julian-tuwim « WordPress.com Tag Feed

Martedì 17 giugno 2008 Aperitivo Letterario con Livello 4

Luigi — Mon, 16 Jun 2008 14:42:52 +0000

MARTEDÌ 17 GIUGNO ALLE ORE 19.00
PRESSO LA LIBRERIA RINASCITA
VIA PROSPERO ALPINO 48 ROMA

APERITIVO LETTERARIO con la casa editrice LIVELLO 4, che festeggia il primo anno di vita presso la libreria RINASCITA (zona Ostiense Garbatella), a due passi dalla sua sede, presentando le sue pubblicazioni nelle collane Istantanee, Testimoni e Impossibili.

Durante l’incontro, l’artista ATTILIO FONTANA leggerà alcuni passi tratti da XXX (Peluche) di Michal Hvorecky, ultimo titolo della casa editrice. Le opere di Attilio Fontana, artista poliedrico, saranno ospitate nella libreria in occasione della serata.

Per Istantanee. Voci da poco generate. Giovani esordienti di terre lontane. Menti vive in viaggio tra esperienze molteplici, Livello 4 ha pubblicato:

Passaggi e altri abbandoni dell’esordiente torinese Marco Ravasio – presentato con successo a Roma dalla scrittrice Lisa Ginzburg

XXX del giovane talento slovacco Michal Hvorecky – best seller in Germania e già ospite a Roma per la manifestazione TransEuropaExpress

Per Testimoni. Voci lontane nel tempo. Classici preziosi dimenticati e riscoperti:

Il Ballo all’Opera dello scrittore polacco Julian Tuwim – pubblicato in Italia col patrocinio dell’Istituto Polacco di Roma.

La Signorina del Premio Nobel Ivo Andric – presentato in anteprima alla Fiera Internazionale del Libro di Torino dalla scrittrice e giornalista Jasmina Tesanovic.

Per Impossibili. Voci senza volto. Anonimi. Pseudonimi. Esperimenti di contaminazione ipertestuale:

Catherine del team artistico romano Globalgroove

Nata con l’intento del talent scouting, Livello 4 si è subito rivolta alle letterature esteuropee, quindi all’ascolto di culture che, dopo il crollo dei muri, tentano ora di affacciarsi alla vecchia Europa.
Attenta alla sperimentazione e alle commistioni, Livello 4 ha intrapreso un percorso di stretta collaborazione con artisti e sperimentatori di linguaggi, facendo dell’oggetto libro un “luogo espositivo” che ha finora ospitato le immagini degli artisti Vedovamazzei, Andrea Bonaventura, Globalgroove e Christian Beirle Gonzàlez.

La lettura di XXX sarà accompagnata dal brano Peluche tratto dall’ultimo album di Attilio Fontana dal titolo ”A”.

Attilio Fontana, artista, musicista e attore, vive e lavora a Roma. Esordisce giovanissimo nella musica pop gospel, per poi intraprendere, dopo il 2000, un percorso individuale che lo porta a collaborare con importanti figure del mondo della musica e dello spettacolo. Recita in produzioni teatrali, televisive, cinematografiche e in importanti Musical. Come artista si forma all’Accademia delle Belle Arti, dove segue il corso di scultura. Le sue opere sono attualmente esposte all’interno della manifestazione d’arte CONTEMPORANEAMONTI 2008.

Blame me, if you have never been melancholic...

