Na miejscu mówię jegomościowi przy kasie, że potrzebuję biletu na OFF Festival. On zrobił oczy jakby patrzył na turystę zza granicy i mówi mi, że nie ma. Ja na to, że jeszcze są, bo na ticket.pro dostępne i proszę aby sprawdził jeszcze raz. Zmieszany zawołał więc jakiegoś innego pracownika, którego ośmielił się zaanonsować mianem "specjalista". Przyszedł więc ów "specjalista", poklikał na klawiaturze i po chwili nieśmiało również stwierdził, że biletów nie ma. Zaskoczony i zdezorientowany podziękowałem.
Pomyślałem, że może więcej szczęścia będę miał gdzie indziej. Podreptałem więc do empiku w Plazie. Kasa szczęśliwie była wyjątkowo pusta a przy niej dwóch pracowników. Dziewczyna i chłopak. Obydwoje ok. 23-25 lat. Wyglądali na bystrzejszych od tych, których spotkałem w poprzednim empiku. Pytam więc nieśmiało i uprzejmie, czy wiedzą co to ticket.pro? Chłopak uniósł brwi i nabrał powietrza w usta milcząc jak ryba. Dziewczyna za to wystrzeliła uczniowskim

- Ja wiem! - ja na to:
- Nie wyobraża sobie pani jak mnie to cieszy.

I zanim zdążyłem poprosić o bilet na OFF dziewczyna zaczęła mi recytować jakbym wezwał ją do tablicy wszystko co wie o ticket.pro. Urocze to było, ale musiałem jej przerwać dziękując za informacje i poprosiłem o bilet na OFF Fesival. Dziewczyna nie pozbawiając swej twarzy ślicznego uśmiechu oznajmiła mi, że powinienem najpierw udać się do punktu informacyjnego w rogu empiku. Tak też zrobiłem. A w tym punkcie... ok. 50-letnia kobieta. Pytam więc uprzejmie, aczkolwiek lekko zrezygnowany, czy mogę u niej kupić bilet na OFF Festival w Mysłowicach. Kobieta patrzyła jeszcze na mnie przez kilka sekund badawczym wzrokiem, po czym poklikała coś w systemie i prosi abym powtórzył gdzie ma odbyć się impreza.
- Mysłowice - oznajmiam.
Ona na to, że nie odnajduje w tej miejscowości żadnej aktualnie planowanej imprezy... Tego już nie wytrzymałem i korzystając z faktu, iż monitor i klawiatura stały zaraz obok mnie - nie pytając o zgodę sam wpisałem w wyszukiwarce słowo "OFF". Kobieta spojrzała na mnie jak na "hakiera" gdy po wciśnięciu magicznego "Enter" impreza "cudem" się odnalazła. Po kilku sekundach, których potrzebowała aby przegonić nieufne zapewne myśli, nastąpiły już tylko formalności. Arkusz z ticket.pro. Drukuj. Rachunek. Płatność. Bilet do ręki i w kieszeń.
"Kocham" ignorancję pracowników empików. Wydaje mi się, że każdy kto pracuje bez względu na rodzaj wykonywanej pracy powinien starać się by być w niej specjalistą. Tymczasem w empikach tak chyba nie myślą przez co w sytuacjach takich jak opisana powyżej, przypomina mi się stara anegdota:

Klientowi na stronie internetowej empiku nie udało się samodzielnie odnaleźć pozycji książkowej, której poszukiwał. Napisał więc maila do empiku z prośbą o wyszukanie dostępnych lub możliwych do sprowadzenia pozycji poszukiwanego autora. Dodał, że publikacja, na której najbardziej mu zależy to biały kruk, więc może być o nią trudno. Pracownik empiku w odpowiedzi na maila odpisał naszemu bohaterowi, że jeśli chodzi o autora, o którego pytał, to nie mają nic o tytule "Biały kruk"...

:)
Najważniejsze jednak, że bilet na OFF Festival nareszcie mam w kieszeni, miejsce na polu namiotowym zarezerwowane, więc czuję się prawie tak jakbym już tam był :D A OFF już za chwilę...

Szczegóły o festiwalu znajdziesz na www.2008.off-festival.pl

Takiego wydarzenia jeszcze w Lublinie nie było. Przez 9 dni Kozi Gród był prawdziwą stolicą europejskiej kultury - różnego rodzaju wystawy, warsztaty, panele dyskusyjne oraz przede wszystkim koncerty wpisały się w codzienny rytm Lublina. Pierwsza edycja festiwalu „Strefa Inne Brzmienia. Lublin-Lwów" przeszła do historii. Teraz czas na wnioski.

Po pierwsze organizacja. Billboardy, reklama w prasie, Internet itd. - tu bez zarzutu. Trzeba było naprawdę złej woli będąc na miejscu w Lublinie, by nie zauważyć festiwalu. W przyszłości warto zawalczyć o większą reklamę, ale już w skali kraju, tym bardziej, że jest się czym chwalić. Dobrym pomysłem byłoby wprowadzenie karnetów na koncerty, bo po podliczeniu cen wszystkich biletów w tym roku, wychodzi jednak dość spory koszt zwłaszcza jak dla mieszkańca wschodniej części Polski. Wydaje się, że karnety zbiłyby choć w jakimś stopniu te ponad 250 zł. Lokalizacja występów jest silną stroną organizatorów, bo wyróżnia festiwal spośród innych odbywających się w naszym kraju, ale tu też pojawiają się wątpliwości, np. kwestia otwartego dla wszystkich koncertu finałowego. Zakładając, że w przyszłości „Inne Brzmienia" będą cieszyć się większym zainteresowaniem, należy się zastanowić nad ograniczeniem ilości wpuszczanych widzów albo po prostu biletowaniem wszystkich koncertów. To jednak zbyt mała przestrzeń, by pomieścić wszystkich chętnych. Inna sprawa, to „kwiatki" pokroju okoliczni mieszkańcy próbujący z okien zakłócić ludziom odbiór muzyki.

