De cand eram mica ma enerva intrebarea “si ce-ai mai citit?”. La scoala o auzeam cel mai des, dupa vacanta. Eu citeam infiorator de mult  dar nu mi se parea deloc in regula sa fiu iscodita si cercetata pe tema asta. Era ca spalatul pe dinti si asa a si ramas. Cateodata chiar de trei ori pe zi sau de cate ori e nevoie, daca ai mestecat ceva nociv. Dupa vacanta, pana si prin clasa a X-a, ne ridicau unii profesori pe fiecare in picioare si trebuia sa spunem ce am citit. Eu alegeam cateva carti din cele pe care le citisem si le balmajeam acolo titlurile cu o oarece retinere, imi era teama sa nu ma intrebe mai mult, pentru ca treaba cu cititul e prea intima ca sa o scoti la drumul mare oricand te pune cineva. Erau cartile mele, parerile mele, timpul meu, temerile mele, chestiile mele, nu mi se parea cine stie ce sa citesti ca dementul, nu aveam de gand sa ma laud cu asta, nici nu ma deranjau oamenii care nu citeau. Nu ma bagam si asteptam acelasi lucru si de la restul lumii. Inca il astept.

Si astazi lumea ma intreaba ce citesc asa incat sa se “inspire”. Nu sunt de acord cu chestia asta, oricat de imbecil ar suna. Nu sunt de acord sa facem o discutie separata cu cititul. Ori e parte din tine si se simte la fiecare sunet pe care-l scoti, la fiecare gest pe care-l faci, la fiecare gand construit in mintea ta, ori nu e si atunci las-o balta, zau, las-o. Nu-i rusine, esti ceea ce esti, nu imi mai spune ca citesti, nu imi mai spune ca ai vrea sa citesti si ca sigur o sa citesti, nu-ti cumpara carti “pentru cand o sa ai timp sa citesti”, nu te simti obligat, eu nu te judec, vad ca tu o faci, tu te judeci. Si de-aia ma freci la cap cu cititul. Daca citesti “doar cand ai timp” inseamna ca nu ai apetit real, visceral pentru citit, inseamna ca poti trai si fara. Iar asta nu e nici bine si nici rau, nu te simti obligat sa pastrezi aparentele. E enervant si se creeaza o atmosfera cam la fel de placuta ca o piele puternic deshidratata. Ne scremem impreuna sa purtam o discutie si asta nu e deloc frumos.

Sa nu se supere pe mine dar nu ii cred nici pe cei care pozeaza cartea din toate partile, pozeaza mai multe, ne spun sa citim cartea si de ce sa o citim, cand si-au cumparat-o si ce au simtit cand au cumparat-o, cum de-abia asteapta sa o citeasca, ce stare au avut dupa ce au terminat cartea. Nu cred in dorinta lor de a face pofta si altora, de a-i educa si pe altii, imi inspira un exhibitionism cultural straniu care vine dintr-un complex pe care ar trebui sa si-l defineasca singuri. Nu cred ca asa faci pofta unui om pentru o carte. Nu cred. Cartea nu e un fel de mancare. Nu te atrage daca o vezi in poza. Cat despre descrierea amanuntita a ei, e ca o descriere amanuntita a unei nopti in care ai facut sex cu cineva. Ce ar trebui sa se intample? Cel care te asculta sa spuna “trebuie neaparat sa ma culc si eu cu asta”? Nu prea se face.

Dar sa fim in randul lumii. Fac o poza la ce am langa laptop. Gata, am facut-o. O vedeti la inceputul post-ului. Pai, sa va recomand, ca asa am vazut ca se poarta. Aia de jos de tot: mai bine nu, ca va indispune. Te ia asa usor si iti zice ca nu ti-e bine de cand esti in burta mamei tale si ca nasterea e monstruoasa, o trauma de care nu scapi. Aia de peste, aia e amestecata, are de toate, de-ale lui Kafka. Si Kafka… asa cum il stiti… nici el nu e foarte bine dispus, mai tot timpul are o problema, fie ca e roman, fie ca e nuvela, fie ca e bucata dintr-o scrisoare, fie ca e chiar scrisoarea catre tatal lui, fie ca sunt fragmente din chestii care nu au fost duse la bun sfarsit. Scrisorile intre Hannah Arendt si Martin Heidegger. Ce sa zic? S-au iubit da’ nu asa cum se iubeste lumea acum. Ei si-au scris mult, s-au respectat, el se bucura cand isi lua schiuri noi, cu toate ca te-ai astepta la ceva mai complex din partea lui Heidegger, ea s-a cunoscut si cu sotia lui, povestea e incurcata si demna in acelasi timp, nu prea are picanterii. Mai bine trecem la urmatoarea carte. “Despre ura” a lui Gabriel Liiceanu. Nu prea e cu noroc nici asta. Una din incercarile (cu din ce in ce mai putin ecou) de a gasi o explicatie la mularea atat de scarboasa pe comunism a poporului roman. Una a mai ramas si nu ne scoatem nici cu ea, este o carte care te invata sa transformi depresia in ceva productiv. Cum ar zice multe domnisoare si doamne,  va spun si eu la final ca “sper sa le devorati, sa le savurati si sa petreceti cel putin cateva ore departe de agitatia cotidiana”.