skonieczna — Sat, 15 Mar 2008 15:42:26 +0000

Yes, do blame me... If only words and expressions like 'blue is my favourite colour', 'hey, all of you, just leave me alone (and I mean it)', 'every word is like an unnecessary stain on silence (Beckett)' etc. - do not ring any bell, and never did - it's OK... Just leave now and enjoy yourself somewhere else (there are thousands of places!) where sanguine, talkative, easy-going guys entertain visitors with fascinating stories about Obama, how to save this planet or how a baby can be born with two faces... Here is a sophomoric, flamboyant, esoteric and just sooo boring space of a pathetic, self-absorbed little bastard with artistic ambitions. Whatever I do, I do it for myself and you are a senseless, petty prick if you think otherwise. You are coming here thinking that you've just made me jumping up to the stars by your silent, ignorant, shallow presence... That I should treat you like a half-god grabbing your attention with attractively-written, stimulating posts and flirting with you by colourful images and stupidly smiling little yellow fellows... Just forget, this is an abuse post and it's you who should be grateful that I devote my priceless time, energy and a skill to you - you anonymous, spongy, wooden-headed brat.

Here is Ewa Demarczyk ('eva demartchik', called 'Polish Piaf') signing a poignant to insanity poem by Julian Tuwim ('tuvim) to the music by Z. Konieczny, translation mine (sorry master Tuwim):

Julian Tuwim 'At the round table'

Would you consider, my darling
To go to Tomaszow for a day?
Maybe that very same September silence,
Still can be found there, in the golden dusk...
In that white house, in that room,
Which strangers filled up with their furniture,
We have to finish our conversation,
That from the past, sadly uncompleted...

It's there where at the round table, still
We are sitting very still, like bewitched!
Who will rescue us from that spell?
Who will shake us awake out of cruel oblivion?

The salty little drop is still flowing
To my lips from my fair eyes,
And you answering me nothing
And you are eating white grapes...

And yet, my eyes are signing to you:
'Du holde Kunst...', and my heart is cracking!
And I have to go, so you are saying goodbye,
But your hand doesn't tremble in mine...

And I went, I left
That conversation broke like a dream,
And I blessed and cursed you:
'Du holde Kunst! So - without a word?'

That white house, that dead room
Even today is surprised, doesn't believe...
The strangers had put their furniture there,
And they were leaving it in thoughtful sadness...

But - everything has been left there!
Even that very same September silence...
So, would you consider, my dearest,
To go to Tomaszow for a day again?

P.S

Uploaded to Youtube by abudab - thank you.

Wiosna

Mag — Mon, 04 Feb 2008 22:21:16 +0000

Usiadł w fotelu przy oknie, spojrzał na kawkę pasącą się na parapecie i powolnym, melancholijnym gestem zdjął z marynarki kramiarki mój miodowy włos, w taki sposób, jak się zdejmuje ramiączko z żeńskiego pełnego ramienia dreszczącego się w chłodniku pokoju wypełnionego kolorytem wiosny i trąbieniem słońca.
Tym ruchem jednym, opanowanym, bursztynowym, zaklął mnie w przestrzeni swoich rąk. Jak strąk, który połyka przeziemienia zieloności okrągłych i zamyka w świecie pluszu dojrzałość swoich owoców, tak on wtłoczył mnie w przestrzeń między siebie, a paśnik kawki uformowany przez gorejący kwadrat parapetowy, mówiąc powoli i z beznadziejnie namiętnym okrucieństwem, że: - Nikt nie zgłębi zamysłów wiosny.

- Wróci wiosna Baronowo! - prychnął z bujaka Konstanty, zawadiacko przesunął beret na oczy i rzucił we mnie nadgryzionym jabłkiem burząc mój kontrapost pokojowy. - Serwus Madonna! Nie słuchaj tego bałwochwalcy słońca uwodzącego ptaki, kawki, szczypawki, karakony i matrony - pokaż mi motyle, mnóstwo motyli mi pokaż, no!
I mruga do mnie porozumiewawczo i klawiaturą zębów błyska w półmroku pokoju, jak zajączkiem lustrzanym wabiąc mnie i ciągnąc za kącik ust do góry, a ja śmieję się mimowolnie, zadziornie i wypluwam z siebie te stada motyli, krokodyli, które wzlatują pod sufit, rozbijają się o powały, powaby, szarady desek żywicznych i spadają na nas w puchu słońca rozmazanego i rozpieprzonego w popołudniowej drzemce.

