Weź osobistego trenera do łóżka

Jak się czujesz, gdy u Twego boku leży wspaniały mężczyzna? Koktajl złożony z hormonów szczęścia sprawia, że jesteś w świetnym nastroju, a Twoja cera nie potrzebuje wizyt u kosmetyczki. A co z sylwetką? Nie martw się, natura zadbała także o Twoje krągłości. Seks sprawia nam nie tylko rozkosz, ale i rzeźbi figurę oraz spala kalorie. Po co Ci więc trener na siłowni i wyciskanie siódmych potów w dusznej sali?
To nie nowość, że namiętny seks ma same zalety. Ale czy wiesz, jak dobroczynny wpływ ma na Twoją sylwetkę i urodę? I jak korzystnie wpływa na Twoje zdrowie fizyczne i psychiczne? Oto 7 najlepszych skutków aktywności fizycznej w łóżku:

1. Spalanie kalorii, redukcja tłuszczu
Może to zabrzmi mało romantycznie, ale seks, podobnie jak sport, zmusza nas do wysiłku i wyczerpujących "ćwiczeń”, w wyniku których pocimy się i poprawia się nasza kondycja. W konsekwencji gubimy zbędne kilogramy, a ciało staje się jędrne i sprężyste. Pośladki nabierają zgrabnych kształtów, gubimy brzuszek, a talia staje się smukła niczym u osy. Dla przykładu: same pocałunki "kosztują" nas 150 kcal, a coś więcej od 350 kcal w górę...

2. Dotlenianie organizmu
W wyniku przyspieszonego oddechu dostajemy dodatkowy zastrzyk tlenu, który wspomaga prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Poprawia się także wydolność serca, wzrasta puls i ciśnienie krwi. Seks to świetny trening dla serca i krążenia.

3. Uśmierzanie bólu
Hormony, które wydzielają się podczas seksu, pozwalają nam zapomnieć nie tylko o ostrych stanach zapalnych. Skutecznie likwidują także inne uciążliwe dolegliwości: ból głowy i pleców.

4. Pożegnanie ze stresem
Nigdy więcej zszarpanych nerwów. Koniec z agresją! Badania naukowe dowodzą, że osoby zadowolone z życia seksualnego zdecydowanie rzadziej zapadają na depresje i nerwice.

5. Gwarancja wiecznej młodości
Wzmocnione wydzielanie estrogenów opóźnia starzenie się skóry. A podczas orgazmu wydzielana jest pochodna endorfiny - oksytocyna, zwana też hormonem młodości, która sprawia, że cieszymy się świetnym zdrowiem i urodą długie lata.

6. Akcja!
Seks sprawia, że jesteśmy aktywni, co pozytywnie wpływa na przemianę materii. Rezultat? Chudniemy.

7. Więcej pewności siebie
Sama świadomość, że uprawiamy regularnie seks, korzystnie wpływa na postrzeganie samego siebie. Jeśli partner znajduje przyjemność w pieszczeniu naszego ciała, możemy być pewne, że jesteśmy sexy. Nie za grube, nie za chude. W sam raz!

Poranny seks najlepszą wymówką spóźnialskich

Jeśli skończyły Ci się pomysły, jak wytłumaczyć szefowi kolejne spóźnienie do pracy, skorzystaj z naszej rady. Nie ma nic lepszego niż poranny seks. Nie tylko poprawia krążenie krwi, zwiększa naszą odporność na ból, ale przede wszystkim poprawia humor. A kiedy wejdziesz do pracy ze słowem "orgazm" wypisanym na twarzy, Twój przełożony na pewno odpuści sobie narzekanie. No chyba, że będzie zazdrosny.

