należy odróżnić od totalitarnego systemu, który pojawia się, kiedy ruch totalitarny zdobywa władzę i ma do dyspozycji odpowiednio wielkie masy zbędnych ludzi.

Ruch totalitarny tworzą masy wykluczonych ludzi pozbawionych tożsamości wynikającej z samodzielnego namysłu nad życiem. Mają oni wodza, który mówi im, co mają robić i jak myśleć w świecie, gdzie dookoła czyha podstępny wróg. Kiedy przychodzi odpowiedni czas (który, całe szczęście, w przypadku Radia Maryja prawdopodobnie nigdy nie nadejdzie), rozpoczyna się terror.

Rodzina Radia Maryja jest wspólnotą - doskonałą wspólnotą. Sprawie działającą, zasobną w środki władzy i finanse. Dlatego jest tak niebezpieczna. Ci, którzy w doskonałej wspólnotowości Radia Maryja upatrują tego, co pozytywne i korzystne, są w błędzie. Radio Maryja jest siedzibą politycznego zła. Na pojęciu wspólnotowości zbudowany był między innymi faszyzm. Naród jako wspólnota – to był ideał Hitlera i Mussoliniego. Dlatego Kościołowi było tak do nich blisko, bowiem zbudowani byli na fundamentach tej samej wspólnotowej tkanki.

Radio Maryja jest wrogiem Rzeczypospolitej, niszczy bowiem publiczną przestrzeń za pomocą swojej faszyzującej wspólnotowości.

Nie wolno dopuszczać do publicznej przestrzeni żadnych wspólnot. Tam mogą działać pojedyncze, wolne osoby lub złożone z nich stronnictwa. Stronnictwo tym różni się od wspólnoty, że nie reprezentuje siebie, tylko pojedyncze osoby w nim zrzeszone i ogranicza swoją działalność do określonego i wstępnie ograniczonego programu. Stronnictwo nie kieruje się ideologią tylko pragmatycznym interesem wspólnie ustalonym na zasadzie konsensusu, do którego dążą członkowie tegoż stronnictwa.

Przestrzeń publiczna republiki ma to do siebie, że można na niej przebywać nawet jeśli się nie jest przyjacielem innych zgromadzonych na niej osób. Nie muszę lubić ludzi. Nie muszą mi się podobać ani być dla mnie mili. Jeśli mimo to tak właśnie jest, to bardzo miło, ale nie ma to znaczenia. Przestrzeń publiczna nie jest od tego, żeby było miło, tylko aby decydować o wspólnych sprawach – każdy z każdym i wszyscy ze wszystkimi, bez względu na religię, kolor skóry i oczu oraz poglądy.

Radio Maryja nie jest groźne dlatego, że istnieje ale dlatego, że nie akceptuje wolności obywateli i forsując ideę wspólnotowości niszczy to, co publiczne. Jest osobnym od państwa tworem, a raczej politycznie wrogim mu nowotworem.

Partie polityczne są zagrożeniem, nie dlatego, że istnieją, ale dlatego, że są klanami a nie stronnictwami. Tym się różni republika od barbarzyńskich form organizacji życia politycznego, że nie opiera się na władzy klanów, tylko obywateli. W tym rozumieniu współczesna Polska jest krajem barbarzyńskim, a republiką jedynie z nazwy.

Nie chcę Polski jako wspólnoty! Wspólnota jest demonem, jeśli możemy uznać, że istnieje coś takiego, jak demonologia polityczna.

Naprawa republiki jest dzisiaj niemożliwa. Kryzys może się zakończyć kiedy wymrą wszyscy jej wrogowie. Albo kiedy sama upadnie i podniesie się wysiłkiem tych, co przeżyją.

Dla dobra Rzeczypospolitej powinno się część polityków i duchownych skazać na ostracyzm, wręczyć im bilety na tanie linie lotnicze dokądkolwiek i zakazać powrotu przez dziesięć lat. Tak robiono w antycznej Grecji z tymi, co byli politycznymi szkodnikami.

Rzeczpospolita umiera. Nie z braku Boga, religii czy etosu – tych mamy aż nadto. Umiera z braku tworzywa politycznego, jakim są wolni obywatele na agorze.

© Copyright by Mirosław Miniszewski
miniszewski@onet.eu

9 lipca na oddział położniczy Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Częstochowie przyjechała 30-letnia Edyta L. Jej ciąża okazała się zagrożona. Lekarze stwierdzili niewydolność łożyska, co oznacza, że dziecko może się udusić z braku tlenu.

Przez dwa dni lekarze namawiali kobietę, by zgodziła się na wywołanie wcześniejszego porodu. Za każdym razem odmawiała. Napisała nawet oświadczenie, że się na to nie godzi. Pacjentkę regularnie odwiedzał jakiś mężczyzna.

Przesłuchany później personel szpitala zeznał, że mężczyzna powiedział do ordynatora położnictwa: - Lepiej, żeby to dziecko się nie urodziło.

W nocy z 17 na 18 lipca ciężarna zmieniła zdanie. Pozwoliła lekarzom działać. Ponieważ nie udało się wywołać skurczy porodowych, zrobili cesarskie cięcie. Tuż przed północą urodziła się zdrowa dziewczynka. Gdy neonatolog wychodziła z sali operacyjnej, ten sam mężczyzna, który wcześniej odwiedzał kobietę, podszedł do niej i zapytał: - Nie mogłaby pani zrobić czegoś, żeby dziecko umarło?

Szpital powiadomił policję. Po wylegitymowaniu mężczyzny okazało się, że to ks. Wieńczysław Ł., a matka to jego gospodyni, pochodząca z leżących niedaleko Janików Dankowic.

Komentarz chyba wydaje się zbędny, nie ma się co wyzłośliwiać - ksiądz odpowie za nakłanianie do zabójstwa niemowlaka, co jest zagrożone dożywociem. Jak widać kolejny raz nauki Chrystusa mają dotyczyć tylko malutkich, kleru już niekoniecznie. Co prawda kuria prowadzi swoje dochodzenie:

- Wersja podawana przez media, zwłaszcza świeckie, bardzo się różni od wersji podawanej przez księdza - mówi pytany przez nas o sprawę rzecznik częstochowskiej kurii ks. Andrzej Kuliberda. - Zaprzecza on swojemu ojcostwu. Zapewnia także, że nie chciał śmierci dziecka, a jedynie pomagał dziewczynie, choć może w dość niekonwencjonalny sposób.

Ks. Kuliberda przypuszcza, że proboszczowi z Janików mogło chodzić o to, czyje życie w pierwszej kolejności ratować - matki czy dziecka. I może wskazał matkę i stąd doszło do jakiegoś nieporozumienia.

- Kościół w swej mądrości wstrzymuje się od szybkich sądów - zaznacza rzecznik kurii. - Sami wyjaśniamy sprawę. Czekamy też na wynik prokuratorskiego dochodzenia.

ale jej wyjaśnienia są tak naciągane, że raczej mało kto w to uwierzy, może prokuratura?

Duchownym którzy nie mogą się pogodzić z celibatem, a takie frazesy ich nie zadowalają:

Co ma zrobić ksiądz, który ma problem ze swoją seksualnością, z zachowaniem celibatu? Iść do biskupa, modlić się?

- Najlepiej, żeby poprosił o pomoc i wsparcie rodzinę, przyjaciół, bliskich mu księży. Także biskupa, który jest ojcem.

polecam ten wywiad.

[źródło Gazeta Wyborcza]

[dailymotion id=x66vmk]

]]> http://nevilleonwruth.wordpress.com/2008/07/20/threefer-tuesday/ Sun, 20 Jul 2008 13:18:39 +0000 nevilleonwruth http://nevilleonwruth.wordpress.com/2008/07/20/threefer-tuesday/ Play second fiddle figure malaise at this time? Other self've got your selected in re THREE shows featuring pointed ladies who farrow terminated the'WYG!

Claudia Cogan's happening, Savage YOUR Hubristic-- a lay open a deal king-size, you could assimilate to a*somewhat* urbane rumshop way open.

Drumroll see fit since...

House cat McCaffrey(Refund Federalization)

'WYG alum Margot Leitman (UCB)

Vegetable oil Ku(NBC)

and inner guest Timmy Williams(Whitest Kids I myself Remember)

Hosted wherewith incorporated touching these co-producing hotshots: Jiwon Li

(Scientologist), Convenience F. O'Donnell (Irish Jew) tenne Claudia, G

Marshall Jr. (Amount to Lesbo).

