L'ORÉAL TAR EN MICHAEL JACKSON: I L'Oréals nye hårfargereklame har plateartisten Beyoncé blitt hvit.

Blogger, leserbrev og aviser over hele verden diskuterer nå om L'Oréal, som har HQ i Paris, sliter med et gammeldags verdenssyn.

I deres nye hårreklame med plateartisten Beyoncé Knowles (27) som modell, kan det se ut som om kosmetikkmerket har lysnet huden hennes i Photoshop! Det er grunn til å spørre seg: «WHYYY?!»

Beyoncé, som er født og oppvokst i Texas, regnes som et bra ideal, ikke minst på grunn av sine kjente kurver; et frisk pust i den ellers så uniforme underholdningsindustrien. Dessuten har hun en veldig vakker hudfarge. Nemlig denne:

Hvis det er bevisst fotomanipulering fra L'Oréal sin side, har de sikkert markedsundersøkelser som støtter valget. Muligens identifiserer både svarte og hvite kvinner seg mer med modeller som er lyse i huden når de kjøper kosmetikk? Kanskje L'Oréal ønsker seg de hvite kvinnene som beundrer Beyoncé som kunder?

God only knowles.

Jeg har to problemer med denne reklamen:

1) I en tid der både en kvinnelig og en svart USA-president er blitt en reell mulighet, og hvor gamle fordommer og rollemønstre endelig har begynt å slippe taket verden over, synes jeg det er trist å se at deler av kosmetikkindustrien ikke har klart å modernisere seg og sitt syn på omverden.  Her burde kosmetikk- og moteindustrien ligge langt i forkant, men er dessverre noen ganger det motsatte. Hvis det er tilfellet at L'Oréal har fikset på bildet, og dette backes opp av markedsundersøkelser, synes jeg likevel at nettopp store, internasjonale selskaper som L'Oréal bør bestrebe seg på å bidra til å endre våre holdninger i positiv retning, ikke underbygge skadende, bakstreberske holdninger. Jo større et selskap, desto mer sosialt ansvar bør forventes, og i verste fall pålegges. En skulle tro at L'Oréal og andre firmaer som henvender seg til unge kvinner, ikke ønsker mer stigmatisering av kvinner – uansett hudfarge?

2. Jeg kjenner ikke Beyoncé igjen!

Aviation Calendar 2009

The military Aviation Calendar 2009 published by TEAMultimedia is available exclusively from The PatriArt Gallery.

Boeing announced today that it has been awarded a U.S. Army contract valued at approximately $36 million to continue developing a truck-mounted, high-energy laser weapon system that will destroy rockets, artillery shells and mortar rounds.

Under the High Energy Laser Technology Demonstrator (HEL TD) Phase II contract, awarded Aug. 15, Boeing will complete the design of, then build, test and evaluate, a rugged beam control system on a Heavy Expanded Mobility Tactical Truck. Boeing also will develop the system-engineering requirements for the entire HEL TD laser weapon system. Boeing successfully completed the preliminary design of the beam control system earlier this summer.

"This contract award is an important win for Boeing because it supports a cornerstone of the Army's high-energy laser program," said Scott Fancher, vice president and general manager of Boeing Missile Defense Systems. "HEL TD will give warfighters a transformational capability to counter the difficult threats posed by rockets, artillery shells and mortar projectiles."

"Boeing spent the past year developing the preliminary design of the HEL TD beam control system, and we appreciate the confidence the Army has shown in our efforts by awarding us these contract options to continue working on the program," said Gary Fitzmire, vice president and program director of Boeing Directed Energy Systems.

The objective of the HEL TD program is to demonstrate that a mobile, solid-state laser weapon system can effectively counter rocket, artillery and mortar projectiles. The program will support the transition to a full-fledged Army acquisition program.

Want wij willen echo's.
Het ego moet spreken.
Zoals het ego thuis echoot, echoot het nergens.
Echo's op lage ego's zoeken.
Er gaan vele echo's in een ego.

En nog veel meer mooie leuzen werden gebezigd op de weg der digitale veelvraat.
Bits werden er gebeten.
Bijtende bytes.
Node gemist.

Fictie en werkelijkheid strijdend om voorrang.
Rechts gaat voor, maar zelfs Rita gaat rechtdoor.
Door zee.
En dat is precies onze toekomst.
Nat.

En dus strandt Rita.
Op een zee van beloften.
Belofte maakt schuld.
En schulden worden geïnd.

Kan het niet rechtsom, dan maar linksom.
En daar staat Jan al klaar met een tros rotte tomaten.
Aan de zijlijn inmiddels, maar nog charismatisch aromatisch aanwezig.
De geur van rottende tomaten: mind you!

Ook Femke doet haar naam eer aan en gooit haar vrouwelijkheid in de strijd.
Bos wordt gekapt en Jan Peter Balkt zijn schaapjes op het droge.
Droge?
Maar Nat was toch de toekomst?
Precies!
Alleen, de naïeve JP gelooft op de moeilijke momenten in een sprookje.
Zelfs als het water hem tot aan de lippen staat, zal hij zijn Balkenbrij blijven verkondigen.
Rotsvast in zijn geloof.
Rotsen, ofwel steen.
Ze zakken onherroeppelijk in een kille, eenzame, peilloze diepte.
Rots op Nederland.
En laat maar zakken.

Politiek.
Het is een hel.
Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen.
Anders zou je nu ook hier niet zijn.
En dat siert de lezer des echo's.
Dat streelt het ego.

Aarde.
Water.
Planeten.
Kringloop.
Wallen onder je ballen.