Seks zamiast porannej gimnastyki
Zamiast zrywać się z łóżka jak tylko zadzwoni budzik, by ćwiczyć skłony i przysiady, lepiej namów partnera na "fikołki". Jak podaje "The Sun", naukowcy z Queen’s University w Belfaście odkryli bowiem, że nie ma nic zdrowszego niż poranny seks. Z powodzeniem może on zastąpić aerobic, równie skutecznie wzmacniając kości. Uprawiając miłość, tak jak podczas ćwiczeń angażujemy wszystkie mięśnie i możemy spalić nawet 300 kalorii w godzinę. A to oznacza również lepszą przemianę materii, pełną kontrolę nad prawidłową wagą i zero zagrożenia ze strony cukrzycy.

Koniec z chorobami
Wystarczy kochać się trzy razy w tygodniu, by zmniejszyć ryzyko zawału serca. Bo podczas miłosnego uniesienia poprawia się nam krążenie i ciśnienie krwi - pisze "The Sun".
Te pary, które decydują się na poranne pieszczoty tylko dwa razy w tygodniu, też mogą liczyć na zdrowotne profity. Badacze podają, że nie grozi im zachorowanie na grypę i przeziębienia.

Zamiast pigułki na ból głowy
"Nie teraz kochanie, boli mnie głowa" - to najmniej odpowiednia wymówka, jaką mogły wymyślić kobiety. Naukowcy, zapewne mężczyźni, odkryli bowiem, że nie ma lepszego lekarstwa na ból niż seks. Chwilę przed szczytowaniem, kiedy jest nam już naprawdę dobrze, nasz organizm wydziela oksytocynę, naturalnego zabójcę m.in. migreny czy PMS.

Koniec z kozetką u psychologa
Zamiast spotkań z psychologiem i łykania leków na depresję, po prostu kochaj się regularnie. Jeśli bowiem wierzyć naukowcom i swojej intuicji, nic tak nie poprawia nastroju, jak czułości w ramionach ukochanego. Bo kiedy on nas całuje, nasz organizm produkuje sporą dawkę dobrego humoru na cały dzień.

Odwołaj wizytę u kosmetyczki
Po co wydawać pieniądze na fryzjera czy kosmetyczkę? Wystarczy seks! Dzięki niemu lśnią nam włosy, a nienaganna cera ma zdrowy, brzoskwiniowy odcień. No i znika zmora wszystkich 30-latek. Pierwsze pojawiające się zmarszczki. Czy trzeba więcej argumentów, by przestawić budzik na wcześniejszą godzinę?

Punkt G musi się gimnastykować

Istnieje pewna część kobiecego ciała, która stała się legendą. W internecie są strony poświęcone tylko jej, układa się o niej dowcipy. O czym mowa? Oczywiście o punkcie G uważanym za klucz do damskiego megaorgazmu. Jego rozmiary i dokładne umiejscowienie od dziesięcioleci pozostają jednak nieznane.

Co gorsza, wiąże się z nim jeszcze jeden problem, tak naprawdę nie ma pewności, czy mityczne miejsce w ogóle istnieje.

Dotychczas nie pojawiły się bowiem badania, które dowiodłyby tego niezbicie. W minionym tygodniu dyskusja o Świętym Graalu seksuologii rozgorzała na nowo. Włoscy uczeni z uniwersytetu w L’Aquila ogłosili bowiem, że dzięki ginekologicznym badaniom ultrasonograficznym odnaleźli na przedniej ściance pochwy badanych kobiet niewielkie zgrubienie. Według nich to jest właśnie punkt G. Ale czy na pewno?

Na początku był Freud

O tym, że mogą istnieć dwa rodzaje kobiecego orgazmu, po raz pierwszy napisał Zygmunt Freud. To on ukuł pojęcia „orgazm łechtaczkowy” i "orgazm pochwowy”. Niestety, ojciec psychoanalizy nie poprzestał na wydzieleniu tych dwóch typów osiągania seksualnej satysfakcji u kobiet. Nadał im również znaczenie wartościujące. Orgazm odczuwany w wyniku stymulacji łechtaczki uznał za niedojrzały, gorszy i niepełny, bo tego rodzaju doznania kobiety odkrywają przypadkiem, jeszcze w dzieciństwie. Dopiero rozkosz wywoływana poprzez pobudzenie wnętrza pochwy - czyli podczas stosunku - zasługiwała według Freuda na miano orgazmu prawdziwego i dojrzałego.