 Seriously good stuff. 

Współczesne holonomiczne ujecie wszechświata posiada historycznych poprzedników w starożytnej duchowej filozofii indyjskiej i chińskiej oraz w monadologii wielkiego niemieckiego filozofa i matematyka, Gottfrieda Wilhelma von Leibniza^. Wychodzenie poza tradycyjne podziały miedzy całością a częściami, co stanowi ważny dorobek modeli holonomicznych, jest zasadniczą właściwością różnorodnych systemów filozofii.

Piękną ilustrację tej reguły stanowi poetyckie przedstawienie naszyjnika wedyjskiego bożka Indry.
W Awatamsaka Sutrze napisano: "Powiedziano, że w niebiosach Indry znajdziesz wzór pereł tak ułożonych, że patrząc na jedną, widzisz odbicie wszystkich pozostałych. Tak samo każda rzecz na świecie nie jest jedynie sobą, ale zawiera wszystkie inne rzeczy i w istocie jest wszystkim." A Sir Charles Eliot, przytaczając ten cytat, dodaje: "W każdej cząstce pyłu bez miary obecny jest Budda."

Odpowiednie wyobrażenie w starożytnej tradycji chińskiej można znaleźć w szkole myśli buddyjskiej hua jen, holistycznej wizji wszechświata, która ucieleśnia jedną z najgłębszych idei ludzkiego umysłu, jakie kiedykolwiek uzyskano.

Cesarzowa Wu, która nie była w stanie zgłębić bogactwa literatury hua jen, poprosiła jednego z założycieli tej szkoły, Fa Tzanga, o praktyczne, proste przedstawienie wzajemnych powiązań w kosmosie.
Fa Tzang zawiesił najpierw jarzącą się świecę u sufitu komnaty, której całe wnętrze pokryte było zwierciadłami, aby zademonstrować związek Jednego z wieloma.
Wtedy umieścił na środku pokoju niewielki kryształ i pokazując jak odbija się w nim wszystko dookoła: zobrazował w jaki sposób w Ostatecznej Rzeczywistości nieskończenie małe zawiera nieskończenie wielkie, a nieskończenie wielkie – nieskończenie małe.
Uczyniwszy to Fa Tzang, poskarżył się, że jego statyczny model nie jest w stanie ukazać nieustającego, wielowymiarowego ruchu wszechświata i niezakłóconego wzajemnego przenikania się Czasu i Wieczności na równi z przeszłością, teraźniejszością i przyszłością¹³⁴.
czas. ------------------------------------------Czytaj Dalej :

W tradycji dżain holonomiczne ujęcie świata przedstawione zostało w sposób najbardziej subtelny i wyrafinowany.
Według dżainistycznej kosmologii świat zjawisk składa się z bezgranicznie złożonego systemu "oszukanych" jednostek świadomości, czyli dziw, uwięzionych w materii na różnych etapach kosmicznego cyklu.
System ten łączy świadomość i pojęcie dziwy nie tylko z formami ludzkimi i zwierzęcymi, ale także z roślinami i nieożywionymi przedmiotami oraz procesami.
Monady w filozofii Leibniza mają wiele cech dżainistycznych dziw: wszelka wiedza o całym wszechświecie może zostać wyprowadzona z informacji związanej z pojedynczą monadą. Ciekawe, że Leibniz był także twórcą metody matematycznej, która przyczyniła się do rozwoju holografii.

Techniki holografii można użyć jako przekonującej metafory nowego podejścia i jako efektownej ilustracji jego zasad. Dlatego też należałoby rozpocząć od opisu jej podstawowych aspektów technicznych. Holografia to trójwymiarowa fotografia bez użycia soczewek, zdolna do odtwarzania nadzwyczaj realistycznych wizerunków Materialnych przedmiotów.
Zasady matematyczne tej nowoczesnej Metody opracował brytyjski uczony Dennis Gabor pod koniec lat czterdziestych – w 1971 roku za to osiągniecie przyznano Gaborowi nagrodę Nobla.

