FASHION MAGAZINE

Numer: Nr 4 (25)
Data wydania: 01.12.2007

W tym numerze m.in.:

Carnival en vogue Kayah

w obiektywie Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka,

Moda

Tendencje - moda damska,

Suknie karnawałowe,

Cztery łapy - moda dla psów,

Palais Royal - sesja modowa,

Puszek okruszek - moda dla dzieci,

Gwiazdy TVP2 błyszczą - fotografował Tomasz Drzewiński,

Moda męska,

Uroda

Zimowe natarcie - uroda męska,

Nigdy Ciebie nie zapomnę - perfumy,

Winter look - fryzury,

Kosmetyki kolorowe,

Fresh skin,

Joanna Horodyńska - szafa fashion,

Fashion extra

Fashion bazar,

Wieczna Coco,

Butik - ekskluzywne prezenty,

Pasja, technologia, design,

Ach, co to był za bal! - felieton Beaty Tyszkiewicz,

Sylwester z Corą - felieton Grażyny Szapołowskiej,

Fashion at home - wnętrza,

Free your mind - felieton Kasi Figury,

Precyzja, równowaga, siła,

Klub fashion - rozmowa z Barbarą Stanisławczyk,

Fotoreportaże,

Oskary Fashion 2007

Zobacz:
Numery archiwalne
Okładka
Spis treści 1
Spis treści 2
Spis treści 3

Fotoreportaż z Open Studios przy Pennack Road, gdzie pracownie tworzących tam twórców stały otworem dla zwiedzających. W tym nowo wybudowanym modernistycznym apartamentowcu prócz normalnych mieszkań swoje siedziby ma wielu londyńskich malarzy, grafików i rzeźbiarzy. Podczas ostatniego weekendu ich studia przemieniono w małe galerie w których prezentowali swoją twórczość i opowiadali zainteresowanym o swojej pracy. Na pięciu poziomach można było zajrzeć do ponad dwudziestu pracowni. Niebywała okazja obcowania z intymnym światem - warsztatem artysty stworzyła możliwość spojrzenia na jego twórczość z zupełnie innej perspektywy. Niesamowite wrażenie robiła pracownia Duncana Mountforda pod numerem 104, gdzie zupełnie surrealistyczna drewniana konstrukcja i dwa przedziwne projektory ze szkłami powiększającymi tworzyły mroczny i intrygujący klimat. Swoją pracownię od samego początku ma w Acme Studios także Pauline Place, a na ścianach jej studia są setki grafik, szkiców i rysunków przedstawiających damskie buty. Po krótkiej rozmowie okazuje się, że zajmuje się projektowaniem, a przed butami przez dziesięć lat tematem głównym były dla odmiany krzesła. Kawał historii londyńskiej sztuki w przestrzeni publicznej swojego autorstwa pokazał na dużych planszach Francis Carr w pracowni nr.144. Ciekawa również była pulsująca życiem i wypełnione gośćmi studio grafika Terry'ego Ryan'a. Artystka tworząca pod numerem 119 Eva Bosh inspirująca się etnologią i archeologią z podziwem wyrażała się o pracy polskiego archeologa dr hab. Arkadiusza Marciniaka z Instytutu Prahistorii Uniwersytetu Adama Mickiewicza. Jednak najbardziej serdecznie ugościł mnie malarz Sławomir Blatton w swojej pracowni pod numerem 98 na parterze. Było czerwone wino, oraz pokaźna kolekcja aktów malowanych w technice akwareli. Były rozmowy o sztuce i również o tym, że Peckham to naprawdę ciekawa i inspirująca dzielnica.

To tutaj powstaje ten cudowny orzeźwiający nektar, który powoduje, że każdy dzień mieni się milionami barw i wibruje bezmiarem cudownych dźwięków. To w tej cudownej magicznej krainie radosne elfy, skrzaty i krasnale w rytm zaklęć i tajemnych obrzędów przyrządzają go według prastarej receptury. To bajkowy świat pełen magii i radości. To właśnie tutaj dokonuje się to co czyni twoje życie tak cudownym!