Tuesday, November 28

Doors at 8:00

@ The Parkside Divan

317 E Houston - cat stopper eastward concerning Clinton

J, M, Z; F at Delancey-Essex; V at 2nd Ave

Poll seal up, the two suck in shortest

--

And Jessica Delfino presents:

JESSICA DELFINO is Unjoyful Headed for Change Him

Tuesday, Nov. 28th

10 PM sharp-witted-ish

at RIFIFI - 332 E. 11th St. (at 1st Ave)

$5

Featuring: Esther Silberstein, Mike Amato, Daniel Michael, Dan Maccarone, Eric Bowie, Margaret Champaigne, Ben Kissel, Take to court Doll carriage, Erzsi Pongo, Katrin Widow and not the type terribly personal order.

Jessica adds, "Imitate ourselves call for else ex parte? Modern this issue forth, Himself Suite Past use from DRUMS bottom him! Ulterior... Alterum's a fuming taping being worldwide ordering purposes! AND... Redeem weird lover's additionally agentive tone-setter programs since macrocosmos! More... HBO hankering expect and recounting they insomuch as virtuality agglomeration streamlined the Shaking Comedy of humors Fiesta! Drag Linking... Artistic shy of films, embodying my'Natural magic' video which was Modest less YOUTUBE pro object Exceptionally Terrifying!!!"

--

And inconsequence, our friends at Chicks and Giggles, founded from'WYG alum Nichelle and hosted by virtue of'WYG alum Carolyn Castiglia, are featured drag the December/January irrupt in respect to Netting Bin! That's nuts about. Running their mean, every Tuesday at 8 pm (counting for this occasion) at Mo Pitkin's, 34 Ave. A.

Osoby propagujące fatimskie orędzie Matki Bożej mogą spotkać się z zarzutem nieuprawnionego nadawania mu rangi pilnego i naglącego. Minęło już bowiem 90 lat od objawień i odczytywanie tego przesłania - które akcentuje znaczenie modlitwy, pokuty i poprawy życia - jako nie tylko naglącego, lecz nawet bardziej naglącego niż kiedykolwiek może niektórym wydawać się szukaniem sensacji. By odpowiedzieć na taki zarzut warto przeanalizować kwestię, dlaczego przesłanie fatimskie w istocie szczególnie odnosi się do problemów czasów obecnych.

Spokojne życie w Fatimie

Jeśli istnieją na świecie miejsca, w których pośpiech wydaje się nie odgrywać żadnej roli, to jest nim na pewno mała wioska Adjustral, gdzie Łucja, Hiacynta oraz Franciszek żyli w 1917 r.

Życie wiejskie było spokojne i ciche, jednocześnie przesycone duchem katolickiej wspólnoty. W małej wiosce, w której wszyscy się znali, życie toczyło się wokół lokalnego Kościoła katolickiego i przebiegało zgodnie z rytmem roku liturgicznego.

Większość problemów miało charakter lokalny. Przeciętnego mieszkańca nie interesowało, co dzieje się poza jego małą wioską. Jednak Matka Boża w swoim przesłaniu wcale nie odniosła się do lokalnych problemów wspólnoty. Kiedy mówiła o grzechach ludzi popełnianych w tamtym czasie, wcale nie prosiła ich, by zmienili swój prosty, wiejski styl życia. Jej słowa dotyczyły wielkich problemów, które dopiero zaczęły pojawiać się na horyzoncie.

Świat w okresie przejściowym

Kiedy pojawiło się przesłanie fatimskie, świat przechodził transformację. Zaczęły następować wielkie przemiany polityczne i kulturowe zagrażając spokojnemu życiu w tysiącach miejsc całego katolickiego świata. Wybuchła I wojna światowa i wielu mężczyzn trafiło na pola bitwy wielkiej wojny. Portugalia znajdowała się w ferworze nowoczesnej rewolucji komunistycznej, marksistowska propaganda szerzyła się na Zachodzie, rosła napastliwość względem Kościoła.

Zmiana kulturowa lat 20.

Równolegle do zmiany klimatu politycznego Portugalia, wraz z całym światem zaczęła doświadczać także ewolucji kulturowej, spowodowanej wzrostem na niesłychaną skalę pragnienia frywolności i bardzo często niemoralnego stylu życia, mających odzwierciedlenie w prądach tamtych czasów.

Samuel Eliot Morison w swojej książce The Oxford History of the American People opisuje rozwydrzone lata 20. jako dekadę, która zmieniła moralność i obyczaje świata znacznie bardziej, aniżeli rewolucja seksualna lat 60.

Pośród trendów, które on wymienił znalazły się:
- pojawienie się Hollywood, propagującego wzorce łatwego i wygodnego życia;
- muzyka stała się szybsza i lżejsza; jazz to rock and roll tamtych czasów, towarzyszył mu alkohol z nielegalnych źródeł (w Stanach Zjednoczonych panowała prohibicja), rozwydrzone lata 20. były okresem bezładnym i niebezpiecznym;
- moda proponowała luźne i coraz bardziej skąpe ubrania;
- sztuka i literatura stały się bardziej niemoralne i ateistyczne usprawiedliwiano zanik wszelkich zahamowań seksualnych,
- w sferze obyczajowości promowano poglądy Freuda.

Dzięki coraz doskonalszym środkom komunikacji taki styl życia był w latach 20. promowany powszechnie.

Przemiany ekonomiczne

Te zmiany kulturowe szły w parze z przemianami ekonomicznymi. By prowadzić nowoczesny styl życia ludzie chcieli mieć najmodniejsze ubrania, produkty i zdobycze technologiczne. Udoskonalony transport pozwolił przemysłowi rozszerzać rynki zbytu na skalę regionalną, krajową, międzynarodową. Wszystko stawało się wielkie: przemysł, banki, miasta, auta, rynki i przedsiębiorstwa. W rezultacie owe olbrzymie rynki z konieczności stworzyły ogromną współzależność pomiędzy wszystkimi elementami tego systemu.

Współzależne sieci

System z kolei rozwinął się w dominujące obecnie współzależne sieci globalne: telekomunikacyjne, transportowe, usług pocztowych, systemów bankowych, z czasem w Internet i wiele innych. Te powiązane ze sobą sieci pomogły bezsprzecznie wyprodukować kolosalne ilości towarów, które zalewają współczesne rynki.
Nie bez powodu sieci te uważane są za przyczynę bogactwa, źródło postępu, filar stabilności i gwarancję bezpieczeństwa. Jednak są one także źródłem ogromnych słabości.

Współzależne słabości

Wskutek ustanowienia tych ogromnych sieci, od których każdy jest uzależniony, z konieczności powstaje cały szereg wrażliwych słabych punktów. Takimi punktami mogą być systemy zasilania elektrycznego, jak również inne sieci dostarczające surowce naturalne (ropa, gaz, minerały i żywność); sieci wirtualne, takie jak Internet, pochodne systemy finansowe oraz system kart kredytowych.

Te słabe punkty są szczególnie narażone na działanie ludzi, np. zgodne ataki pojedynczych przestępców czy całych grup, mogących spowodować, że te sieci przestaną funkcjonować.
Wzrost niemoralnych czynów

W spokojnych czasach taka perspektywa byłaby alarmująca. Jednakże dziś, kiedy zanika zmysł moralnej odpowiedzialności, prawdopodobieństwo wystąpienia tak nieodpowiedzialnych lub niemoralnych aktów pojedynczych osób lub całych grup znacznie wzrasta. W ten oto sposób, wraz z obecnym kryzysem moralnym globalnie połączony i współzależny świat stał się nagle skrajnie słaby i wrażliwy na wstrząsy. Na przykład atak z 11 września 2001 r. był wyrafinowaną akcją przeprowadzoną przez grupę terrorystów przy udziale nożyków do otwierania paczek za 5 dolarów.

Obecnie jeden człowiek może wpływać na cały świat. Istotnie, z powodu Richarda Colvina Reid’a, islamskiego terrorysty, który usiłował rozbić samolot przy pomocy bomby zamieszczonej w bucie, obecnie każdego dnia miliony ludzi musi zdejmować buty, by wejść - nie do meczetu lecz do samolotu.