Biorę garść tego złota pluszowego i rzadkiego, i wciskam na upartego za kołnierz Juliana, który prześnienia buduje na kozetce, a on chwyta mnie za nadgarstki, wierzga, jak młody konik lukrowy urwany z karuzeli ( z madonnami ) i krzyczy na mnie w podniesieniu, podnieceniu: Niewiasto! Ty grzechu kobieto! A ja siadam mu na brzuchu i w tym letnim, boskim puchu - biodrem gonię jego biodro.

***

Kiedy zaś słońce zgaśnie, właśnie, trzaśnie ogień w kominku malowanym historiami i kobietami, to przykrywam Juliana na tej kozetce, kobietce, czoło mu gorące chłodzę wargami słowikami i w sieni odwieszam jego płaszcz.

Na palcach mijam Konstantego, kolego, jabłka dogorywające na podłodze wtłaczam do koszyków, patyków, na palce nawijam wstążki i książki ściągam z jego głowy, do połowy. I odstawiam na półkę obok Juliana.

A Ty. Ty może miałeś wiele kobiet przede mną, młodych i w kwiecie wieku, profesorek, amatorek, sekretarek czy kramarek, z ustami wiśniowymi, pieprzykiem na lewym udzie, o piersiach mlecznych i biodrach pełnych; z Kielc i Katowic, Hamburga i Dover, z tej strony i tamtej. Może miałeś i kochanice lata pełnego, złe królowe zimnych podrygów serca, może księżniczki, pomywaczki, zdrajczynie i zakonnice. Może i dziś, może nawet przed chwilą, jak przyszedłeś tu do mnie w popołudnie dnia rozżagwionego.
Może tak, może nie.

Ja i tak Cię przecież przyjmę, jak pierwszego. Jak ostatniego.
A Ty mi wtedy powiesz krokodylowo, cynamonowo, oparty o klepsydrę moich bioder: Czy to nie jest wielka rzecz – znaczyć dla kogoś wszystko?

„murarz domy buduje…"

Pajacyk — Thu, 31 Jan 2008 15:19:18 +0000

Teraz jest czas rozliczenia. Każdy

Mieszkaniec Naszej Klatki

ma teraz prawo domagać się tego, żeby to było realizowane

– Mamooo! a Dziadek się znów upił i rozrabia na Klatce…
– że też to to wstydu nie ma…

A to pan zna?

Mag — Sun, 06 Jan 2008 03:16:53 +0000

Wyjdę na spacer z Julianem. Pod ramię. Na ulicach ścisk i zator, a ja skupiam się na chodniku purpurowym i słodko drżących łydkach. Na rondzie - kapelusza i na placu teatralnym, nad którym księżyc, jak tamburyn mruga i podzwania stopą z mosiądzu. W okolicznych hotelikach piorą się majtki, a portier zawału dostaje od mrugania. To odrobinę niezdrowe, love, krowę. Gdzieś na kwadransik diabli biorą dobre maniery i można się w pierś wkuć pocałunkiem, jak widelcem. Karnawał miasta.

I znów mam ochotę na zapach szczęścia, na smak wanilii, kocie łby miauczące pod obcasami pantofelków i zimne, świeże mleko. I znów mam ochotę przecwałować i myśli milion zaczepić o framugę kredensu. Chcę wieczorowych cieni, zawichrowania, zadumienia, nawet jeśli stado dzikich bab miałoby obrzucać nas kwiatami - nawet, gdyby na trwogę dzwony bić zaczęły.

Tańczyć chcę na moście, tańczyć noc całą. Odnaleźć Serce Miasta, po to by zapłakać. Zabujać. I patrzeć, jakw białodrzewiu jaśnie dźni słoneczko, a słowik słowi słowisienkie ciewy.

***

W noc, w dzień, iść z Tuwimem bo ulicach jego wierszy. Raz jedyny. Raz najpierwszy.

To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,
Która do mnie na ulicę wychodziła.