Te poglądy sprawiły, że osiągnięcie orgazmu pochwowego stało się punktem honoru dla całych pokoleń kochanków. I to nawet mimo badań seksuologów dowodzących, że nawet 70 proc. kobiet nie szczytuje podczas stosunku, lecz w czasie pieszczot łechtaczki. Nawiasem mówiąc, to właśnie ten organ jest najmocniej unerwionym skrawkiem ciała kobiety, z 6 - 8 tys. zakończeń nerwowych.

Dlaczego więc po dziś dzień za najbardziej erogenne miejsce uchodzi (chyba) niewielki punkt (chyba) na przedniej ścianie pochwy? Taki wniosek wysunął w 1950 r. profesor Ernst Graefenberg, niemiecki ginekolog, pionier w dziedzinie badań nad seksualnością kobiet. Za najbardziej aktywną damską strefą erotyczną uznał on właśnie punkt leżący koło cewki moczowej, który powiększa się podczas pobudzenia seksualnego. Ten mało seksowny opis został skrócony w przełomowych publikacjach z 1981 roku popularyzujących wiedzę na temat kobiecego orgazmu. I tak powstało pojęcie punktu G (G jak Graefenberg), zwanego też przestrzenią Graefenberga.

Punkt G na nowo

Prawie 60 lat po Graefenbergu poszukiwaniami punktu G zajął się dr Emmanuelle Jannini z włoskiego uniwersytetu w L’Aquila. Uczony ten od lat prowadzi badania nad kobiecym orgazmem. Ostatnio postanowił sprawdzić, czy znajdzie różnice w budowie pochwy pomiędzy kobietami, które uważają, że ich orgazmy pochwowe są związane z odnalezieniem punktu G, a tymi paniami, które nie mają takich odczuć. Wyniki tego właśnie eksperymentu opublikował w marcowym wydaniu "Journal of Sexual Medicine”.

Jego zespół przebadał za pomocą ultrasonografii ginekologicznej 20 kobiet. Dziewięć z nich odczuwało orgazmy pochwowe, 11 - nie. Podczas badania naukowcy stwierdzili, że u kobiet z pierwszej grupy tkanka na ściance pochwy jest grubsza niż u kobiet z drugiej grupy. Według dr. Jannini’ego owo zgrubienie to właśnie obiekt tak długich poszukiwań: punkt G. I - twierdzi uczony - dowodzi to również, że kobiety, u których nie jest on widoczny, nie są w stanie osiągnąć orgazmu pochwowego.

On to czy nie on?

Doniesienia te wywołały od razu burzliwe reakcje - zarówno w świecie naukowców (zajmujących się seksem), jak i laików (zajmujących się seksem). Jedni i drudzy pozostali nie do końca przekonani, przy czym sceptycyzm środowiska naukowego znalazł odbicie w dyskusji zamieszczonej na łamach tygodnika "New Scientist”.

Według niektórych uczonych to, co ujrzał podczas badań ultrasonograficznych dr Jannini, wcale nie musi być punktem G. Zgrubienie może być pozostałością tzw. gruczołu cewki moczowej. Jest to żeński odpowiednik prostaty, który u kobiet powstaje w embrionalnym etapie rozwoju z tych komórek, z których w zarodkach męskich wykształca się prostata. Gruczoły te istnieją u kobiet zaledwie w szczątkowej formie, ale według niektórych teorii to one mają być odpowiedzialne za wywoływanie orgazmu pochwowego. Można więc powiedzieć, że to właśnie owe gruczoły stanowią erogenny "punkt G”.

