Este texto nos leva uma reflexão muitas vezes polêmica. Por ora, como acontece esta liberdade que Cristo nos dá, quando nos liberta através de tua palavra. Por outra, se passamos a ser templos do Espírito Santo, podemos nós voltar a sujeitar-nos a espíritos imundos?

A bíblia nos fala que conhecereis a verdade, e a verdade vós libertará (Jo 8:32). E que verdade é essa? Santifica-os na tua verdade; a tua palavra é a verdade (Jo 17:17). É a palavra de Deus. É também Jesus. Disse-lhe Jesus: Eu sou o caminho, e a verdade e a vida (Jo 14:6a). Jesus é a sua palavra não só nos evangelhos, mas em toda a bíblia, inclusive a do velho testamento. NO princípio era o Verbo, e o Verbo estava com Deus, e o Verbo era Deus (Jo 1:1). Desde quando Deus falou haja luz , lá em Gênesis (1:3), já era a palavra de Jesus. Porém ele veio entre nós, registrado no novo testamento, e o Verbo se fez carne, e habitou entre nós, e vimos a sua glória, como a glória do unigênito do Pai, cheio de graça e de verdade (Jo 1:14). Cheio de verdade, pois é a verdade.

É através desta verdade que Cristo nos libertou, quando aceitamos a Jesus, e a sua palavra. Isto nos livra do velho homem, cativo, e morto, nós faz novas criaturas (cf. 2Co 5:17), regenerou o nosso espírito:

"Porque não recebestes o espírito de escravidão, para outra vez estardes em temor, mas recebestes o Espírito de adoção de filhos, pelo qual clamamos: Aba, Pai." (Rom 8:15)

Espírito de escravidão era justamente o que tínhamos antes de recebê-lo. Em Cristo, passamos a ter acesso para a cura de todo espírito de morte, que trazia morte a nossa alma. Em Cristo, vencemos também as obras da carne, a saber:

19 As coisas que a natureza humana produz são bem conhecidas. Elas são: a imoralidade sexual, a impureza, as ações indecentes,
20 a adoração de ídolos, as feitiçarias, as inimizades, as brigas, as ciumeiras, os acessos de raiva, a ambição egoísta, a desunião, as divisões,
21 as invejas, as bebedeiras, as farras e outras coisas parecidas com essas. Repito o que já disse: os que fazem essas coisas não receberão o Reino de Deus.

É o que continuamos vendo em Gálatas, capítulo 5. São destas coisas, que se manifestam na carne, mas que começam no reino espiritual através do maligno, é que Cristo nos liberta. Porém, nesta carta enviada as igrejas da Galácia, vemos que tanto é possível que o homem torne a cair e ser cativo novamente, que Paulo os exorta dizendo:

“Vocês estavam indo tão bem! Quem convenceu vocês a deixarem de seguir a verdade? É claro que quem os convenceu não foi Deus, que os chamou” (Gl 5:7-8)

Então aqui já sabemos como é que a pessoa pode cair, ou tornar a ser escrava novamente: deixando de seguir a verdade. Quanto isto acontece, é porque deixamos de seguir a Deus, dando lugar aos desejos da natureza humana:

“Quero dizer a vocês o seguinte: deixem que o Espírito de Deus dirija a vida de vocês e não obedeçam aos desejos da natureza humana” (Gl 5:16)

E como isto acontece? Deixando de servir a Deus? Deixando de crer em sua verdade? As vezes acontece de maneira mais suave, e quando vemos já estamos enrolados. O primeiro indício já vimos, que é quando deixamos de seguir a verdade, ou a palavra de Deus. Outro ponto, é quando deixamos especificamente de seguir um princípio que está escrito nesta palavra, que é a verdade:

“Porque o que a nossa natureza humana quer é contra o que o Espírito quer, e o que o Espírito quer é contra o que a natureza humana quer. Os dois são inimigos, e por isso vocês não podem fazer o que vocês querem” (Gl 5:17)

Eles militam entre si. Não há acordo entre os dois!