Po drugie koncerty. Warto się trzymać obranej formuły, tzn. zapraszać artystów reprezentujących różne, acz nie tak znowu odległe gatunki (festiwal chyba jak żaden inny w Polsce zrealizował postulat „muzyki ponad podziałami"), bo jest to rzecz wyróżniająca „Inne Brzmienia". Wykonawcy, na koncertach których byłem (Morcheeba, Maciej Maleńczuk, Wojciech Waglewski, Fisz, Emade, Haydamaky, Voo Voo) pokazali się z dobrej strony i niektórzy będą musieli poważnie zweryfikować tezę o „zaścianku Polski" w kontekście Lublina, bo nikt tu nikogo nie traktował po macoszemu. Póki co organizatorzy zapunktowali pomysłowością organizując koncert otwarcia na szczycie Wieży Trynitarskiej oraz kilka innych na dziedzińcu u Dominikanów (żałuję, że ominął mnie występ Marcina Maseckiego, Raphaela Rogińskiego oraz Macio Morettiego, wg obiegowej opinii najlepszy na festiwalu). Zapewne za rok czy dwa nie będą to już tak świeże pomysły, ale to już melodia przyszłości podobnie, jak dobór wykonawców (zastanawiam się, czy eksplorując specyficzną jednak estetykę będzie kogo zapraszać bez ryzyka powtarzania artystów).

Po trzecie przyszłość. Taki festiwal musi być kontynuowany, to nie ulega wątpliwości. Tym bardziej, jeśli wziąć pod uwagę starania Lublina o uzyskanie tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Jak wielkie jest zapotrzebowanie na wydarzenia tego typu pokazały koncerty. Uśmiechy na twarzach artystów nie brały się wyłącznie z czystej kurtuazji - musi być przyjemnie grać dla tak entuzjastycznie reagującej publiczności, co też się nie bierze znikąd. Zwyczajnie takiego wydarzenia brakowało i ludzie są spragnieni podobnych doznań, tym samym nie są zmanierowani, co często się zdarza w większych miastach. Choćby tylko dla tego faktu „Strefa Inne Brzmienia. Lublin-Lwów" musi mieć swój ciąg dalszy.

zBiodra

poprawione wrzucilem

Koncert Morcheeby, zapowiadany, jako największe wydarzenie lubelsko-lwowskiego festiwalu okazał się dowodem na to, że pierwsze wrażenie bywa czasami mylące.

W sobotni wieczór w Lublinie było gorąco i parno, co w kontekście pogody w pozostałej części kraju mogło zwiastować potężną burzę w trakcie koncertu lub w dalszym ciągu saunę. Tak źle i tak niedobrze. Zastanawiała lokalizacja sceny - na lubelskiej starówce, tuż obok Trybunału Koronnego wciśnięta pomiędzy zabytkowe kamienice. Cena biletów (99 zł), mała jak na występ zagranicznej gwiazdy, ale całkiem spora, jeśli brać pod uwagę region i fakt, iż w związku z wakacjami 1/3 miasta wyjechała (czyli studenci) nie nastrajała optymistycznie co do frekwencji i faktycznie - jeszcze kilka minut przed występem Morcheeby była ona przerażająco niska. Dość powiedzieć, że Ross Godfrey na teren festiwalu przemknął wśród ludności praktycznie niezauważony, nienagabywany o autograf czy rozmowę. Potem jednak na scenie pojawił się sześcioosobowy skład i zaczął się koncert.

Są takie występy, które choć ściągają największe gwiazdy muzyki i tłumy odbiorców, nie elektryzują. Są też takie, które wg racjonalnych przesłanek powinny zakończyć się katastrofą, tymczasem jest zupełnie na odwrót. W sobotni wieczór między Brytyjczykami a lubelską publicznością była chemia. Pierwsi wyluzowani, z uśmiechami na twarzach, ewidentnie zadowoleni i troszeczkę oszołomieni tak gorącym przyjęciem. Drudzy - zaskoczyli z kolei mnie. Okrzyki aprobaty, rzęsiste brawa pomiędzy utworami, które ucichały w jednej sekundzie, gdy zespół zaczynał grać, taniec, nieśmiałe pląsy, uśmiechy na twarzach. Poza tym pełen przedział wiekowy, ale odbiór muzyki jednorodnie pozytywny.

Morcheeba sprawę hitów załatwiła na samym początku grając już jako drugie, oczywiście entuzjastycznie przyjęte przez publiczność „Otherwise". Cały set na szczęście nie okazał się promocją ostatniej tylko płyty „Dive Deep", którą reprezentowały przede wszystkim singlowe „Enjoy the Ride", „Gained the World" czy zaśpiewane przez basistę Bradleya Burgessa „Run Honey Run". Dużo było starszych numerów m.in. znane z „Big Calm" „The Sea", „Trigger Hippie", „Over and Over" z wejściem ciężkiego bitu po pierwszej zwrotce, „Blindfold", „Part of the Process" czy chyba najbardziej żywiołowo przyjęte przez publikę „The Music That We Hear (Moog Island)". W pewnym momencie w powietrze wystrzeliły parasolki, zaczął padać deszcz. Na szczęście pogoda nie zniszczyła tego wieczoru i po kilku minutach wszelką ochronę przed zmoknięciem można było schować. Z resztą sam band podtrzymywał temperaturę - tu szczególne słowa uznania dla wokalistki Mandy. Wiadomo, że nie jest łatwo zastąpić charyzmę i ciekłokrystaliczny głos Skye Edwards. Francuzka kipi energią na scenie, czaruje urokiem osobistym i ma bodaj najbardziej zbliżoną barwę głosu do Skye ze wszystkich wokalistek, które pojawiły się w Morcheebie po jej odejściu. Reszta zespołu również w formie, a Ross wycinał całkiem zgrabne solówki na gitarze. Tym samym wiadome było, że fani wyciągną skandowaniem „Mor-chee-ba" zespół na bisy, na których wybrzmiały m.in. zaśpiewane po francusku przy akompaniamencie gitary akustycznej „Au-delà" (jakiś widz nie wytrzymał i krzyknął ekstatycznie do artystów, czym wywołał uśmiech na twarzy Rossa) i oczywiście roztańczony überhit „Rome Wasn't Built in a Day". W sumie zespół zagrał mniej więcej półtorej godziny. Prywatne rozczarowania? Tylko jeden utwór z „Charango".