Kiedy sporządza się zdjęcia holograficzne pod różnymi kątami, to z jednej warstwy światłoczułej, dzięki odtworzeniu początkowych warunków momentu naświetlania, można zdjąć po kolei wszystkie poszczególne obrazy z osobna. Ilustruje to inną własność doświadczeń wizyjnych, tę mianowicie, że na tym samym obszarze pola doświadczenia starają się ujawnić w błyskawicznej sekwencji niezliczone obrazy, które pojawiają się i znikają niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.Pojedyncze obrazy holograficzne mogą być spostrzegane jako odrębne całości, ale zarazem stanowią one integralną część znacznie obszerniejszej, niezróżnicowanej macierzy wzorów interferencyjnych światła, z którego powstały.
Zdjęcia holograficzne można sporządzać w taki sposób, że poszczególne obrazy zajmują w nich niejednakowe położenie, tak jak podczas równoczesnego fotografowania pary lub grupy osób. W tym przypadku hologram pokaże ich jako dwie odrębne osoby albo grupę ludzi. Równocześnie dla każdego, kto zna zasady holografii będzie oczywiste, że można je także uważać za całkowicie niezróżnicowany obszar światła, który dzięki określonym wzorom interferencji powoduje złudzenie oddzielnych obiektów. Owa względność odrębności i jedności posiada szczególne znaczenie podczas doznań mistycznych i psychodelicznych. W celu zilustrowania tej skądinąd niezrozumiałej, paradoksalnej cechy niezwykłych stanów świadomości trudno sobie wyobrazić narzędzie teoretyczne i pomoc naukową doskonalszą niż holografia.

Najciekawszymi chyba własnościami hologramów są te związane z "pamięcią" i odnajdywaniem informacji. Hologram optyczny posiada rozproszoną pamięć: każda jego najmniejsza część, która jest wystarczająco duża, aby pomieścić cały wzór dyfrakcyjny, zawiera informację o całej figurze.
Zmniejszenie rozmiarów części hologramu użytej do odtworzenia obrazu może się łączyć z pewną utratą rozdzielczości lub zwiększeniem szumu informacyjnego, jednak ogólne cechy całości zostaną zachowane. Technika holograficzna pozwala także na zsyntetyzowanie wizerunków nieistniejących przedmiotów dzięki łączeniu szeregu pojedynczych obrazów. Taki sam mechanizm mógłby tłumaczyć wielorakie połączenia i symboliczne wersje nieświadomego materiału, obserwowane w trakcie sesji psychodelicznych lub np. w snach.

Powyższe własności wyjaśniałyby, dlaczego każda pojedyncza figura psychiczna, taka jak wizja, fantazja, objaw psychosomatyczny lub kształt myślowy, zawiera ogromną ilość informacji na temat całej osobowości podmiotu. W związku z tym swobodne skojarzenia i praca analityczna nad każdym, z pozoru znikomym szczegółem doświadczenia mogą przynieść zaskakującą ilość danych 0 osobie biorącej w nich udział.

Jednak największe potencjalne znaczenie zjawiska rozproszonej pamięci wiąże się ze zrozumieniem faktu, dlaczego badani w pewnych szczególnych stanach świadomości zdają się posiadają dostęp do informacji o wszystkich niemalże aspektach wszechświata.
Podejście holograficzne pozwala wyobrazić sobie, w jaki sposób informacja przekazywana za pośrednictwem mózgu znajduje się do dyspozycji w każdej komórce mózgowej, albo jak informacja genetyczna, która dotyczy organizmu jako całości, może być dostępna we wszystkich komórkach ciała.

Hologram jest wyjątkowym instrumentem konceptualnym, który może okazać się niezwykle przydatny w celu zrozumienia pojęcia całości.
Stanowi on jednak zaledwie statyczny zapis ruchu złożonych pól elektromagnetycznych, co przyćmiewa pewne jego ważne własności jak też możliwości w obszarze holografii. W rzeczywistości przemieszczające się fale świetlne (i inne formy zjawisk wibracyjnych) są wszechobecne i teoretycznie ogarniają cały wszechświat czasu i przestrzeni. Owe pola podlegają prawom mechaniki kwantowej, z których wynikają cechy ich nieciągłości i nielokalności.
A zatem całość wszystkiego co w nich widoczne i co ukryte najwyraźniej przekracza granice zjawiska, które odsłania się w trakcie obserwacji naukowej.

