Północna część wyspy należy do Malezji. Są to stany Sarawak i Sabah. Niewielki obszar (ok. 5 tys. km²) pomiędzy Sarawa i Sabah zajmuje Brunei, reszta wyspy należy do Indonezji.

Powierzchnia 743 330 km² (dla porównania powierzchnia Polski to 312 685 km²). Wyspę porastają lasy równikowe, które są zamieszkiwane przez wiele różnych gatunków zwierząt. Typowym przedstawicielem świata zwierząt na wyspie jest orangutan.

Ma około 16 mln mieszkańców. Największą grupą etniczną w Sabah jest grupa Kadazan (25%).

Pod koniec XVI w. na Jawie pojawili się Holendrzy. W 1619 r. Holendrzy pod dowództwem Pieterszoona Coena zdobyli miasto i założyli na jego terenie twierdzę Batavia, która stała się główną siedzibą holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i kolonii holenderskiej Indii Wschodnich, nazywane też Djakarta. Silne trzęsienie ziemi zniszczyło miasto w 1699 r. Po kilku latach w rękach brytyjskich w 1814 r. Batavia powróciła w ręce Holendrów.

W okresie 1942-1945 miasto znajdowało się pod okupacją wojsk japońskich. Po II wojnie światowej mimo ogłoszenia niepodległości, miasto zostało zajęte przez Holandię. Dopiero w 1949 r. miasto powróciło do niepodległej Indonezji i stało się jej stolicą. W 1950 r. zmieniono nazwę stolicy na Dżakartę.

Szerokość geograficzna 08ºS

Długość geograficzna 107ºE

Podziwiać tu można zarówno bogactwo przyrody, jak i architektury. Indonezja to kraj wielu kultur, tradycji, języków, religii, kraj wulkanicznego temperamentu. Oficjalnym językiem jest sztucznie utworzony bahasa indonesia, jednak dla wielu obywateli Indonezji jest to język obcy.

Długi(20 minut) i transowy, polecam. W tym akurat nagraniu brało udział około dwustu osó spiewających jedną sylabę - cak.
Do posłuchania

Pod koniec XVI w. na Jawie pojawili się Holendrzy. W 1619 r. Holendrzy pod dowództwem Pieterszoona Coena zdobyli miasto i założyli na jego terenie twierdzę Batavia, która stała się główną siedzibą holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i kolonii holenderskiej Indii Wschodnich, nazywane też Djakarta. Silne trzęsienie ziemi zniszczyło miasto w 1699 r. Po kilku latach w rękach brytyjskich w 1814 r. Batavia powróciła w ręce Holendrów.

W okresie 1942-1945 miasto znajdowało się pod okupacją wojsk japońskich. Po II wojnie światowej mimo ogłoszenia niepodległości, miasto zostało zajęte przez Holandię. Dopiero w 1949 r. miasto powróciło do niepodległej Indonezji i stało się jej stolicą. W 1950 r. zmieniono nazwę stolicy na Dżakartę.

Szerokość geograficzna 08ºS

Długość geograficzna 107ºE

Pierwsze świadectwa tego państwa pochodzą z V wieku: Sumatra płaciła haracz Chinom.

Ich zdaniem pewne cechy odkrytych szczątków doskonale pasują do cech występujących u osób cierpiących na ostrą odmianę kretynizmu. Naukowcy wskazują, że hobbity musiały mieć kłopoty ze zdobyciem ryb i owoców morza, będących głównym źródłem jodu, gdyż jaskinia, w której żyły, znajduje się 24 km od morza.

Na podstawie Yahoo/AFP.

Więcej o sporach o Homo floresiensis

Żałuję, że nie znam ich języka, aby móc poznać ich stosunek do Białego. Spodziewam się, że jest dość podobny do reszty azjatyckich państw.