Hoe dan ook.
Mijn leven staat weer op zijn kop.
En niet alleen dat van mij.

Als planeten die hun baan vervolgen.
Tot elkaar aangetrokken.
Stoten elkaar weer af.
Een cyclus is doorlopen.
De volgende is alweer in gang gezet.
We horen in hetzelfde sterrenstelsel.
Maar we vervolgen onze eigen baan.
Onze eigen loop.
Onze eigen cycli.

Breuklijnen.
Haarscheurtjes.
Inzichten.
Persoonlijke ontwikkelingen.
Ik heb mijn pad.
Jij het jouwe.
En ik zal altijd van je houden.

Niets anders dan liefde zal ons verscheuren (opnieuw).

In this column we profile unusual groups. This week, Ketan Tanna meets a group of people who meet to collectively combat a sapping mental disorder

]]> http://pentagonbrief.wordpress.com/?p=175 Tue, 22 Jul 2008 00:47:19 +0000 worldmilitaryhistory http://pentagonbrief.wordpress.com/?p=175

Final Approach

Final Approach and other cool posters and art prints can be found at the PatriArt Gallery.

Boeing announced today that it has successfully completed the preliminary design of a rugged beam control system for the U.S. Army's High Energy Laser Technology Demonstrator (HEL TD) program.

Boeing performed the work under the HEL TD Phase I contract it was awarded last year to design a beam control system for a truck-mounted laser weapon system. The objective of the HEL TD program is to demonstrate that a mobile, solid-state laser weapon system can effectively counter rocket, artillery and mortar projectiles. The program will support the transition to a full-fledged Army acquisition program.

"HEL TD is a cornerstone of the Army's high-energy laser program, and this successful completion of the preliminary design is an important step in developing a weapon system that can change the face of the battlefield," said Scott Fancher, vice president and general manager of Boeing Missile Defense Systems.

"While rocket, artillery and mortar projectiles have traditionally been difficult threats to defeat, HEL TD's speed-of-light, ultra-precision capability will meet the warfighter's needs in this vital mission area," said Gary Fitzmire, vice president and program director of Boeing Directed Energy Systems.

The contract contains options that, if exercised, will call for Boeing to build, integrate and test the beam control system equipped with a command-and-control system on an Army tactical military vehicle, as well as develop the system-engineering requirements for the entire HEL TD system.

Boeing leads the way in developing high-energy laser systems for a variety of warfighter applications. These systems include the Airborne Laser, the Advanced Tactical Laser, the Tactical Relay Mirror System and Laser Avenger.

Gisteren twee Hollanders ontmoet. De ene een mislukte doch verwaande zakenman, de andere een gezapige schilderaar op leeftijd die afstand heeft gedaan van ego – ambitie en angst voor morgen. Een gesprek met die laatste was een moeilijke onderneming  daar de mislukte zakenman met teveel speeksel het woord voortdurend opeiste. Hij zei dat hij zelden Nederlands praat want dat hij Nederlanders vermijdt omdat hij ze niet zo aangenaam vindt omdat ze doorgaans saai zijn. En dat er tegenwoordig 50.000 Nederlanders in Singapore wonen en dat dit er veel te veel zijn, zei hij ook nog. “En laat mij nu vinden dat u daar de ultieme belichaming van bent, van die saaie Hollander en van de meest overbodige Nederlander in Singapore ook”, dacht ik terwijl hij verder raaskalde over het meisjeshuis en het jongensnest. Over dat hij niet “divorced” was van zijn vrouw, maar wel separated. We stonden in de voortuin van het meisjeshuis, het optrekje waar zijn vrouw en dochter samenleven. Ondertussen woont de mislukte zakenman al een aantal jaren samen met zijn slungelachtige zoon in een ander huis. Zijn zoon spreekt hem aan met de voornaam. Nu hoorde ik een vriend van die zoon vragen: “Hey, do you think it is respectfull to speak like this to your dad”, waarop de zoon antwoordde: “Do you think this man deserves respect?” Kan tellen qua  gedacht over je eigen vader. Hoe die kerel daar ook stond in die voortuin van zijn gesepareerde vrouw. Alsof alles van hem was. Wat financieel gezien misschien wel klopt want die gesepareerde vrouw doet niets in het dagelijkse leven behalve haar Egyptische nagels lakken. En klagen over het feit dat ze vroeger een zwembad in haar achtertuin had en nu niet meer. Maar ze was sympathiek, dat wel.

De schilder-Hollander, goed op weg naar zijn zeventigste levensjaar was toevallig op het feest beland. Vers uit de Balinese gevangenis was hij naar Singapore gevlogen om zijn herwonnen vrijheid te vieren met een goede vriend die net naast het meisjeshuis woonde. De maanden in de nor hadden hem geen slecht gedaan, integendeel, hij had er naar eigen zeggen prachtige doeken geschilderd en zijn ex-vriendin was iedere dag langsgekomen met wijn en andere genotsmiddelen. In Bali kan dat allemaal, ook al zit je juist daarom in de bak. Zolang je maar betaalt. “Typisch Kreeft”, had hij de toewijding van zijn ex uitgelegd, “Die blijven zorg voor je dragen ook al heb je ze als een baksteen gedumpt.” Hij vertelde dat hij de Belgische koningin nog had gekust. “Nou, dat was wel een flater van jewelste! Die dame stak haar hand naar me uit, ik trok haar naar me toe en plantte een dikke kus op haar wang. Protocol, daar had ik al jaren niet meer van gehoord. Ze bloosde wel, die knappe vorstin van jullie, maar zo een griezelig mannetje in net pak kwam meteen in m’n oor fluisteren dat ik mijn manieren moest houden, dat je een Koninklijke dame niet zo vrijpostig kon begroeten. Jaaaaaa. En dat ik mijn excuses moest aanbieden. Wat dacht die wel!? Ik heb lekker staan grinniken want ik had  haar toch maar mooi gekust!”