Wątpliwości ma również dr Tim Spector z londyńskiego St Thomas Hospital. Należy on do grona tych uczonych, którzy w ogóle odrzucają istnienie czegoś takiego jak superczuły punkt G. Według Spectora widoczne w obrazie ultrasonograficznym zgrubienia mogą być częścią łechtaczki, której kształt i wielkość znacznie różni się u poszczególnych kobiet.

Teoria Jannini’ego krytykowana była z jeszcze innej strony. Nie wszyscy np. zgadzali się ze stwierdzeniem, że kobiety, które nie odczuwają pełnej satysfakcji podczas stosunku, w ogóle nie są wyposażone przez naturę w punkt G. Według Leonore Tiefer, psychiatry z New York University School of Medicine, zaobserwowane przez dr. Jannini’ego zmiany kobiet, które "czują” punkt G, mogą być wynikiem… wytrwałych ćwiczeń, które wpłynęły na ich anatomię tak, jak gimnastyka wpływa na rozbudowę mięśni.

Mimo zarzutów dr Jannini nie poddaje się. Zaplanował już kolejne badania, które mają pomóc ustalić, statystycznie ile kobiet jest szczęśliwymi posiadaczkami punktu G. Naukowiec jest przekonany, że jego poszukiwania mają ogromne znaczenie dla pań. Jego zdaniem dodają im pewności siebie, gdyż pokazują, że nie ma jednej słusznej drogi do przeżywania rozkoszy.
Warto zapamiętać, że na pewno nie jest nią mityczny punkt, którego być może wcale nie ma.
Agnieszka Szymczak

Próby są jednak zachęcające do dalszego działania i choć przede wszystkim chciałabym sobie wygimnastykować umysł, by był dobrze naoliwiony niczym mózg dzisiejszego jubilata, profesora B., to jednak ciało nie może zostawać w tyle, leżeć odłogiem niezagospodarowane... Wraz z wiosną rozpoczynam program cielesnej odnowy, skupiający się głównie na walce z nadmierną kulistością, wałkowatością, strzykaniem i trzeszczeniem. Na razie stosuję suchą zaprawę na kuchennej podłodze. Warto, bo obserwowałam z zazdrością małego F., który - gdyby nie pielucha - byłby dziś bliski wykonania tzw. męskiego szpagatu. Biorę przykład z tego małego człowieka, popisującego się bez zmęczenia takimi ewolucjami, jakby grawitacja nie istniała... Widziałam dziś ponadto niezwykle inspirujący teledysk zespołu Autozamm (kompletnie mi nieznanego), którego członkowie gimnastykują się w sposób fascynujący... Nieistotne, że w mało szlachetnym celu, ale w tym wypadku liczy się ruch, refleksja, szybkość, a jednocześnie zwolnienie i refleksja nad ciałem...

A zatem do dzieła...