Podziwiać tu można zarówno bogactwo przyrody, jak i architektury. Indonezja to kraj wielu kultur, tradycji, języków, religii, kraj wulkanicznego temperamentu. Oficjalnym językiem jest sztucznie utworzony bahasa indonesia, jednak dla wielu obywateli Indonezji jest to język obcy

Kredyt - jest pożyczką pieniężną zaciągniętą w banku na określony cel i czas oraz za określony procent. Udzielanie kredytów przez banki jest jednym z ich podstawowych zadań. Kredyt uzyskuje się na pewien czas, po którym należy go zwrócić. Czas ten liczony jest w dniach, a przy dłuższych okresach w miesiącach i latach. Procent za kredyt jest jego ceną i stanowi podstawę do obliczenia wynagrodzenia banku. Wynagrodzeniem banku za udzielone kredyty są odsetki kredytowe, których wielkość zależy od sumy udzielonego kredytu. Odsetki te płaci kredytobiorca i są one dla niego kosztem. Odsetki od kredytów stanowią podstawowy przychód banku. Kredyty zaciągają przedsiębiorstwa oraz klienci indywidualni gdy brak im środków na konkretne cele.

Kredyt bez bik Kredyt na dowód Kredyt bez zaśiwadczeń

Naukowcy podkreślają, że charakterystyka osób ze zmutowanym genem pasuje do opisu mających 18 tys. lat szczątków małych ludzi odkrytych na indonezyjskiej wyspie Flores kilka lat temu. Odkrywcy uznali je za nieznany dotąd wymarły gatunek człowieka i nazwali Homo floresiensis. Jednak część świata nauki jest przekonana, że to skarłowaciali przedstawiciele naszego gatunku.

Autorzy artykułu w "Science" uważają, że mali mieszkańcy Flores cierpieli właśnie na mutację genu kodującego perycentrynę. Podkreślają, że taka mutacja mogła łatwo stać się powszechna w małej wyspiarskiej społeczności. Ich argumenty nie przekonały jednak naukowców zgadzających się z tezą, że hobbity, to nieznany gatunek ludzi.

Autorzy artykułu mają nadzieję, że niedługo uda się pozyskać materiał genetyczny Homo floresiensis i sprawdzić, czy rzeczywiście był cierpiącym na chorobę genetyczną Homo sapiens.

Na podstawie National Geographic.

Poprzednie wpisy o Homo floresiensis.

WIZA - na 30 dni kosztuje ok. 30 USD (obowiązująca cena w 2007 roku) i można ją zdobyć na lotnisku.

UBEZPIECZENIE - wyjeżdzając do Indonezji na pewno warto wykupić ubezpieczenie zdrowotne ze względu na wysokie koszty prywatnego leczenia w Indonezji i kiepską jakość leczenia państwowego. Przed zakupem odpowiedniej polisy dobrze jest sprawdzić czy dany ubezpieczyciel ma swojego przedstawiciela, agenta na terenie Indonezji, albo z jaką jednostką medyczną ma podpisaną umowę, ponieważ nie wszystkie prywatne kliniki respektują polskie polisy.

CHOROBY - zmiana strefy klimatycznej związana jest oczywiście ze zmianą srodowiska bakteryjnego co często obfituje w różnego rodzaju dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Z podstawowych środków wiadomo, że trzeba zaopatrzyć się w tabletki na biegunkę i silne środki na moskity. Jeden z Indonezyjczyków mówił, że niegroźne są komary, które gryzą w nocy, ale niebezpieczne są te, które kąsają w dzień. Najczęściej możemy załapać nieproszonych (nie)przyjaciół układu pokarmowego, dlatego warto jadać w sprawdzonych miejscach, poza tym może warto zaszczepić się na dur brzuszny. Zachorowalność zwiększa się w porze deszczowej (paźdz-kwie). Poza Jawą i Bali jest dość popularna ptasia grypa, ale jak wiadomo wirus ginie w temp. powyżej 70 stopni C i jest wrażliwy na wszelkie detergenty. Zasady higieny obowiązują takie jak w Azji.

