Howick zostało założone przez Maorysów, plemię Ngaitai z Tainui waka blisko spokrewnione z sąsiadującym plemieniem Ngatipaoa. Miejsce to początkowo nazywano Owairoa ("równe wody") z powodu jego spokojnych, osłoniętych plaż. Cała okolica znana była jako Paparoa ("równe skały"), położonych w niej jest wiele kianga (wiosek) i pa (fortów). Dzisiaj marae (miejsce spotkań) ludu Ngaitai znajduje się w Umupuia.

Howick był największą z okolicznych osad i razem z Otahuhu, Onehunga i Panmure tworzył pierścień chroniący młodą stolicę przed możliwymi atakami Maorysów z Thames i Waikato a także przed Francuzami, którzy w tamtym okresie siłą zajęli Tahiti i Nową Kaledonię. Kolonizatorami byli tzw. "Fencibles" - wojskowi osadnicy z Royal New Zealand Fencible Corps. Słowo "fencible" pochodzi od słowa "defencible" czyli "zdolny do obrony". Fencibles początkowo walczyli w wojnach brytyjskich w latach 30. i 40. XIX w. i kiedy kończyli służbę, oferowano im nowe życie w Nowej Zelandii - darmowy transport dla nich i ich rodzin oraz dom z akrem ziemi, który stawał się ich własnością po siedmiu latach służby wojskowej (jednym z zadań była obowiązkowa niedzielna parada). Fencibles przybyli do Auckland na pokładach statków Sir George Seymour, Minerva i Sir Robert Sale a do Howick Beach transportowano ich na pokładzie gubernatorskiego statku Victoria w listopadzie 1847. W sumie w okolice Auckland przybyło ok. 2500 mężczyzn, kobiet i dzieci.

W XIX w. Fencibles osiedlili się w Nowej Zelandii, Australii, Kanadzie i na Falklandach.

W Auckland osadnicy dostawali podwójne chaty (w jednej chacie mieszkały dwie rodziny), sierżanci - pojedyncze chaty a oficerowie - domy wraz z 50 akrami ziemi. Po siedmiu latach każdy mógł wykupić dodatkowe 10 akrów w cenie 2 gwinei za akr albo wymienić swój akr na 40 akrów "surowego", niewykarczowanego terenu na południe od Auckland. Część osadników sprzedała swoje ziemie i próbowała szczęścia w czasach gorączki złota, ale większość terenów nadal jest w posiadaniu potomków Fencibles.

Howick Historical Village prezentuje zarówno historię Maorysów, jak i wczesnych osadników europejskich. Znajdujące się tam budynki przedstawiają okres kolonizacji okolic Auckland.

Koniec historycznego przynudzania, teraz będzie przynudzanie veyDerowe ;)

Na samym początku pani kasjerka spytała skąd jestem a po usłyszeniu, że z Polski i jednocześnie zobaczeniu "lokalnej" karty EFTPOS zaczęła wypytywać mnie o całą historię, czy mi się tu podoba, jak długo zamierzam zostać, itd. nie zważając zupełnie na tworzącą się kolejkę coraz bardziej zniecierpliwionych ludzi :D

Po przejściu przez drzwi zostałem zatrzymany przez panią ubraną w strój z epoki pytającą, czy nie zechciałbym wypełnić ankiety. Zechciałem, więc musiałem powtórzyć całą historię po odpowiedzi na pytanie skąd jestem. W zamian dowiedziałem się, że w Howick znajduje się polskie muzeum (chociaż jest ono bardzo tajemnicze, bo na sieci znalazłem tylko informację o konsulacie honorowym, ale ani słowa o adresie muzeum). No a potem zaczęło się zwiedzanie.

Wszystko bardzo fajnie rozwiązane, wszędzie można zajrzeć, do większości miejsc można wejść. Dodatkową atrakcją były różnokolorowe jajka wielkanocne poukrywane na całym terenie i zwiedzające dzieci mogły dostać nagrody za zebranie wszystkich 12 kolorów.

Po zwiedzaniu (którego efekty, jak zawsze, na Flickrze) udałem się do kawiarnio-restauracji będącej częścią skansenu, gdzie można zjeść dania stylizowane na dania "z epoki" (bardzo smaczne, niestety w cenach "turystycznych").

Mnie to w sumie zbytnio nie przeszkadza, w Polsce zdarzało się pracować jeszcze dłużej, a o przerwach na lunch to nikt nie słyszał ;) Z pewną jednak ulgą powitałem weekend i dzisiejszy poranek spędziłem (w końcu) na zwiedzaniu okolicy.

Efekty w galeriach poniżej:

Jutro wybieram się do Howick Historical Village - w każdą trzecią niedzielę miesiąca robią coś w stylu skansenu, może być zabawnie...