Lokalizacja koncertu okazała się udanym posunięciem. Otwarta przestrzeń, ale jednocześnie bliskość starych kamienic wywołuje wrażenie, jakbyśmy byli w jakimś zabytkowym pałacu z otwartym dachem. Mury bardzo ładnie zbierały dźwięk, a nad sceną górowała Wieża Trynitarska. Cena biletów spowodowała to, że na Morcheebę przyszli ci, którzy autentycznie chcieli tam być, co było widać po reakcji zgromadzonych na placu ludzi oraz po twarzach muzyków. Z resztą w pewnym momencie Ross Godrefy (wznoszący co jakiś czas toasty z kubeczka z wiadomym raczej płynem i z butelek Budweisera) rzucił do ludzi, iż chciałby być wśród nich i zamiast grać, bawić się tak jak oni tego wieczora.

Za pomoc przy opracowywaniu relacji i zdjęcia dziękuję Kamili.

Dzień 1

Na Muchy ciągle mi nie po drodze. Fanem wielkim nie jestem, ale nie da się zaprzeczyć, że pare dobrych kawałków mają i chciałoby się zobaczyć Wiraszko i resztę na żywo. Póki co dane mi było jedynie posłuchać nieco zza sceny.

Potem było Editors, którch zupełnie nie chciało mi się słuchać, więc oddałem się spotkaniom z ziomalami i popijaniu piwa, które w tym roku było wyjątkowo smakowite, tym niemniej upić się nim nie szło. Na Raconteurs wybrałem się z czystej ciekawości bo niby Jack White i te sprawy. Załapałem się na podobno największy przebój zespołu - "Steady, As She Goes", który pomimo pewnej sztampowości wypadł całkiem w porządku, tłum szalał i wszyscy byli szczęśliwi. Posłuchałem jeszcze jakiś 3-4 bliźniaczo podobnych do siebie kawałków utrzymanych w duchu Led Zeppelin zmieszanych z White Stripes i doszedłem do wniosku, że już raczej nic ciekawego się tutaj nie wydarzy. I tak przyszedłem tego dnia tylko na jeden koncert...

W międzyczasie jednak skoczyłem sobie z ciekawości do namiotu na Fischerspoonera. Zespół odstawił tam futurystyczny show ze strojami i choreografią rodem z "Around The World" Daft Punk i całkiem poprawnym repertuarem, co sprawiło, że czekanie na Roisin Murphy minęło szybko i przyjemnie.

Właśnie, postać Roisin! W życiu nie widziałem osoby tak charyzmatycznej, a przy tym naturalnej i od której przebija taka radość wynikająca zapewne z samego faktu, że robi to co lubi. Nawet jeśli jej repertuar nie do końca porwał publiczność, to w jej show nie o to chodziło. Ona nie kokietowała, ani nie słodziła sztucznie tłumu. Tańczyła, śpiewała, szalała, biegała po całej scenie, a jej ekspresja i dynamika ruchów co raz budowały we mnie obawy, że może wydarzyć się wypadek podobny do tego w Moskwie w zeszłym roku. Co do repertuaru to wyraźnie przeważał ten z zeszłorocznego Overpowered z doskonałym wykonaniem utworu tytułowego na czele. Wersje koncertowe rozbudowane, roszalałe, momentami przewyższające albumowe. Plus wokal Roisin na żywo doskonały. Bez dwóch zdań jeden z najlepszych koncertów jakie dane mi było widzieć. Cytując smsa od znajomego: "Roisin zajebista.".

Dzień 2

Tego dnia nie było już czekania na jednego konkretnego wykonawcę, wszystko zapowiadało się ciekawie. Na początek doszło do nieoczekiwanej zmiany i Cool Kids Of Death zamiast o 1:00 musieli zamienić się z Erykah Badu na 19:00, gdyż gitara jej basisty przez pomyłkę poleciała do Lizbony i trzeba było jakoś ten problem rozwiązać. W każdym razie z CKOD skusiłem się jedynie na "Mamo, Mój Komputer Jest Zepsuty" i powiem tylko, że nieco zabrakło mi energii, którą ten utwór posiada na albumie. Resztę ich koncertu sobie darowałem, bo ile można?

Zamiast tego poszedłem sobie na scenę młodych talentów by sprawdzić jak sprawuje się nasza nowa post-rockowa nadzieja czyli California Stories Uncovered. I jedyne co mogę powiedzieć, to fakt że było poprawnie i dobrze się ich słuchało, jednak czy nie macie już dosyć tych post-rockowych kapel? Nie zrozumcie mnie źle, ja lubię tego typu sprawy, wszelkie Mogwaie itd. ale cały ten "gatunek" już od dobrych paru lat nic nowego i świeżego nie reprezentuje. Na niezobowiązujące słuchanie w wolnym czasie Calfornia nadaje się znakomicie, ale na nic więcej nie można liczyć.

Był sobie Interpol o 21:00. Zagrali poprawnie i w zasadzie tyle. Banks wchodząc na scenę zafundował mega sztuczne "Dobry wieczór", które zapewne ktoś z obsługi przetłumaczył mu tuż przed wejściem na scenę. Zespół, oczywiście w nienagannie skrojonych garniturach, zafundował publice coś na kształt greatest hits, co mnie naprawdę ucieszyło. Sporo fragmentów z Turn On The Bright Lights z wielce wyczekiwanym przeze mnie "NYC" na bis, a poza tym najlepsze fragmenty Antics oraz zaskakująco dobrze brzmiące utwory z nowej płyty (ze 3-4 jeśli się nie mylę). Publiczność była wniebowzięta, regularnie skandując nazwę zespołu, a oni pozostawali jakby niewzruszeni. Jedynie perkusista sprawiał wrażenie odrobinę poruszonego. Interakcji dużo nie było, na szczęście odegrali swoje, a repertuar i jakość wykonania zadowalające, więc koncert należy uznać za bardziej udany niż nie.