PODRÓŻOWANIE - jeśli ktoś ma pomysł podróżowania po Indonezji swoim samochodem warto wiedzieć, ze na czas pobytu trzeba auto zarejestrować w indonezyjskim biurze rejestracyjnym i musimy się poruszać na ichniejszych tablicach. Jednak zdecydowanie najlepiej korzystać z taksówek. Dostępne są również wypożyczalnie samochodów, ale warto wiedzieć, że prawo drogowe jest bezlitosne dla obcokrajowców i jest tak skonstruowane, że winę zawszę ponosi przyjezdny. Dlatego obcokrajowcy, którzy stacjonują w Indonezji na dłużej z reguły mają wynajęte samochody z kierowcami.

TAXI - najsensowniejszy środek transportu, ale ważne jest żeby jeździć taksówkami firmowymi BLUE BIRD. Firma ta daje gwarancję, że w razie jakichkolwiek zastrzeżeń można złożyć reklamację. W Dżakarcie są płatne drogi i co paręnaście kilometrów są bramki za które płaci pasażer, więc albo można dawać pieniądze na bieżąco przy każdej bramce albo taksówkarz płaci ze swojej gotówki doliczając to do rachunku na koniec. Taksówkarze korporacyjni też próbują naciągać, więc trzeba być czujnym przez cały czas. Kierowcy są przyzwyczajeni do napiwków.

JĘZYK – niestety indonezyjski, dość słabo mówią po ang. nawet w centralnych miejscach, hotelach czy restauracjach. Nie spotkałam też ani jednego taksówkarza mówiącego po ang., więc często trzeba być przygotowanym na język migowy lub język ciała.

Bardzo przydatna wskazówka jeśli chodzi o wymianę pieniędzy! Oczywiście najlepiej mieć ze sobą dolary amerykańskie i wymieniać je w bankach lub w autoryzowanych kantorach. Jednak możemy mieć problem z wymianą jeśli banknot będzie zgięty - złożony na pół etc. Nie chodzi tu o to, że banknot jest wymięty i nieczytelny, ale jeśli tylko jest delikatnie złożony nie chcą go wymienić i w zasadzie niewiadomo dlaczego. Niestety przydażyło mi się to parokrotnie, więc później przed wizytą w kantorze prasowałam banknoty albo trzymałam w grubej książce ;-)

Odnalezione w 2003 r. na indonezyjskiej wyspie Flores szczątki bardzo małych ludzi sprzed zaledwie 18 tysięcy lat wywołały wielki spór w świecie nauki. Poświęciłem mu już kilka notek: Hobbit z Flores był chorym pigmejem, Nowe argumenty w sprawie hobbita, Znowu wyszło, że to Homo sapiens.

Więcej o badaniach trzech kostek dowiecie się w National Geographic.

Jak przystało na szanujący się muzułmański kraj (główną religią w Indonezji jest islam) od wschodu słońca można doświadczyć z wszechobecnych megafonów muzułmańskiego "śpiewów" nawołującego do modlitwy (dobra rada dla podróżników po muzułmańskich zakątkach, wybierając miejsce noclegu sprawdźcie czy okna waszego pokoju nie wychodzą wprost w objęcia megafonu, ponieważ każdy dzień będzie zaczynał się o 5 rano).