STANISLAV GROF - "Poza mózg"

Het succes van de content is afhankelijk van de frequentie waarin het wordt doorgestuurd. Met andere woorden: hoe vaker mensen het aan elkaar doorsturen, hoe succesvoller het is. Er onstaat een snowballing effect doordat mensen het aan elkaar doorgeven. Hetzelfde principe als een virus, in feite: Hoe meer mensen de griep hebben, hoe meer mensen ook aangestoken kunnen worden. En omdat die vergelijking zo sterk is, wordt het ook wel viral marketing genoemd. En om het succes positief te beïnvloeden is er zelfs een formule ontwikkelt voor het maken van een viral. Naast heb gebruik van een moeilijke formule is het altijd makkelijk scoren met content die geil, grof of grappig is. Ik werd laatst gewezen op twee virals die ik érg leuk vond:

A good example of an author who have become - in my opinion - too affectionate about his views, would be Thomas Szasz, whose books such as "The Myth of Psychiatry" and others display no mercy for the practitioners of the cruel mind-controlling pseudoscience. Don't get me wrong, I myself think that modern psychiatry is indeed more a financial than a scientific enterprise, and a lot of psychiatric practices have (and always had) to do with keeping the unfit away from the rest of the society; scientific approach only results in the rationalization of it becoming more and more elaborate. However, in his proving that it is so Szasz himself resorts to a more rhetorical approach, not being terribly scientific or unbiased either. Which means that his books are an interesting reading, but it is not very clear what you can make out of them in real life.

Nevertheless, there are authors who write books about psychiatry, presenting the information in a very clear and scientifically careful manner, and supplying their reports with verifiable references. This leads to a truly eye-opening reading experience, as the facts thus presented are very hard to dismiss or ignore. Such books are a few, but they are enough for someone who is bothered with the state of affairs in the modern psychiatry to get a very appropriate picture of what is really going on, and grow able to filter and resist the future propaganda efforts.

The books that I think should be on a must-read list of anyone considering a mental-health career are the following:

1. Whitaker, "Mad in America". Excellent, unbiased historical account of American psychiatry from the founding days till the present time. Is there anything new going on today?

2. Valenstein, "Blaming the Brain - the Truth about Drugs and Mental Illness". Very detailed and meticulous study of the psychiatric medications and the chemical theory of mental illness. Why are we still using the theory that appeared in 1950s, and has never been proved?

3. Kutchins and Kirk, "Making Us Crazy. DSM: the Psychiatric Bible and the Creation of Mental Disorders". Great book about the most important psychiatric reference, the machinery behind its creation, and the way we as a society understand psychiatric illness. Can every human condition eventually be called a mental disorder?

I would also highly recommend the book "Beyond the Brain" by the ostracized Stanislav Grof; unlike some of his later writings, this book is very scientifically sound. The observations Grof made when studying the therapeutic value of LSD and other psychedelics are of immeasurable value in understanding the cartography of the human psyche and making sense of many of the supposedly "weird" and "ridiculous" things that psychiatrists deal with in their practice.

I dare to say that anyone who reads just these four books with due attention, will not be able to maintain their conventional views of psychiatry.

Hello and welcome to episode 2 of the second series of the John McNair Show. Today's topic is independent thinking versus mainstream thinking. Featured on this show is an interview with one of Europe's most intelligent, humanitarian and practical philosophers Olivier Clerc. Olivier displays a perfect blend of science, spirituality and social conscience. He works in the field of publishing as author, editorial consultant and director of information gathering and translation. He is also a musician. Olivier specialises in all that contributes to individual and collective well-being, that is, spirituality, health, personal development, shamanism and human relationships. He has met and/or been influenced by many individuals important in the area of human consciousness such as don Miguel Ruiz, Dr Stanislav Grof and Robert Monroe.

Some of the subjects talked about today are AIDS and the use of drugs to expand consciousness. Olivier Clerc has a French language website called Le Scribarium which has a small English section.

As the interview was conducted via Skype there are a few technical issues now and again such as some words being inaudible.

During the monologue I talk about being an independent thinker in a world of conformists. As usual all links are to be found in the show notes.