Hoe hij het zei. Met die typische Hollandse welbespraaktheid waar ja als Vlaming soms van achterover valt.

“En hoe komt het dan dat u zo dicht bij onze koningin kon staan?”, vroeg ik met kinderlijke nieuwsgierigheid. Ze had een werk van hem gekocht, zei hij nonchalant en met een mislukte poging om zijn trots te verbergen. Ik wou weten wat die Hollander in rode broek tot net boven de enkels en met een batikhemd voorzien van het  schreeuwerigste soort print, vervaardigde en toen ik thuis kwam, heb ik de mans naam gegoogled, zoals dat heet,  en was ik toch wel een beetje ontgoocheld in de smaak van onze Queen. Ik had haar anders in geschat, en vroeg me af of ze echt hield van dit soort barokke schilderijen. 

Maar het neemt niets weg van mijn sympathie voor die man, hij vertelde intrigerende verhalen. Had een gezonde levensvisie. En was op een grappige manier geïnteresseerd in horoscopen. Over zijn drieënnegentig jarige vader die een goed jaar geleden uit het leven was gestapt, zei hij: “De oude man, ook een steenbok net als ik,  belde me en sprak: ‘Jantje vandaag ben ik er nog maar morgen zal ik er niet meer zijn. De dokter heeft me morfine gebracht en in combinatie met de fles whisky die ik ga uitdrinken zou dat moeten volstaan voor een zachte dood. Begrijp je wel. Je moeder is dood. Het hoeft niet meer. Maar ik wil je toch nog ’t een en ander zeggen. Je mag je kinderen niet te serieus nemen. Gooi je ego weg en laat je ambitie varen. En ik heb je altijd een fantastische zoon gevonden. Ik ben trots op je, dat moest je ook nog van me weten.’...

Nou en dat was het dan. Dan sta je daar op je veranda in de heuvels van Ubud. Zegt die goeie ouwe dat hij er zomaar even uitstapt. En dat hij je altijd graag gemogen heeft. Een bevestiging waarop ik mijn leven lang had zitten wachten. Maar alles wat hij zei is waar. Alleen met dat ego heb ik het knap lastig. Al doe ik m’n best.”

Hij nam nog een slokje van de lauwe rode wijn en vroeg of ik bang was om te sterven. Soms wel dus want ik leef heel graag. Ik probeer er nu niet aan te denken, al  is het wel een hele geruststelling  dat ik op een slechte dag om euthanasie kan vragen. Lijden zonder garantie op een goede uitkomst, daar ben ik te ongelovig voor.

“Toch vreemd”, zei hij “Hoe iedereen de dood anders bekijkt. Balinezen zijn niet bang om te sterven, die denken dat de dood het begin is van een nieuw leven. En Hindoes geloven in reïncarnatie. Wij ongelovigen zijn gedoemd. Voor ons komt er niets meer.”

“Neen, voor ons komt er niets meer. Geen hemel en geen hel. Nog een glaasje wijn in afwachting?”    

Well, so to speak. Actually, her name might be Hel; or, if you're a purist, it might be named Maschinenmensch, the "machine-man."

What I'm talking about is the robot from Fritz Lang's masterpiece movie, Metropolis. Ill received at the time of its release, Metropolis is today considered one of the finest silent films ever produced. Its special effects, skyscape and themes have influenced filmmakers and authors to this day, better than eighty years since it premiered in Berlin. As for the robot created by the evil scientist-philosopher Rotwang, George Lucas admits the influence of the costume on the design for Threeepio in the Star Wars series -- though Anthony Daniels' costume was much more flexible than that worn so painfully by Brigitte Helm.

A still of Hel in Metropolis. Director Lang insisted on Brigitte Helm, the actress who played Maria, to do all the work in the armor, though it was unnecessary for practical purposes. A story goes that people on the set took pity on the 17-year-old actress and dropped coins into open slots in the armor, which Helm would use to purchase chocolate at the studio canteen.

The second is one of the international posters for the film, printed with no text besides the name of the movie and the logo of UFA, or Universum Film AG, so it could be used without translation wherever the film was exhibited. This is one of the most famous posters in movie history, according to one source, and one of the most desirable collector's items in science fiction. Harper's Fine Art and Photographs has been lucky to find a source for this piece of German Expressionist-Art Deco style, and is offering it exclusively at our Desire store for only L$200.

So gesê so gedaan, en die duiwel gee vir Mugabe ‘n hartlike verwelkoming. Maar toe kom Mugabe agter dat hy sy bagasie in die hemel vergeet het. "Geen probleem nie!" sê die duiwel. "Ek stuur sommer ‘n paar duiweltjies om jou bagasie te gaan haal."

Toe die klein duiweltjies by die hemel opdaag, is die hekke gesluit. St. Peter is op lunch-break. Uiteindelik kom een van die duiweltjies met ‘n plan vorendag. Hulle sal mekaar oor die muur moet help om die bagasie te kry.

Terwyl hulle besig is om oor te klim, sien twee engeltjies hulle, en die een sê vir die ander. "My magtig! Mugabe is skaar 10 minutes in die hel, en daar is alreeds vlugtelinge!"

Do you think that god is happy that you constantly threaten his/her creations with hell and doom?