Centralne centrum Dżakarty to MERDEKA BARAK, na którym znajduje się pomnik Merdeka, wzniesiony w 1960 roku na pamiątkę niepodległości. Miejsce to opisywane w przewodnikach jako konieczne odwiedzenia ba, a nawet jeśli go kto nie odwiedzi to jakby w Dżakarcie nie był. No, więc byłam i widziałam, żeby nie było. Dlatego z całym przekonaniem i nawet z trzema palcami na sercu śmię twierdzić, że wycieczkę tą odbyć można z powodu absolutnego braku innych zajęć. Ogromny betonowy park przyozdobiony licznymi ogródkami i fontannami, które rzeczywiście są urokliwe, ale żar lejący się z równikowego nieba jest bezlitosny, a z odrobiną cienia bardzo tam krucho. Kto jednak nie zawierza moim subiektywnym słowom, niech nie zapomni zabrać na wycieczkę butelkę wody bo na placu cienko ze sklepami. Można zakupić bilet i wjechać na szczyt pomnika aby zobaczyć panoramę Dżakarty. Na placu roi się oczywiście od naciągaczy, którzy przypadkiem mają w worku na plecach każdą pamiątkę o jakiej możesz zamarzyć. Tu – po raz kolejny - ważne okazują się umiejętności negocjacyjne (z reguły można wynegocjować co najmniej połowę). Podróżując na wschodzie trzeba bardzo uważać na różnej maści naciągaczy, ale z drugiej strony warto z nimi czasami porozmawiać - o ile nie są zbyt nachalni - i zasięgnąć języka o ciekawostki danego kraju. Są to często informacje bardzo cenne, nie do znalezienia w przewodnikach.

Kolejne miejsca na mapie turystycznej Dżakarty to: KOTA – stare miasto i zabudowy z XVIII w. wraz z ratuszem z tego okresu, SUNDA KELAPA – port i kolonialna część. Nie rozpisuję się o tych miejscach bo naprawdę nie ma tam nic szczególnego.

TAMAN ISLAIL MARZUKI – jest określane jako centrum kulturalne miasta, w którym odbywają się koncerty gamelanu, pokazy tańców narodowych i że można tam doświadczyć artystycznych uniesień, a tu znowu niespodzianka. Jest to ogrodzony plac na którym stoją trzy budynki – jeden to teatr, drugi kino, a w trzecim znajdują się bary szybkiej obsługi i kawiarnie. Pośrodku placyk, ławeczki i koniec. Jeśli o mnie chodzi to jakoś artystycznie się nie uniosłam, a może i przeciwnie nawet.

PASAR BARANG ANTIK – bazar z rękodziełami indonezyjskimi. Na odwiedzenie tego miejsca czekałam niecierpliwie przygryzając wargi. Bardzo lubię zagrzebywać się w starych, tajemnych rzeczach, kiedy to każdy z takich przedmiotów historię niezwykłą i prawdziwą opowiedzieć może. No cóż... Ulica upstrzona małymi kramikami na stoiskach których można było znaleźć wszystko, ale przede wszystkim tandetę. Trochę chińskiej porcelany, buddyjskie posążki, poważne składy noży, szabel, które oczywiście były własnością wielkich, historycznych wojowników. Ciekawe, że na każdym stoisku leżał co najmniej jeden nóż tego samego bohatera.. Generalnie mnóstwo „antyków” po okazjonalnej cenie. W zasadzie można było tam wygrzebać parę niezłych gadżetów, ale świadomość transportowania tego w późniejszej podróży była nazbyt przerażająca.

