Matthew Pillsbury

Diane Ducruet

Pozostałe linki:

• Alluding to - blog Diane Ducruet
• Diane Ducruet w Świat Obrazu

Wraz z Edwardem Hartwigiem należy do ścisłej czołówki awangardy poslkiej fotografii. Zresztą nie tylko był fotografikiem, ale także malarzem i (może przede wszystkim?) teortykiem sztuki. Dla Dłubaka najbardziej istotną kwestią było wykraczanie sztuki poza codzienność i dosłowność. Sztuka (w tym fotografia) powinna zadawać odwieczne pytania, na które człowiek przez cały czas szuka odpowiedzi. Właśnie problemy natury filozoficznej, intelektualnej oraz tworzenie nastroju do kontemplacji odpowiadały mu najbardziej toteż tworzył w nurcie konceptualnym. Szczególnym przedmiotem zainteresowań była rola symbolu. Z upodobaniem śledził jego znaczenie i odbiór w kulturze, a także dynamikę interepretacji danego obiektu. W swojej twórczości nie bał się eksperymentować ze zmianą sensu wyobrażeń. Celowo przewartościowywał, by badać reakcje odbiorcy na ten zabieg. Dłubak każe nam nieustannie poszukiwać, wątpić i sprawdzać znaczenie podstawowych pojęć definiujących nasze istnienie, kulturę i reakcje z otoczeniem. Pamiętajmy, że każda fotografia, czy każdy obraz ma swoją przyczynę powstania,swoją aurę i swoją możliwość interpretacji.

Linki:

• Zdjęcia i wywiady ze Zbigniewem Dłubakiem na Fototapecie
• Zdjęcia i omówienie wystawy Dłubaka z 2003r. na Fototapecie

Zobacz też:

• Edward Hartwig
• Krzysztof Pruszkowski

Dziś przybliżę państwu fenomen polskiej fotografii (właściwie to światowej). Hartwig, podobnie jak prezentowany poprzednio Bułhak, wywarł nieoceniony wpływ na wielu rodzimych artystów fotografików, aliści nie był tak hermetyczny. Jego dorobeku nie można przypisać do żadnego konkretnego stylu czy gatunku.

Pierwotną inspiracją było malarstwo impresjonistyczne i to ono kształtowało początkowo wyobraźnię twórcy. W młodości Hartwig z upodobaniem przenosił fascynację impresjonistów kolorem do fotografii czarno-białej (co wydaje się niemożliwe). Zasłynął wtedy cyklami pejzaży mglistch torfowisk. To niewątpliwie zdradzało chęć do poszukiwań poza ustalone wówczas schematy.

Skłonność do eksperymentu była nieodłącznym elementem twórczości Hartwiga, a została ugruntowana podczas studiów artystycznych we Wiedniu. Tam zapoznał się z nowoczesnymi technologiami oraz nowymi trędami z USA. Uświadomił sobie ogrom mozliwości jaki kryje w sobie fotografia. Od tego czasu zawsze już korzystał z nowatorskich technik i form. Zakres tematyczny poszerzył o abstrakcję i tzw. fotografię konceptualną. Pilnie śledził tendencje w sztuce współczesnej choć przyznał, że komputer jako narzędzie kreacji zupelnie go nie interesuje.

Tworzenie intrygujących zdjęć i nieustanne dążenie do bycia w awangardzie to przejaw głębszej potrzeby uwiecznienia rzeczy pełnych wizualnej sugestywności. Szczególną wagę fotografik przywiązywał do problemu magiczności zdjęcia i tego w jaki sposób zwykła z pozoru kompozycja moze stać sie dziełem sztuki. Na zakończenie przytoczmy słowa mistrza: doświadczenie nauczyło mnie, że tak jak sztuki plastyczne tak i fotografia zbliża nas do prawdy uniwersalnej, ale nigdy do końca nam jej nie odsłania.

Linki:

• Wywiad i zdjęcia w Forotapecie
• Zdjęcia z Digitouch.pl
• Fotografia teatralna Hartwiga

Linie brzegowe Japonii, północnej Francji, Kanady.Puste plaże i bezkres tafli wody. David Burdeny nieustannie studiuje miejsca, w których stykają się obrzeża odrębnych przestrzeni. W szczególności fascynują go krańce danych powierzchni i ich wzajemne interakcje. Linia graniczna lądu przeistaczająca się w morze, lecz nie będąca jeszcze morzem. Próg oceanu przeradzający się w niebo, lecz nie będący jeszcze niebem. Granic struktur tkwiących jakby w zawieszeniu, na moment przed przemianą, nie sposób przedstawić jeśli nie dobierzemy odpowiedniego czasu. Artysta zauważył, że najlepszą porą do fotografii takich zjawisk jest przedświt lub późny zmierzch. Wtedy bowiem Ziemia prawie wynurza się z ciemności lub prawie w nią wstępuje. Kres dnia nieuchronnie splata się z początkiem nocy i na odwrót.