Więcej zdjęć można obejrzeć tutaj. Zapraszam do oglądania!

Więcej zdjęć można obejrzeć klikając tutaj.

Więcej zdjęć można obejrzeć klikając tutaj. Serdecznie zapraszam!

Na miejsce akcji zadysponowano:
521[E]21 GBA 2.5/16/1,3 Star/Man 12.227 JRG PSP Rawa Mazowiecka
521[E]44 SLRt Renault Mascott JRG PSP Rawa Mazowiecka
521[E]90 SLop Skoda Octavia JRG PSP Rawa Mazowiecka
520[E]90 SLop Skoda Octavia KP PSP Rawa Mazowiecka
Radiowóz policji, pogotowia gazowego i samochód techników zakładu energetycznego.

Więcej zdjęć można obejrzeć klikając tutaj.

Więcej zdjęć można obejrzeć klikając tutaj.

Około godziny 12.00 w budynku hotelu „Ossa Congress & Spa” zlokalizowanym w miejscowości Ossa, gm. Biała Rawska w jednym z pomieszczeń hotelowych powstał pożar w skutek zaprószenia ognia przez osobę w nim przebywającą. Pożar wykrywa Instalacja Sygnalizacji Pożaru. Ochrona po otrzymaniu sygnału pożaru I stopnia sprawdza zaistniałą sytuacje i potwierdza pożar, który powstał w przedpokoju jednego z pokoi, w którym uwięziona jest jedna osoba. Ochrona za pomocą przycisku pożarowego uruchamia alarm pożarowy II stopnia, sygnał z centralki pożarowej podłączonej do systemu monitoringu pożarowego jest automatycznie przekazywany do Powiatowego Stanowiska Kierowania Państwowej Straży Pożarnej w Rawie Mazowieckiej. W obiekcie automatycznie uruchamia się Dźwiękowy System Ostrzegawczy emitujący w poszczególnych strefach pożarowych komunikaty dźwiękowe o powstałym zagrożeniu. Kierownik ochrony informuje o pożarze Dyrekcje hotelu, organizuje wraz z innymi pracownikami działania gaśnicze przy pomocy dostępnego sprzętu gaśniczego oraz organizuje ewakuacje pozostałych osób ze strefy objętej pożarem. PSK PSP Rawa Mazowiecka po otrzymaniu sygnału z monitoringu pożarowego ogłasza alarm i wysyła trzy zastępy z JRG Rawa Mazowiecka oraz weryfikuje informacje drogą telefoniczną. Po potwierdzeniu informacji dowódca JRG żąda zadysponowania jednostek z OSP KSRG Biała Rawska, Cielądz i podnośnika z OSP KSRG Rawa Mazowiecka. Próby gaszenia przez pracowników nie dają rezultatu, trwa ewakuacja gości hotelowych i pracowników ze strefy objętej pożarem. Na miejsce dojeżdżają pierwsze wozy gaśnicze z JRG Rawa Mazowiecka i dowódca JRG który przekazuje meldunek następującej treści do PSK:
- pożar rozwinięty, pożarem objęte jedno pomieszczenie hotelowe na piętrze, istnieje realne zagrożenie rozprzestrzenienia się pożaru na sąsiednie pokoje hotelowe i drewnianą konstrukcje dachu.
- żąda zadysponowania dodatkowych służb takich jak policja i pogotowie ratunkowe oraz kolejnych jednostek OSP KSRG Sadkowice, Kurzeszyn i Wilkowice.
- stwierdza, że w pomieszczeniu jest jedna osoba poszkodowana.
Strażacy podejmują działania ratowniczo-gaśnicze, ewakuują przy pomocy podnośnika uwięzioną w pokoju kobietę. Będące na miejscu pogotowie ratunkowe przejmuje poszkodowanych i udziela pomocy poszkodowanym w wyniku pożaru. W trakcie działań ranny zostaje jedne ze strażaków PSP (podejrzenie złamania ręki). Policja zabezpiecza organizację ruchu na drodze dojazdowej do hotelu.