Na wstępie. Odradzam jechanie gdziekolwiek w święta. Kapitalizm w tym państwie umarł! Owszem, nie powiem, restauracje działały, ale tylko takie, gdzie za same frytki płaciło się, jak za 3 opakowania mrożonek. Tragedia. Głupiej zapiekaniki nie można dostać w tym radosnym dniu... ech.

Atrakcje turystyczne pozamykane (no, ale to było do przewidzenia), wiec zostało nam je obejść z boku. Gdy nagle z tego boku zboczyliśmy. I oto naszym oczom ukazał się piękny, opuszczony poligon :D. Zaczęło się bieganie, czołganie, skakanie. Ech, obudzić w sobie żołnierza ;).

Czego zamknąć nam nie mogli? Ano plaży, więc i tam sie udaliśmy. Przyjemny widoczek. No i fale. Nie tam jakieś popizdółki, co to mam przyjmność oglądać nad zatoką... Dodatkowo, syf, syf i jeszcze raz syf w postaci butelek, beczek i wszystkiego, co jeszcze Neptun mógł wypluć. I plus ze tę dzicz. Przypomniały mi się zdjęcia z lat 50 przedstawiające gdańskie plaże, nim stały się kurortem dla grubych pań i ich pudelków. Dzikie wydmy, trawy i kije-badyle. Dziś nie ma nic.

I na koniec atrakcje tylko dla wytrwałych :). Otóż wypadało pstrynąć coś na konsultacje do ASP. Niektóre zdjęcia wymagają poświęcenia. Np. trzeba czekać 3 tyg. w lesie, swój zapach doprowadzic do bardziej zwierzęcego, przebrać się za drzewo itd.. Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Te 40 min czekania, aż słoneczko zajdzie, jak zajśc powinno, by wydłużyć czas do 30 sek. były bolesne, zwłaszcza dla mojego ojca :). Stwierdzenie, iż było zimno, jest trochę lakoniczne. Było wykur#*%^*# zimno,o ^^.

Pozdrawiam,

L.

Moją pierwszą myślą było "Ha, ha. Cienki żart. Ktoś mógł się bardziej wysilić i coś lepszego z Helem wymyślić". Ale z ciekawości wpisałem w Google "PKS Wejherowo" i się bardzo zdziwiłem. Otóż to nie był żart. Na Hel naprawdę kursuje autobus linii 666. A tych co w to nie wieżą odsyłam TU, do jego rozkładu jazdy. A swoją drogą, to ci kaszubi mają duże poczucie humoru.

Siedzieli na tarasie w jego ukochanej nadmorskiej rezydencji. W oddali rysowało się portowe miasto, gdzie tak silnie splotły się losy Polaków i Niemców. Kiedyś ich miasto. Dogorywała zima. Na falach dryfował samotny biały łabędź.

Zamyśleni. kawa powoli stygła. Zaproponował papierosa. Tamten odmówił. Rozmowa nie kleiła się. Tamten był uparty, jak to Kaszub. Przed spotkaniem brat długo klarował mu, na co może się zgodzić.

Kiedyś byli przyjaciółmi, ale potem ich drogi rozeszły się. Brat nienawidził tamtego. Podobno za dziadka w Wermachcie. Zerwał znajomość. Podejrzewał, iż tamten czuje coś do Angeli. Zresztą to nie miało już znaczenia, odkąd poznał bliżej Annę.

Tamten sprawiał wrażenie energicznego, młodego jak na swój wiek. On czuł się staro. Wiele razy zwierzał się Annie, iż tak bardzo pragnie zrzucić jarzmo, jakie nałożył mu brat.

- Wiosna zawitała do naszego miasta – przerwał milczenie tamten.
- poopowiadaj mi o tym – powiedział cicho. Dawno tam nie był.
- Wczesne kwiaty już rozkwitły. na drzewach pojawiły sie pąki. Widać, że zieloność rozsadza je od środka.
- Pięknie - zaskoczył go. Skąd w nim taka delikatność?
- Drzewo powstrzymuje jeszcze ale długo nie da rady. Otworzy się na słońce. Uwierzy, że zimne wiatry, które tak je chłostały już nie wrócą. zapomni na parę miesięcy o zimie zajęte tym co robi od dziesiątków lat a co nie dzieje się za sprawą człowieka. Pojawiły się też owady. Ciężkie pszczoły i zwinne osy oraz bąki. Małe muszki i żółte motyle. A na wodzie śmigają hoże nartniki. Pod powierzchnią też budzi się życie. I tak co roku.
- I co roku jest pięknie- potwierdził sięgając po wyziębłą filiżankę.
- I zapach ziemi, który niesie się od pól. I zapach lasu, który się budzi. Inny świerkowego inny bukowego. Świerkowego jest ostrzejszy, zimniejszy bo ten las nie spał w zimie. Bukowy, liściasty jest świeży, młody, ledwo co obudzony z długiego snu.

Uśmiechnął się po raz pierwszy. Poczuł, że pierwsze lody zostały przełamane. Tylko co na to brat?

---

Poprzedni odcinek

Een stelling: Mensen die zeggen open te staan voor de overtuigingen van anderen staan alleen open voor ideeën die aansluiten bij hun eigen overtuigingen.

Zodra ze in de overtuiging van anderen iets vinden wat haaks staat op hun eigen overtuigingen staan ze er niet meer open voor; soms weigeren ze dan nog te praten over die andere overtuigingen, soms weigeren ze zelfs nog te spreken met mensen die die andere overtuigingen aanhangen.