Aby zrównoważyć bilans za i przeciw podróży do Dżakarty opowiem teraz o niezwykłym TAMAN MINI INDONESIA, w którym znajdują się między innymi starożytne repliki tradycyjnych budowli z 34 prowincji Indonezji. Od momentu wjechania na teren tego skansenu, parku poczułam się jak po drugiej stronie lustra. Nagle zniknęła cała biznesowa stolica na pokaz, a ukazały się niezwykłe drewniane budowle z nieprawdopodobnymi malunkami i ornamentami. Wszystko dookoła żyło kolorami najmocniejszymi. Do wielu z tych domów można wejść do środka i obejrzeć tradycyjne stroje indonezyjskie, sztukę, rękodzieła ichnijeszych artystów. Pomiędzy budynkami są czarowne parczki ze stawami i licznymi rzeźbami przedstawiającymi historię Indonezji. Oprócz tego konieczny jest spacer po ogrodach z orchideami, oraz wizyta w kinie trójwymiarowym Keong Mas Imax Theatre na filmie o kulturze i naturze indonezyjskiej. Film jest krótki, ale robi niesamowite wrażenie. Jest tu również muzeum insektów oraz park motyli jednak one już nie robią takiego wrażenia. Kolejną rzeczą jest wielkie akwarium gdzie można się znaleźć w królestwie niezwykłych ryb i przerażających stworzeń wodnych. Niektóre okazy są naprawdę niezwykłe, aż trudno uwierzyć, że to istoty z naszej planety.
Niestety jest też kiepski aspekt wyprawy po cudach wodnych, ale kwestia to dosyć subiektywna i związana z osobistymi odczuciami, jednak podzielić się nią muszę. Obserwując zwierzęta szybko zauważyłam, że są one trzymane w niezbyt dobrych warunkach. Niektóre ogromne ryby trzymane były w dużych akwariach, ale nie wystarczająco dużych, aby ta ryba mogła się poruszyć, więc tkwiła tam zawieszona poruszając jedynie skrzelami. W innym miejscu przepiękne żółwie, które morderczo rzucały się na szklaną ścianę akwarium i za wszelką cenę próbowały wyskoczyć, były poranione, a jednak nie ustawały w próbach ucieczki. Było tam jeszcze wiele innych naruszeń, które by nie przeszły w naszym świecie, a tam nie miały znaczenia. Mnie takie rzeczy ruszają, więc wycieczka w tym miejscu skończyła się dość szybko, ale tak jak powiedziałam wcześniej, kwestia odczuć jest bardzo indywidualna, jednak może warto o tym wiedzieć.

Kolejną rzeczą na plus (w zależności kto czego poszukuje) były przepiękne centra handlowe. Począwszy od marek typu Channel, Gucci a skończywszy na... w zasadzie nie skończywszy bo tyle tego tam jest. Istny raj dla łowców markowych ciuchów po nieco niższych cenach i shoppingu pod każdą postacią. Jedne z większych centrów: SENAYAN CITY, PASAR RAYA, SARINAH, i wiele, wiele innych.

Na ulicach Dżakarty nie jest zbyt bezpiecznie szczególnie dla obcokrajowców dlatego wskazane jest poruszanie się taxówkami. Biała twarz i wzrost dość mocno wyróżniają się wśród przelewających się tłumów. Ze względu na to, że to muzułmański kraj kobiety powinny uważać na to w co się ubierają – bez zbytniego eksponowania elementów ciała – i raczej nie spacerować samotnie.
Generalnie z moich podróżniczych doświadczeń wynika, że ludzie w krajach muzułmańskich – poza ośrodkami turystycznymi - są nastawieni dosyć wrogo, a już szczególnie do białych kobiet ubranych zgodnie ze swoją kulturą.

Przełomem może być przypadkowe odkrycie w jaskini Liang Bua nieznanej dotąd komory. Natrafił na nią w ubiegłym roku grotołaz wchodzący w skład zespołu naukowców badających dawny klimat. O odkryciu napisał dwa dni temu The Australian. Grotołaz spuścił się do 23-metrowego leja i na jego końcu natrafił na komorę o powierzchni 430 metrów kwadratowych pełną kości zwierząt, m.in. stegodonów, wielkich szczurów, świń i naczelnych.

Trochę egoistycznie uczeni liczą, że przynajmniej jeden hobbit nieszczęśliwie wpadł do leja i że znajdą w komorze jego szczątki, z których być może uda się uzyskać DNA.

Ogłoszenie blogowe
Wczoraj Archeowieściom stuknęło 100 000 wizyt. Serdecznie dziękuję wszystkim Czytelnikom i pozdrawiam.

Autorzy artykułu w PNAS zarzucają też znalazcom tzw. hobbita poważne uchybienia w przedstawianiu wyników badań. Między innymi, że porównywali jego szczątki z homo sapiens pochodzącymi z Europy, a nie brali pod uwagę pigmejów z Flores. O odkryciu niezwykłych szczątków napisał w październiku 2004 r. magazyn Nature.

Na podstawie The Sunday Times.