Somewhat like Laing, the French postmodern thinker Michel Foucault argues in Madness and Civilization that the idea of madness is socially constructed. Foucault says the 18^th century rise of insane asylums in Europe is linked to the ideological and political concerns of the day-most notably, a new faith in medical science as a replacement for superstition. Some contemporary Catholics see psychiatry as a 'toolbox for the devil' because it tends to downplay the idea of spiritual powers, both good and evil. Laing, as well as the Swiss psychiatrist C. G. Jung and the Czech Stanislav Grof suggest that madness, with proper professional guidance through crisis periods, could possibly be a necessary stage leading toward a more comprehensive form of psychological health. According to this perspective psychological instability is seen as part of a natural process of healing, transformation and genuine becoming. Thus Laing says that psychiatric breakdown could be seen in terms of a potential breakthrough. Jung, himself, experienced a ‘creative illness' that lasted five years. During this period of inner searching Jung minimized his official duties. He painted, made sandcastles at the beach, engaged in a kind of creative visualization and explored the contents of what he described as the collective unconscious. Jung wrote that family ties helped to keep him sane during this period.

The history of religion and myth reveals different types of distinctions with regard to the mad and the sane. The distinction occurs throughout Jewish scripture and the Christian Bible. In keeping with the idea of therapeutic madness, Daniel of the Old Testament, for instance, correctly interprets the tyrant King Nebuchadnnezzar's dream as a sign of the dreamer's impending madness. Daniel's warning to repent and thereby ward off a curse of madness is ignored by the King who later wanders the land, eating grass like an ox for seven years. Afterward, however, Nebuchadnezzer repents and is reconciled with God (Daniel 4). Some of the people at the time of the historical Jesus thought that he was mad (Mark 3:21; see also Deut. 28:28;  Hos. 9:7; Jer. 25:16). Today some non-Christians still hold the view that Jesus was an egomaniac. One has to ask, however, if a mere egomaniac devoid of authentic spiritual power could launch a Church that would endure persecutions, expand and, indeed, thrive 2000 years after his death. In ancient India, the book of Manu, primarily a law book influenced by caste-related beliefs, separates the mad from the sane. In Greek mythology, Euripides' play Heracles (416 BCE) personifies Madness as the daughter of Heaven and Night, sent to drive Heracles insane.

Madness has mounted her chariot
Groans and tears accompany her
She plies the lash, hell-bent for murder
rage gleaming from her eyes
A Gorgon of the night, and around her
Bristle the hissing heads of a hundred snakes

(Euripides, cited in Eric Flaum and David Pandy, The Encyclopedia of Mythology: Gods, Heroes, and Legends of the Greeks and Romans, Philadelphia, Courage Books, 1993, p. 99).

When we consider the global realities of war, human rights violations, environmental destruction, corruption, crime and violence, it might seem that Madness, in all its dreary dementia, rules the world. Along these lines, Satan of the Christian New Testament is described as ‘the ruler of this world.' Likewise, Shakespeare's three witches proclaim in the prologue of Macbeth, "Fair is foul and foul is fair." Meanwhile, the American poet Emily Dickinson (1830-86) had this to say:

MUCH madness is divinest sense
To a discerning eye;
Much sense the starkest madness.
'T is the majority
In this, as all, prevails.
Assent, and you are sane;
Demur,-you're straightway dangerous,
And handled with a chain.

(Emily Dickinson, The Complete Poems of Emily Dickinson, Part 1: Life (11), Boston: Little, Brown, 1924; Bartleby.com, 2000. www.bartleby.com/113/)

» Beatnik, Macbeth, Mental Illness, Nietzsche (Friedrich)

Add to this, report errors, suggest edits or voice your opinion by posting a comment

From the World Psychedelic Forum site:

At the "World Psychedelic Forum," more than fifty experts from all over the world will bear witness to, and shine light upon the multi-dimensional psychedelic experience with its tremendous potential for expanding consciousness and for self-awareness.

Friday, 21 March
The Psychedelic Experience:
Opening the Doors of Perception

The Discovery of LSD: An Homage to Albert Hofmann • The Doors of Perception: Aldous Huxley’s Experiences with Mescaline •

Stanislav Grof, MD, PhD (USA)
Psychiatrist, Consciousness Researcher, Author, Co-founder of Transpersonal Psychology, Founder of the International Transpersonal Association (ITA), Laureate 2007 of the Dagmar and Vaclav Havel Foundation "Vize 97" Prize

Supporting Program

Psychedelics: An Exhibition presented by the Ludlow Santo Domingo (LSD) Library, Geneva

http://www.psychedelic.info/index_2_eng.html

German version

http://www.psychedelic.info/

Jiná verze tohoto rozhovoru i s pdf souborem ke stažení je k dispozici TADY.