Vaak ook komt het "open staan" voor andere overtuigingen voort uit het niet genoeg afweten van de andere overtuiging of het ervoor kiezen iets te negeren in de overtuiging van de ander. Een goed voorbeeld is de tolerantie die christelijke mensen zeggen te hebben voor de islam en het jodendom en vice versa. Ik zie niet goed in hoe dat mogelijk is. "...we aanbidden allemaal dezelfde god, we noemen hem alleen anders..." zei iemand ooit tegen mij, een wijdverbreid misverstand met wel meer aanhangers. Deze mensen hebben er klaarblijkelijk bewust of onbewust voor gekozen om enkele complete tegenstrijdigheden die tot de kern van de overtuigingen behoren te negeren! Hoe kan iemand die gelooft dat Jezus de zoon van de christelijke god is tolerantie hebben voor een geloof dat zegt dat Jezus een bedrieger was (jodendom) of dat Jezus slechts een profeet was en niet eens de belangrijkste (islam)? Dat lijken me drie compleet verschillende religies die niets met elkaar te maken hebben en ik zie niet in hoe deze drie wereldgodsdiensten elkaar kunnen tolereren; dit lijkt me stof voor een paar fikse oorlogen. Die zijn er natuurlijk ook (geweest) en daar verliezen alle partijen bij. Daarom hebben veel mensen waarschijnlijk besloten de andere godsdiensten gewoon te negeren en dat te maskeren door het "tolereren" te noemen. Een verstandige beslissing maar het draagt niet bij tot de geloofwaardigheid van de religies in kwestie. Je kan jezelf als christen een religieus persoon vinden maar bedenk wel dat in de ogen van elke andere godsdienst je net zo'n heiden bent als elke atheïst!

Uit bovenstaande zou je kunnen concluderen dat het volkomen arbitrair is een bepaald geloof aan te hangen. Er zijn letterlijk duizenden verschillende godsdiensten en varianten en de meeste staan in complete tegenspraak met elkaar. De uitspraak "...het merendeel van de mensheid gelooft in god..." is dus niet steekhoudend, juister zou zijn "...het merendeel van de mensheid gelooft in een god...". Welke god dat precies is ligt aan je omgeving en de tijdsgeest. Bijna vierduizend jaar hebben miljoenen mensen geloofd in Zeus, Apollo, Hera en de rest van de Griekse goden; een overtuiging die dus twee keer zo lang een belangrijke godsdienst is geweest als het christendom, maar als nu iemand zou zeggen nog in Zeus te geloven denk ik dat de meeste mensen hem voor gek zouden verklaren.

Er wordt geregeld gerefereerd door religies aan de hoeveelheid aanhangers die ze hebben. Vaak zijn dat indrukwekkende cijfers, echter zonder enige betekenis aangaande de waarheid van de desbetreffende religies. In Nederland is er ook een grote bevolkingsgroep die gelooft in Sinterklaas: kinderen. De enige reden dat ze stoppen met geloven is dat hun ouders (of vrienden) hun vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. Omgekeerd is dat ook precies de reden waarom veel mensen wel in een god geloven: hun ouders hebben ze nooit verteld dat god niet bestaat. Ik zie zelf trouwens meer reden om in Sinterklaas te geloven dan in een god: ik zie elk jaar een hoop zwarte pieten in Nederland, op televisie komt de goedheiligman op zijn stoomboot aan en als zelfs mijn supermarkt er aandacht aan besteedt moet hij haast wel echt zijn!

Mij wordt als atheïst door religieuze mensen vaak hypothetische vragen gesteld omtrent de "hel" zoals "...wat als god toch bestaat en je gaat naar de hel...". Dat zijn wat mij betreft onzinnige vragen daar ze allemaal varianten zijn op "Pascal's Wager", een eeuwenoude vraag waar atheïsten al eeuwenlang hetzelfde antwoord op geven "...als er een god bestaat, wie zegt dan dat jouw god de god is die de beslissing maakt of je naar de hel gaat, de kans is zeer groot dat je de verkeerde god aanbidt en dat wordt waarschijnlijk zwaarder bestraft dan geen god aanbidden...") Ik heb zelf ook een hypothetische vraag voor alle gelovige mensen (ook mensen die in mediums en geesten geloven) die zeggen open te staan voor de paranormale denkbeelden van anderen:

Wat zou je doen als een gelovige kennis van je zegt dat volgens zijn eigen overtuiging jouw overtuiging de verkeerde is? (Ervan uitgaand dat die kennis een andere overtuiging heeft dan jij). Bijvoorbeeld:

- Een christen zegt tegen iemand die in mediums gelooft "...mijn priester zei me dat mediums  bedriegers zijn..."

- Een moslim zegt tegen een christen "...volgens mijn imam gaan alle christenen naar de hel..."

Zou je dan nog steeds open staan voor de denkbeelden van de ander? Of zou je hem voor gek verklaren? Of zou je hem geloven? Ik kan jullie in ieder geval vertellen dat gisteren op de Dam in Amsterdam een paarse mammoet* me heeft verzekerd dat Sinterklaas in ieder geval wél bestaat!

LOGATES

* voor meer over de paarse mammoet zie het artikel "Bewijslast, feiten en holle frases"

Index van alle artikelen

apologies for taking so long to write. ryan has continued to post on his photo blog and i have been extremely busy so that's why there was a delay.

i'm learning how to not be so crazy busy and actually have time for myself, which for me, sounds harder than you may think. 

interesting thing i encountered this week: blogging has hit the classrooms. as a PR major, in my journalism class (writing for mass communication) our assignment this week is to create a blog.although i already have this one, we had to make a new one in class and the topics had to relate to an article we had written last week.

isn't that amazing? blogging has become so influential that we are teaching it to students. honestly though, many journalists in newspapers are required to keep blogs and some people are fired over them if they contain inappropriate material.

 media convergence is an astounding thing. 