Kury domowe tańczą na rurze
Rura kojarzy się z jednym. Niesłusznie. Historia tego tańca i sportu nie jest tak prosta jak jego główne narzędzie. I już dawno toczy się nie tylko w klubach ze striptizem
Ćwiczenia na rurze kształtują charakterystyczną dla profesjonalnych tancerek sylwetkę: harmonijną i mocną
Prosta rura, a tyle możliwości. Wspinaczka, ocieranie, zaczep, obroty, pozycje do góry nogami, figury statyczne, wygięcia – akrobacje z użyciem rury mają sportowe nazwy. Bo choć rura to podstawowy warsztat pracy tancerek erotycznych, nie tylko im służy.
– Przy pole dance pracują wszystkie grupy mięśni, zwłaszcza rąk, ramion, brzucha oraz nóg – tłumaczy 31‑letnia Dana Hesse, włoska nauczycielka „pole dance” (tak taniec na rurze nazywa się po angielsku). – Ćwiczenia na rurze kształtują charakterystyczną dla profesjonalnych tancerek sylwetkę: harmonijną i mocną.
The Bambolaia Studio, pierwszą – i jak dotąd jedyną – akademię pole dance we Włoszech Hesse otworzyła dwa lata temu. Chętnych nie brakuje. „Zwykłe” kursantki przyjeżdżają nawet z drugiego końca Mediolanu. Te „zrzeszone”, tancerki z night-clubów w rodzaju ekskluzywnego Foca Loca, zaglądają tu, żeby podszkolić umiejętności. – Jedne chcą, by udzielać im lekcji, inne przychodzą po prostu skorzystać z naszej rury i potrenować samodzielnie – tłumaczy Hesse, która romans z pole dance- nawiązała dziewięć lat temu. Tańczyła dorywczo, w klubach nocnych, „żeby za coś skończyć studia”. Tymczasowe zajęcie szybko przerodziło się w pasję. Dana zaczęła odkrywać nie tylko finansowe, ale także sportowe atuty tańca. Sama nauczyła się akrobacji na rurze. Z czasem dziewczyny, z którymi pracowała w klubie, zaczęły ją prosić, żeby nauczyła je kroków i figur, które pokazywała podczas swoich nocnych występów.
Po latach systematycznych ćwiczeń zrobienie chorągiewki (tancerka opiera klatkę piersiową o rurę i trzyma się rękami, reszta ciała jest uniesiona prostopadle do niej) czy zjazd do góry nogami nawet na zwykłym słupie znaku drogowego nie sprawia Danie najmniejszej trudności.
Polki skarżą się na forach internetowych, że u nas nie ma szkół pole dance. Fakt, nie ma. Narzekają też nasze sąsiadki zza wschodniej granicy. Niepotrzebnie. Googluję. Znajduję. Dzwonię. Jak wyglądają zajęcia u pani? – Jest rozgrzewka, są obroty na rurze, zjazdy... Zależy od tego, kto w jakiej formie jest na początku – tłumaczy Elena Shishkova z Nowosybirska. Po rosyjsku mówi się na to „sziestowoj taniec”, ale szkoła tańca i fitnessu, którą prowadzi od kwietnia ubiegłego roku, nazywa się już z angielska – Poledance. Właścicielka przez kilkanaście lat tańczyła w klubach. Uczeniem zajęła się pięć lat temu. O pole dance mówi, że to „taniec elitarny”. Kształci na kilku poziomach zaawansowania – od początkującego do mistrzowskiego.
Jak długo trzeba trenować, żeby dojść do klasy mistrzowskiej? – Czas nie ma znaczenia, zwłaszcza dla pasjonatów i fanów tego tańca. Jeśli ma się do niego talent i zamiłowanie, w półtora roku można osiągnąć mistrzowskie rezultaty. Pasja, pasja – to słowo Elena powtarza jak mantrę.
Do szkół pole dance przyjmowane są wszystkie chętne. Wiek, figura, profesja oraz możliwości fizyczne są nieistotne. – Zwykłe kobiety, które mają normalną pracę, rodzinę i nie za dużo wolnego czasu, też przychodzą poćwiczyć albo po prostu nauczyć się, jak zrzucić ciuchy w seksowny sposób – opowiada Dana Hesse. – Zadziwiają mnie niektóre kobiety po czterdziestce. Potrafią bawić się jak dzieci. Nawet jeśli są zmęczone, to i tak zawsze uśmiechnięte.
– Te zajęcia pomagają oderwać się od codzienności, pozbyć się kompleksów, poznać własne ciało i jego możliwości – wylicza Shishkova.