A potem nastał Jay-Z. To był kosmos. Wyleciało już mi z głowy co grał, ale była kupa hitów w stylu "99 Problems" czy  "Girls, Girls, Girls" (w ogóle bogata reprezentacja The Blueprint) plus coś tam z American Gangster (nieco rozczarowujące jak dla mnie "I Know") oraz pare hitów pod publikę jak "Umbrella" czy "Crazy In Love". Co nie zmienia faktu, że Hova zawładnął publiką i nieistotne czy ktoś był fanem hip-hopu czy nie. Wszyscy robiliśmy diamenciki i machaliśmy łapami. Wrażenia dźwiękowe i wizualne pierwszorzędne. Raz, że stałem tuż obok przejścia technicznego naprzeciw sceny, całkiem niedaleko, dwa, że zespół który przywiózł ze sobą Jay spisywał się bez zarzutu. Do tego koleś dysponował chyba najlepszymi wizualizacjami jakie dane mi było widzieć na tegorocznym Heinekenie, gdzie obraz na żywo był miksowany z wcześniej przygotowanymi klipami. I naprawdę szkoda, że Jay odbębnił jedynie 60-70 minut, które minęły doprawdy błyskawicznie, a bisów już najwyraźniej w kontrakcie nie miał. Shame on you nigga.

Na nic więcej tego dnia sił nie miałem. Z kronikarskiego obowiązku wspomnę jedynie, że Sex Pistols wielu się podobało i namiot omal nie został tam rozniesiony przez wygłodniałych fanów punk rocka, a mocno spóźniona Erykah ponoć dała znakomity koncert, który z początku przynudzał, a potem przemienił się w pierwszej klasy widowisko.

Dzień 3

Byłem już wyraźnie zmęczony małą ilością snu i sprzedażą dziesiątek tysięcy kuponów, ale obok dnia drugiego, ten oto rysował się najciekawiej. A prawda jest taka, że było tak sobie.

Zacząłem od Kobiet, które to bardzo, ale to bardzo, chciałem zobaczyć. Nawrocki wraz ze swoim zespołem dał znakomity występ, uciekający momentami w krainę zwariowanego rocka i odrobiny hałasu a la Sonic Youth, co sprawiło, że niektóre utwory brzmiały zaskakująco świeżo i po prostu inaczej. Nawet ich największy hicior "Marcelo" został wyraźnie rozciągnięty i przerobiony. Co do repertuaru, to dostaliśmy świetny przekrój ich twórczości, po trochę z każdego z ich krążków i trudno o wyróżnienie czegokolwiek, jednak ciężko zaprzeczyć, że to fragmenty z debiutu najbardziej wymiotły.

Alison  Goldfrapp wyczekiwałem ze względu na fakt, że nową płytę całkiem lubię, a debiutanckie Felt Mountain kocham miłością bezgraniczną. Wszystko co było między tymi dwiema płytami niezbyt trawię. Zaczęła od "Utopia" z debiutu i powininem być wniebowzięty, ale coś nie grało. Wokalnie perfekcyjnie, aranżacja koncertowa też w porządku, lecz uświadomiłem sobie że to nie jest to granie na dużo scenę, a bardziej na kameralny klub czy chociaż ten przeklęty namiot. Potem było "A&E" i znowu ten sam problem. W środku gdzieś odnotowałem jeszcze przyzwoite "Happiness", bo końcówka to już były taneczne hiciory, które mi do Alison zupełnie nie pasują. Generalnie rozczarowanie, choć powinienem był to przewidzieć. Do tego koncert bardzo krótki, około 60 minut.

Po Goldfrapp udałem się na jakieś żarełko i wtedy dopiero ujrzałem ogrom ludzi jaki się zjechał tego dnia na Massive Attack i Chemical Brothers. Przerażający tłok i niesamowite kolejki, a w jednej z nich ogromny Biela ze Ścianki, w innej z kolei Ala z Blog 27. Same gwiazdy. W każdym razie po jakiejś tam pizzy (w czasie jedzenia której posłuchałem sobie Martiny Topley coverującej Doorsów na world stage) poleciałem szybko na Massive Attack i jako, że byłem spóźniony dobre 15 minut nie dane mi było dojść gdzieś bliżej pod scenę i musiałem zadowolić się widokiem z telebimu i dalekimi przebłyskami ze sceny. Ich koncert był chyba moim największym tegorocznym rozczarowaniem. Nie wiem z czego to wynikało, jednak nie porwało ani trochę. Może to kwestia zmęczenia, a może przeraźliwego tłoku, nie wiem. Hity głównie z mojego ulubionego Mezzanine przetykane nowymi utworami, zupełnie mnie nie przekonały, choć jakościowo nie można im nic zarzucić, wszystko wykonane poprawnie. Fajne wizualizacje z nagłówkami niczym z pudelka czy różnymi aforyzmami, były całkiem miłym akcentem urozmaicającymi występ zespołu, ale co z tego, skoro muzyka mnie nie ruszała? W gruncie rzeczy nie ma się do czego przyczepić, a jednak czegoś mi tam zabrakło. Choć w powszechnej opinii jest to jeden z trzech najlepszych koncertów tegorocznego Openera. Niestety, nie dla mnie.

Z Massive urwałem się by nie spóźnić się na Ściankę, której to w koncertowym wydaniu nie widziałem już dobre 3-4 lata. Cieślak ze swoim bandem zdrowo hałasował, stawiając na najnowsze dokonania zespołu i nieźle dawał czadu w niemal zupełnie pustym namiocie. Ja z kolei, pomimo sporego natężenia hałasu, przysypiałem na siedząco i jakieś 2-3 utwory po wyśmienitym "Boję Się Zasnąć, Boję Się Wrócić Do Domu" podjąłem decyzję o powrocie do domu. Dla mnie impreza skończyła się właśnie w tym momencie, tym bardziej że występ Chemical Brothers zupełnie mnie nie interesował.