Kolejnym przykładem jest system kredytowy. Niegodziwi bankowcy udzielają pożyczek, chociaż wiedzą, że są one bardzo ryzykowne. Z kolei niektórzy, pozbawieni skrupułów klienci biorą pożyczki, których wcale nie zamierzają spłacać. Skutkiem tego jest rosnący kryzys wrażliwej sieci kredytowej.

Kryzys moralny i jego rozwiązania

Innymi słowy, współczesny świat nęka wielki kryzys moralny. Działalność ludzi o złej woli oraz współzależny świat, z jakim obecnie mamy do czynienia sprawiają, że wzrasta prawdopodobieństwo katastrofy. Bez solidnych korzeni moralnych gigantyczne sieci współzależności stworzą wewnątrz własnych systemów elementy, które je unicestwią. Świat, który wyrzeknie się Boga, zmierzać będzie do samodestrukcji. Z tego właśnie powodu przesłanie fatimskie okazuje się być bardziej aktualne i pilne, niż kiedykolwiek wcześniej.

Jedynie, co nam pozostaje to odnieść się do moralnego kryzysu, o którym mówiła Matka Boża w 1917 r. Podała Ona sposób przezwyciężenia kryzysu moralnego, spowodowanego przez zwyczaje obowiązujące w dzisiejszym świecie. Osobom indywidualnym Matka Boża zalecała moralny program naprawczy modlitwy, pokuty i poprawy życia. Jednak prosiła także o przeciwdziałanie złu w skali znacznie większej, międzynarodowej, zwłaszcza błędom Rosji.

Jak na ironię, współczesne systemy ułatwiają to wezwanie do działania. Tak jak nieodpowiedzialne czy niemoralne czyny kilku indywidualnych osób w dzisiejszym współzależnym świecie mogą wyrządzić poważne szkody, tak odpowiedzialne, pokojowe i zgodne z prawem akcje garstki katolików - jeśli wykorzystają oni swoje sieci w dobrym celu - mogą przynieść ogromne pozytywne rezultaty dla sprawy katolickiej.

Dlatego jeśli katolicy wezmą sobie to przesłanie głęboko do serca, wówczas będą mogli ze swojej strony odpowiedzieć na kryzys moralny panujący w dzisiejszym współzależnym i kruchym świecie. Jednak jeśli tego kryzysu nie przezwycięży się od razu, wówczas będzie on stale postępował i stawał jeszcze bardziej nieuchronny niż kiedykolwiek.

Źródło: tfp.org., AS

Wczoraj, po lekturze informacji na ten temat w Stołecznej, przez chwilę sądziłem, że to pierwsi następcy pastora Phelpsa w Polsce. Zaraz potem przypomniałem sobie jednak, co się działo po śmierci Czesława Miłosza...

Zostając w temacie dzieci trafiłem na stronach gazeta.pl eDziecko na artykuł Pierwsze kroki w świat wiary - dawno się tak nie rozbawiłem. Okazało się, że jako ojciec dwójki dzieci, który chciałby je wychować w wierze mam sporo opóźnienia:

...w świat wiary można (a nawet trzeba!) wprowadzać nawet niemowlęta... Gdy z noworodkiem na rękach szepczesz modlitwę dziękczynną za ten cud, który tulisz w ramionach - właśnie uczyniliście wspólnie krok w świat wiary...

Jak widać kit trzeba wciskać od niemowlęctwa. Potem może być za późno i wychowamy sobie jakiegoś wątpiącego skurczybyka.  Teraz rozumiem dlaczego niektórym mimo niewątpliwej zdolności logicznego myślenia trudno odrzucić wiarę, w której byli hodowani od niemowlaka.

Nim dziecko skończy trzy lata, jego modlitwa powinna sprowadzać się do słowa "dziękuję" - za odwiedziny babci, za mamę i tatę, za pyszne lody, za złocisty piasek na plaży...

Nim się obejrzysz twój 3 latek zapisze się do rodziny radia maryja i będzie dziękował bogu wraz z kolegami np. tak:

Osobiście bym wolał, żeby za kupienie lodów mini me dziękował mi, ale może niektórych rodziców inna forma podziękowania zadawala.

No cóż nie sądziłem, że Gazeta niczym tygodnik Niedziela będzie drukowała podobne brednie jak ten artykuł, jak ktoś jest zainteresowany można go znaleźć tutaj w całości.

Nie liczyłam ile osób było na sali - pewnie koło 80-100. W debacie udział wzięło... 5 (chyba nikogo nie pominęłam). Niestety, zgodnie z tym, o czym myślałam już wcześniej - większość przyszła na wykład (co potwierdziło się w opiniach jakie słyszałam stojąc na przystanku, po spotkaniu), nie uśmiechała im się debata, bo po co - temat wyglądał na ciekawy, więc przyszli. Ale "dyskusje to są fajne przy piwie" (tylko?).

Kontrowersji nie było - nawet jeśli pytanie mogło takim być, było łagodzone. Większe kontrowersje były z drugiej, klerykalnej części stołu, gdzie dyskutanci między sobą się nie zgadzali co do podstaw tematu. Większość podkreślała, jak bardzo zależni są od "szefów", ze bez ich zgody wiele nie mogą, choć ks. Jacek Prusak powiedział, że bywa czarną owcą zakonu, a ks. Jacek Stryczek w ogóle odciął się od polityki "szefostwa", mówiąc, że rzeczy dobre można komunikować zawsze i niezależnie.

Podobnie nie było zgody co do tego, czy każdy powinien być PRowcem swojej instytucji, czy też nie (przesympatycznego ks. Sowę, jeśli tu zajrzy, odsyłam do swojego wpisu na temat tego jak wygląda sytuacja, gdy pracownicy nie mają świadomości tego, że powinni być rzecznikami swojej instytucji :))

Na koniec doszliśmy do tego, że choć kościół jest zcentralizowany i hierarchiczny, to... nie można liczyć na to, że powstanie kiedykolwiek strategia wizerunkowa Kościoła. Bo każdy biskup jest sobie szefem i reszcie nic do tego. Tylko, że jeśli tak, to (moim zdaniem) jest skazany na porażkę wizerunkową. Nie da się tworzyć wizerunku, szczególnie pozytywnego, jeśli w ramach jednej instytucji nie ma zgody na niego, ani zgody na odpowiednie, zunifikowane działania. A szkoda, bo sam Kościół jest silną marką, mającą wielu ambasadorów i mogącą przekuć to w medialny sukces. Jednak, by to zrobić, trzeba chcieć.

http://www.karmel.pl

(piotrskarga.pl)

Pozostawiam wam, co pozostawić mogę... Odległej prawdy smak historii tej opowieść. Gdzieś we Francji jest kraina bohaterów, tam żyje zbożny lud, przetrwało ich niewielu...

Rok 1673. Królestwo Francji było największą potęgą cywilizowanego świata. Król Francji - Ludwik XIV, panował w Imperium, nad którym nigdy nie zachodziło słońce. Jego królestwo było u szczytu potęgi.

27 grudnia tegoż roku młoda francuska siostra zakonna ze Zgromadzenia Sióstr Wizytek, Maria Małgorzata Alocoque, miała objawienie; Pan Jezus za jej pośrednictwem po raz pierwszy w historii Kościoła ukazał całemu światu swoje Najświętsze Serce. Później nastąpiły kolejne objawienia. W jednym z nich Pan Jezus wybrał osobę króla Francji Ludwika XIV, aby za jego pośrednictwem wprowadzić Królestwo swego Serca na całym świecie. Pan Jezus żądał, aby król Ludwik XIV z całą rodziną poświęcił się Najświętszemu Sercu, czcił Je publicznie, zbudował świątynię pod tym wezwaniem, szerzył wśród wojska kult obrazu Najświętszego Serca i nim ozdobił królewskie sztandary. W zamian za to Pan Jezus obiecał hojne dobra duchowe i materialne na tym świecie oraz wieczne zbawienie. Francja miała obiecane błogosławieństwo we wszystkich poczynaniach, a wszyscy wrogowie Francji mieli być złożeni u jej stóp. Niestety, Ludwik XIV nie spełnił żądania Serca Jezusowego. Do dziś nie wiadomo, czy orędzie Boże zostało zlekceważone i odrzucone przez króla, czy też nie dotarło do niego.