V úvodu k rozhovoru Grof říká:

"Whether or not LSD research and therapy as such will return into modern society, the discoveries that psychedelics made possible have profound revolutionary implications for our understanding of the psyche, human nature, and the nature of reality. And these new insights are here to stay as an important part of the emerging scientific world view of the future"

Hluboké revoluční důsledky pro naše chápání duše, lidské přirozenosti a povahy skutečnosti - Ale jaké? A proč jsou revoluční? Jak se z hlediska halucinogenní zkušenosti vypořádáme s tradičními filozofickými otázkami po duši, přirozenosti a realitě?
Hlavní je uvědomit si, z jaké perspektivy byly tyto otázky v minulosti naší kultury kladeny. Psychedelika mají revoluční důsledky proto, že jsou v protikladu k vědeckému světonázoru, který se v Evropě vyvíjel od 15/16. století. Jsou v protikladu k egoistickému (Descartes) a solipsistickému evropskému myšlení, podle něhož je jediným měřítkem věcí člověk a jeho poznávací schopnosti. Jsou revoluční pro toho, kdo se domnívá, že sny, představy a iluze jsou nepravdivé a o světě či o člověku nic nevypovídají. Vědec vidí tyto události jako nefakta - nejsou ověřitelné, zopakovatelné, všeobecně srozumitelné. Psychedelická věda naopak zkoumá právě tuto říši neobjektivního a nevědeckého.

“When I discovered lysergic acid amides in ololiuqui, I realized that LSD is really just a small chemical modification of a very old sacred drug of Mexico.” - I LSD často vydávané za umělý halucinogen je součástí Gaie, Přírody, je hlasem živlů. Kde se ale vlastně berou obrovské komunikační schopnosti halucinogenů? A proč po nich tolik lidí touží?

"In professional circles of Greek scholars, it is absolutely clear that the ancient Greeks used some psychoactive substance in their cult. There exist many references to a sacred beverage, kykeon, that was administered to the initiates after preparations which took one week. After the adepts got this potion, they had, all together, powerful mystic experiences that they were not allowed to talk about and describe exactly."
- Dál Hofmann vysvětluje, že na tom dělali s K. Kerenym, známým znalcem řeckého náboženství a psychoanalytikem z Jungovy školy. Řekové užívali zřejmě halucinogen vyrobený z námelu. Přišli na to tak, že Eleusynská mystéria byla zasvěcena bohyni Deméter, která měla na starost, mimo jiné, úrodu obilí. A tak hledali něco, co roste v obilí, a co by v sobě mělo nějakou psychoaktivní látku. No a našli právě námel. Eleusynská a jiná mystéria (Dyonýská, Attise a Adonise, Mithraická, Korybantická) patřila jak známo k základním složkám řeckého náboženství a účastnilo se jich mnoho významných postav řecké kultury - Hérakleitos, Platón, Aristotelés, Epiktétos, Euripidés, Alkibiadés, Cicero. Že by i Evropa vyrostla na LSD?

(Nevím jestli celá, ale určitě část knihy Road to Eleusys, kterou Hofmann napsal ještě s dalšími dvěma lidmi je ke stažení TADY)

"And, of course, it is not LSD that produces these deep psychic changes. The action of LSD can be understood only in terms of its interaction with the chemical processes in the brain which underlie the psychic functions. Since LSD is a substance, its action can be described only in terms of interaction with other substances and with the structures in the brain, the receptors, and so on"
- LSD se v mozku dostává do hypotalamu, povzbuzuje tzv. emocionální funkce a potlačuje tzv. racionální funkce mozku. Opět tu zaznívá zásadní věc - halucinace je výsledek komunikace - mezi látkou a mozkem. Jakým jazykem komunikace probíhá? Je to jazyk DNA, jak tvrdí Narby? Jaké jsou jiné možnosti?

"Grof: If I understand you correctly, you feel, very much like I do myself, that even if we could explain all the biochemical and neurophysiological changes in the neurons, we are still confronted with this quantum leap from biochemical and electrical processes to consciousness that seems unbridgeable.
Hofmann: Yes, it is the basic problem of reality"
- Pro evropské myšlení založené na ontologickém oddělení vědomí a hmoty, duše a těla představuje tahle Grofova otázka bludný balvan. Vědomí je ale přece tělesné, vědomí je forma hmoty, hmoty je ale přece vědomá, hmota je forma energie.