Podsumowanko

Tegoroczny lineup nie zachwycał, na szczęście pare koncertów dało radę i nie ma na co narzekać (szczególnie gdy miało się bilet za darmochę). Najbardziej martwi jednak fakt, jakże ogromną imprezą staje się Opener i jakie to masy ludzi ściągają na niego do Gdyni. Tłum i kolejki, jak już wspomniałem, momentami były naprawdę przerażające. Organizacyjnie Alter Art spisał się jak co roku, czyli pare małych wpadek było (drugiego dnia podbramkowa sytuacja z kuponami, ciąge spore kolejki po opaski, bilety czy jedzenie, a także za mało pryszniców na polu namiotowym), jednak tak naprawdę nie ma za bardzo na co narzekać. Pogoda również dopisała, a deszcz zawitał do Gdyni dopiero w poniedziałek. Generalnie można powiedzieć, że impreza jak najbardziej udana, choć kierunek jej rozwoju dosyć niepokojący. Sam jedynie żałuję, że na pare koncertów najzwyczajniej w świecie zabrakło mi sił i czasu (Erykah, Mitch & Mitch, Hatifnats i pare innych). Ale to chyba normalne na tego typu imprezach - nie można przecież mieć wszystkiego.

Nie narzekałem tak jak inni na to, że w tym roku nie ma super gwiazd, że artystyczne menu jest słabe. Jechałem tam, żeby zobaczyć konkretnych artystów. No i może poczuć nieco "klimat festiwalu". Z tym pierwszym punktem nie było tak źle. Jestem bardzo zadowolony z kilku koncertów. Pierwszego dnia Roisin Murphy - niesamowity show. Ona ma w sobie mnóstwo niespożytej energii. Szalała na scenie, co chwilę się przebierała. Muzycznie bardzo ciekawie i zróżnicowanie. Generalnie bardzo udany, energetyczny występ. Drugiego dnia nie miałem swoich faworytów. Aczkolwiek nie miałem okazji zobaczyć Masali na żywo, bo w tym samym czasie występowała Erykah Badu, na którą bardzo nastawiała się Gosia. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie Jay-Z. Nie jestem fanem jego twórczości. Nie słucham, kawałki znam pobieżnie (bo gdzieś tam słyszałem przypadkiem, widziałem klip etc.). Koncert był wielką energetyczną bombą - Amerykanin przyjechał z "żywymi" muzykami, a nie tylko z dj. Do tego wspaniałe efekty wizualne. Pozytywne rozczarowanie. Erykah Badu - to nie mój klimat i w czasie jej występu nie raz to odczułem. Podobały mi się jedynie "momenty". Nie przepadam za takim obliczem czarnej muzyki. Muszę jednak przyznać, że ma potężny głos, jest artystką pełną gębą. Wielki szacunek za to. Tym bardziej, o czym powiedziała mi Gosia, że nie zagrała żadnego utworu w takiej samej wersji jak na studyjnych płytach. Zmienione aranżacje, sporo ciekawych przerywników. Wspaniały kontakt z publicznością. Trzeci dzień festiwalu był tym, na który czekałem najbardziej. Trzech wykonawców na dużej scenie, których lubię i cenię. Na początek Goldfrapp. To niestety największe moje rozczarowanie tegorocznej edycji. Było strasznie nudno. Wokalistka przez większość koncertu nie potrafiła złapać kontaktu z publicznością, po każdym kawałku stać było ją jedynie na "Thank you!". Dopiero pod koniec nieco się rozkręciło. Niestety nie zatarło to złego wrażenia z całości. Chwila przerwy i Massive Attack. Najbardziej zależało mi właśnie na nich. I nie zawiodłem się. Już od pierwszych dźwięków wiedziałem, że to będzie wspaniały koncert. I był. Bardzo fajne wizualizacje, efekty specjalne, super nagłośnienie. Zagrali większość utwórów, na które czekałem. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że muzyka, która z pozoru wydaje się smętna, spokojna, może i czasem monotonna w wersji live miała w sobie mnóstwo energii, była momentami wręcz hipnotyzująca. Zdecydowanie najlepszy występ tego festiwalu. No i na sam koniec Chemical Brothers. Trochę to trwało zanim panowie się ustawili. Montaż sprzętu, ekranów, siatek, świateł zajął sporo czasu. Wszyscy zapowiadali niesamowite przeżycia, genialny multimedialny show. I rzeczywiście na początku tak było. To co "chemicalsi" mieli do zaoferowania pod względem wizualnym zdecydowanie przebiło pozostałych. Tylko, że jest jedno małe ale... Przez pierwsze pół godziny było super. Zagrali parę znanych kawałków, w nieco innych niż na płytach wersjach, na scenie pojawiały się niesamowite "obrazki". Potem to wszystko siadło... Koncert przekształcił się w dj'ski set, który dość szybko mnie swoją monotonią zmęczył. Wydaje mi się, że mimo wszystko, muzyka tego duetu nie jest przeznaczona dla takich ludzi jak ja. Fani techno czuli się zapewne usatysfakcjonowani. Ja poczułem lekkie rozczarowanie. Ale trudno... Warto było chociaż te pół godziny zobaczyć i usłyszeć.

Muzycznie nie było więc źle. Niestety pod względem klimatu było słabo. Zbyt wiele rzeczy przeszkadzało, zbyt wiele rzeczy było "nie tak jak trzeba". Już pierwszego dnia zaliczyliśmy dość irytujący epizod. Na dworcu, na którym był punkt informacyjny festiwalu, poinformowano nas, że skończyły się już opaski, na które należy wymienić bilet. Odesłano nas na teren festiwalu, gdzie podobno bez problemu i "od ręki" to załatwimy. Coś słabe te ręce były, bo w kolejce po ów "gadżet" czekaliśmy ponad 1,5 godziny. Całe szczęście nie straciliśmy żadnego występu, który nas interesował, ale mimo wszystko wywołało to jakąś irytację. Kolejna kwestia to miasteczko festiwalowe. Nie jestem jakimś fanem płacenia za pomocą kuponów. Mam wrażenie, że nie chodzi tu o wygodę, a jedynie o zakamuflowane zdzieranie z uczestników. Ceny jedzenia wołały o pomstę do nieba. Za kawałek kiełbasy z rusztu z musztardą i kawałkiem bułki należało zapłacić 4 kupony = 12 zł. Piwo to osobny rozdział. Nie wiem jaka jest korzyść marki Heineken z organizacji tego festiwalu. Bo na pewno nie poprawa wizerunku piwa. Nie znam osoby, która piła tam piwo i stwierdziła, że jest ono dobre. Wszyscy zgodnie mówią, że to najsłabszy element festiwalu, że jest ono niedobre, obrzydliwe, paskudne i drogie. No i zostaje jeszcze logistyka. W sobotę ilość uczestników przerosła chyba wyobrażenia organizatorów. Ludzi było zdecydowanie za dużo. Poruszanie się po terenie festiwalu było trudne, wszędzie gigantyczne kolejki. Dojazd na festiwal autobusem festiwalowym oznaczał czekanie w kolejce około godziny jeśli nie więcej. Kiedy natomiast wracaliśmy nie nadążono z podstawianiem autobusów, powstał korek. Tłum narastał. Wsiadanie do środka było przeżyciem ekstremalnym, kilka osób koło mnie o mało nie zostało zgniecionych przez napierającą falę.