E tudo acontece quando nos começamos a dar vasão para as obras ou desejos da carne, de nossa natureza humano, pecaminosa. Se antes eu era imoral, ou com acessos de raiva, ou beberrão, hoje eu não posso ser mais, por que? Porque Cristo, através da tua verdade, me deu um novo espírito, que me dá forças para vencer toda esta obra. Se não estou conseguindo, é porque estou dando ouvidos aos desejos da minha carne e mais, ignorando o espírito do Senhor, que testifica com o nosso espírito. E como toda obra da carne, tem o seu início no reino espiritual, através dos planos do maligno, eu passo a dar vasão para este agir na minha vida, e então, se continuo, passo a sujeitar-me novamente a estes.

Então como saber se estou dando ouvidos a voz do Espírito de Deus? É simples, neste mesmo capítulo vemos o que são os frutos do espírito:

“Mas o Espírito de Deus produz o amor, a alegria, a paz, a paciência, a delicadeza, a bondade, a fidelidade, a humildade e o domínio próprio. E contra essas coisas não existe lei” (Gl 5:22-23)

Sabemos, se vemos em nós estes frutos, em nosso dia a dia. É o momento de olharmos para nós mesmos. Jesus nos ensinou como conheceríamos quem verdadeiramente é ou está em Deus:

“Por seus frutos os conhecereis. Porventura colhem-se uvas dos espinheiros, ou figos dos abrolhos? Assim, toda a árvore boa produz bons frutos, e toda a árvore má produz frutos maus.” (Mt 7:16-17)

E o mesmo Cristo nos deixou o alerta:

“E, quando o espírito imundo tem saído do homem, anda por lugares áridos, buscando repouso, e não o encontra. Então diz: Voltarei para a minha casa, de onde saí. E, voltando, acha-a desocupada, varrida e adornada. Então vai, e leva consigo outros sete espíritos piores do que ele e, entrando, habitam ali; e são os últimos atos desse homem piores do que os primeiros.” (Mt 12:43-45)

Quando um homem é liberto, os espíritos que antes o oprimiam e obsediavam passam a andar por aí, porém sem encontrar lugar para ficar, retornam. Eles sempre retornam. E encontrarão a nossa alma estabilizada, em paz. Porém nosso corpo, precisa estar cheio. Nossa alma precisa estar cheia! E cheia de que? Da palavra de Deus. Do Espírito de Deus , que é o Espírito de Verdade, que vivifica a palavra, e através dela nos traz vida! Se não estiver assim, o texto continua dizendo o que acontece. Eles voltam, cada um com mais sete, e o estado virá a ser pior do que o anterior.

A obra de Jesus é real em nossas vidas. Não há filosofia ou religião que faça o que Jesus faz em nossas vidas. Assassinos libertos e restaurados, drogados libertos e restaurados. Mulheres estéreis libertas e com filhos. Homens violentos que se libertam e tornam-se amáveis. Homens e mulheres que se prostituem, libertos e vivendo a santidade ao Senhor Jesus. Isso, ninguém mais faz.

Vigiemos pois nesta terra, pois está escrito:

“Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; o espírito, na verdade, está pronto, mas a carne é fraca.” (Mc 14:38)

Aqui se resume nossa dissertação. É necessário orar, mas também vigiar, para que? Não entrar em tentação. Que tentação? Cair nos desejos do homem, realizando as obras da carne. O espírito que recebemos está pronto, pois é perfeito. O problema é a carne, que é fraca. Se é fraca, não dê ocasião ao pecado, mas vigie. E lembre-se, não diga que cai porque a carne é fraca e palavra mesmo afirma.

