Being as MILLION DOLLAR LEGS stars W.C. Fields as the president of a tiny Ruritanian country, there's an obvious temptation to pair it with DUCK SOUP, which stars Groucho Marx as etc etc. But that might do a disservice to MDL, which can't compete on the laugh-count with the unstoppable comic juggernaut of DS.

Instead I propose Marcel Carné's DROLE DE DRAME (A.K.A. BIZARRE, BIZARRE) which has approximately the same demented whimsy and unsettled forward momentum, pitching one aberrant situation after another at the punchy audience until end titles set in. Both films are premised on the idea of government, police, and all human institutions being fundamentally cock-eyed and probably malevolent, but do so without anger but with instead a shrug, wink and surreptitious extrusion of the tongue at authority. Neither film gets that many belly laughs, but both score heavily on peculiarity and brimming reserve of absurd ideas.

W.C. Fields is prez of Klopstokia because he can arm-wrestle any man to a stand-still. His nearest rival, Hugh "woo-woo" Herbert (who somehow manfully restrains himself from saying "woo-woo" at all in this film) is plotting against him with the aid of the entire cabinet and a spy, Ben Turpin, who remains a silent comedian throughout, popping up in various disguises and hiding places, his pupils aiming across each other at opposite edges of the screen. Jack Oakie, that large, shiny, alternately simpering and beaming fellow, is a brush salesman smitten with Fields' daughter, who seeks to win pop's approval by solving the nation's financial crisis. This entails entering the Olympics, a promising plan since everybody in the country is a superhuman athlete (also, all the women are called Angela). The Hugh sans "woo-woo" plots to sabotage the team using Mata Machree, the Swedish siren, whom no man can resist.

The story is by Joseph Mankiewicz, and mines levels of silliness not to be found in any of his later films as auteur. There is also uncredited throughput by Ben Hecht, who certainly did have an antic side, and credited scripting by Nicholas T. Barrows, a man with a substantial Keystone Studios pedigree, and Henry Myers, who would later co-write DESTRY RIDES AGAIN. The result is much as you might expect if you stirred all those authorial voices into a soup.

It's not exactly hilarious but it's consistently amusing, and frequently eye-popping. Should be seen (to be believed) and luckily can be seen as it's in the superb and essential W.C. Fields DVD box set, along with the truly great Fields films and plenty of other oddities.

A year or so ago there was virtually no Fields commercially available. Now virtually all of it is. And some people will say there's no such thing as progress, as the planet slowly boils to a crisp.

DROLE DE DRAME, made before Carné and Prevert's, like, immortal classics,  is one I need to revisit as I can barely recall the specifics of it (I first saw it on faded VHS with illegible subtitles, and have yet to check out my shiny new DVD). I know that Michel Simon plays an expert on the mimesis of the mimosa. Jean-Pierre Barrault plays a bicycling madman. Louis Jouvet plays the Bishop of Bedford in a kilt. My favourite moment is when Simon, who's suspected of murder, returns to his home in a false beard, worried that the police may be tearing the place apart. They ARE, but not in the way he expected: they're just MUCKING ABOUT like little kids, pushing each other around on a drinks trolley, etc. Delightful.

Sleuth miał wszelkie możliwości, żeby spełnić wymagania dobrego filmu. Po kolei: świetny pierwowzór (pod tym samym tytułem, z 1972 roku, autorstwa Josepha L. Mankiewicza), znakomity scenariusz autorstwa, uwaga, samego Harolda Pintera (a więc laureata Literackiej Nagrody Nobla z 2005 r.), niezłego reżysera (znany miłośnik Szekspira w każdej postaci, Kenneth Branagh) oraz dwójkę wybitnych aktorów - Jude'a Lawa oraz Michaela Caine'a (jako ciekawostkę dodam, że grał również w wersji oryginalnej, tylko oczywiście odtwarzał tam inną postać). Jak się jednak okazało, wszystko to było za mało.

Akcja jest bardzo prosta - doświadczony wiekowo i życiowo bogaty pisarz (Caine) zaprasza do swojej posiadłości młodego i przystojnego aktora (Law), który romansuje z żoną popularnego literata. Każdy rzecz jasna próbuje ugrać coś dla siebie - starszy głównie szuka zemsty, która ma wnieść emocje do jego wyjałowionego już życia, a młodszy walczy o rozwód dla swojej kochanki, a więc o możliwość ich dalszego bycia razem. Brzmi nieźle? Niestety, na tym się kończy.

Film nie jest szczególnie długi, ale niemiłosiernie się dłuży. Oczywiście, można by przyjąć, że to wymogi konwencji, ale wcale to nie działa na jego korzyść. Reżyser założył sobie bowiem, że będzie to de facto teatr telewizji, tylko, że oglądany na większym ekranie. Ci, którzy pomyśleli sobie teraz, że to dobry pomysł, na pewno nie widzieli jeszcze Sleuth. Aktorski pojedynek, na który widzowie ostrzyli sobie zęby okazuje się bowiem pokazem sztuczności i przerysowanej do granic rozsądku gry. Oczywiście, aby utrzymać napięcie, mając do dyspozycji zaledwie dwójkę bohaterów, dodatkowo pojawiających się wyłącznie w ograniczonej i zamkniętej przestrzeni, trzeba być niemal mistrzem reżyserskiego warsztatu. Ale czy to, że Branagh okazał się nim nie być, rozgrzesza go choćby w najmniejszym stopniu?

Zresztą im dalej, tym gorzej. Reżyser raczy coraz to bardziej wymyślnymi ujęciami, z niezwykłą wręcz dbałością skupiając się na zupełnie nieistotnych detalach scenografii i bardzo wyraźnie podkreślając w ten sposób, że to, co widzimy to dekoracja. Taka umowność sprawdza się w prawdziwym teatrze, ale na ekranie kinowym co najmniej dziwi. Kilka sprawnie wyuczonych sztuczek, ale nic poza tym. Twórcza pustka. Kwintesencja stwierdzenia o przeroście formy nad treścią.

Tak naprawdę, do końca nawet nie wiadomo, co jest główną osią pojedynku między bohaterami. Wydawać by się mogło, że chodzi o kobietę, ale w pewnym momencie Branagh przenosi środek ciężkości na, nieumotywowaną niczym, relację homoerotyczną postaci. Zupełnie niezrozumiały zabieg, dla którego nie widzę innego wyjaśnienia, jak tylko dodatkowe i zupełnie niepotrzebne pogmatwanie sytuacji. I oczywiście skonfundowanie najbardziej wytrwałego widza.

Omijać z daleka, chyba, że chcecie przetestować własną cierpliwość.

Tym razem wyjątkowo nie wrzucam trailera filmu, bo mógłby kogoś wprowadzić w błąd. W zamian, promo oryginalnej wersji: