//Huberrtt

Forma nie przyjmuje cyferek ani polskich literek. Życzyłbym sobie poprawienia formularzyka przynajmniej w zapisie URL. Gwoli wyjaśnienia: URL to jest taka druga nazwa na linkowanie. Wychod możecie zostawić, bo adekwatnie oddaje poziom kompetencji Waszej akcji :roll: pożal się Panie B.

Kurs języka HTML dla przedszkolaków - poradnik dla gurów z netguru: Formularze

Po poprawce przez http://netguru.pl/ wszawego und niedorobionego "oprogramowania he he he"

foremka mogłaby przynajmniej przestać przekłamywać wpisywane URLe:

Z wrodzonej delikatności nie wypomnę już Wam braku odsyłacza do jakiejś tam najprostszej instrukcji o tworzeniu linek

Powiązane:

net to » linkujmy, to nie boli

jakiś czas temu pisałem, że jedną z bolączek polskiej blogosfery jest brak linków w blogowych wpisach. to właśnie linki są tym, co decyduje o istnieniu blogosfery jako pewnej całości. wpadłem ... »

Poradnik webmastera » Trzy kolory: zielony

Zieleń to podobno kolor zawiści. Z przykrością przeczytałem nieprzyjemny komentarz jednego z bloksowiczów do wpisu Marcina Jagodzińskiego, w którym zarzucił on, że Marcin jest promowany przez Agorę umieszczaniem na stronie ... »

iZbieractwo.pl » 3 pytania do 3 ojców założycieli

W ostatni piątek Marcin Jagodziński, Kuba Filipowski i Bartek Raciborski rozpoczęli akcję Linkujmy! Ogłosili manifest, zrobili prosty przycisk do wklejenia na bloga oraz dali miejsce na poparcie akcji - wpisanie ... »

pogrążony w hałasie entropii — ziewnik lemiela » linkujmy.org czyli pretekst do lansu?

linkujmy.org to fajna inicjatywa. Bo dlaczego nie. Można się zapisać, dołożyć źródło linku do bloga, podnieść Page Rank. I można się wylansować pisząc u siebie o tej akcji oraz ... »

BelloisNadaje.pl » Linkujmy!

Linkowanie to fundament hipertekstu. Dlatego apeluję: Linkujmy!. Tym samym chciałem oznajmić, że gorąco popieram akcję, którą rozpoczął Marcin Jagodziński. Obserwuję, że często tradycyjne media tworzące swoje serwisy internetowe zapominają o ... »

wuzetes... » Linki? Czemu nie!

Trochę dziś zaspałem z tym wpisem, ale to zupełnie nie szkodzi, bo temat poruszyłem już w zeszłym miesiącu. Marcin jak obiecał, tak zrobił i mamy prostą akcję, zachęcającą do linkowania. ... »

Blog Adama » Linkujmy! Polska blogosfera żyje.

Akcja rozpoczęta przez Marcina, Kubę i Bartka o której wszystko mówi jej manifest. blog jest integralną częścią sieci WWW, składającej się z dokumentów połączonych odnośnikami, sieci, którą warto współtworzyć odnośniki ... »

http://zyla.pl » linkujmy.org - walka o swoją własność

Powstała inicjatywa o walkę o swoją własność. Wiele serwisów (mniej lub bardziej znanych) cytuje, wykorzystuje treści, które do nich nie należą. Przeważnie te treści są naszą własnością. Większość z nas ... »

Tagi: akcja blog blogosfera blogosfera semantyka linkujemy f blogowanie internet link linki moje przemyslenia polska teksty web2.0
Kategoria: Technologie

Zaczynamy!

REDAKTOR RYŚ: Jesteś najlepsza, Dżanina!
RED JARADOSKA: Ależ to podobnie jak Ty, Romku Rysiu! I my obydwoje tacy dobrzy, jak Dżacek...
RED. JAKOSKI: Tak, przyznaję, jestem równie wybitny jak wy. A wy, jak ja. To dlatego możemy pogadadać.
RED.RYŚ: A co z Miekielskim i Sierozoskim?
RED. JARADOSKA: Muszo poczekać. Nie zasłuzyli się jeszcze. Ale dobrze im z pysków patrzy!
RED. JAKOSKI: Dżanino, daj im szansę! Młodzi, a jednak już profesjonaliści...
REDAKTOR RYŚ: Do rzeczy. Publiczność w studiu i widzowie przed telewizorami czekają, aby dowiedzieć się, co mysleć w sprawie raportu...
RED. JARADOSKA: Nic w nim ni ma!
RED. JAKOSKI: Nie zgodzę się Dżanino! Jak zwykle róznimy się zdaniami. W nim są same bzdury! Czyli jednak coś jest!
RED JARADOSKA: No tak, jednakowoż poza bzdurami nic w nim ni ma!
RED RYŚ: Ale ja pytałem o tyn nowy...
RED JARADOSKA (wściekle): Nic w nim ni ma!
RED. JAKOSKI DŻACEK: Stanę tradycyjnie w opozycji: Same bzdury!
PUBLICZNOŚĆ (śmieje się i tupie z radości)
RED. RYŚ: Ale un jeszcze publikowan nie był...
RED.JARADOSKA (teatralnie): HA! HA! HA! No własnie! Bo nic w nim ni ma!
RED. JAKOSKI: Z drobnym zastrzeżeniem... Same bzdury...
RED. RYŚ (wyraźnie zły): To znaczy... uważacie, że raport Żulii Jitery jest pozbawiony wartości???
RED. JARADOSKA (oburzona): Ależ skąd. Tyn raport aż ocieka dowodami!
RED. JAKOSKI DŻACEK: P r z y g w a ż d ż a j ą c y m i !!!
RED. JARADOSKA: Rozmach i zacięcie prokuratorskie!
RED. JAKOSKI: Szyrokość wizji i głębokość analizy!
RED. JARADOSKA: I to bagno wykrytę!
RED. JAKOSKI: I uwypuklonę!
RED. JARADOSKA: I unieszkodliwonę!
OBOJE (grają w łapki)
RED. RYŚ: Ale un jeszcze publikowan nie był...
RED. JARADOSKA (oburzona): No właśnie. Wiadomym siłom zalezy na trzymaniu go w zamknięciu! Bo tyn raport aż ocieka dowodami!
RED. JAKOSKI DŻACEK: P r z y g w a ż d ż a j ą c y m i !!!
RED. JARADOSKA: Rozmach i zacięcie prokuratorskie!
RED. JAKOSKI: Szyrokość wizji i głębokość analizy!
RED. JARADOSKA: I to bagno wykrytę!
RED. JAKOSKI: I uwypuklonę!
RED. JARADOSKA: I unieszkodliwonę!
OBOJE (grają w łapki)

A tymczasem...

Lata świetlne od odegranej scenki, gdzieś w innej galaktyce zwanej Salonem24 pojawił się ktoś, kogo nie spodziewalismy się. Harcerz. Po dwutygodniowym szkoleniu. Szkolony na dodatek przez wariata Macierewicza. Facet bez przygotowania. Ktoś, o kim najwybitniejsi blogerzy i najlepsi dziennikarze wypowiadali się wielokrotnie z drwiącym uśmieszkiem na wąskich, inteligentnych ustach. Ktoś, kto zastąpił prawdziwych fachowców, Bondów, Frantzów Pasikoskich, czy kogo tam chcecie.

Profesor, kryptolog, matematyk - Jerzy Urbanowicz. Chyba po raz pierwszy miałem szansę przeczytać zdanie kogoś, kto był po tamtej stronie. Ciemnej, rzecz jasna. Nie przesadzę, jeśli napiszę, że to pierwszy tak fachowy głos, choć w JEDNEJ ZALEDWIE sprawie związanej z dawnym WSI.

I jeśli jest prawdziwy - a nie mam powodu sądzić, aby ktoś o takim dorobku naukowym jak prof.Urbanowicz mylił się w swoich ocenach - to każdy, kto śmie przywracać Polsce bandę nierobów, degeneratów i zwykłych nieodpowiedzialnych wałów w rolach ochrony wywiadowczej bądź kontrwywiadowczej powinien skończyć w kryminale.

Po raz pierwszy zmuszony jestem do zadania pytania administratorowi salonu: Jak to się stało, że ten arcyważny tekst nie znalazł się na stronie głównej? Przecież większość wybitnych dziennikarzy, blogerów i polityków piszących na naszym portalu zechciałaby zadać p. prof. dziesiatki, jesli nie setki, pytań.

Podejrzewam niedopatrzenie. Nie wierzę bowiem, żeby Salon mógł być częścią składową "międzymordzia" czyli tego, co miedzy nami a światem i co - w polskich realiach - służy raczej zaciemnianiu niż rozjaśnianiu obrazu.

Zresztą, przeczytajcie Państwo sami: http://urbanowicz.jerzy.salon24.pl/69550,index.html

BlogNews. Najciekawsze dyskusje polskiej blogosfery: “jedną z bolączek polskiej blogosfery jest brak linków w blogowych wpisach. to właśnie linki są tym, co decyduje o istnieniu blogosfery jako pewnej całości. wpadłem na pomysł zrobienia jakiejś akcji”

Webstop: Przystanek Web » Blog Archive » Rzetelność dziennikarzy i blogerów przy powoływaniu się na źródła

2008-04-14, 10:09:03

Jeszcze "GW" nie zginęła

Tagi:

• media
• polityka
• Polska
• debata
• dziennikarze
• blog

Podoba mi się to, że nie cichną echa bojkotu mediów reżimowych, choć zabawne jest jak wiele wysiłku wkładają wszyscy ci, którzy chcą wykpić intencje bojkotujących. Taki Gniewko dajmy na to twierdzi, że to "bojkot myślenia" i propozycja "świątopogladowej homogeniczności", Rybitzky idzie jeszcze dalej, głosząc, że to "hermetyzacja mentalnego getta", najdalej jednak poszedł T. Menzel, twierdząc, że to "bojkot rzeczywistości".

Kto by pomyślał, że nawoływanie do ekonomicznego bojkotowania mediów trwale związanych z recydywą III RP, prowadzi do takich spustoszeń. Gniewko, chyba w nadmiernie uczonym dla siebie stylu, stara się dowieść, że niekupowanie "GW" czy nieoglądanie TVN24, to odcinanie się od pewnych źródeł informacji, a więc można by rzec, że okaleczanie się pod względem nabywania wiedzy o świecie. Idąc tą drogą rozumowania, można by stwierdzić, że niekupowanie "Trybuny Ludu" w "Polsce Ludowej" też człowieka ograniczało światopoglądowo i poznawczo. Żeby jeszcze było śmieszniej, Gniewko przywołuje jakieś pojedyncze przewiny "Rz" czy "GP", tak jakby to miało stanowić przeciwwagę dla nieustannej dezinformacji sianej przez "GW" i TVN24, a przy okazji zwraca uwagę, że do bojkotu nie włączyli się blogerzy popierający PO, co z kolei miałoby świadczyć, że nie wszyscy dostrzegają destrukcyjną siłę mediów bojkotowanych, wobec tego chyba nie ma sprawy. Oczywiście Gniewkowi nie przeszkadza polityczne zaangażowanie "GW", "Dziennika" czy TVN24, stąd nie widzi problemu w tym, że w ramach tego zaangażowania media te konsekwentnie, od lat kreują rzeczywistość społeczno-polityczną, a nie opisują, co zresztą wielokrotnie na blogach prawicowych było dobitnie dokumentowane.

Skromna, nawet symboliczna akcja, a reakcja na nią zgoła niewspółmierna do skali wydarzenia. [Pomijam rozmaite, lewackie obśmiania (do czego lewak może być stworzony, jak nie do ostentacyjnego pukania się w czoło?), zwł. że to już stało się tradycją, że jak się nie ma nic do powiedzenia, to się jedzie po prawicowych blogerach i wtedy zawsze jest jakaś grupka "komentujących"]. Zastanawiam się jedynie, co takiego strasznego można dostrzec w akcji ze swej istoty domagającej się rzeteleności dziennikarskiej od niektórych mainstreamowych mediów? Na prostym przykładzie: gdy człowiek, robiąc zakupy wciąż i wciąż natrafia na tandetę, to w końcu ma prawo machnąć ręką na bylejakiego producenta, hurtownika, sprzedawcę i zacząć kupować co innego, gdzie indziej. Nie widzę w tym nic zdrożnego, a mówienie o ograniczeniach mentalnych czy światopoglądowych w związku z tym jest śmiechu warte co najwyżej. Jedyne ograniczenia, jeśli już, spadają na tych, którzy zarabiają na tandecie, a nie spadają na mnie. Tak właśnie powinna działać grupa konsumentów na rynku medialnym - niesolidnych dostawców się bojkotuje i już. Czy takie akcje wpłyną na tychże dostawców? Zależy co rozumieć pod tym pojęciem, ja osobiście byłbym za tym, by "GW" zbankrutowała, zniknięcie "Dziennika" z rynku też by mnie nie zmartwiło, a zniknięcia TVN24 w ogóle bym nie odczuł, ponieważ programowo tej stacji od wielu miesięcy nie oglądam (korzystałem jedynie z jej portali, ale i to teraz zamierzam na swoim blogu porzucić).

A już nonsensem kompletnym jest mówienie o "bojkocie rzeczywistości" w przypadku naszej akcji. Jest to tak idiotyczne w swej egzotyce stwierdzenie, że aż pochylam się nad nim jak entomolog nad wyjątkowo rzadkim okazem owada. Tak się bowiem składa, że to właśnie media oskarżane przez nas o dezinformowanie "bojkotują rzeczywistość", pisząc nie o tym, co faktycznie zachodzi, lecz konstruując dezy, powołując do istnienia fakty medialne i naginając w komentarzach realne zdarzenia do głoszonej przez te media ideologii. To najcięższe grzechy, jakie w wolnym świecie można mediom przypisać i głupotą jest lekceważenie tychże zagrożeń albo udawanie, że ich nie ma. Gdybyśmy oczywiście, żyli naprawdę w wolnym kraju wolnej konkurencji, to nierzetelne media po prostu padłyby ekonomicznie w starciu z tymi środkami przekazu, które dbają o to, by przekaz był rzetelny i nie manipulował odbiorcami.

Sytuacja jednak jest taka, że rządzą rynkiem media nierzetelne, a ponadto dość skutecznie pacyfikują jakiekolwiek próby podważania ich hegemonii oraz próby krytykowania praktyk manipulacyjnych. Jest to na tyle poważny problem, że najwyższy czas, by skoordynowane działania ze strony konkurencji na rynku opinii, a taką konkurencję stanowi blogosfera, zostały podjęte, choćby po to, by czasami niezorientowanym do końca użytkownikom mediów uzmysłowić, z jak patologiczną sytuacją mamy do czynienia.

Warto przy tej okazji wspomnieć (szczególnie obrońcom "GW" etc.) jednocześnie o tych formach bojkotu (a nawet zwalczania!) mediów niezależnych, jakie urządzały sobie media mainstreamowe i środowiska polityczne z nimi związane. Długimi latami nie uznawano istnienia "Głosu", "NCz!", "Naszej Polski", "GP", "NDz", "Opcji na Prawo", "Nowego Państwa" - co sprowadzało się do tego, że nie cytowano tych tytułów, nie odwoływano się do publikowanych tam materiałów, traktując je gremialnie jako "oszołomskie". Jednocześnie nie przeszkadzało to rozmaitym dziennikarzom korzystać choćby z materiałów bezpieczniackich publikowanych w potwornej, wieśniackiej gadzinówce Urbana (po dziś dzień zresztą w sklepie - nawet gdzieś na wsi zabitej dechami, znajdzie się prędzej tę gadzinówkę niż np. tygodnik "Niedziela"). Długimi latami utrudniano dystrybucję prasy niezależnej (nie było określonych tytułów w salonach prasowych, kioskach czy supermarketach). Odmawiano udzielania wywiadów dziennikarzom "oszołomskich mediów" (czy ktoś pamięta słynny bojkot zaplanowanego wywiadu T. Sakiewicza przez A. Kwaśniewskiego), no i wreszcie stosowano strategię niszczenia wiarygodności tychże mediów poprzez stawianie zarzutów o antysemityzm, ksenofobię, zoologiczny antykomunizm, eurofobię i inne "grzechy wołające o pomstę do nieba". Niezorientowanym przypomnę, że "zamiast procesu" (aluzju poniał) funkcjonariusze "GW" napisali książkę pt. "Zamiast procesu", analizującą publikacje pełne "mowy nienawiści", którą ziać mieli prawicowi publicyści. Tak więc wygląda pełny obraz sytuacji, a nie tak, jak go chcą rysować znawcy rynku medialnego, którzy patrzą tylko lewym okiem, jak mi się wydaje.

Pisałem o tym już parokrotnie, ale widać trzeba powtarzać: od samego początku, tj. od historycznego zbratania się z komunistami, w Polsce nie stworzono warunków do wolnej konkurencji na rynku medialnym. To znaczy, z pozoru ta konkurencja była, ale na starcie wielu tytułom zapewniono o wiele korzystniejsze warunki aniżeli "oszołomom", a uczyniono tak celowo, by od samego początku "budowy nowego państwa" spychać "oszołomów" na margines debaty publicznej, deprecjonować ich, pokazywać, że tworzą "niszowe pisemka" czy "niszowe środowiska". To od razu wytworzyło dysproporcję, która z trudem zaczęła być przełamywana za czasów "skoku na media publiczne przez PiS". Ów "skok na media" (przede wszystkim na PR, bo w TVP nie odczułem prawie żadnej różnicy za Urbańskiego, a Wildstein też niewiele zdziałał, niestety) wyglądał tak, że nagle publicyści z "niszowych pisemek" zaczęli się pojawiać w Jedynce i prowadzić normalne, informacyjne i publicystyczne programy, cieszące się wielkim zainteresowaniem słuchaczy i pokazujące, że w Polskim Radiu nie muszą występować jedynie dziennikarze "Trybuny" i "GW" przeprowadzający wywiady głównie z Millerem, Oleksym, Borowskim, Olejniczakiem, Kwaśniewskim i innymi cepami i tak w kółko (z rzadka z jakimiś prawicowymi politykami), jak to było za czasów apolitycznej władzy nad mediami rządów SLD. Nie da się ukryć, że drugim istotnym "wyłomem" na rynku medialnym, poprzedzającym "apokalipsę" w mediach publicznych, był wzrost znaczenia mediów toruńskich i ich poparcie dla PiS-u wyrażające się w ten sposób, że politycy tej partii mieli mozliwości do otwartego dyskutowania z wyborcami w długich, wielogodzinnych programach na żywo, kiedy to ścierały się najrozmaitsze poglądy dotyczące prawicy. Pomijam w tym miejscu poważne antagonizmy, jakie panują na prawicy (czyli np. między "GP a RM).

Dla mediów mainstreamowych kultywujących status quo III RP utrwalanie się tych zjawisk było i jest nie do przyjęcia. Stąd nowa ustawa medialna, której potronuje imperium Michnika zmierza w kierunku "odzyskania mediów publicznych" przez PO (czyt. wywalenia prawicowych publicystów i dziennikarzy z tychże mediów) i nadzorowania procesów koncesyjnych (czyt. zapewne ukrócenia z czasem działalności mediów toruńskich). Rysuje się zatem taki scenariusz, że patologia na polskim rynku medialnym zostanie usankcjonowana i to, czego nie dało się "zaklepać" wcześniej (przychodzi Rywin do Michnika), po dwóch latach zawieruchy spowodowanej przez "media toruńskie" i "PiS-owskie media publiczne", zostanie klepnięte teraz, by oligopol medialny mógł nareszcie powołać do istnienia kartel, któremu nic nie będzie mogło zagrozić. Nie muszę dodawać, że przejęcie blogosfery byłoby trzecim krokiem takich zmian na rynku środków przekazu, ponieważ bojkotowane przez blogerów media nie są w stanie znieść sytuacji, gdy ktoś tworzy jakąkolwiek konkurencję wobec nich na rynku opinii. Konkurencję można tworzyć jedynie tak jak "Dziennik" konkuruje z "GW", pisząc to samo, tylko nieco inaczej, albo jak onet.pl konkuruje z gazetą.pl, zmieniając nieco składnię cytowanych tekstów informacji.

Warto więc byłoby się nieco głębiej zastanowić, czy zagrożenie, które zdiagnozowali blogerzy oszołomscy może mieć poważne konsekwencje, czy nie, chyba że się uważa, że te konsekwencje będą zbawienne dla naszego państwa i publicznej debaty. Wtedy jednak "nie trzeba głośno mówić", jak powiada J. Mackiewicz. Czytam Rybitzky'ego o tym, że tego typu bojkot to "prosta droga do klęski prawicy" i zastanawiam się, czy ów bloger rozumie, o co w tym wszystkim chodzi, czy pisze sobie a muzom, ewentualnie - sobie a lewakom. Czy ten bojkot skierowany był do polityków? A może Rybitzky o innym bojkocie pisze? Najwyraźniej jednak nie wczytywał się w rozmaite pozytywne propozycje dyskutowane przez nas w trakcie trwania bojkotu i po nim. Nie będę już powtarzał tego wszystkiego, co przewinęło się na moim blogu wczoraj, chcę jedynie wyrazić zdumienie, że rzecz zdawało się tak prosta i oczywista, jak dążenie do rzetelności mediów, może budzić aż tyle kontrowersji (!). Pokazuje to jednak, jak wiele nam wciąż brakuje do mówienia o tym, że żyjemy w wolnym kraju i mamy wolne media.

komentarze

1. Gdzie jest tag bojkot?
2. Kto to jest Gniewko?
3. Który z "postów" Rybitzkiego omawia FYM?

Wpisy bez odnośników omijam szerokim łukiem. Sami kRajanie zauważyli:

BlogNews. Najciekawsze dyskusje polskiej blogosfery: “jedną z bolączek polskiej blogosfery jest brak linków w blogowych wpisach. to właśnie linki są tym, co decyduje o istnieniu blogosfery jako pewnej całości. wpadłem na pomysł zrobienia jakiejś akcji”

Webstop: Przystanek Web » Blog Archive » Rzetelność dziennikarzy i blogerów przy powoływaniu się na źródła

Powiązane:

net to » linkujmy, to nie boli

jakiś czas temu pisałem, że jedną z bolączek polskiej blogosfery jest brak linków w blogowych wpisach. to właśnie linki są tym, co decyduje o istnieniu blogosfery jako pewnej całości. wpadłem ... »

Poradnik webmastera » Trzy kolory: zielony

Zieleń to podobno kolor zawiści. Z przykrością przeczytałem nieprzyjemny komentarz jednego z bloksowiczów do wpisu Marcina Jagodzińskiego, w którym zarzucił on, że Marcin jest promowany przez Agorę umieszczaniem na stronie ... »

iZbieractwo.pl » 3 pytania do 3 ojców założycieli

W ostatni piątek Marcin Jagodziński, Kuba Filipowski i Bartek Raciborski rozpoczęli akcję Linkujmy! Ogłosili manifest, zrobili prosty przycisk do wklejenia na bloga oraz dali miejsce na poparcie akcji - wpisanie ... »

pogrążony w hałasie entropii — ziewnik lemiela » linkujmy.org czyli pretekst do lansu?

linkujmy.org to fajna inicjatywa. Bo dlaczego nie. Można się zapisać, dołożyć źródło linku do bloga, podnieść Page Rank. I można się wylansować pisząc u siebie o tej akcji oraz ... »

BelloisNadaje.pl » Linkujmy!

Linkowanie to fundament hipertekstu. Dlatego apeluję: Linkujmy!. Tym samym chciałem oznajmić, że gorąco popieram akcję, którą rozpoczął Marcin Jagodziński. Obserwuję, że często tradycyjne media tworzące swoje serwisy internetowe zapominają o ... »

wuzetes... » Linki? Czemu nie!

Trochę dziś zaspałem z tym wpisem, ale to zupełnie nie szkodzi, bo temat poruszyłem już w zeszłym miesiącu. Marcin jak obiecał, tak zrobił i mamy prostą akcję, zachęcającą do linkowania. ... »

Blog Adama » Linkujmy! Polska blogosfera żyje.

Akcja rozpoczęta przez Marcina, Kubę i Bartka o której wszystko mówi jej manifest. blog jest integralną częścią sieci WWW, składającej się z dokumentów połączonych odnośnikami, sieci, którą warto współtworzyć odnośniki ... »

http://zyla.pl » linkujmy.org - walka o swoją własność

Powstała inicjatywa o walkę o swoją własność. Wiele serwisów (mniej lub bardziej znanych) cytuje, wykorzystuje treści, które do nich nie należą. Przeważnie te treści są naszą własnością. Większość z nas ... »

Tagi: akcja blog blogosfera blogosfera semantyka linkujemy f blogowanie internet link linki moje przemyslenia polska teksty web2.0
Kategoria: Technologie

YzShadow
Bardzo fajna, znana od dawna, aplikacja dodająca cienie do okien oraz menusów (dowolnie konfigurowalne) oraz przezroczystość do menu kontekstowego oraz menu start (również dowolne wartości). Program stabilny i wart polecenia.
Download

TransBar
To maleństwo (kilkadziesiąt KB!) sprawia, że pasek zadań jest przezroczysty. Można ustawić wartość procentową, lub z zakresu od 1-255 (to już ręcznie w pliku .ini). Fajny bajer. Polecam.
Download

WinFlip
Program, który mnie mocno zaskoczył. Niestety nie tylko pozytywnie. Co to robi? Pozwala przeglądać otwarte okna tak jak w Viście, czyli w-niby-trójwymiarze. Efekt bardzo fajny i wręcz identyczny jak w oryginale. Bardzo kozackie, jednak ciągle w fazie rozwoju. Stąd czasami potrafi się zawiesić. Mocno zawiesić, razem z systemem... Warto sprawdzić samemu. Kilkaset kilobajtów.
Download

Tags: TransBar, WinFlip, YzShadow, xp vista, shadows, windows, okna, transparent, taskbar, przezroczysty, pasek, zadań

Pierwsze projekty z dziedziny technologii hipertekstualnej zawdzięczamy pionierom – Douglasowi Engelbartowi i Tedowi Nelsonowi. Główna różnica pomiędzy ich podejściem wyznaczała perspektywa użytkownika – jako jednostki, bądź członka społeczności. Jednak obaj poszukiwali zrozumienia dla aktu ludzkiej kreacji, która w przypadku technologii interfejsu często spotyka się z wirtualnością i metaforą.

Okazało się, że zdefiniowanie hipertekstu może rodzić pewne trudności. Da się tutaj wyróżnić dwa podejścia – szerokie i zawężone.

Według podejścia szerokiego hipertekst:

- działa raczej poprzez skojarzenia niż indeksy
- jest formą niekonsekwentnej reprezentacji idei
- jest unieważnieniem tradycyjnego, linearnego podejścia do wyświetlania informacji
- jest dynamiczny i nielinearny
- jego zawartość nie jest związana w strukturę, czy organizację

Według podejścia zawężonego zaś:

- hipermedia to styl konstrukcji systemów reprezentacji informacji i zarządzania nią (poprzez linki)
- hipertekst jest formą elektronicznego dokumentu, a także podejściem do zarządzania informacją, w którym dane są przechowywane w sieci i łączone za pomocą linków, a wyświetlane poprzez interaktywne przeglądarki
- hipertekst prowadzi do techniki organizowania informacji tekstowej w sposób kompleksowy i nielinearny ( poprzez zastosowanie graficznych elementów powiązanych z innymi graficznymi elementami)
- okienka na ekranie są powiązane z obiektami w bazach danych – udostępniane są połączenia między tymi obiektami, zarówno w formie graficznej jak i w bazach danych

Powyższe definicje hipertekstu są rezultatem procesu historycznego. Przedrostek „hiper” Ted Nelson zapożyczył z matematyki, w której oznacza on „przedłużony, uogólniony”. Hipertekst stał się dla niego narzędziem, które pozwalało dojrzeć alternatywne wersje tego samego obiektu, poprzez analizę struktury danych.

Z kolei dla Engelbarta hipertekst był przejawem drastycznej jakościowej zmiany w myśleniu linearnym w przypadku systemów pomnażających ludzki intelekt.

Wychodził on z założenia, że komputer musi być pomocny w ludzkiej komunikacji, a będzie taki tylko w przypadku gdy będzie umiał posługiwać się symbolami, którymi posługują się ludzie.

Pełne jednakże zrozumienie tego, czym jest hipertekst musi rozpocząć się od analizy idei „skojarzeń” Vannevara Busha i „powiązania” Banjamina Lee Whorfa.

Bush zauważył, że nie jest niczym nowym, że ludzki umysł pracuje za pomocą skojarzeń. Trzymając się jednej myśli, przeskakuje nagle ku innej, kierując się skojarzeniami. Z kolei Whorf zaproponował konkurencyjną teorię powiązań – które kierują myślą ludzką.

Skojarzenia jak i powiązania są dwoma biegunami hipertekstualności. Porównywanie ich umożliwia dokładne określenie tego, czym się różnią – a mówi o tym stopień wolności pomiędzy możliwością wolnych skojarzeń, na które zezwala system, a który rozciąga się od swobodnych skojarzeń indywidualnych do kontrolowanych powiązań. O stopniu tym decyduje projektant systemu, a użytkownik musi się mu podporządkować.

Istotnym zagadnieniem jest tutaj hierarchia. Według Nelsona jest ona dobrą rzeczą w sytuacjach, do których pasuje, lecz wymuszanie jej tam, gdzie jest zbędna, jest niewłaściwe. Z drugiej zaś strony Engelbart naciskał na wagę konwencji systemu, która umożliwi użytkownikowi zwiększanie efektywności swojej komputerowej pracy połączenie relacji linearnych i nielinearnych.

Konsekwencją stanowisk obu badaczy były dwa projekty hipertekstualne : Xanadu (ułatwiający indywidualną twórczość literacką) Teda Nelsona ( o nowym projekcie Nelsona - Xanadu Space na Techstach i system NLS Douglasa Engelbarta (wspierający współpracę grupową).

Wspólnym polem wszystkich systemów hipertekstualnych niezależnie od ich nastawienia na skojarzenia/powiązania jest zagadnienie nielinearnego dostępu do informacji. Jest to oznaka myślenia i działania kreatywnego. Dwa powyższe projekty różnią się między sobą organizacją dostępu do nielinearnych reprezentacji informacji. Według Engelbarta, ludzki umysł nie jest w stanie pomieścić zbyt wielu koncepcji w jednym czasie – system ma mu zatem pomóc odnajdywać bardziej abstrakcyjne skojarzenia. Pytanie o zaprojektowanie tych bardziej abstrakcyjnych skojarzeń jest pytaniem fundamentalnym w dziedzinie projektowania interfejsu użytkownika. Medium wizualne jest w tej dziedzinie użytecznym narzędziem, jako że obraz jest zawsze metaforą pomysłu – a medium posiada niemal nieograniczony zbiór obrazów.

Obecnie dominującą metaforą interakcji człowieka z komputerem jest pulpit, choć coraz więcej głosów mówi, że jest to już metafora niewystarczająca dla tego, co jest i ma być osiągnięte. Pulpit jest właśnie u granic swojej użyteczności.

Według Alana Kaya, jeżeli mówimy już o metaforach, to związek między tym, co użytkownik widzi, a tym o czym myśli, że właśnie się posługuje jest bardziej iluzją niż metaforą. Metafora jest bowiem inną drogą na wygłaszanie prawdy – a wyprawa użytkownika po prawdę interakcji jest reżyserowana przez projektanta interfejsu. Dla większości ludzi obsługiwanie ikony dokumentu na pulpicie jest czynem niemal analogicznym do obsługiwania rzeczywistego dokumentu.

Aby interfejs okazał się dobry musi zaistnieć zarówno wyobrażenie komputera przez użytkownika, jak i „zrozumienie” użytkownika przez komputer. Ponadto musi także uwzględnić to, co myśli jedno, że myśli o nim drugie.

Integralną częścią interfejsu jest reprezentacja. To, co „myśli” o użytkowniku komputer nie jest jego własna kompetencją (chyba że dokonamy jego antropomorfizacji), lecz reprezentacją projektanta. Interfejs jest zatem przestrzenią reprezentacyjną, w której spotykają się użytkownik i projektant.

Dwie jakości – odpowiedź i zdolność do podejmowania akcji nie świadczą o antropomorfizacji komputera, lecz o jego przezroczystości. Przezroczystość ta jest zaś rezultatem negocjacji dotyczących komputerowych pośredników pomiędzy projektantem i użytkownikiem. Pośrednik taki jest w pewnym stopniu bohaterem, pełni rolę nas – pytaniem, które nasuwa się w tym momencie jest to, jak rola ma się do tożsamości?

Okazuje się, że ikony na pulpicie i pośrednicy mogą być definiowane podobnie – jako pewna teatralna rama całości interfejsu. Medium zanika w procesie porozumienia między dwoma podmiotami interakcji. Pośrednicy są zdolni do osiągnięcia tego porozumienia, głównie poprzez identyfikację.

Jeżeli natomiast rozpatrujemy przeszkody na trasie tej komunikacji to możemy odwołać się do pojęcia szumów, które jej przeszkadzają. Tradycyjne ujęcie uczestników relacji jako bytów opozycyjnych zmienia się wtedy na wspólny wysiłek podejmowany razem przeciwko szumom.

I wtedy także zdajemy sobie sprawę, że przy udanej komunikacji to nie medium znika, lecz właśnie szumy. Pośrednik może stać się potencjalnym źródłem szumu, lecz jeśli jest pod kontrolą ściśle wykona swoje zadanie. W zasadzie trzeba zauważyć, że z reguły jest tak, że zarówno użytkownik, jak i projektant delegują swoich pośredników – i w tym sensie poziom interaktywności interfejsu może być taktowany jako względna okazja dla obu uczestników relacji do wzięcia udziału w dwóch wymiarach procesu reprezentacji. Jest zatem błędem sugerowanie, że tylko jeden z nich jest odpowiedzialny za kreowanie metafory/iluzji – z reguły obaj są zaangażowani w ten proces.

Jeżeli z kolei przypatrujemy się „fizycznemu” aspektowi przestrzeni interfejsu, konieczne jest spostrzeżenie, że zarówno użytkownik i projektant są żywymi jednostkami – systemami sensomotorycznymi, które są odpowiedzialne za myśl.

Dla Engelbarta pomnażanie ludzkiego intelektu powinno rozpocząć się od systematycznej analizy potencjalnych kandydatów zmiany – zaczynając od tego, co nazywa on „podstawowymi zdolnościami ludzkimi”. Według niego ciało jest interfejsem między umysłem jednostki ludzkiej a światem zewnętrznym. Interfejs komputerowy jest w tym sensie pewnym odzwierciedleniem sposobu w jaki ciało komunikuje się z otoczeniem (np. poprzez wynalazek myszy czy klawiatury).

Ważnym zjawiskiem jest także to, co Brenda Laurel nazywa „zawieszeniem niewiary” – decyzja użytkownika, by coś, co nie jest rzeczywiste, lecz rzeczywiste by być mogło, traktować jak rzeczywiste. Fenomen ten objawia się także w przypadku przedstawienia teatralnego, czy filmu – zachowując się w ten sposób widz ma nadzieję na emocjonalne zaangażowanie w akcję i przeżycie katharsis.
Podstawową różnicą między sztuką a komputerem jest ta, że gdy zawiedzie nas sztuka obwiniamy reżysera, gdy komputerowy świat przedstawiony – nas samych. Spowodowane to jest przepaścią między wykonaniem a oceną. Przepaść ta odzwierciedla dystans między reprezentacjami użytkownika a fizycznymi komponentami systemu. Przepaść wykonania jest różnica między intencją (użytkownika) i umożliwionymi działaniami komputera, którego używa. Przepaść oceny zaś odzwierciedla ilość wysiłku, jaki musi włożyć osoba, by zinterpretować fizyczny stan systemu i zdecydować jak dobrze pokryły się ze sobą oczekiwania i intencje. A tak naprawdę dotyczy to projektanta wpisanego w system i jego zdolności do oddziaływania poprzez przestrzeń reprezentacyjną.

W swoim tekście Thierry Bardini przygląda się także cybeprzestrzeni i stymulacji sensorycznej – jako dwóm przeciwległym reprezentacjom, które informują naszą wyobraźnię o wirtualnej rzeczywistości. VR posiada według niego trzy zasadnicze zdolności: zanurzenia zmysłowego, zdalnej obecności i tele-operacji.

Sensoryczna stymulacja jest zanurzeniem zmysłowym, zdalna obecność – cybeprzestrzenią, natomiast tele-operacja jest akcją-rezultatem akcji na odległość, akcji ciała, które nie do końca jest już ciałem użytkownika, obecnym jedynie w cyberprzestrzeni.

Poszczególne technologie mediów mają zróżnicowany stopień interaktywności – technologie komputerowe czynią rolę użytkownika aktywną i instrumentalną.

Tele-operacja ma dwa bieguny. Po pierwsze oznacza dystans, ale dystans przestrzenny (operowanie abstrakcyjnymi reprezentacjami), po drugie jest skojarzeniowa.

Technologie powiązań są jednakże stosowane nie tylko poprzez pomysły, lecz także dzięki fizycznemu oddaleniu. Normalnie są interaktywne, jednak cyberprzestrzeń dodaje teleobecność i wymiary sensomotoryczne do technologii interfejsu powiązań.
Interfejs oznacza nieustanny dialog – w którym jeden z uczestników jest zawsze obecny, a drugi wirtualny. Projektant komunikuje się ze swoim alter ego oraz użytkownikiem za pomocą reprezentacyjnego procesu jego własnego kreatywnego lustrzanego odbicia. A użytkownik ostatecznie zwykle nie ma ucieczki od tego niekończącego się dialogu z projektantem ukrytym za swoim interfejsem. Lustro jest witrażem. Jednak asymetria ta nie pasuje wszystkim.

Zatem jedyną interesującą wirtualnością jest wirtualność komunikacyjna, potencjalnego wspólnego porozumienia i współpracy – czyli przyszłe interfejsy powinny zawierać uosobione działania zarówno projektanta jak i użytkownika.
W taki sam sposób, w jaki hipertekst modyfikuje relacje między autorem i czytelnikiem, hipermedia powinny ustanowić prawdziwe połączenie między użytkownikami a projektantami, tworząc rzeczywistą interaktywność.

• Pierwsze co rzuca się w oczy to kolorystyka. Zmiana z szarej i smutnej na kolorową żywszą . Stary wygląd rozkładu dosyć dobrze kojarzy się ze stanem polskich kolei, szary i ”brudny”. Nowy wygląd rozkładu bardziej zachęca do podróży utrzymany w barwach Intercity.
• wyłączenie z menu głównego i przesunięcie odnośników do innych wersji językowych na prawą stronę.
• Kliknięcie w logo telekom w górnej części strony prowadzi nas do strony, konwencją jest iż kliknięcie w logo serwisu prowadzi do strony głównej.

A można byłoby zmienić wiele rzeczy np:

• sposób wyboru stacji z listy rozwijanych poprzez filtrację miejscowości w zależności od wpisywanych liter, jest to szczególnie ważne gdyż nie raz trzeba poprawić wybór stacji docelowych zwłaszcza gdy jest ich kilka i zawierają tę samą nazwę. np. Warszawa, gdzie stacji i przystanków z nazwą Warszawa jest około 40.
• sposób wyboru godziny odjazdu/przyjazdu można zastosować dwie listy rozwijane jedna dla godziny druga dla minut.
• podanie ceny za przejazd uwzględniająca przejazd z rowerem, rodzaj ulgi ustawowej.
• Oprócz graficznych dodatkowe oznaczenia tekstowe typów pociągów osobowych, pośpiesznych, IC i ekspresów.
• pokazywanie czasu przesiadki z jednego pociągu na drugi,
• informacje o odpowiedzialności za poprawność rozkładu jazdy oraz podawanie adresów e-mailowych, telefonicznych, gdzie można składać skargi a nie jak ma to miejsce dotychczas adresy stron głównych przewoźników.
• brak numerów telefonów kontaktowych na informację do stacji kolejowych,
• I na końcu ale nie ostatnie. Sprzedaż biletów przez Internet nie tylko IC jak to jest dotychczas , ale każdego biletu, może z wyjątkiem tych do kasowania.

Nowa zmiana rozkładu sprzyja wprowadzaniem zmian, przyjaznych dla użytkownika w interfejsie wyszukiwarki połączeń. Niestety PKP nie było w stanie wykorzystać tej sytuacji. Może za rok….

Czym są webservicy, jak sama nazwa wskazuje są to usługi sieciowe i dzielą się jak wspomniałem wyżej na implementację po stronie klienta i po stronie serwera. Aby wygenerować webserice jest potrzebny plik wsdl. Ma on strukturę xmlową i kilka chyba obowiązkowych węzłów:

• types
• message
• portType
• binding
• service

Aby wygenerować usługę lub klienta z wsdla moża użyć wbudowanego kreatora w eclipsie bądź skorzystać z narzędzia dostarczanego przez fundację apache w ich własnej implementacji ws Axis2 - wsdl2java. Osobiście nie polecam wizarda w eclipsie ponieważ jego działanie nie jest zbyt stabilne i trochę trzeba się namęczy. Wsdl2java i java2wsdl są prostymi konsolowymi aplikacjami o prostej składni. Również z kodu javy można wygenerować wsdl.

Zacznijmy może od usługi. Po wygenerowaniu w eclipsie usługi dostajemy kilka plików. W głównej mierze są to interfejsy, implementacje jakiś naszych typów zadeklarowanych w wsdl ale nas najbardziej będzie interesował plik z końcówką Impl od implementation. Są w nim metody naszego webservicu, które nie posiadają implementacji tylko zwracają jakieś wartości. Naszym zadaniem jest obudowanie ich i sprawienie aby wykonywały to co jest w założeniach projektu.

Strona klienta jest jeszcze prostsza. Szukamy w wygenerowanych plikach, jednego w którym nazwa zawiera słowo Locator. To się tyczy Axis 1. Tworzymy nową instancję tej klasy i poprzez tego lokatora łączymy się z ws. Pozostaje nam tylko wywołać metody z odpowiednimi parametrami chyba, że chcemy jakoś wykorzystać wartości zwracane przez te metody to wtedy tworzymy odpowiedni kod.

W około zaczęły krążyć ostatnio Visty, OSX i inne Beryle kusząc efektami i ciesząc oko. Co jednak ma zrobić użytkownik nie mający ochoty na zmianę systemu, a chcący go odświeżyć wizualnie lub dostosować interfejs całkowicie do własnych potrzeb i wyobrażeń? Szybki przewodnik do szczęścia przedstawiam poniżej :)

Wiele czasu i prób zajęło mi znalezienie odpowiedniego oprogramowania, które byłoby plastyczne i jednocześnie nie obciążyło znacznie systemu. W końcu znalazłem to czego szukałem i po wielu miesiącach eksperymentowania postanowiłem podzielić się z Wami moim doświadczeniem.

1. Zmieniamy interfejs pulpitu

LiteStep, to program zastępujący explorera w kwesti obsługi całego pulpitu. Zastępuje go właściwie dosłownie, ponieważ przy starcie systemu proces explorera nie jest w ogóle uruchamiany. Zamiast niego ładuje się nam LiteStep używający, o dziwo, mniej pamięci operacyjnej niż środowisko pierwotne (LS 10-15MB, explorer 20-30MB). Miłe. Co ciekawe - samo zalogowanie się i ujrzenie pulpitu jest znacznie szybsze- bardzo miłe.

LiteStep na starcie oferuje bardzo duże możliwości konfiguracyjne. Jako, że program korzysta ze skórek, możliwe jest również stworzenie własnego interfejsu.

Po zainstalowaniu widoczny jest temat będący hybrydą klasycznego Windows i Linuxa (screen po prawej). Skórka ta nie jest spełnieniem moich marzeń designerskich, dlatego jakiś czas temu zabrałem się za stworznie własnej.

Tworzenie tematów graficznych jest jednak dosyć skomplikowane i wymaga zapoznania się z dokumentacją odpowiednich plików. Przez co jest przeznaczone raczej dla zaawansowanych użytkowników. Prawdę powiedziawszy bardziej przypomina programowanie niż pracę z grafiką, ale to pewnie dlatego sama aplikacja jest bardzo szybka i wydajna. Poświecając trochę czasu możemy uzyskać naprawdę ciekawe efekty i sporo satysfakcji :) Można oczywiście używać gotowych tematów jak choćby stworzenego przeze mnie "pmGlassDark".

Dlaczego warto używać LS:

• szybsze logowanie do systemu
• mniejsze zużycie pamięci niż explorer
• skórki - tworzenie, dowolna edycja, plastyczność
• dowolne menu start i prawego klawisza myszy (kliknięcie na pulpicie)
• hotkeys - uruchamianie programów/plików po wciśnieciu przypisanego klawisza np. u mnie: WIN+W (uruchamia przeglądarke www) lub WIN+E (klient e-mail) itd. Oszczędza to naprawdę dużo czasu i klikania.
• efekt końcowy może być mocno "dżezi" :)

2. Zmiana wyglądu okienek

No właśnie. Czy nie jesteście znudzeni dwoma wartymi uwagi skórkami Windows (klasyczna i niebieska XP)? Ja owszem. Dlatego pozwoliłem sobie na aplikację (np UX Theme Multi Patcher) zezwalającą na instalacje nieautoryzowanych przez Microsoft tematów graficznych. Jest ich całe mnóstwo, ale ja po miesiącach skakania z jednej na drugą w końcu znalazłem tę jedyną - Luna Element 5 Black. Piękna, stonowana, estetyczna, dopracowana. Aplikacja zezwalająca na nowe skórki zajmuje zasoby w minimalnym i niezauważalnym stopniu (NIE jest to potwór typu WindowsBlinds).

3. Gadgety

Kochamy je (prawie) wszyscy. Są to niewielkie, miłe dla oka programy, dostarczające wszelkiego rodzaju informacji. Ja wybrałem SysMetrix mając na celu stworzenie odpowiednika Vistowego sidebaru.

Sysmetrix, to bardzo dobrze napisana aplikacja pozwalająca uzyskać moc informacji o systemie, pogodzie, poczcie itp. Program daje się łatwo i intuicyjnie ubrać w skórkę własnej produkcji, dając jednocześnie bardzo duże możliwości i satysfakcję.

Drugim bardzo przydatnym, malutkim programikiem, jest znany wielu osobom Rainlendar - kalendarz widoczny na pulpicie. W tym przypadku nie bawiłem się w tworzenie skórki ponieważ znalazłem idealnie pasującą do moich potrzeb temat "Lucid".

4. Efekt końcowy

Efekt końcowy, moi drodzy, to właściwie nowy Windows. Coś pomiędzy Vistą, a OSX. Oczywiście nie do końca, bo sama zasada działania systemu pozostaje naturalnie bez zmian. Odbiór interfejsu i praca w tak zmodyfikowanym systemie jest jednak nieporównywalnie bardziej przyjemna, komfortowa... i dżezi :)

Info: Pasek zadań, menu start, tray oraz data z godziną pojawiają się po najechaniu myszą na stosowny obszar. Sidebar posiada dynamiczne moduły np. klikając na zegar zmieniamy jego wygląd; na strzałkę w prawym górnym rogu zmieniamy tło całego sidebarka; na pogodę zastępujemy ją sprawdzaniem poczty i z powrotem. Kosz opróżniamy prawym przyciskiem myszy itd. Miłej zabawy :)

5. Pliki do pobrania

• LiteStep Installer
• LiteStep pmGlassDark skin
• UX Theme Multi-Patcher
• Luna Element 5 Visual Style
• SysMetrix Installer
• SysMetrix pmWinVistaSidebar1024 skin
• Rainlendar
• Rainlendar Lucid skin
• Tapety ala Vista

6. Podsumowanie

Powyższe informacje są tylko ogólnym i dość szybkim przedstawieniem możliwości jakie stawia przed nami taki zestaw aplikacji (głównie LiteStep), dlatego po więcej odsyłam Was do Google i dokumentacji powyższych programów. Powodzenia i dobrej zabawy! :)

PS. Zapraszam również na moją stronę w Deviantart- zostawcie jakiś miły komentarz ;)

Strona LiteStep: http://www.litestep.net/
SysMetrix: http://www.xymantix.com/sysmetrix/
Rainlendar: http://www.rainlendar.net/cms/index.php

technorati tags:litestep, sysmetrix, rainlendar, skins, desktop, pulpit, zmiana, interfejs