“Porém vocês, irmãos, foram chamados para serem livres. Mas não deixem que essa liberdade se torne uma desculpa para permitir que a natureza humana domine vocês. Pelo contrário, que o amor faça com que vocês sirvam uns aos outros.” (Gl 5:13)

Aproveite que ela é fraca, e permita o espírito dominá-la totalmente! O Espírito Santo do Senhor! Não atribule o seu coração, mas ore ao Senhor, e entregue os seus desejos a Ele, as suas lutas a Ele. Este Espírito, é amor, e o resultado de sua obra, é também, amor! Seja amado por Deus, e ame!

Ricardo de Magalhães Cruz (27/08/2008 )
ricardo.dmc@gmail.com

Texto Bíblico: Gálatas – NTLH – Nova Tradução na Linguagem de Hoje
Outros – Almeida – Corrigida e Fiel

A um ritmo acelerado seguiamos. 

Sobre uma mancha escura de noite, proclamávamos como nossas todas as luzes que se acendessem. Parece impossível não conseguirmos contá-las. À velocidade que piscam, fica difícil perceber a sua cor. Pelos prédios altos que se elevam em sombras, esperámos. Seria uma afronta deixar todo o grupo para trás. Mas este era o nosso momento, a nossa hipótese de ver primeiro, tudo o que mexia naquele vale. 

Chegámos pela madruga. Os pés gelados não ajudavam ao conforto, mas conseguimos. E perante o olhar de todos, mostrámos o nosso egoísmo. Vimos as luzes primeiro. E não quisemos saber de ninguém. Simplesmente egoístas, porque com os olhos não se apreciam palavras.

W cytowanym fragmencie, przeczytamy o "żelaznym piecu", określenie to pochodzi z pewnej baśni która jest na początku książki. Nie w dając się w szczegóły trzeba rozumieć to jako osobę narcyza. Jeśli ktoś jest "uwięziony w żelaznym piecu", oznacza to że jest "obciążony" narcyzmem.

Po tym krótki wyjaśnieniu można przejść do czytania...

Człowiek z żelaznego pieca w roli szefa

Na wstępie będzie sensowne przywołać spostrzeżenie, że istnieją różne stopnie narcystycznych zaburzeń osobowości - lekki, pośredni i ciężki. Klasyfikacja tych zaburzeń nie jest łatwa, zwłaszcza że w wypadku stopnia lekkiego często nie jest właściwe mówienie o zaburzeniach osobowości, albowiem prawie wszyscy członkowie zachodnich społeczeństw mają problemy z poczuciem własnej wartości podobne do zamknięcia w żelaznym piecu. Niekiedy da się jednak wyraźnie rozpoznać oznaki zaburzenia:

Pan B. jest nowym szefem produkcji jednej z dużych piekarni zatrudniającej 45 pracowników. Doszedł do swojej pozycji dużym nakładem pracy i osiągnięciami. Jednakże już wkrótce zaczęło dochodzić do codziennych sporów i scysji ze współpracownikami. To, że pan B. wydawał ludziom polecenia, było zrozumiałe i konieczne - wynikało to z funkcji, jaką pełnił. Z tym jednak wiązał się problem - pan B. prowokował czasem swoim despotycznym i bezsensownym podziałem zadań protesty pracowników. Po bliższym przyjrzeniu się temu zagadnieniu widać, że chodziło mu przede wszystkim o to, by pokazać, kto tu rządzi, kto jest szefem. W konfrontacji z oporem swoich współpracowników mógł poczuć swoją władzę, swoją wielkość. Im większa fala sprzeciwów ze strony współpracowników, tym większe poczucie własnego znaczenia. Wszelkie ludzkie aspekty spychane były w cień.
Patrząc z pewnej perspektywy, widać, że panu B. nie chodziło o konkretną sprawę, lecz o potwierdzenie własnego poczucia władzy. Sprawiało mu cichą przyjemność męczenie podwładnych. Małe znaczenie miało dla niego to, że w wyniku takiego działania również on sam był odrzucony, przez co nie był zbytnio lub w ogóle ceniony przez współpracowników. Mamy tu zatem do czynienia z powtórką znanego dramatu człowieka, który już wcześniej spotkał się z odrzuceniem.