Siły i środki biorące udział w ćwiczeniach:

*521[E]21 GBA 2,5/16/1,3 - Star/Man 12.227 - JRG Rawa Mazowiecka

*521[E]51 SH-24 - Volvo FL6 - JRG Rawa Mazowiecka

*521[E]90 SLOp - Skoda Octavia - JRG Rawa Mazowiecka

oraz jednostki OSP z powiatu:

*529[E]53 SH-18 - Star A29 - OSP Rawa Mazowiecka

*529[E]31GBM 2/8 - Star 266 - OSP Kurzeszyn

*529[E]11GBM 2,5/8 - Star 244 - OSP Cielądz

*529[E]32 GCBA 5/30 - Jelcz 325 - OSP Wilkowice

*529[E]01 GBM 2/8 - Star 200 - OSP Biała Rawska

*529[E]21 GBA 2,5/16 - Star 244 - OSP Sadkowice

Pogotowie Ratunkowe

*R - Mercedes Benz Sprinter 313CDI

Komenda Powiatowa Policji w Rawie Mazowieckiej

* Opel Astra II

*Radiowóz sekcji dochodzeniowej policji.

Powiatowy Zespół Reagowania Kryzysowego

*Lublin

Poniżej prezentuje kilka wybranych fotografii, więcej można zobaczyć po kliknięciu tutaj. (największa rozdzielczość zdjęć dostępna w pokazie slajdów)

Więcej fotografii można zobaczyć po kliknięciu tutaj. (największa rozdzielczość zdjęć dostępna w pokazie slajdów)

Stoję sam w starej bramie. Oczywiście Wrocław. Światło które wydobywa się z otwartcyh drzwi ostro razi mnie w oczy. Przymierzam się do uchwycenia kadru gdy nagle zza drzwi wyskakuje młodzieniec. Lekko przestraszony pyta: "Dzień dobry. Dlaczego robi Pan zdjęcie tej starej i brzydkiej bramie? " Odpowiadam. Dlatego, że to co dla Ciebie jest zwykłą codziennością, obdartą z piękna dla mnie jest sztuką, czymś innym i nowym. Chłopiec zrozumiał. Zresztą od początku wygląda na bardzo bystrego.

Po kilku minutach zachwytu nad moim aparatem i wymianie zdań Sebastian - bo tak miał na imię - proponuję mi zejście do piwnicy. Nie jestem przekonany. Zdaję sobie sprawę, że mógłbym dostać w mordę gdyby ktoś to zobaczył. On jednak nalega. Wchodzimy. Gdyby nie światło - gdzieś w środku-  znajdowalibyśmy się w zupełnej ciemności. Nie trwało to więcej niż dwie minuty. Wracamy do wnętrza bramy. Mija Nas jakiś rowerzysta. Zmierzył Nas wzrokiem. Odszedł. W tej chwili właśnie zawahałem się czy aby nie pożegnać się z Sebastianem i pójść swoją drogą. Jednakże On w tym samym czasie zaproponował mi spacer po okolicy. Przekonały mnie jego słowa. Sebastian ujął to tak: "Proszę Pana mnie to podwórko wychowało. Nic się Panu tu nie stanie.

Poszliśmy. Jedna kamienica, druga i kolejna. Mijający Nas ludzie spoglądali dziwnie, jednak nie ze złością. Widok był może podejrzany, ale ku mojemu zdziwieniu - wzbudzaliśmy sympatię. W drodze wypytywałem Sebastiana o szkołę, rodzinę i dom. W tych 'podświatach' przecież zamyka się się jego całe życie. Szkoła jak szkoła. Zdziwiło mnie to, że 11 latek nie zdał, jak się okazało przez zachowanie. Za dużo i za często bił kolegów. Nie bawiłem się w dobrego wujka i nie pouczałem. Nie odmówiłem sobie tego w kwestii palenia papierosów. Oczywiście Sebastian pierwszą próbę ma już za sobą, ale zapewnił mnie, że nie pali. Ulżyło mi. Rodzice pracują, Mama robi tutaj w barze, obok. Mówi mi Sebastian. O ojcu nie wspomina gdzie pracuje. Kwituje tylko, że jak ojca ktoś wkurwi to nie patyczkuje się, tylko porządnie mu przyłoży. Zmartwiłem się. Sebastian widząc to powiedział mi, że ojciec go nie bije. Tato palcem na niego nie kiwnie. Ba nawet kocha go bardziej niż siostrę. Nie wiedziałem jak to skomentować, więc powiedziałem mu, że tak to już bywa, że ojcowie kochają bardziej synów, trzymają z nimi, a matki córki. Taka równowaga.

