Poprosiłem tedy - co uznałem za najzupełniej naturalne - o sprecyzowanie warunków. Dziewczę okazało się bystrzutkie i w lot pojęło, że pytam o honorarium. Nieco skonfundowane powiedziało mi (prawdę mówiąc, trochę się tego -znając dzisiejsze obyczaje - spodziewałem), że żadne honoraria nie są przewidywane. - Wie pan - powiedziała mi - przecież pan się w ten sposób jakoś reklamuje...

- Miła pani - odparłem - proszę zapamiętać: niżej podpisany za darmo wyłącznie oddycha; w tej sytuacji dalsza rozmowa jest bezcelowa.

Historyjka, jak historyjka; miałem już takich kilka. Tyle w każdym razie, że rzecz prosi się o uogólnienie i pewne wyjaśnienia. Zacznijmy od owych wyjaśnień, które pozwalam sobie sformułować w postaci osobistego regulaminu-cennika. Oto on.

Niniejsza Firma (czyli moja wykwintna doskonałość) świadczy usługi dziennikarskie. Świadczy je bezpłatnie w okolicznościach następujących:

• Gdy Firma ma taką własną fanaberię (jak prowadzenie niniejszego bloga)
• Gdy prosi o to osoba bliska lub zaprzyjaźniona, albo bardzo urodziwa płci całkiem przeciwnej od płci Firmy i w dodatku znacznie od Firmy młodsza;
• Gdy oczekuje się od Firmy, by chwaliła organizacje, do których dobrowolnie należy i upowszechniała ich dorobek (dotyczy: Polskiego Towarzystwa Matematycznego, Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów, Stowarzyszenia "Ordynacka"); wyjaśnia się dodatkowo, że krytyka tych organizacji za pieniądze nie jest brana pod uwagę w żadnych wypadkach;

W pozostałych sytuacjach Firma za świadczenie usług spodziewa się honorariów; Firma nie pracuje na popularność, bowiem nieskromnie sądzi, że jeśli ktoś się o takie świadczenie zwraca, to już Firmę zna, więc popularności Ona nie potrzebuje. Cennik jest następujący:

• Występ w studiu radiowym lub telewizyjnym nie wymagający żadnego przygotowania ani wkładu umysłowego: do 29 minut - 500 zł, od 30 do 59 minut - 1500 zł, powyżej minimum 2000 zł. Występy komercyjne, wymagające wyjścia z domu przed godziną 8.00 lub po 22.00 nie są w zasadzie brane pod uwagę, choć przy bardzo specjalnych stawkach możemy rozmawiać...
• Jak wyżej, z koniecznością przygotowania (przeczytania czegoś, zdokumentowania i tp.) - stawki są o 50% wyższe. Jeśli wymaga się dostarczenia jakichś materiałów na piśmie - stawki rosną o dalsze 50%.
• Udział Firmy w uroczystościach prywatnych (ślubach, lunchach biznesowych, imieninach, spotkaniach z politykami) celem ich uświetnienia obecnością osoby własnej jest możliwy. Wykluczone są jednak uroczystości z udziałem osób duchownych jakiegokolwiek wyznania. Udział niemy w takiej imprezie wyceniamy na 5000 zł, udział ze złożeniem życzeń zebranym lub powiedzeniem "dzień dobry państwu" kosztuje 10000 zł. Poza Warszawą Firma żąda zwrotu kosztów podróży lub podesłania samochodu z kierowcą i stawki większej o 50%.
• Do Gazet i Czasopism Firma pisuje po stawkach redakcyjnych i się nie targuje. W rachubę wchodzą wyłącznie tytuły akceptowane przez Firmę; pisma wyznaniowe i konfesyjne nie powinny się do Firmy zwracać z żadnymi propozycjami, bo Firma może być niegrzeczna.
• Firma prowadzi również wykłady. Z dziedziny, na której Firma się zna - stawka wynosi 750 zł za godzinę lekcyjną; gdy Firma się na czymś nie zna - i musi się w związku z tym przygotować - stawka rośnie o 100%.

Mam nadzieję, że przynajmniej część PT Czytelników zauważyła, że pozwoliłem sobie tu - nieudolnie zapewne - nawiązać do znanej publikacji Witkacego z jego cennikiem za usługi malarsko-portreciarskie. Nie o to jednak chodzi; to były (częściowo, częściowo!) żarty, teraz będzie poważnie. Otóż, do q... nędzy: niby czemu jakaś tam telewizja czy stacja radiowa - choćby i sam CNN albo inna TVP - śmie się spodziewać, że człowiek przyjdzie do nich o jakiejś zwariowanej godzinie i zrobi cokolwiek za darmo? O ile wiem, redaktor - prowadzący, nadzorujący, organizujący i tak dalej - bierze za swoją robotę pieniądze, i to niemałe; niby czemu istota programu, czyli jego treść ma być za darmo? Przyjemność z występu telewizji może być wystarczającą nagrodą dla panny Beatrycze Kupść z Ogonkowa Średniego, która będzie miała okazję pomachać rączką do osobistej cioci; albo dla idioty-polityka, który (najzupełniej mylnie) sądzi, że nadgoni sobie głosów pokazywaniem głupawej mordy elektoratowi. Nie dotyczy to zawodowców: my (nawet ci, którzy już dawno "zakończyli bieg") z tego żyjemy i nikomu nie będziemy robili dobrze za fryko. Rzecz polega bowiem na tym, że nie musimy; chociaż umiemy i możemy. Jak nam się zechce, naturalnie. Howgh! - jak mawiał w takich okazjach Winnetou.