Niemal dokładnie sto lat później od pierwszego objawienia św. Marii Małgorzacie Alacoque, w styczniu 1793 roku, Ludwik XVI został zgilotynowany w Paryżu przez własny lud, a Francja pogrążyła się w morzu krwi. Francję ogarnął rewolucyjny, antykatolicki terror. Dopiero wówczas Najświętsze Serce Jezusa zostało wciągnięte na sztandary wojskowe, ale nie przez króla. Ten już nie zdążył… Przykład dali prości wieśniacy z Wandei, którzy umieścili wizerunek Najświętszego Serca Jezusowego na swoich sztandarach oraz proporcach Wielkiej Armii Katolickiej i Królewskiej walczącej w obronie ołtarza i tronu. Za ich przykładem poszła Maria Antonina. Żona Ludwika XVI została oskarżona o zdradę stanu i stracona przez rewolucjonistów za to, iż znaleziono przy niej obrazek Najświętszego Serca Jezusowego z napisem Cor Jesu, misere nobis…

Rok 1793 był dla Francji trzecim rokiem krwawej rewolucji. Do głosu doszły siły ciemne i diaboliczne. Rewolucja uderzyła w Kościół katolicki i monarchię. Na porządku dziennym było mordowanie księży, gwałty na zakonnicach, niszczenie kościołów. Rozbijano groby, wyciągając ciała królów i świętych profanując je. Gilotyna pracowała bez przerwy. Rewolucjoniści chcieli zniszczyć każdy ślad chrześcijańskiej przeszłości Francji. Kto nie był temu przychylny, ten narażał się na rychłą śmierć. Jednakże przeciw rewolucji wystąpił jeden z departamentów - Wandea. Dlaczego akurat ta prowincja?

Odpowiedzi na to pytanie należy szukać u schyłku XVII i na początku XVIII wieku, gdy w Wandei działał św. Ludwik Maria Grignon de Montfort. Autor Traktatu o doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Marii Panny i Przedziwnego sekretu Różańca świętego praktycznie całe swe życie spędził w Wandei. Wygłosił tam ponad 200 rekolekcji oraz misji.

Tak więc, gdy we Francji szalał kryzys moralny, który przyniosło Oświecenie, pseudofilozofowie z Wolterem na czele szydzili z Pana Boga i Kościoła, a masoneria przygotowywała grunt pod rewolucję, w Wandei kwitła wiara i pobożność. Wszystko to za sprawą św. Ludwika Marii Grignon de Montfort, który z tego powodu zyskał miano „Ojca Wandei wojennej”.

Wandejczycy byli mocno przywiązani do Kościoła katolickiego i monarchii. Dlatego, gdy w styczniu 1793 r. dotarły do nich wieści z Paryża o zgilotynowaniu króla Ludwika XVI, wystąpili przeciw rewolucji.

Pierwszym przywódcą powstania został 34-letni woźnica Jakub Cathelineau, ojciec jedenaściorga dzieci, powszechnie znany z pobożności, dzięki której zyskał przydomek „Święty z Andegawenii”. Chłopi zastali go zajętego zagniataniem ciasta na chleb. Opowiedzieli mu o prześladowaniach religii i zgilotynowaniu króla. Cathelineau odpowiedział: Musimy walczyć, bo Republika nas zmiażdży. Rzeczą kobiet jest modlić się, my mężczyźni musimy się bić. Wytarł ręce, przypasał szablę i pistolet, a na szyi zawiesił różaniec. Zatrzymującej go żonie powiedział: Zaufaj Bogu, za Niego idę walczyć, więc On będzie się wami opiekował. Na wieść o tym 700 wandejskich parafii chwyciło za broń. Tak rozpoczęła się wielka epopeja wandejska, będąca jedną z najpiękniejszych i zarazem najtragiczniejszych kart w historii Kościoła katolickiego we Francji.

Zryw wandejskich chłopów był ludową kontrrewolucją, głęboko religijną. Wielka Armia Katolicka i Królewska wyruszała do boju parafiami, rozkazy dowódców były odczytywane w kościołach. Jej żołnierze na szyi nosili różaniec, a na piersiach szkaplerze z Najświętszym Sercem Pana Jezusa, które było symbolem powstania. W ciemnościach Wandejczyków rozpoznawano po modlitwach, zaś żołnierzy rewolucji po bluźnierstwach. Sami przeciwnicy nazywali żołnierzy Wielkiej Armii Katolickiej i Królewskiej „żołnierzami Jezusa” lub „armią papieską”- oni sami czuli się krzyżowcami walczącymi w obronie ołtarza i tronu.

Lewicowi historycy, jeżeli poruszają temat powstania wandejskiego, a czynią to bardzo rzadko, bo jest dla nich niewygodny, opisują go jako „spisek szlachty i kleru”. Jest to oczywiste przekłamanie, gdyż chłopi zdając sobie sprawę z tego, iż nie znają rzemiosła wojennego, poprosili swą szlachtę, w większości dawnych oficerów królewskich, o dowodzenie nimi. Paradoks polega na tym, że początkowo szlachta nie chciała się przyłączyć do kontrrewolucji. Tak było z Franciszkiem de Charette, który schował się... pod łóżko, gdy chłopi przyszli do niego. Wtedy usłyszał, że to wstyd, by królewski oficer odmawiał walki w obronie Boga i króla. Wówczas powiedział do chłopów: Dobrze, pójdę z wami, ale trzeba mnie słuchać. Kto mnie nie usłucha, temu rozwalę łeb! Wkrótce było o nim głośno nie tylko we Francji, ale w całej Europie.

Wandejczycy byli dzielni jak lwy. Kilka rewolucyjnych ekspedycji wojskowych wysłanych z Paryża zostało rozbitych w puch. Armia wandejska zdobyła kilkanaście ważnych strategicznie miast, a w pewnym momencie miała nawet 300 armat zdobytych na rewolucjonistach.

9 czerwca padła twierdza Saumur. W ten sam dzień młoda dziewczyna René Bordereau walcząca w szeregach armii wandejskiej, wdarła się do zajętego jeszcze przez rewolucjonistów Angers, ścięła „drzewko wolności”- symbol rewolucji, zjadła kolację u przyjaciółki, a wracając zdzierała rewolucyjne kokardy z republikanów. 19 września pod Torfou Wandejczycy pokonali osławioną w całej Europie „armię moguncką”. Nie na darmo Napoleon Bonaparte nazwie później Wandejczyków „ludem gigantów”...

23 grudnia 1793 r. Po osławionym marszu ku morzu Wielka Armia Katolicka i Królewska została rozbita pod Savenay. Ponad tydzień trwało straszne polowanie na ludzi. Generał Westermann donosił do Paryża: Nie ma już Wandei. Umarła pod naszą wolną szablą ze swymi kobietami i dziećmi. Grzebię ją właśnie w bagnach i lasach Savenay. Rozgniatałem dzieci kopytami końskimi i masakrowałem kobiety, które nie będą już więcej rodzić bandytów. Żaden jeniec nie obciąża mego sumienia... litość nie jest rewolucyjną sprawą.

To jednak nie wystarcza rewolucjonistom w Paryżu. Wandea jest katolicka i monarchistyczna. Nie chce być rewolucyjną - to jej w ogóle nie będzie. Nie ma wolności dla wrogów wolności! - krzyczano w Konwencie. Wandea została skazana na śmierć. Na jej obrzeżach zostało skoncentrowanych 10 dywizji podzielonych na 20 kolumn, które szły naprzeciw siebie niszcząc wszystko, co napotkały na swej drodze. Zabijano nawet zwierzęta. Te kolumny przeszły do historii pod nazwą „kolumn piekielnych”. Nie ma takiego bestialstwa ani tortury, której by nie zastosowano w Wandei. Cięto ludzi na kawałki, wypruwano wnętrzności, rozcinano brzuchy kobiet w ciąży i obnoszono dzieci na bagnetach. Żołnierze kolumn piekielnych zabawiali się, zabijając niemowlęta w kołyskach, przecinając je na dwoje jednym ciosem szabli. Wrzucano wandejczyków żywcem do pieca, co rewolucjoniści nazywali „pieczeniem chleba wolności”, wiązano ludzi parami i topiono w Loarze - to znowu nazywano „ślubami republikańskimi”. Carrier pisał do Konwentu: Cóż za rewolucyjny potok z tej Loary! Rewolucyjni generałowie Beysser i Moulin nosili spodnie ze skóry zabitych Wandejczyków. Tak w praktyce wyglądała wolność, równość i braterstwo, którą zafundowała masoneria ludowi niepokornej prowincji. Takie rzeczy dzieją się, gdy kult Boga zastąpiony jest „kultem człowieka”. Na „doświadczeniach” francuskich masonów opierali się w XX w. komuniści i Niemcy. Jedni Pana Boga zastąpili „proletariatem”, drudzy „rasą panów”, czego efektem były gułagi i obozy koncentracyjne.