Po kilku minutach spaceru mówi do mnie:Widzi Pan tamtą ulicę. Tam lepiej jest nie chodzi. Można dostać w mordę za byle co od byle kogo. Następnie opowiada mi o bójkach. Nie słuchałem tego. Zastanawiałem się nad życiem. Nad tym, że jestem cholernym szczęściarzem. Przecież ja nie mog powiedzieć, że wychowało mnie podwórko...

Skręcamy w bramę. Każe mi robić zdjęcia. Tutaj niech Pan pstryka. Ma pan kamerę? Odpowiadam, że nie mam. Podchodzimy do grupki pięciu chłopców w podobnym wieku co Sebiastan. Robią zdjęcia i kamerują się telefonem komórkowym. Skaczą po starej kanapię. Urządzają zawody, jakieś rekonstrukcje. Nagle Sebastian wykonuje - w moim przekonaniu - po mistrzowsku salto, potem kolejne, a następnie do przodu, do tyłu... Zwierza się audytorium, że trenuje akrobatykę na Sępolnie. Pstrykam kilka zdjęć.

Postanawiam wrócić do domu. Widzę lekki smutek. On i koledzy z podwórka pytają kiedy znowu przyjdę, Obiecuję, że za tydzień lub dwa tygodnie. Mają czekać. Sebastian odprowadza mnie na przystanek. Grzecznie pyta o to. Pozwalam. Dlaczego nie miałbym tego zrobić. Na przystanku spotyka jakiegoś sąsiada. Wymienia z Nim kilka zdań. Brunet trochę młodszy ode mnie jedzie do dziewczyny. Sebastian czochra mu ułożone włosy. Śmiejemy się. Nagle podjeżdża tramwaj, 21. Upewniam się czy jedzie na plac Jana Pawła II. Jedzie. Będąc na schodach Sebastian zapytał mnie jeszcze razy kiedy przyjadę(?). Odpowiedziałem identycznie jak poprzednio. Dźwięk dzwonka. Zamknięte drzwi. Sebastian patrzy na mnie. Odjeżdżam.

Ludzie tworzący ten zespół zasługują na szacunek. Ich nie - znaczy - nie. Są dobrze po pięćdziesiątce. Jest ich trzech. Podczas koncertu produkują taką energię, że od razu wiesz, że grają naprawdę. Są tutaj i opowiadają swoją historię. Czujesz ciarki. Jakoś ten gatunek próbowali nazwać, określić, jednak jestem zdania - żadna z tych etykiet nie muśnie nawet prawdy. Ta prawda pulsuje prawdziwą emocją, krzykiem. Całym wszechświatem dźwięków. Jest w tym graniu miłość do muzyki, do człowieka, do świata. Jest w tym graniu doświadczenie, wreszcie jest w nim konsekwencja. Podążanie własną drogą. Ich publiczność to szanuje. Nie sprzedają milionowych nakładów, nie są bohaterami mediów i przemysłu fonograficznego. Są legendą własnej drogi. Mówią do ciebie bezpośrednio, twarzą w twarz. Ich legitymacją nie jest image - tatuaże, stroje, piórka, jakiś pretensjonalny komunikat. Ich siła to perfekcyjne wykonywanie tego, po co tu są. Są w pełni. Całym sercem i ciałem. Dają z siebie wszystko.

Klub The Underworld na Camden, gdzie zagrało NomeansNo