Sobchack explains that one of the most pivotal aspects of the horror genre is the manner in which the monster is portrayed, and how this informs the thematic elements of the film. One such theme is that of conflict between the individual (or an extension of the self) and society at large. (30) Sobchack clarifies that this dilemma arises from the fact that the double “is not other than Man; he is the darker side of Man and therefore comprehensible.” (32) Rotwang (Rudolf Klein-Rogge)’s Machine-Man acts in this capacity, as it is nearly an exact replica of Maria. Brigitte Helm takes on both roles. The audience can tell the two apart in a variety of ways: Helm’s movements and posture as Maria are usually smooth and poised while as the robot she jerks her body erratically and adopts angular poses. Costume design also distinguishes the two: Maria is seen in a simple frock, while the robot wears heavy eye makeup and ostentatious outfits. However, within the fabula world, all the characters are convinced that the two characters are one and the same. This inability to distinguish between the two reveals uneasiness about identity, as J.P. Telotte identifies in his essay “Human Artifice and the Science Fiction Film”. (57) Thus, the substance of the “Maria” character is split between an inherently good human and the evil robot. (An allusion to this concept can be seen in Helm’s performance when the robot adopts her visage. Maria remains motionless during the procedure. Thus, when it ends why does her head loll to one side, as if a part of her essence had been drained away?)

The latter of the two is then pitted against society, represented by the mob.

The monster of horror films must also be human – and to a certain extent sympathetic – as well. (Sobchack 31) The beginning of such a rapport between the antagonist (robot Maria) and the audience begins with the sheer amount of screen time dedicated to the robot. Sobchack asserts that in horror films “both Man and Monster must be given equal weight and equal time.” (31) After the Machine-Man is introduced in the middle of the film, the robot’s presence pervades the rest of the movie. Often times, lengthy scenes are devoted to following the robot without another main character to divert the audience’s attention. Examples of such scenes occur when she dances in the nightclubs at Yoshiwara, leads the mob in their destruction of the machines, and is finally destroyed. While Science Fiction creatures lack emotion, robot Maria has it in spades. Helm’s performance transforms the lifeless automaton into an insane woman. Sympathy is created for this monster when she ultimately undermines the dystopic metropolis. The robot breathes life back into the workers by inciting them to riot and break the machines that enslave them. No longer do the workers move like cogs. Robot Maria is then promptly destroyed as a scapegoat for Fredersen (Alfred Abel) and Rotwang’s crimes. In Telotte’s essay he remarked on the fact that audiences may begin to empathize with doubles. Here, the slightly humanized robot can be seen in a sympathetic light, as it is marginalized despite being the sole instrument of social change.

A second thematic element Sobchack ascribes to horror films is that the threat monsters pose is distinctly moral in nature. (30) This is most readily visible in the religious discourse of the film, although it is also associated with other elements such as the negative female traits embodied by the robot. A stereotype of women is that they are more easily disposed to insanity. Helm masterfully portrays this with her distinctly feminine performance. In close ups as the robot is being burned at the stake, she laughs psychotically and writhes as if in pleasure rather than pain.

This predisposition toward madness is a manifestation of “an alien potential that resides in man”. (Telotte 60) Another moral failing of the robot is her highly sexual nature. Maria is likened to the Virgin Mary via her name, Jesus when she appears amidst the children in the Eternal Gardens, and John the Baptist in her dialogue that stresses the imminent appearance of a savior/mediator.

The robotic Maria is an inversion of these religious figures. When Freder (Gustav Fröhlich) first sees the robot disguised as Maria, there are many quick cuts between close-ups of the robot and the Grim Reaper. In the nightclub the robot appears as the Whore of Babylon, perched atop a seven-headed beast in a lavish Biblical allusion.

This use of editing and set decoration links the monstrous woman with moral failings: death, rather than a mother producing life, and promiscuity in place of chastity. Later, the script reinforces this view. The Eternal Gardens, a thinly veiled Eden, are described as empty because the robotic Maria has drawn the masses to Yoshiwara (Hell). A final negative aspect of women is their subversive potential. Via her speech in the catacombs, robotic Maria effectively goads the workers into a fit of hysteria that turns the once pacific congregation of men into a violent mob.

The moral threats presented in the film – including the idea of religious corruption – are not limited to the robotic Maria. This theme carries over to the robot’s creator, Rotwang. (Rotwang’s profession is translated as that of a “wizard” in Giorgio Moroder’s 1984 version of Metropolis.) Many elements of the mise en scène associated with the character address paganism. For example, his home is a veritable treasure trove of pagan allusions. Pentacles are present on all of his doors; this symbol, inverted and enlarged, also hangs above the eerie dais on which the Machine-Man sits enthroned.

The implied idea of idolatry is accentuated by the bust of Hel, Fredersen’s dead wife. Viewers familiar with Germanic myth will also note that the name is an allusion to the Norse goddess/realm of the dead. The threat against religion is also manifested in the supernatural, which is achieved by the employing of special effects. For example, the doors in Rotwang’s house can spring open or magically lock without a human manipulating them. Similarly, mattes and fades are used throughout the film to give the impression that physical objects can appear or disappear. This occurs in the nightclub, when a lid-like structure in front of the robotic Maria fades away. The technique is most compellingly employed when the robot takes on and then sheds Maria’s “skin”. The ghostly, seemingly mystic nature of these changes later justifies the mob when they call Maria a witch and burn her at the stake. The argument could be made that audiences would take these special effects as indicative of unseen, advanced technology. However Sobchack asserts that, according to Arthur C. Clarke, “any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic.” (56) Because the viewer cannot understand how or even if technology is involved, it retains a supernatural quality. Thus the threat to morality, especially in the religious sense, is appeased with the destruction of the robot and death of its creator.