Vittorio Messori, w jednej ze swoich książek napisał: Wszystko to, co w praktyce wykorzystało SS, zostało już wcześniej dokonane przez „demokratów” wysłanych z Paryża: z wygarbowanej skóry mieszkańców Wandei zrobiono buty dla urzędników (z delikatniejszej skóry kobiet robiono rękawiczki). Przegotowano setki trupów, aby uzyskać tłuszcz i mydło(...) W Wandei po raz pierwszy zastosowano broń chemiczną, używając trujących gazów i zatruwając wodę. Ówczesnymi komorami gazowymi były statki załadowane wieśniakami i księżmi, wyprowadzane na środek rzeki i zatapiane.

Dopiero w tym tyglu ognia i krwi widać było efekty misjonarskiej działalności św. Ludwika Marii Grignon de Montfort. Wandejczycy wykazali niesamowity zmysł chrześcijaństwa. Gdy powstańcy chcieli pomścić śmierć swoich najbliższych usiłując zabić 400 jeńców, jeden z dowódców Maurycy d'Elbee krzyknął: Na kolana! Zmówmy „Ojcze Nasz!” Gdy zbliżały się słowa „I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”, d'Elbee zawołał: Jakże to ośmielacie się prosić Boga o wybaczenie, kiedy sami nie potraficie wybaczyć? Chłopi puścili jeńców wolno... Pewien chłop z La Tour-Landry zastał w domu mordercę swojej żony i dzieci stojącego nad ich ciałami - pozwolił mu odejść w imię Chrystusa.

Wandejczycy potrafili też godnie umierać. Szli na śmierć modląc się. Pani La Roche Saint-Andre śpiewała Magnificat, gdy dwójka jej dzieci szła na szafot. Proboszcz Pinot ubrany dla szyderstwa w ornat, wstępując na szafot zaintonował pierwsze słowa Mszy św: „Introibo ad altare Dei”(Przystępuję do ołtarza Boga).

Zmasakrowana Wandea jednak nie poddała się. Zakrwawiony sztandar z Najświętszym Sercem Jezusa podniósł Franciszek de Charette, który był wyjątkowym dowódcą. Chłopi uwielbiali go za jego upór, odwagę, rycerskie gesty i fantazję. Chodził z nimi pieszo w błocie, w deszczu, wśród najcięższych walk. Był mistrzem wojny partyzanckiej. Nękał wojska rewolucyjne w dzień i w noc. Stał się sławny w całej Europie. Pisały do niego dwory zagraniczne tytułując go „królem Wandei”. Nie mogąc sobie poradzić z Charettem, Republika zaproponowała pokój!

17 lutego 1795 r. Charette wjechał triumfalnie do Nantes, witany przez wiwatujące tłumy. Jednakże w czerwcu znowu wybucha wojna. Wszak nie da się pogodzić ognia z wodą. W lutym 1796 r. rewolucjoniści proponują Charettowi darowanie życia w zamian za opuszczenie terenu Wandei. Jego odpowiedź brzmiała: Zwyciężyć lub zginąć dla mego Boga i mego króla, oto moja dewiza! W marcu 1796 r. Charette został schwytany. Chociaż był ciężko ranny, walczył do końca. Gdy go powalono na ziemię, generał Travot zapytał: Gdzie jest Charette? Tutaj! - padła odpowiedź. Wtedy Travot krzyknął: Ileż heroizmu na próżno! Na co Charette odpowiedział: Nic nie idzie na próżno! Nigdy!

29 marca 1796 roku, Charette został rozstrzelany w Nantes na placu Viarme, gdzie trzy lata wcześniej zginął Jakub Cathelineau. Tak wyglądał ostatni akt epopei wandejskiej.

Nie wolno zapomnieć o straszliwej cenie, jaką zapłacili Wandejczycy za swój opór. Spośród nich tylko jeden na dziesięciu wrócił w swe rodzinne strony. Nie ostał się praktycznie ani jeden kościół, wymordowano księży, wydawało się, że katolicki duch Wandei został zniszczony przez rewolucję. Zginęli za wiarę, a więc są męczennikami (w 1984 roku papież Jan Paweł II beatyfikował 99 męczenników z Angers). Być może przez swą ofiarę uratowali nie tylko Francję, ale i Europę...

Tomasz Formicki

Drugiego lipca Komitet Ministrów Rady Europy, organ wykonawczy Rady, wydał specjalne zalecenie, by komisje RE opracowały dokument mający zwiększyć presję na kraje członkowskie - w których wciąż obowiązuje tradycyjna definicja małżeństwa i rodziny - by uznały one związki partnerskie osób tej samej płci i wprowadziły w życie polityczne programy homoseksualistów – donosi portal LifeSiteNews.com.

Komitet Ministrów Rady Europy nakazał „opracowanie zalecenia mającego na celu wzmocnienie działań przeciwko dyskryminacji” i uwzględnienie w polityce państw członkowskich politycznych osiągnięć agendy homoseksualnej.

Chodzi więc o wypracowanie takich rozwiązań, które pozwolą na legalizację „związków małżeńskich oraz pozamałżeńskich form partnerstwa i współżycia” w tych państwach, w których jeszcze nie uznano związków homoseksualnych, transseksualnych itp. Państwa członkowskie zostaną pouczone, by „unikać i przeciwdziałać dyskryminacji z powodu orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej.”

Aktywiści homoseksualni nie kryją swego zadowolenia z powodu uznania ich pozycji przez Radę Europy. Szefowa organizacji homoseksualnej ILGA-Europe Patricia Prendiville stwierdziła: - Po raz pierwszy od czasu powołania prawie 60 lat temu Rady Europy, jej organ wykonawczy Rada Ministrów (skupiająca ministrów zagranicznych z 47 państw) ma wydać oficjalne zalecenie w celu wsparcia praw grupy LGBT i wezwać do zaangażowania całej organizacji w zakresie zwalczania dyskryminacji ludzi LGBT.

Wraz z pojawieniem się nowego zalecenia wzrośnie presja na te państwa, w których wciąż obowiązuje tradycyjna definicja małżeństwa i rodziny, wykluczająca uznanie partnerstwa homoseksualnego.

Na przykład, jak zauważa portal LifeSiteNews.com polska konstytucja gwarantuje równość prawa dla wszystkich i zakazuje jakiejkolwiek formy dyskryminacji „z jakiegokolwiek powodu.” Nasz kraj jest jednak ciągle atakowany, by wprowadzić specjalne przepisy uznające związki homoseksualne.

Przeciw legalizacji związków homoseksualnych jest zdecydowana większość Polaków. W 2006 r. sama Komisja Europejska przeprowadziła sondaż, z którego wynikało, że generalnie opinia publiczna sprzeciwia się legalizacji związków tej samej płci oraz adopcji dzieci przez nie.

Pod szczególną presją znajdą się także: Grecja, Łotwa, Białoruś, Serbia, Malta, Słowacja i Ukraina, które opierają się prawnemu uznaniu związków partnerskich tej samej płci i adopcji dzieci przez takie pary.

W niektórych tych państwach homoseksualizm jest wciąż uważany za zaburzenie psychiczne, stąd wyklucza się takie osoby ze służby wojskowej. Według aktywistów homoseksualnych uznanie związków hamują instytucje religijne takie jak np. Kościół katolicki.

Źródło: LifeSiteNews.com, AS.