Burdeny wyszukuje efemerycznych momentów, kiedy to przestrzeń i czas oraz światło i struktura "są w pauzie". Takie zjawiska następują każdego dnia, jednak bezkres nieba, oceanu, a także przekształcenia się jednej struktury w drugą są nieuchwytne i niedotykalne. Dlatego też fotograf z upodobaniem stosuje długotrwałą ekspozycję. Każde zdjęcie jest wynikiem kilkunastu-, a często kilkudziesięciominutowego naświetlenia. Końcowy efekt jest zatem zapisem przeszłości i teraźniejszości. Poszczególna chwila to warstwa nakładana na chwilę poprzednią. Burdeny mówi o płatach czasu z jakich składają się jego zdjęcia. Powstały obraz ucieleśnia wagę skumulowanego czasu i niekończącej się przemiany, a wspaniałość tkwi w nieustannym doświadczaniu takich zdarzeń. Fotografowanie chwil zawieszenia tworzy pytania - co było przedtem?, co nastąpi potem? Tymczasem fotograf uważa, że sens jego prac to wyłącznie się z tych uprzedzeń. Należy zrzucić ciężar napięcia tkwiący w tych specyficznych miejscach i w tym specyficznym czasie.

Niemal na każdym zdjęciu przestrzeń zostaje zakłócona świadectwem ludzkiej obecności. Widzimy pozostałości po budynkach, pylony, molo, faloochrony i inne masywne obiekty. Widać, że konsekwentnie zniewalają autora. Całą kolekcja wymusza na obserwatorze skupienie uwagi na szczególe i ruchu, świetle i cieniu, formie nieorganicznej i krajobrazie naturalnym. Burdeny ze swobodą kreuje nieprawdopodobne widoki. Zwykle prezentowane na planie kwadratu, zawsze umiejscowione pomiędzy dwoma kresami - kresem brzegu i nieuchronnym horyzontem (horyzontem zdarzeń?)

David Burdeny jest z wykształcenia architektem, co na pewno bardzo pomaga w "konstruowaniu" sceny przed obiektywem. W wielu 12 lat zaczął fotografować łąki i pastwiska, a zdjęcia samodzielnie wywoływał w zaimprowizowanej ciemni. Dojrzewając na kanadyjskich preriach zauważył, że horyzont jest nieodłącznym elementem rozległych przestrzeni. To w oparciu o linię widnokręgu krajobraz wydawał mu się zaplanowany w najdrobniejszych szczegółach. Natomiast każdy nienaturalny element natychmiast przykłuwał spojrzenie wywołując zakłócenie. Słupy telefoniczne przenikając dal, pociąg jadący na skraju horyzontu, czy samotnie stojący silos wywoływały w jego oczach wrażenie nieuprawnionej ingerencji. Rółnież od początku fascynował go długi czas ekspozycji. Szybko zauważył, że dzięki tej technice rejestruje to, co często nieuchwytne dla oczu. W powyższych doświadczeniach łatwo doszukać się głównej inspiracji i filozofi późniejszej działalności. Fotografie Burdeny'ego skłaniają do porzucenia codziennego sposbu postrzegania i klasyfikacji zjawisk. Krytycy postrzegają jego dorobek jako minimalistyczne kontemplacje rzeczywistości i złowieszcze piękno emanukące ze zdjęć. Nie wiem dlaczego, ale mnie osobiście sceny na fotografiach skojarzyły się z powiedzeniem E. Aldrina w chwili zejścia na powierzchnię Księżyca beautiful view ... magnificant desolation.

Linki:
Strona Davida Burdeny (chyba działa niepoprawnie)
Portfolio w Kostiuk Gallery
Zdjęcia Burdeny'ego w Young Gallery

Pełne tajemniczości i uroku sceny są znakiem szczególnym fotografii Davida Fokosa. Dominuje minimalizm - krajobraz oceanu z zaznaczoną linią horyzontu, któremu nieodłącznie towarzyszą silnie zgeometryzowane kształty. Z każdego obrazu emanuje spokój zaś pustka przestrzeni nie budzi żadnych negatywnych uczuć. Dzieje się tak dlatego, że autor pozbywa się "wizualnego hałasu codzienności". Celem jest odsłonięcie fundamentalnej i niezmiennej, a dotychczas ukrytej formy świata. Fotograf wierzy, że nasze wyobrażenia o świecie są złożone z wielu krótkich, pojedynczych zdarzeń. Te zdarzenia kształtują nasze doświadczenie. Budują uczucia wobec osób, rzeczy i w efekcie wpływają ma nasze poglądy. Wszelkie zdarzenia mogą być postrzegane jako dobre lub jako złe. Ich superpozycja doprowadza do wzajemnego zneutralizowania emocji. Wynikiem tego jest choćby obraz oceanu pozbawiony jakiejkolwiek dynamiki. Bez fal i piany morskiej - owego "wizualnego hałasu codzienności", za to z ponadczasowymi, stałymi formami uosabianymi poprzez proste geometryczne elementy. Powyższa metoda kontemplowania rzeczywistości pozwala nazwać Davida Fokosa poetą obiektywu.

Linki:
Strona Davida Fokosa
Wywiad z m. in. Davidem Fokosem na Zawsze Kwadrat

Doloreze Nue

Le Palaise de Science et de la Culture

Seville

Architekt i fotograf zajmujący się fotografią konceptualną. Konceptualność realizuje za pomocą własnej idei artystycznej, którą nazywa "fotosyntezą". Polega ona na wielokrotnym nakładaniu i naświetlaniu zdjęć, by uzyskać "obraz syntetyczny". Metoda nadaje zdjęciom atmosferę tajemniczości. Szczegóły i kontury toną we mgle niczym świat widziany spod przymkniętych powiek. Fotografie Pruszkowskiego przypominają malarskie obrazy powstałe przy użyciu mokrego pędzla. Wszystko to służy ważnemu przesłaniu, a mianowicie poszukiwaniu istoty fotograficznych obiektów."Fotosyntezie" artysta poddał portrety, widoki z miast, obiekty architektoniczne, a nawet okładki czasopism.

Krzysztof Pruszkowski

(1943 - )