O zwykłych kobietach pomyślały też trenerki z L’Ru Motion, amerykańskiej szkoły pole dance w Denver. Oferują lekcje nie tylko w studiu (25 dolarów za godzinę, abonament miesięczny – spotkania w poniedziałki i środy, 200 dolarów), ale też prywatne w domu klientki, szkoła dysponuje bowiem przenośnymi rurami. W rosyjskich szkołach miesięczny abonament wynosi trzy tysiące rubli (około 300 złotych). Pierwsze, próbne zajęcia – 500 rubli, a lekcje indywidualne – tysiąc rubli za godzinę. Chyba że chcemy się uczyć na prawdziwej scenie pole dance. Wtedy zapłacimy trzy tysiące rubli.
Zalecenia: przed zajęciami nie można smarować ciała balsamem czy oliwką, ćwiczy się boso, przy tanecznej muzyce.
– Bardzo ważny jest też swobodny strój – mówi Elena. Uściślijmy, co znaczy swobodny: im mniej, tym lepiej. Najlepiej spodenki i top lub po prostu bikini. Nago łatwiej wykonać trudne akrobacje, bo jest lepsza przyczepność. Śliski dres mógłby zniweczyć efekt.
Kto pierwszy zatańczył na rurze? Początki pole dance datuje się na lata 20. ubiegłego wieku, okres najgłębszego amerykańskiego kryzysu. Wówczas to obwoźne wesołe miasteczka jeździły z miejsca na miejsce, zabawiając gawiedź. Wokół głównego namiotu rozstawiano mniejsze, w których znajdowały się różne dodatkowe atrakcje. Wśród nich tancerki erotyczne nazywane „hoochie coochie” od sugestywnych ruchów bioder, które wykonywały w tańcu.
Dziewczęta pojawiały się na niewielkiej scenie przed dopingującym je tłumem. Jako że namiot był niewielki, jego maszt znajdował się na krawędzi sceny. Z czasem tancerki zaczęły wykorzystywać go w tańcu, maszt namiotu zaczął funkcjonować jako rura.
Pole dance stopniowo zaczął przenosić się z namiotów do barów, gdzie święcił triumfy w latach 50. Potem przez wiele lat było o nim cicho – aż do lat 80., gdy taniec na rurze i striptiz znów stały się popularne w Kanadzie i USA.
Przełomem był pomysł Kanadyjki Fawnii Mondey, która w latach 90. zaczęła uczyć zwykłe kobiety sztuki pole dance. Nagrała pierwsze instruktażowe DVD z ćwiczeniami i tańcem na rurze. Jednak najbardziej owocny okazał się początek XXI wieku. Z pole dance wyewoluowały różne gatunki: egzotyczny, siłowy oraz fitness-, a cała zabawa – już jako sport – stała się popularna wśród gwiazd i gwiazdek. Pole dance w domowym zaciszu uprawia na przykład Teri- Hatcher, amerykańska gwiazda serialu „Gotowe na wszystko”. Twierdzi, że to właśnie dzięki temu może się pochwalić tak świetną figurą.
Ale co tam gwiazdy, w Japonii pole dance w warunkach domowych ćwiczą tysiące zacnych gospodyń domowych. Rura w domu? Wystarczy trochę wolnej przestrzeni i można ją wstawić. Grubość oczywiście ma znaczenie. W Ameryce i Europie dominują rury o średnicy pięciu centymetrów. To pozwala na swobodne uchwycenie ich jedną ręką. W Azji średnica rury jest o co najmniej pięć milimetrów mniejsza.
Rura do ćwiczeń powinna być wykonana ze stali nierdzewnej, chromowej, polakierowanej akrylem. Może być z tytanu lub mosiądzu. Każdy materiał daje inne możliwości. Wypolerowana stal jest jednym z najbardziej śliskich materiałów – akrobacje na takiej rurze są szybsze i płynniejsze. Rura z mosiądzu zapewnia większe tarcie, łatwiej ją uchwycić i utrzymać rękami bądź udami. Taniec jest wprawdzie wolniejszy, ale jaki zmysłowy...
Także Brytyjki traktują pole dance jak formę fitnessu i denerwują się, że w mediach dominuje jeden obraz ich pasji – wyłącznie erotyczny. Mogą za to wziąć udział w Pole Divas, czyli sportowo-gimnastycznych zawodach popularyzujących umiejętności pole dance. Najlepsze tancerki zostaną wybrane w mniejszych konkursach w siedmiu regionach Anglii, by w czerwcu walczyć w finale. Hasło zawodów brzmi: „Otwórz swój zamknięty umysł”.
Podobne konkursy od lat odbywają się w USA. Główna nagroda to 10 tysięcy dolarów. Nieoficjalne mistrzostwa świata Pole-A-Palooza 2007 roku w Las Vegas wygrała niejaka Anika. Zmysłowymi akrobacjami, które zaprezentowała w night-clubie JET, pokonała 25 konkurentek ze Stanów.
Tancerki pole dance z całego świata żyją nadzieją, że ich pasja jako forma tańca i ćwiczeń zdobędzie trochę szacunku. Bo jak twierdzą: „Rura jest lepsza niż bieżnia. Nie służy tylko do jednego”.
Judyta Sierakowska

