I tak np. doszukujemy się w twarzy regularnych rysów, proporcji (podobno podświadomie zwracamy na nie uwagę i to one decydują czy uznamy czyjeś oblicze za ładne/piękne czy raczej za nieatrakcyjne), oczu z wyrazem, głębią itp. Te cechy uznać możemy za powszechnie/obiektywnie cenione, bo jak wykazały badania spośród wielu zdjęć twarzy najczęstszym wyborem cieszy się jedno, co świadczy o tym, że piękno nie do końca jest pojęciem względnym.

Są też jednak elementy, które zależą od naszych indywidualnych upodobań - np. kolor/długość włosów, kolor oczu, rysy - ostre, delikatne. Jednym o wiele bardziej podobają się klasyczne twarze, innym oryginalne i niepowtarzalne.

Ja cenię sobie urodę Renaty Dancewicz, Danuty Stenki, Mireille Mathieu

i podejrzewam, że mój gust kieruje się w ich wypadku naturalnością, elegancją, kobiecością i dziewczęcym powabem/urokiem i upraszczając - to jest głównym kryterium piękna.

Pewne jest to, że pojęcie piękna zależne jest od czasów, tak samo jak zmienne są kanony piękna. Wystarczy prześledzić wybory miss. Filmik, który umieściłam poniżej przedstawia właśnie kanony kobiecego piękna i ich rozwój na przestrzeni lat.