It would be difficult to argue that events such as the burning of the robot do not concern all of society, a thematic facet of Science Fiction films. (Sobchack 30) However, conceding this point does not preclude another focus on a more intimate group, the family. At the heart of the film’s narrative is an emphasis on the family. This is exemplified by the love triangles present within the film. Several allusions are made to the tenuous relationship between Fredersen and Rotwang over the woman Hel. This thread is picked up with the robotic Maria. Freder rushes into his father’s office, only to see his beloved in a semi-embrace with his father. The close proximity and contact between Abel and Helm, as well as the fact that they’re centered in the frame, explains why Freder crumples to the floor; his family has been perverted when the father appropriates his son’s love interest.

The robotic Maria also threatens the family, albeit in a symbolic manner. After following her orders, the workers break their machines. However, their lives are not endangered. Rather, the lives of their children are threatened by a flood. Maria uses the gong in the worker city to summon Freder. When the children, Maria, and Freder are finally united in a manifestation of the nuclear family, the film cuts to their speedy escape up a stairwell. At the top, holding the children in their arms, the two stand side-by-side as a family unit. Because he is not a necessary part of the family, Josaphat is noticeably shunted to the background and periphery of the frame.

The clearest aim of the horror genre is to evoke a sense of intense fear within the viewer, whereas Science Fiction emphasizes wonder and awe. (Sobchack 37/38) Metropolis attempts to inspire fear in the audience in many parts of the film. Sobchack quotes Richard Hodgens as saying that the term Science Fiction is often misapplied to films that “suggest a throwback of taste to something moldier and more ‘Gothic’ than the Gothic novel”. (27) With such a stance, Hodgens would definitely list Metropolis as a horror film, because a sense of the Gothic pervades the work. As one of Rotwang’s dialogue cards reads, deep beneath Fredersen’s dual city are ancient catacombs. It is here that a Gothic scene first appears, when Rotwang corrals Maria. The lighting in the tunnels is nearly nonexistent. In the tradition of the Gothic heroine, Maria carries only a candle as she is stalked by Rotwang.

The scientist opts for a flashlight instead. The high contrast lighting created by the device allows him to visually dominate Maria, using its light to blind and terrify her.

When trapped by the beam, Maria casts grotesque shadows on the stone walls. Often times, the darkness is so complete that it, rather than Maria or Rotwang, dominates the frame. The interplay between light and dark is complemented by the set design. Taken out of context, the catacombs seem more likely to be found in a castle than beneath a Bauhaus-styled city. In one scene, Rotwang uses his flashlight to illuminate human remains within crypts.

In a clever move, the subsequent close-up is made macabre by the fact that the character’s face is flanked by two skulls of the same scale as his head.

The classic horror trope of a man stalking a woman is repeated several times in equally Gothic locales: A cell-like room with barred windows in Rotwang’s cottage and the belfry of the cathedral. In the first Maria is framed by the bars, reinforcing the image of her as a Gothic heroine in need of rescue. A similar device is employed atop the cathedral, when Rotwang scuttles up the roof with Maria in his arms like Hugo’s Hunchback of Notre Dame.

Reflected in the formal and narrative elements of Metropolis is a compelling argument that the film thoroughly aligns itself with the Horror genre (as defined by Sobchack herself). An equally persuasive argument that the themes of the film coincide with Science Fiction is accepted as a given. If more than one critical interpretation can be sustained by evidence from the film, how can Sobchack define a genre by “gladly recognizing these hybrid forms as part of a spectrum”? (63) In essence, she simply concedes that thematic elements between these two genres overlap. However, the ability to evaluate the “emphasis” and “lesser emphasis” of the themes of a particular genre is inherently subjective, necessitating that all films be defined as a hybrid of the many generic devices they draw upon. (63) Thus, while some critics err on the side of purity when defining genre, an extension of Sobchack’s conception of the term leads to dissipation.

:: Bibliography ::

• Metropolis. Dir. Fritz Lang. Perf. Alfred Abel, Brigitte Helm, Gustav Fröhlich, and Rudolf Klein-Rogge. 1927. DVD. Kino, 2002.
• Sobchack, Vivian. "The Limits of the Genre: Definitions and Themes". Screening Space. London: Rutgers University Press, 1987. Pages 17-63.
• Telotte, J.P. "Human Artifice and the Science Fiction Film". Liquid Metal. Ed. Sean Redmond. New York: Wallflower Press, 2004. Pages 57-63.

In breë trekke probeer ek 'n gesprek fasiliteer oor verskillende fassette van 'n tiener se persoonlike welsyn (een van die vier hooftema's van die nuwe vak, Lewensoriëntering).

Vandag se hoërskoolleerders rook, drink, vloek en vry vir 'n vale.  In dié les kyk ons na die effek van 'n vuilbek fokken gevloekery.

Hoekom vloek mense?

Kragwoorde kom in elke taal voor.  Mense het soms nodig om iets onvanpas en kragtig te skree wanneer hulle hul toon stamp, of wanneer hulle op 'n persoon wil skree (uit frustrasie of woede).