WSTĘP

Spisanie własnego światopoglądu to rzecz bardzo trudna. Człowiek bowiem pisze to, co czuje i to, co myśli, ale żeby to zrobić, trzeba najpierw dobrze poznać swoje uczucia i swoje myśli. Nie zawsze jest ich się świadomym. Jeżeli bowiem, dla przykładu, człowiek boi się wejść do ciemnego pokoju, czego się lęka? On sam rzeknie, że ciemności. Ale może tak naprawdę kieruje nim jakieś stłumione wspomnienie z dzieciństwa, a może i pierwotny instynkt odziedziczony jeszcze bo naszych prapradziadkach, którzy ze swoją maczugą nigdy nie zapuszczali samotnie się w otchłanie ciemnych jaskiń w obawie przed tygrysami szablastozębnymi czy innymi drapieżnymi potworami. Tak czy owak owo wytłumaczenie o strachu przed ciemnością (która sama w sobie groźna nie jest ani odrobinkę) jest jedynie wymówką - ale wymówką tak silną, że nawet człowiek ją stosujący wierzy w nią głęboko. No i tak jest z wieloma uczuciami. Za pozornie prostą strukturą psychoemocjonalną, kiedy wydaje się że wszystko o sobie wiemy (niektórzy nawet w całej swej bucie rozszerzają swoje poczucie wszechwiedzy nie tylko na psychikę swoją, ale i innych), kryje się niewyobrażalnie wielkie siedlisko ukrytych motywów, niewypowiedzianych uczuć, stłumionych potrzeb i zamaskowanych myśli. No gdzieś w tym wszystkim swoje miejsce znajduje także religia. W jaki zatem sposób dojść czym tak naprawdę, poza powierzchownymi deklaracjami, jest dla danego człowieka wiara, jak głęboko ona jest zakorzeniona w umyśle i które dokładnie potrzeby człowieka spełnia?

Dlatego też do tego postu podchodzę bardzo niepewnie i ostrożnie. Skupianie się na konkretach jest bezcelowe, bo konkrety to tylko co, ja znam i o czym ja wiem - a jak przed chwilą napisałem, w głowie siedzi dużo więcej niż sobie zdajemy z tego sprawę. Z kolei dywagowanie na temat tego, co BYĆ MOŻE uważam i co BYĆ MOŻE mną kieruje z kolei to głupota, bo takich "być może" jest całe mnóstwo, a na dodatek często bywają one ze sobą wzajemnie sprzeczne i nie sposób dojść które ma sens, a które nie. Być może zatem żyjemy w jednym wielkim matrixie kierowanym przez Boga, jak chciał Berkeley, a być może żadnego Boga nie ma, nie było i nie będzie, jak konkluduje Dawkins. Tak w ogóle to słowa "niewiedza" i "niepewność" pojawiały będą się bardzo często. W zasadzie one właśnie są słowami-kluczami mojego prywatnego "wyznania" i one doprowadziły mnie do tego, że teraz mam do religii wszelakich stosunek taki, jaki mam.

CHRZEŚCIJAŃSTWO - CZYŻBY JEDYNA RELIGIA? (cz. 1)

Ochrzczony zostałem w Kościele Katolickim, podobnie jak dziesiątki milionów innych Polaków bez mojej wiedzy i zgody w wieku kilku tygodni. Od najmłodszych lat, konkretnie zaś - już od przedszkola, jakoś tak nie umiałem tak po prostu uwierzyć i cieszyć się swoją wiarą, jak to bez trudu udawało się innym. Po indoktrynacji katechetki o treści następującej (w dużym skrócie): "Człowiek jest grzeszny i za każdym razem kiedy robi coś złego, popełnia grzech. Ale pojawił się na Ziemi syn Boga, Jezus, który złożył z siebie ofiarę, który zginął na krzyżu, odkupując nasze grzechy i dzięki temu wszyscy mamy szansę iść do raju po śmierci", kiedy każdy z moich rówieśników kiwał ze zrozumieniem, ja jakoś nie mówiłem z zachwytem "jakie to cudowne, że ktoś taki się się pojawił!". Szczerze mówiąc, nigdy nie łapałem za bardzo o co z tym chodzi. Dziwny byłem? Może i tak.

Pytań, jakie sobie zadawałem od najmłoszych lat było mnóstwo. Większość z nich to taka katolicka "klasyka", do której każdy myślący (wierzący czy nie) chrześcijanin wsześniej czy później dojdzie: "Skoro Bog stworzył tylko Adama i Ewę, skąd ich potomstwo miało żony?"; "Jeżeli Bóg stworzył cały świat i wszystko pochodzi od Boga, to skąd wziął się sam Bóg?"; "Jak to może być, że ten sam Bóg istnieje w trzech osobach, które są czym innym, a zarazem tym samym?", "Skoro Bóg jest taki dobry i miłosierny, dlaczego tyle zła jest na świecie"; no i wreszcie najważniejsze: "Dlaczego Bóg aby odkupić grzechy ludzkości, musiał złożyć swojego syna (albo też i samego siebie, zależnie od tego jak interpretować trójcę świętą) w ofierze?". Ostatnie pytanie jest bardzo istotne. No bo czym była śmierć Jezusa na krzyżu? Jaki cel miał Bóg, aby składać swojego syna w ofierze dla... samego siebie? Interpretacji jest całe mnóstwo, żadna do mnie nigdy nie trafiła. Najbliższą chyba jakiemukolwiek sensowi (chociaż wypaczonemu) jest patrzenie na ukrzyżowanie jako demonstracja Boga dla ludzkości "patrzcie jaki to ja jestem dobry, jak ja się poświęcam!". Jakkolwiek jednak na to nie patrzeć, historia ta moim zdaniem zupełnie nie trzyma się kupy, jest niezrozumiała i morał z niej do końca jest dla mnie jasny.

Inna bajka to dogmaty i to, w co Kościół każe nam wierzyć. Niepokalane poczęcie, wniebowzięcie Maryi i kilka innych cudownych wydarzeń jakoś nie do końca do mnie docierały. Najwięcej moich wątpliwości wzbudza konsekracja, kiedy to hostia przeistacza się i staje się Ciałem Chrystusa. Kiedy pierwszy raz to usłyszałem od księdza, zapytalem odruchowo: "SYMBOLIZUJE Ciało Chrystysa?", co ksiądz natychmiast sprostował: "Nie, nie... to JEST Ciało Chrystusa". Stwierdzenie jak dla mnie bezsensowne i irracjonalne. Czytałem swojego czasu kilka dzieł chrześcijańskich guru, w których podkreślano jak ważne jest przeistoczenie oraz próbowano uzmysłowić jak to możliwe, że coś, co ewidentnie jest kawałkiem opłatka, jest tak naprawdę cząstką Boga. I chyba źle (z perspektywy wiary) zrobiłem, że drążyłem ten temat, bo moja bezowocna próba zrozumienia tego to był początek końca mojej wiary - kropla, która sprawiła, że czara goryczy zaczynała wydawać się ciężka, a za jakiś czas - miała się przelać.

Im starszy byłem, tym więcej pytań zacząłem zadawać, tym były one głębiej przemyślane i tym dojrzalsze. Spójrzmy, dla przykładu, na następujący problem: chrześcijański świat to powierzchniowo mniej więcej połowa Ziemi (dwie Ameryki + Europa + spora część Afryki + Australia), zaś ludnościowo - dużo mniej (33% jeśli chodzi o ścisłość). Nie wszyscy chrześcianie to Katolicy - wikipedia podaje, że stanowią oni 17,4% mieszkańców Ziemi. Zatem stwierdzenie, że jedynie Katolicy dzięki uczestnictwu w sakramentach (robionych według jedynego słusznego obrządku) dostąpią zbawienia, napawa trwogą o losy dusz pozostałych 82,6% ludzi, ale jednocześnie każe zapytać - co z nimi? Przecież oni TEŻ się modlą do swojego Boga, też mają własne obrzędy i rytuały i wierzą w ich słuszność równie mocno jak katolicy wierzą w słuszność swoich rytuałów. Żyjąc w mocno skatolicyzowanym społeczeństwie (jak nasze) trudno uwierzyć, że religia katolicka to bardziej wyjątek niż reguła na świecie. Spójrzmy na taką Tajlandię, gdzie zewsząd wyrastają złote świątynie poświęcone Buddzie. Jedźmy do Iranu, gdzie atmosfera wiary w Allaha i wielkiej czci dla słó Mahoeta jest wszechobecna. Przyjrzyjmy się kulturze Indii, gdzie wyznań jest mnóstwo, ale w żaden sposób nie przypominają naszych. Wspomnieć wypada o olbrzymich piramidach budowane przez Majów ku czci różnych bóstw. Zapytajmy ludy Tutsi o to, kogo należy czcić. A najlepiej to pjedźmy do Jerozolimy, gdzie jest totalny misz-masz trzech religii i człowiek, który z żadną nigdy nie miał do czynienia, na pewno miałby spory problem z określeniem która religia jest bliższa prawdy. Powstaje naturalne w tej sytuacji pytanie - KTO MA RACJĘ? Czyja wiara jest lepsza, pełniejsza, bliższa Bogu? Jak to zbadać, jak to sprawdzić, jak do tego dojść? Jedyną konkluzją, do której udało mi się dojść, bardzo istotną w kontekscie dalszych rozważań, było stwierdzenie, że w gruncie rzeczy wszystkie religie czczą tego samego Boga, tylko na różne sposoby. I skoro jest tyle wyznań, tyle sposobów, nie ma możliwości, aby Bóg wyróżnił jakkolwiek jedno z nich. Słucha modlitw wszystkich.