W sumie to dobrze oceniam ten wyjazd. Ale tylko dobrze. Od zachwytu jestem daleki. Mam nadzieję, że organizatorzy wyciągną wnioski i lepiej się przygotują. No i liczę na powalający zestaw wykonawców, bo tylko to jest w stanie przyciągnąć mnie na Open'era w przyszłym roku.

Neil Black (Wielka Brytania)
George Caird (przewodniczący, Wielka Brytania)
Khanyafi Chinakaev (Rosja)
Ingo Goritzki (Niemcy)
Nancy Ambrose King (USA)

To największa impreza obojowa odbywająca się na starym kontynencie.

Pełny program festiwalu i konkursu można pobrać tutaj (PDF) >>>

Więcej informacji na stronie Festiwalu >>>

O mieście pisałem już parę razy, pokutuje w moim tekstach jako Golgota czy inne przyjemne miejsce. Otóż Kamienna Góra to typowe małe miasteczko z małym, za przeproszeniem, fallusem i dużą wyszczekaną mordką. Ten falliczny kompleks objawia się co rusz w przypadku jakichś kulturalnych eventów, w których słowo kultura odnosi się do rzygania nie na ulicy a w krzakach. Scena na takich miastowych wydarzeniach musi być obowiązkowo wysoka, wielka, do nieba wręcz – niedługo sięgniemy tej Woodstockowej. I na tej wielkiej scenie, jak przystało na wyimaginowany duży fallus, grają gwiazdki. W tym przypadku były to trzy zespoły, z tego jedna prawdziwa gwiazda, która zgasnąć powinna już dawno.

No i stoi nasza Kamienna Góra ze sterczącą sceną (miejscowi animatorzy kultury licytują się jej wielkością, strach zapytać, co robią w ubikacjach) i pod nią wyczekuje wasz wierny acz skromny korespondent. Wiernie czeka, jak pies, z poświęceniem sączy piwo, z poświęceniem zerka na boki. I czeka! A musicie, drodzy czytelnicy, wiedzieć, iż ciągnęli mnie wówczas na wódkę, pasy ze mnie zdzierali i do ucha, jak te diabły, szatany, mi szeptali, że chodź, tu wódeczka, tu kubeczki, białe, tak jak lubisz, tu jest murek, pareczek, krzaczki, ławeczka, nie wiem, stoliczek jeszcze i lampka.

Ale ja twardy i dzielny, przecież dziennikarski obowiązek zobowiązuje. Więc stoję i przypatruję się spontanicznej (bo pijanej) zgromadzonej ludności Kamiennej Góry. A wydarzenie to absurdalne. Darmowe imprezy plenerowe mają już to do siebie, że oprócz zatwardziałych fanów muzyki rockowej ściągają też zatwardziali amatorzy (i profesjonaliści) mętnego wzroku i dna butelki. Toteż długie włosy wymieniają się z odorkiem rozsiewanym przez boskich w swej nieświadomości śmierdzenia żuli. Całość współgra ze sobą i wzajemnie się uzupełnia – wielka masa nagrzanych i schlanych ludzi. No dobrze, dziennikarski obowiązek każe mi wspomnieć o niedzielnych starszych parach pod krawatem.

I wchodzi gwiazda wieczoru, spiker zapowiada to, na co tak wszyscy czekali (Dorian, no chodź na wódkę...) – Elektryczne Gitary rozpoczynają grać. Przyznam, że ich twórczość kojarzę albo z pijackich śpiewów albo z polskich filmów. I doprawdy, zdziwiłem się, jak ten zespół stał się tak popularny. Bo jak można rozgrzać do tańca ludzi utworami takimi jak „Już tylko killer” czy np. „Spokój grabarza”. Nudny i beznamiętny głos frontmana usypiał i ludzie poczęli szybciorem zamawiać piwo, co by odnaleźć w utworach Elektrycznych Gitar jakiś ukryty przekaz.

I tak grali, a ja tak stałem, a znajomi tak ciągnęli, że aż ściemniło się i dopiero istny szatan w publikę wstąpił, że gdy zespół śpiewał „Ona jest pedałem” to oni tam zaczęli pogo odstawiać. Ach, niewinne pogo! Kolega, punk z zamiłowania, wlazł tam i począł delikatnie dawać do zrozumienia, iż skończyły się łaskotki. I fruwały dziewczęta, fruwały komóry i dresiarze nadto wstawieni. No, przynajmniej dopóki nie wyprowadziła kolegi ochrona... Bo pogo, okazało się, robić na Elektrycznych Gitarach nie wolno.

Po odegraniu obowiązkowych „Dzieci” postanowiliśmy zastosować się do treści utworu i spoczęliśmy kulturalnie, by skonsumować tę cholerną wódkę, co tak myśli mym znajomym mąciła. Nazajutrz, gdy jakimś zrozumiałym tylko ludziom na kacu sposobem o 9 rano wyszedłem na miasto (a jest, oczywiście, niedziela!), zauważyłem swoje brudne buty – zupełnie tak, jakbym to ja w tym pogo tam uczestniczył. I to chyba była moja jedyna głębsza refleksja, jaka została mi po tym koncercie.

04.07
main stage:
Editors, godz. 21.00
Roisin Murphy – godz. 1.00
world stage – DJ Vadim – godz.00.30

06.07
world stage – Martina Topley-Bird, godz.22.00

Zaczyna się od pięknego przykładu, jak można zrobić coś ciekawego przy użyciu śpiewu gardłowego. W realu śpiew gardłowy słyszałem dotąd trzy razy, za każdym razem na Monciaku w Sopocie, gdzie przyjeżdżała jakaś grupa artystyczna ze Wschodu, widocznie w ten sposób da się zarobić. Różne rzeczy da się w ten sposób zaśpiewać, najwyraźniej jedną z nich jest "Rape Me" Nirvany - oto wersja pana o pseudonimie (?) Bugotak.

