Ale wirtualne zauroczenie (nie używajmy większych słów) dane jest przeżyć tak silnie tylko raz. Bo okazuje się, że każdy jest zdolny do bycia kimś wspaniałym na kilka smsowych sekund, na odległość, na ekranie, gdy nie ma zagrożenia zdemaskowaniem. Teoretycznie każdy uliczny cham i nieudacznik może być tym jedynym, magicznym królewiczem na białym smsowym rumaku. Na jakie poświęcenia jest gotów? Na to, że zamilknie na parę dni? Przynajmniej zaoszczędzi.

Wreszcie znalazłam odpowiedź. NIE MOŻNA ŻYĆ SAMĄ BEZCIELESNĄ NIEWYPOWIEDZIANĄ WYOBRAŹNIĄ. To nie jest życie, to nędzna wegetacja. Dodatkowo uzależnia jak narkotyk, zamyka człowieka w czterech pancernych ścianach. Jaki los czeka tych, którym nigdy nie uda się z nich wydostać?

zbawienie. jakie to szczęście że cię pożegnałam!

Jakie to szczęście, że w końcu przejrzałam:*

Za każdym razem, gdy myślę, że w kimś tak samo gryzą się dwie rzeczywistości okazuje się, że istnieje ściana z pancernego szkła, która zmusza mnie do opowiedzenia się po jednej ze stron. I chociaż widać przez nią drugi świat, on już na zawsze musiałby pozostać nieosiągalny.

Który z was jest lepszy? W jednym gości głośny śmiech, praca, nauka, zabawa. Wszystkiego można dotknąć, a miłość istnieje tylko po to, by zawrzeć przyzwoity związek małżeński. W drugim nic nie jest takie, na jakie wygląda, zbudowany jest dzięki zamkniętym oczom i drodze do gwiazd. Ale żaden nie jest jednoznacznie właściwy i dobry, dlatego nikt nie może stawiać mnie przed kategorycznym wyborem!

Szczęście może osiągnąć tylko ktoś tkwiący w jednej rzeczywistości. Fragmenty przeplatają się w każdym, ale są tylko błyskami, które uskrzydlają lub rzucają o ziemię. Jeśli otworzą oczy na dualizm, człowiek już zawsze pozostanie rozdarty. Lepiej by były ulotnymi chwilami, które pozwalają na powrót do własnej bajki.

Zmienić ukochaną. Zmienić dedykację.

Jakie to wszystko głupie.

bo przecież ważna sprawa
jeśli miłość - to nie stąd dotąd

a przyszła jedna chwila
taka sobie nijaka
wywróciło się wszystko
o nic

ks. Jan Twardowski

*

Jeszcze niedawno spytałabym się dziewczyny płaczącej przez chłopca: dlaczego tak właściwie, po jaką cholerę? Powiedziałabym, że nie warto. Ba, byłabym przekonana, że jest niespełna rozumu. Jeszcze niedawno nie czułam żadnego szmeru i łaskotania w sercu, mimo to goniłam uparcie i jak najszybciej do celu, który coraz bardziej się oddalał. Teraz już odzyskałam przywilej odczuwania i rozpaczania nad drobnym gestem. Śmiech zamieniony w lament i znowu w radość i wszystko to w kilka sekund. Drepczę sobie wokół jednego punktu, którego nigdy nie osiągnę. Nie twierdzę, że jest mi dobrze, ale zyskałam przebłysk człowieczeństwa, wciąż nierozwiniętego i introwertycznego.

najważniejsze przecież że ty kogoś kochasz

czy wiesz
ze łzy się śmieją kiedy są za duże

ks. Jan Twardowski

Listopad, pełen obrót. Spotkały się dwie chwile w innym miejscu, w innym czasie. W tej samej osobie, tak różnej od tej sprzed roku.

W dorosłość wkroczyłam ze łzami. Były to łzy pierwsze i chyba ostatnie. Uniosły mnie wysoko, widzę życie z zupełnie nowej perspektywy. Jestem spokojniejsza.

Nie mam żadnej pamiątki z tegorocznej jesieni. Żadnych luźnych kartek zapisanych przelotnymi myślami. Pustka. Zmartwienie.

Mam za to tomik poezji w dłoni. Wiele pytań w głowie. Uśmiech na ustach. Toń w szarym oku.

Cieszysz się, czyż nie? Nie każemy ci jej zdejmować, nie martw się. Postaramy się, byś miała ją jak najdłużej. Dobrze ci z nią przecież. Nigdy nie będzie lepiej!

Ona już wrosła w ciało. Gdy jestem za daleko ściska gardło tak, że nie można oddychać. Z bliska też poddusza. Stopniowo i okrutnie.

Tymczasem pojawiasz się bez zapowiedzi. Nie masz smaku ani koloru. Przyjmujemy Cię do wiadomości. Nasze życie się nie kończy, a wręcz odradza się. Uwolnieni od straszliwych wytworów wyobraźni, zaczynamy cieszyć się tym, co mamy. Dostrzegamy piękno świata. Nie wisi nad nami wyrok. Nic już nie wyciska łez z oczu ani nie spędza snu z powiek.

To my stwarzamy Twój demoniczny obraz, Prawdo. Sami budujemy swoje piekło w oczekiwaniu na Ciebie.

Wiesz, za bardzo nie doceniasz tego, co masz. A to może się skończyć w każdej chwili. Wystarczy nieuważny ruch i wszystko pryśnie. Wtedy będziesz płakać długo i rzewnie, bo będzie już za późno i to tylko o jedną sekundę.

Dla człowieka czasami jest o jeden malutki kroczek czy włosek za dużo. Wytrzyma ból,  zdradę, śmierć bliskich. Załamie się, gdy uslyszy jedno nieprzychylne słowo, uchwyci obojętne spojrzenie. Nigdy nie wiesz, co zrani do krwi. Zabije nadzieję.

Nigdy.

Nie ma już siły ani pomysłów. Trzeba czekać. Rękoma od czasu do czasu poruszyć, by nie udławić się śmierdzącą mazią. Zapach da się znieść.

Panna Agnieszka przeciągnęła się i wyszła z łóżka. Podeszła do okna, szybkim ruchem ręki odsunęła firankę i wyjrzała. Zawsze, gdy pojawiało się znajome pytanie, niebo było zachmurzone. I tym razem jej nie zawiodło - bure chmury szczelnie spowijały odległy błękit. Słońce próbowało się przez nie przebić, lecz panna Agnieszka mogła sobie tylko wyobrazić jak pięknie świeciłoby na bezchmurnym firmamencie.

Dialog z niebem, choć szczery i nie dający wiele nadziei, wcale nie zniechęcał panny Agnieszki. "W końcu każdy ma takie niebo, na jakie zasłużył" - pomyślała. "Ale kto powiedział, że wiatr nigdy nie rozwieje chmur?"

Spazmy nasze codzienne, niewidoczne, choć to w nas coś umarło. W kółko te same śmierci, coraz rzadsze pogrzeby czy choćby łza uroniona. A cmentarzysko coraz większe, większe, ma tą właściwość, że im większe, tym słabiej widoczne. Od czasu do czasu potknięcie o drzewko, co wyrosło na szczątkach.

Jedna głowa. Jedno serce.

Jedna prawda.

Ja.