Po obejrzeniu powyższego filmu bolą mnie wszystkie kości i wciąż niedowierzam swoim oczom. Tę dyscyplinę uprawiają często "emerytowani" gimnastycy akrobatyczni oraz "emerytowane" gimnastyczki artystyczne. Wprawdzie wyraz "emerytowane" może budzić źdzwieinie, ale tak to jest, w gimnastyce artystycznej dziewczyna przechodzi na emeryturę w wieku około 24-25 lat - fizjologia ciała ludzkiefgo ma swoje prawa i GA uprawiana wyczynowo nie jest sportem dla staruszków, choć rekreacyjnie jest zalecany nawet 80-letnim chętnym.

A teraz czas na film prawie szkoleniowy, proszę zapiąć pasy, a osoby bardziej wrażliwe są proszone o rezygnację z oglądania!

Młodszym oglądaczom i oglądaczkom przypominami, nie róbcie tego na własną rekę, a jeśli już musicie to zacznijcie z trenerkami i trenerami gimnastyki artystycznej lub gimnastyki akrobatycznej na zajęciach w klubach, tak aby nie wyrządzić sobie szkody.

 http://pl.youtube.com/watch?v=WNa_Amr3xQg

Układ ze skakanką 

Wygrała ogólnie znana i lubiana bezapelacyjna faworytka tych zawodów Julia, dla której to był ostatni start w klasie młodzieżowej. W czwartek 22.11.07r. zadebiutuje na zawodach klasy III.

Julia w układzie taneczno-akrobatycznym 

Cóż, po zawodach jak to po zawodach, było duzo radości, trochę śmiechu, płaczu, ale również jeden dyplom wylądował podarty w śmietniku, a jedna z zawodniczek wygarnęła drugiej co o niej i o wynikach zawodów myśli. Ale tak to już jest i tak być musi, żadna granica nie została przekroczona i czekamy na nasrtępne zawody!

Jedną z ciekawych form prezentacji gimnastyki artystycznej w formie wideo są tak zwane montaże, czyli składanka kilkunastu kombinacji różnych zawodniczek.
Następujący montaż układów ze skakanką można obejrzeć właśnie w "naszej tubie":

Oczywiście ciekawych montaży jest dużo więcej, proszę o to montaż układów z piłką:

A to montaż z układów z maczugami:

W serwisie YouTube można tworzyć swoje własne kanały oraz listy odtwarzania, które pomagają odbiorcom znaleźć ciekawe materiały na porządany temat, takim kanałem tematycznym poświęconym gimnastyce artystycznej jest właśnie kanał z którego czerpiemy powyższe filmy.

Na koniec pokażemy ciekawy film troszkę bardziej rozrywkowy, ale kto nie pamięta kultowych już Fasolek, to niech sobie przypomni oglądając słynne już na cały świat Mydło lubi zabawę w wykonaniu wspólczesnych Fasolek.

W końcu nie samą gimnastyką żyjemy i nieco rozrywki nam się należy!

Poniżej znajdziesz wiele ciekawych filmów na liście odtwarzania YouTube poświeconej zawodom w gimnastyce artystycznej, 

http://pl.youtube.com/view_play_list?p=40819E18C9F14D5C

miło...