Świeżutka niczym bułeczki informacja pokazuje zaś, że w Tczewie 23 sierpnia wystąpi Cool Kids Of Death. Będzie to miało miejsce w ramach corocznego Festiwalu Grzegorza Ciechowskiego, gdzie występują raczej młode i mało znane zespoły, ale zawsze ktoś jest zapraszany jako gwiazda, w tym wypadku jest to CKOD. Jeśli o nich chodzi, przy okazji znalazłem ciekawy filmik z rozdania Yachów:

Jeśli ktoś po obejrzeniu nie wie, o co chodzi (a to całkiem możliwe), polecam zwrócenie uwagi na parę szczegółów. Pierwsza rzecz, warto obejrzeć jakiś inne ich nagranie, i zobaczyć, kto gdzie gra/śpiewa. Druga rzecz - gesty, ekspresja, czasem ułożenie palców na progach ;] Całkiem ciekawa reakcja na konieczność gry z playbacku.

Wracając do Festiwalu Ciechowskiego, na lastfm jest całkiem sporo zespołów, które mają tam grać. W dużej części nic ciekawego, ale zaciekawił mnie zespół pornohagen, który ma coś w sobie.

"Sie Macie Ludzie". film dokumentalny o Ryśku

"Dżem". kolejny dokument

wywiad przed 10-leciem Dżemu

10-lecie Dżemu- reportaż

Ani jeden z tych koncertów nie jest jazzowy, ale czasem trzeba małej odmiany. W Olsztynie za to wakacje będą bardzo jazzowe za sprawą serii koncertów na Targu Rybnym, o których napiszę następnym razem :)

finał "moja i twoja nadzieja" jest naprawdę elektryzujący... i spontaniczny : )

Z nieskrywaną satysfakcją zapowiadam i polecam Wam festiwal w moim rodzinnym Lublinie. W ciągu kilku dni wystąpią polscy i zagraniczni wykonawcy z największą gwiazdą na czele, zespołem Morcheeba. Na sam koniec zaś dubeltowy finał - darmowy koncert Voo Voo, Kairos i Haydamaky w Kozim Grodzie oraz dzień później we Lwowie.

Festiwal wpisuje się idealnie w dążenia Lublina do zdobycia tytułu Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 roku. Publiczność będzie miała okazję zobaczyć występy wielu świetnych polskich wykonawców. Wystąpią: Voo Voo, Wojciech Waglewski wraz z synami Fiszem i Emade oraz w oddzielnym koncercie z Maciejem Maleńczukiem, Martyna Jakubowicz, Osjan, Marcin Masecki Trio, Kroke, EMPE3, Motion Trio, Trebunie-Tutki i Kairos. Barwy międzynarodowe będą reprezentować: Jamajczycy z The Twinkle Brothers, nujazzowy Club des Belugas z Niemiec, Haydamaky oraz największa gwiazda festiwalu, Morcheeba.

Myślę, że czytelnikom mojego bloga nie muszę przybliżać sylwetki tego zespołu i krótką wzmiankę czynię jedynie z dziennikarskiego obowiązku. Londyński band, to dziecko braci Godfrey, Paula i Rossa. W latach 90 tworzyli oni wraz z m.in. Portishead czy Massive Attack nurt, który zapisał się w historii muzyki pod nazwą trip-hop. Na trzeciej płycie nastąpił radykalny zwrot w twórczości kapeli i pierwszy tak wielki sukces na skalę światową - pogodny utwór „Rome Wasn't Built in a Day" szturmował listy przebojów. Czwarta płyta „Charango", to jeden z najlepszych albumów pop XXI wieku. Trzeba uczciwie zaznaczyć, że znakiem rozpoznawczym Morcheeby przez wiele lat była obdarzona niebiańskim głosem wokalistka Skye Edwards, która jednak odeszła z zespołu w 2003 roku. Przez następne lata i albumy jej miejsce próbowały zastąpić różne artystki, ostatnio Francuzka Manda.

Koncerty odbędą się na Rynku Starego Miasta i dziedzińcu u Dominikanów. Bilety w cenach 22 i 99 zł (Morcheeba) do nabycia m.in. w Empikach, Media Markt lub przez www.ticketpro.pl . Więcej szczegółów (m.in. program warsztatów towarzyszących imprezie, wystaw i paneli dyskusyjnych) na http://www.innebrzmienia.pl/ .

Tym razem organizatorzy zadbali o poziom wydarzenia zapraszając jeden z moich ulubionych zespołów - Jamiroquai. Dlatego też odświeżyłam sobie wszystkie ich nagrania, między innymi mój ulubiony album "Synkronized" z 1999 roku.

1. "Canned Heat" – 5:31
2. "Planet Home" – 4:44
3. "Black Capricorn Day" – 5:41
4. "Soul Education" – 4:15
5. "Falling" – 3:45
6. "Destitute Illusions" – 5:40
7. "Supersonic" – 5:15
8. "Butterfly" – 4:28
9. "Where Do We Go From Here?" – 5:13
10. "King For A Day" – 3:40
11. "Deeper Underground" – 4:46

Jest to czwarty w kolejności album tego zespołu. Połączenie funku i popu z elektroniką - czyli to co dziki lubią najbardziej. Takie hity jak "Canned Heat", "Supersonic", "Deeper Underground" idealnie nadają się na parkiet. Z kolei przy nieco spokojniejszym "Butterfly" można się trochę wolniej pobujać, co nie przeszkadza też podygać nóżką. Znakomity jest także "Where do we go from here" z początkową energetyczną wstawką na fortepianie i trąbką, która momentalnie przeistacza się w funkujący beat i urywane riffy gitarowe, nadające taneczną pulsację. W "King For A Day" natomiast zaskakuje brzmienie klawesynu, co daje nader interesujący efekt, żeby nie powiedzieć oryginalny i wręcz niespotykany ;)

Jednym słowem - genialna muzyka, świetna płyta!