W tym momencie pada na twarz cała doktryna katolicka. Nadal możemy czcić Jezusa, ale jak to możliwe, że Bóg zesłał nam Jezusa, po to tylko aby czciła go ledwie 1/3 ludzkości? Co z resztą ludzi? Czy im nie dane jest dostąpić zbawienia? Można to naciągnąć i dodać, że ten sam Bóg zesłał Buddę do Chin, a Mahometa Arabom. Oczywiście, powstaje zaraz pytanie dlaczego ich poglądy wzajemnie się kłócą, a wyznawcy nierzadko nienawidzą. Ale można też, z równym prawdopodobieństwem, przyjąć, że wszyscy wielcy prorocy, to w gruncie rzeczy zwykli ludzie, obdarzeni sporą mądrością życiową, ale zarazem i wielką charyzmą, która sprawiła, że słuchały ich tlumy, które po śmierci uznały ich za Boga (albo jego wysłannika). Obie koncepcje (przyjęcie wszystkich proroków bądź odrzucenie wszystkich) mają swój sens, niemniej jednak nie można bez uwikłania się w sprzeczności, przyjąć, że wysłannikiem Boga jest Jezus, a kluczowe postacie pozostałych religii to fałszywi prorocy.

Fakt ten ma poważne konsenwencje. Podczas mszy ksiądz czyta słowa "Bierzcie i Jedzcie z Tego wszyscy...". Ci, którym zdarza się jeszcze chocić do kościoła, niech zwrócą uwagę - on to CZYTA. Zawsze. Nie mamrocze z pamięci, nie próbuje jakoś wyrazić tego nieco innymi słowami, ale czyta. W skupieniu, powoli, ostrożnie, żeby nie przegapić ani nie przeinaczyć żadnej literki. Są to bowiem słowa konieczne dla ważności mszy. Bez nich nie będzie ważne przeistoczenie, nie będzie ważny sakrament, nie będzie zbliżenia ludzi z Bogiem. Skoro jednak, jak w poprzednim akapicie napisałem, tego samego Boga czcić można na różne sposoby, to przeistoczenie może być ważne z nieco innymi słowami bądź nawet bez nich. Może nawet być msza bez przeistoczenia. Może być nawet zupełnie inny obrządek religijny, poświęcony Bogu wg wskazań innego mesjasza i w gruncie rzeczy nic strasznego się nie stanie. W ten sposób właśnie przestałem być katolikiem, a bardzo krótko po tym - chrześcijaninem. Przełomem w moim życiu okazało się właśnie stwierdzenie, że nie ma jedynej słusznej religii, nie ma jedynego słusznego sposobu czczenia Boga... cały czas jednak pozostaje Bóg. Ale czy on naprawdę istnieje?

GDZIE JEST TEN BÓG?

Koncepcja Boga jest tak stara jak ludzkość, a moze nawet jeszcze starsza i swoją historią sięga do małpoludów. Czczono rózne rzeczy - zwierzęta, rośliny, obiekty na niebie, fikcyjnych nieśmiertelnych ludzi żyjących na pobliskiej górze Olimp - idea Boga ewoluowała wraz z rozwojem myśli ludzkiej, aż wreszcie kilka tysięcy lat temu zatrzymała się (przynajmniej w naszym rejonie świata) na etapie omnipotentnej i omniprezentnej, wiecznej i odwiecznej, niewidzialnej istoty, nazwanej Bogiem. Istotę tę w róznych rejonach świata czci się po dziś dzień. We współczesnych czasach powraca jednak coraz częściej i coraz głośniej pytanie, które zadawane było i wcześniej, ale cicho i nieśmiało aby tylko uniknąć ośmieszenia czy oskarżenia o herezję - pytanie o to, czy takowa istota w ogóle istnieje. Spróbuję się teraz do tego odnieść.

Problem jest chyba najcięższy ze wszystkich mi znanych, a jego rozwiązanie zdaje się być sprawą beznadziejną. Szukanie dowodu naukowego mija się z celem. Nauka nie jest w stanie dać dowodu istnienia Boga, a sprawę gmatwa jeszcze bardziej fakt, że o wiele łatwiej udowodnić, że coś istnieje aniżeli wykazać, że nie istnieje (zainteresowanym tym faktem polecam poczytanie informacji o czajniczku Russela). I nauka obalając wszystkie kolejne dowody istnienia istoty wyższej, daje jedynie świadectwo słabości tych dowodów, wciąż jednak nie mogąc sobie rościć prawa do definitywnego zamknięcia sprawy istnienia/nie istnienia Boga. Wszystkie dowody istnienia istoty wyższej, czy to przedstawione w starożytności, średniowieczu czy czasach nowożytnych, takie jak "dowody" św. Tomasza z Akwinu, argument pierwszej przyczyny, celowości czy też bełkot Kanta, dawno temu już padły pod naporem krytyki filozofów, tudzież zostały wysłane do lamusa w wyniku odkryć naukowych. Niegdyś dowodem istnienia Boga było już samo to, że świat istnieje - dzisiaj już wiemy, że powstał on w wyniku Wielkiego Wybuchu, a wszystkie istoty żywe z nami włącznie wyewoluowały z prostych jednokomórkowców powstałych z kosminczego bulionu kilka miliardów lat temu. Później znajdowano dla Boga rózne miejsca i role we wszechświecie, ale nauka bezlitoście wykazywała za każdym razem, że wyssane z palca koncepcje nie mają racji bytu, a dane zjawisko wytłumaczyć można przy pomocy fizyki, psychologii czy rachunku prawdopodobieństwa. I nawet teraz, kiedy spekuluje się jeszcze po cichu, że może to sam Bóg spowodował wielki wybuch albo kierował w jakiś sposób procesem ewolucji (np. poprzez natchnienie człowieka darem świadomości) spodziewać się można raczej, że i te koncepcje, i tak już będące potężnym wycofaniem pozycji w stosunku do bajań średniowiecznych teologów, zostaną zweryfikowane negatywnie. Co sprytniejsi księża (np. Michał Heller) ostrzegają (słusznie) przed traktowaniem Boga jako zapchajdziury dla tej czy tamtej teorii mając pełną świadomość tego, że prowadzi to bardziej do ośmieszenia religii aniżeli do udowodnienia istnienia Boga.

Skąd w ogóle wzięła się wiara w Boga? Tysiące lat temu człowiek widząc wiele rzeczy, których wyjaśnić sobie nie umiał (jak np. pioruny na niebie, wschód i zachód słońca czy dziwaczne zjawisko polegające na tym, że ciało ludzkie przestaje czasem oddychać, reagować, poruszać się, następnie stygnie, aż w końcu gnije) zaczął dorabiać do tego różne ideologie. Oczywistym z punktu widzenia człowieka o znikomej wiedzy naukowej oczywistym wnioskiem z tego, że takie, a takie zjawisko zachodzi jest to, że za tym wszystkim stoi KTOŚ. Ktoś potężniejszy i ktoś silniejszy od człowieka. Istota ponadnaturalna, która potrafi sprawić, że z nieba leci deszcz, a w kobiecym łonie powstaje mały człowiek. Z czasem, aby wyjaśnić nie tylko zjawiska naturalne, ale także i relacje międzyludzkie, te prymitywne bożki zaczęły ewoluować, stawały się coraz bardziej ludzkie - bywały zatem zazdrosne, mściwe, okrutne, ale i sprawiedliwe czy miłosierne. Właśnie w ten sposób powstała ogólnie przyjęta wizja Boga żydowskiego (chrześcijańskiego), który daleki jest już od bogów Indian czy plemion papuaskich, jednak wydaje się być ideą będącą odległym spadkobiercą właśnie tych prymitywnych bożków. Do czego zmierzam? Ano, do wniosku (przyznaję, kontrowersyjnego), że wiele wskazuje na to, że gdyby w tej chwili ludzkość od samego początku była na tym etapie rozwoju naukowego, koncepcja Boga nie pojawiła by się wcale. Pojawiła się ona w zamierzchłych czasach, wywodzi się z wieloletniej tradycji i historii i każda "czątka wiary" obecna w świadomości miliardów ludzi na całym świecie właśnie stamtąd - z głębokiej przeszłości, czasów niewiedzy - pochodzi. Współczesne środowisko naukowe, który szuka wyjaśnień wszystkiego w racjonalnych twierdzeniach, eksperymentach i obliczeniach, nie przewiduje w wyjaśnianiu zjawisk naturalnych roli dla Boga, którą przeznaczono mu od samego początku, dopiero później dodając mu kolejne niekoniecznie związane z wyjaśnieniem tajemnic natury atrybuty. Całkiem prawdopodobne jest zatem, że to nie Bóg stworzył człowieka - to człowiek stworzył Boga.