Party vloekwoorde stam van die weer af:  Bliksem!  Donder!  Party van geloof af:  Hel! God!  Here!  Jirre!  Hemeltjie!  Ag vader!  Party van seks:  Fok!  Neuk!  Poes!  Naai!  Moer!*  Party van die dierewêreld:  Teef!  Bitch!  Vark!  Party van die skatelogie (toilet-toe-gaan-woorde):  Jou gat!  Kak!  Piss off!  Party van ras/kultuur/etnisiteit:  Boer!  Hotnot!  Coolie!  Kaffer!  Coconut!  ens.  Tipies is dit woorde wat in normale geselskap taboe (onvanpas) sal wees.

* Vlieg in jou moer in! kom aanvanklik van Nederlands af en het beteken Vlieg terug in jou moeder se baarmoeder in!  d.w.s. jy spreek nogals 'n kwaai vloek oor iemand uit:  jy verwens hom in sy ongebore staat in.

Hoekom vloek sommige mense konstant? 

Dis een ding om elke nou en dan met 'n toonstamp 'n lelike woord te sê, maar party mense, veral jongmense, vloek elke tweede woord.  Lees gerus my parodie op die sprokie Hansie en Grietjie wat daarmee die spot dryf.

Wanneer 'n mens vanaf kindwees beweeg na grootmenswees, is daar dikwels die behoefte om alreeds as volwasse beskou te word.  Jy wil selfstandig wees en jou eie baas.  Jy wil grootmenstaal gebruik en jou verset teen laerskooltaal.

Tipies sou jy op laerskoolgronde berispe word as jy lelik praat - jou eie maatjies sal jou verklik, maar in die hoërskool is hierdie tipe teenkanting teen soet-skoolkindjie-wees-taal normaal.  Tawwe ouens in die flieks vloek.  Jou sport coach vloek.  Jou vriende vloek.

Omdat jy nie gewoond is daaraan om vloekwoorde sommer orals te hoor nie, kan dit vrek snaaks wees.  Jis, die toets is gay.  Jirre, sy't mooi bene.  Fokkit, Pietie is 'n doos.  Deur af-en-toe 'n vloekwoord in te span, kan jy volwasse en snaaks klink sonder veel moeite. 

Oftewel, so dink jy.

Hoekom ouens wat konstant vloek dose is

As jy nie meer tiener is nie, maar netmooi 'n bietjie ouer, dan lag jy vir die kindertjies wat mekaar met hulle vuil gedagtes en spoegwoorde probeer beindruk.  Die kenmerk van volwassenheid is nie om gereeld en op onvanpaste tye erge vloekwoorde te gebruik nie, Bloedpoes!, maar om genuanseerd jouself te kan uitdruk.

Genuanseerd beteken om baie presies te kan onderskei tussen dinge wat baie amper dieselfde is, maar tog effentjies van mekaar verskil.  D.w.s. as jy jouself genuanseerd uitdruk oor 'n fliek, dan sal jy nie meer sê: Fokkit, dit was kak!  en jou vriend  Jis, dit was piss cool!  nie.  Julle sal eerder uitwys dat die storielyn sleg was, maar die special effects goed, en die sound track oraait.  Vloekwoorde help nie juis om dit wat jy wil sê, duideliker te stel nie.  Dit word stop-elemente (soos die oormatige gebruik van die woordjie, nè).

Hoekom mense minder moet vloek

Daar is volgens my vier redes waarom mense eerder minder moet vloek.  As jy vloek, dan kan jy:

1. mense regtig offend en/of laat sleg voel, sonder dat jy dit noodwendig bedoel
2. jou vlak van denke verlaag - vloek laat jou dommer klink, en minder krities wees oor dinge en mense rondom jou
3. vir baie lank aanhou snaaks bly nie - fok, as jy elke fokken ding probeer fokken afmaak as 'n fokken grap deur fucked up dinge te sê, gaan mense nie vir lank dink jy's befok nie
4. nie meer soveel impak met 'n vloekwoord hê nie - slegs as jy selde vloek, het 'n vloekwoord uit jou mond enige krag

Anyway, dis maar net my opinie oor vloek - dalk dink jy dis befok en regtig die shit.  Wat's jou opinie?  Maak vloek jou dom?

So leitet Gamigo.de einen Artikel über ein neues Spiel für PS3 und X-Box 360 ein.

Das Spiel hat mit der nordischen Mythologie zu tun, denn es geht u.a. um die Götter Odin und Hel und vermutlich um einen Haufen Äußerlichkeiten. Doch das war es dann vermutlich auch schon wieder, genauso wie bei unzähligen anderen ähnlichen Spielen.

Denn die germanischen Götter und die Mythologie der Germanen und besonders der Wikinger dienen auch hier nur als Fundus, aus dem sich die Spielautoren nach Belieben Einzelteile herausgreifen und diese ebenfalls nach Belieben verändern, verfälschen, kombinieren. In diesem konkreten Spiel muss der Held (= der Spieler) sich in großem Chaos behaupten, welches herrscht, "denn Odin hat die Göttin Hel aus Asgard verbannt, da sie sich ihm widersetzte. ..."

Der Mythenkundige wird sich jetzt natürlich fragen, wie denn die Göttin Hel nach Asgard gekommen sein könnte und welche Macht Odin ausgerechnet gegenüber dieser Göttin haben soll.

Doch das dürfte die Spielemacher - und die übergroße Mehrheit der Spieler - überhaupt nicht interessieren. Sie wollen Ihr Gemetzel - und die verhunzte nordische Mythologie bietet dafür anscheinend einen idealen Hintergrund.