Ocena: 9/10

Strona: http://www.myspace.com/jamiroquai

A to moje nagranie "Canned Heat" z Wianków:

Będzie też kilka koncertów Jarka Śmietany w różnych konfiguracjach ;) Wystąpi między innymi na XIII Letnim Festiwalu Jazzowym Piwnicy pod Baranami. Tu niestety nie będę mógł dojechać, bo w tym czasie będę na urlopie. Wiecie, rybki, deska i te sprawy ;)

To tym czasem, borem, lasem..

Wybrana dyskografia:

The Broken Arm
Vanishing Point
Prowl
Maldoror
Quake
Grains Of Paradise
Skin
Topaz
The Watchman
Chimera
Skin DVD
Chamber Quintet
Pranzo Oltranzista
Block Ice & Propane
2007 - Volac: Book Of Angels, Vol. 8

sobota 28.06.2008 godz. 16.00 - Tempfolder

sobota 28.06.2008 godz. 20.00 - The Heavy

www.festiwal.nowamuzyka.pl

O Festiwalu
Festiwal Młodych Kultur Raf i n e r i a odbędzie się w dniach 10-12 lipca w Redzie. W tym roku odbędzie się pierwsza edycja tej imprezy, choć na swój sposób jest to rozwinięcie formuły poprzedniego festiwalu odbywającego się w naszym mieście - Redzkiego Festiwalu Niezależnych - eReFeN. Organizowana przez młodych animatorów kultury R a f i n e r i a to w głównej mierze wydarzenie muzyczne. Wystąpi u nas kilkudziesięciu wykonawców, każdy prezentuje inny styl oraz indywidualne podejście do grania. Pierwsze dwa dni R a f i n e r i i to muzyka rockowa z domieszką elektroniki, trzeciego dnia zabrzmi hip-hop. Na naszych widzów czekać będzie wiele atrakcji pozamuzycznych, między innymi warsztaty filmowe, fotograficzne i beat-boxu oraz graffiti jam. Zachęcamy też do wzięcia udziału w dyskusjach, w których głos zabiorą znane postaci świata kultury, sztuki i mediów związane z Trójmiastem.
Idea
Nazwa FMK R a f i n e r i a wywodzi się z idei "rafinacji kultury", czyli jej oczyszczania, uszlachetniania, wspierania wartościowych zjawisk w niej zachodzących. Tytułowe "młode kultury" zaistniały w świecie artystycznym w przeciągu ostatnich kilkunastu lat, są wciąż niezwykle świeże i zaskakujące. R a f i n e r i a to największa niskopłatna impreza tego typu na Pomorzu a zapewne i w Polsce. Przystępność ceny bilety oraz postawa otwartości na oczekiwania widza - między innymi dzięki tym założeniom chcemy uprzyjemnić widzom obcowanie z kulturą wysokiej próby.
Dojazd
Do Redy najłatwiej dojechać pociągiem Szybkiej Kolei Miejskiej (SKM), która łączy aglomerację trójmiejską z sąsiednimi miastami. Podróż z Gdyni Głównej trwa ok. 23 minut, bilet ulgowy kosztuje 2,52 pln. Dojście z dworca w Redzie na teren festiwalu to ok. 15-20 minut, bardzo jednak możliwe, że uruchomiony zostanie autobusowy system usprawniający.

Program Festiwalu:

10 lipca
Cool Kids Of Death
George Dorn Screams
Renton
California Stories Uncovered
Gentleman!
Plug&Play
White Rabbit's Trip
Drewno From Las
Alchemi
Dog Palace
11 lipca
Ścianka
Très.B
Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach
Dick4Dick
Pawilon
Hotel Kosmos
Hatifnats
Phantom Taxi Ride
Kumka Olik
Folder
Perspecto
12 lipca
O.S.T.R. + Sofa
2Cztery7
Brahu
Emo
Brygada RR
Blady Kris (Zulu Kingz)

5 lipca - Dino Saluzzi Group:

Dino Saluzzi - bandoneon
Felix "Cuchara" Saluzzi - saksofon tenorowy, sopranowy, klarnet
José Maria Saluzzi - gitara akustyczna i elektryczna
Matias Saluzzi - kontrabas, gitara basowa
U.T. Ghandi - perkusja, instrumenty perkusyjne

12 lipca - Tony Lakatos "Tribute To Antonio Carlos Jobim":

Tony Lakatos - saksofon
Juliana Da Silva - wokal
Zelia Fonsesca - gitara
Davide Petrocca - kontrabas
Angela Frontera - perkusja

19 lipca - Benni Chawes Quintet:

Benni Chawes - wokal, fortepian
Magnus Hjorth - fortepian, organy
Maj Berit Guassora - trąbka
Kasper Tagel - kontrabas
Rasmus Lund - perkusja

26 lipca - Archie Shepp Quartet:

Archie Shepp - saksofon, chant
Denis Colin - trąbka
Tom Mcclung - fortepian
Wayne Dockery - kontrabas
Steve Mccraven - perkusja

2 sierpnia - Andrzej Jagodziński Trio & Lora Szafran & Kwartet Smyczkowy:

Lora Szafran - wokal
Andrzej Jagodziński - fortepian
Czesław "Mały" Bartkowski - kontrabas
Adam Cegielski - perkusja

9 sierpnia - Chico Freeman & Barbara Dennerlein Group:

Chico Freeman - saksofon tenorowy, sopranowy
Barbara Dennerlein - organy Hammonda
Guido May - perkusja

16 sierpnia - Malene Mortensen Quintet:

Malene Mortensen - wokal
Magnus Hjorth - fortepian
Calle Mörner Ringström - gitara
Petter Eldh - kontrabas
Snorre Kirk - perkusja

23 sierpnia - The Avishai Cohen Trio:

Avishai Cohen - kontrabas
Shai Maestro - fortepian
Mark Guiliana - perkusja

30 sierpnia - Marilyn Mazur Group:

Marilyn Mazur - instrumenty perkusyjne, perkusja
Krister Jonsson - gitara
Fredrik Lundin - saksofon
Klavs Hovman - gitara basowa
Wszystkie koncerty rozpoczynają się o godzinie 19.
Jest na co pójść i posłuchać.