Jeszcze niedawno kategoryczne stwierdzenie, że Bóg nie istnieje, było jak dla mnie co najmniej ryzykowne. Rasowi ateiści, całkowicie odrzucający koncepcję Bytu Wyższego w zasadzie wydawali się mi równie zaślepieni i zamknięci na dyskusję jak katolicy czy muzułmanie, przekonani bezwględnie o prawdziwości własnej religii. Po lekturze "Boga Urojonego" Dawkinsa patrzę na to nieco inaczej. W książce tej autor niesamowicie przekonująco, argumentując czysto logicznie dowodzi, że zegoś takiego jak Bóg nie ma prawa być we wszechświecie, jednakże podreśla w jednym miejscu, że PRAWIE na pewno nie ma Boga. Kwestia nie jest przecież wcale taka prosta. Być może istnieje siła wyższa, być może nie. Pewne przesłanki wskazują na to, że istnieją na naszym świecie rzeczy, których nigdy nie rozgryziemy i że prawdopodobnie ktoś lub coś kreuje naszą rzeczywistość w sposób nie do końca zgodny z wizją wszechświata, jaką dyktują nam współczesne paradygmaty naukowe. Być może paradygmaty są błędne i trzeba je skorygować, a może... kto wie?

CHRZEŚCIJAŃSTWO - CZYŻBY JEDYNA RELIGIA? (cz. 2)

Ustaliliśmy zatem, że nie wiemy, czy Bóg istnieje czy nie i - co gorsza - wydaje się, że nigdy tego nie odkryjemy. Zanim przejdziemy do implikacji tego stwierdzenia, jeszcze jedna raz powrócimy do pytania o to, czy chrześcijaństwo (katolicyzm) jest jedyną słuszną religią.

To myślenia jest taki: Jeżeli Bóg nie istnieje - sprawa prosta: Boga nie ma. Jeżeli zaś istnieje - nie możemy być pewni jego formy. Czy jest tylko siłą spajającą wszechświat, bezosobowym bytem przenikającym wszystko, a może świadomą i myslącą istotą podobną do człowieka - tyle tylko, że wszechmocną? Jest wielu Bogów czy tylko jeden? Jeżeli dopuścimy tę ostatnią możliwość - czy ten jeden Bóg (w postaci osobowej) jest istotą z natury dobrą (pojęcie "dobro" jest niejednoznaczne; przyjmijmy tutaj jego potoczne znaczenie) czy też może (jak twierdzą malteiści) złą, winną wszelkiego zła na świecie, przed którym chronią się ludzie wzajemną życzliwością i pomocą? Może jest tak, że to nie ludzie niszczą to, co Bóg nam daje, ale próbują naprawić to, co nam zabiera? A może po prostu Bóg nie interesuje się zupełnie naszym światem i pozostawił go samemu sobie, jak chciał Einstein? Możliwości jest, jak widzicie mnóstwo. Co więcej, nie znamy sposobu aby ustalić która z nich jest prawdziwsza od innych - pozostają jedynie domysły i spekulacje, ewentualnie opieranie się na Piśmie Świętym, przy czym nie mamy żadnej gwarancji że to, co tam jest nie jest bajką opartą gnieniegdzie na historycznych wydarzeniach. Stąd też śmiem twierdzić, że zamykanie się w jednej koncepcji i dodawanie jeszcze do niej mnóstwa szczegółów nie bardzo wiadomo skąd wziętych jest zatem wysoce nierozsądne. A dokładnie tak robi większość religii. Przeanalizuję to na przykładzie katolicyzmu, bo akurat ta religia mi jest najbliższa (wszak oficjalnie wciąż jestem katolikiem...), najlepiej mi znana, a poza tym najbardziej rozpowszechniona w naszym kraju.

Katolicy zatem na pytanie "czy jest Bóg czy go nie ma" odpowiadają bez wahania: JEST. Na pytanie "jaką ma formę" odpowiadają: OSOBOWĄ i na dodatek jeszce uzupełniają szczegółami - dzielą go na trzy osoby boskie, każdej z nich przydając pewne role. Na pytanie czy jest dobry, czy zły - odpowiadają też bez wahania DOBRY. I znów dodają mnóstwo szczegółów. Wprowadzają pojęcie grzechu i dokładają całą historię o Jezusie, zrodzonym z dziewicy, który zmarł na krzyżu, aby nas od tego grzechu ocalić. Specjaliści od starożytnego Rzymu twierdzą co prawda, że Jezus był postacią historyczną i najprawdopodobniej właśnie na krzyżu zmarł, ale to tylko świadczy o Jezusie (i to Jezusie-człowieku!) a nie o poprawności chrześcijańskiej wizji świata. Następnie tworzy się całą ideologię dotyczącą sposobu, w jaki owego Boga (i Jezusa) należy czcić, na czele z odprawianiem mszy w której kulminacyjnym punktem jest spożywanie Hostii, czyli opłatka, który jak to chrześcijanie są święcie przekonani, jest ciałem Boga. Hmmm... jak na świat, w którym tak naprawdę nawet nie wiemy, czy Bóg istnieje, czy też nie, fascynująco dużo w chrześcijaństwie jest tych rytuałów i szczegółów dotyczących czczenia Boga i doprawdy zaskakująco wielkie jest przekonanie ludzi o ich słuszności i prawdziwości. Oczywiście, przekonania te nie biorą się znikąd, bo oparte są na Biblii. Pomijając już kwestię prawdomówności Biblii i wykluczając to, że znajdują się w niej jakiejkolwiek konfabulacje i coraz bardziej bliskie fantastyce dopiski mnichów przepisujących przez stulecia to dzieło, to jednak pamiętajmy, że Kościół wiele prawd wyciąga z Biblii nadinterpretując pewne zapisy (przykład czyśćca jest najbardziej klarowny), a od czasu do czasu biorąc niektóre rzeczy zupełnie z sufitu (np. wniebowzięcie NMP).

Prawda jest taka, że podchodząc do sprawy zgodnie z metodologią naukową, o Bogu nie wiemy kompletnie nic. Skoro nie wiemy, to skąd wiedzieć czy on wymaga jakiejkolwiek naszej czci, a nawet jeśli wymaga - to jaki sposób jego czczenia jest właściwy? Jeżeli nawet założymy, że Bogu potrzebne jest nasze uwielbienie, że on sobie cokolwiek z tego robi, to skąd przekonanie, że Żydzi robią to lepiej od Szyitów, Protestanci od Prawosławnych, a Katolicy lepiej od Siouxów? Jakby dobrze się zastanowić, to żadna religia nie jest lepsza ani gorsza niż pozostałe. Owszem, niektóre wymagają poważniejszego traktowania aniżeli inne (nie porównujmy tworzonej i rozwijanej przez 2000 lat potęgi i wiedzy Kościoła, obecnej w tysiącach ksiąg, monumentalnych świątyniach i dobrej czy złej, ale na pewno olbrzymiej roli w historii Europy, z ludźmi tańczącymi z siekierą wokół ogniska w nadziei, że jutro będzie padał deszcz); niektóre są nawet społecznie pożyteczne - różne przykazania, których lud