Nierzadko tacy przełożeni bywają niebezpieczni dla współpracowników, a w ostateczności dla dziedzin, za które są odpowiedzialni.

Uzależnienie, chorobliwa dążność do władzy jest szeroko rozpowszechnionym zjawiskiem w naszym społeczeństwie. Właśnie ludzie z syndromem żelaznego pieca pożądają stanowisk podnoszących prestiż i dających poczucie wyższości, odpowiadających ich skłonnościom wielkościowym. U podstaw takiej postawy leżą ich emocjonalne deficyty. Fatalnym zrządzeniem okazuje się, że właśnie menedżerowie, politycy, przywódcy i funkcjonariusze, przejmujący te role, często cierpią na syndrom żelaznego pieca. Kierują oni mniejszymi czy większymi systemami; od nich zależy los wielu ludzi. Osobom z pewnym poczuciem samozadowolenia często jawi się jako zbyt uciążliwe umacnianie się na przywódczych pozycjach, rządzenie partiami politycznymi czy organizacjami.

Człowiek z żelaznego pieca w roli przełożonego to w wielu wypadkach zły wybór, ponieważ chodzi mu przede wszystkim o podniesienie swojego prestiżu, zdobycie uznania i władzy, a dopiero na drugim miejscu troszczy się o interesy zleceniodawcy. Jeśli może się chełpić tym, że to on przyczynił się do sukcesu całego przedsięwzięcia, zainwestuje, da się ponieść ambicjom i może się zdarzyć, iż osiągnie coś znaczącego. Na zewnątrz robi wrażenie kogoś prawie nieustraszonego. To wiąże się z kolei z tym, że nauczył się nie okazywać strachu, bo strach w jego oczach oznacza słabość. Unika sytuacji, w których mógłby zawieść, zawsze wycofuje się, gdy podejrzewa ryzyko poniesienia porażki. Natomiast nie ustaje w niestrudzonym chwaleniu się własnymi czynami i nie przepuści żadnej okazji, by znaleźć się w centrum - gotowy. Nierzadko człowiek taki ma talent aktorski. Jeśli odpowiada to jego celom, potrafi być koleżeński, uprzejmy, a nawet nad wyraz szarmancki. Jest uwodzicielem i ma wiele twarzy, którymi oczarowuje innych ludzi. To czyni go jako szefa szczególnie niebezpiecznym. Trudno go oceniać, bo zmienia dowolnie swoje stanowisko. Jeśli tylko poczuje wzburzenie, bunt wśród podwładnych, znajduje sposoby, by ich uspokoić. Siłą przyciągania, jak lunatyk, z niewiarygodną pewnością znajdzie "słabe punkty" w grupie i użyje swojego wpływu, by uniknąć sytuacji, w której będzie miał wszystkich przeciwko sobie. Swoją władzę będzie chciał pokazać najchętniej w formie otwartej demonstracji siły, ale w razie potrzeby umie przedstawić się jako rzekomo słaby, potrzebujący, a nawet jako biedna ofiara, wszystko po to, by zdobyć poparcie innych, albo by odwieść ich od zamiaru pozbycia się go. Sprzymierzać będzie się tylko z mocniejszymi i tylko wtedy, gdy odpowiada to jego egoistycznym planom.

Podejrzana jest jego skłonność do przesady. Albo coś jest fantastyczne, wyjątkowe i gigantyczne (najczęściej chodzi w tym wypadku o coś, co ma z nim związek), albo coś jest słabe, nędzne, złe, błędne czy niedobre (najczęściej chodzi w tym wypadku o coś, z czym konkuruje). Dzieli rzeczy na "czarne" i "białe". Ponieważ nie umie przegrywać, zwycięstwo jest zawsze "koniecznością".

Odczuwa wielką potrzebę wystawiania na widok symboli swojego statusu - samochód, hobby, podróże, dom itp. Wszystko, co posiada lub robi, jest najwspanialsze i najlepsze. Jego życie nakierowane jest wyłącznie na odniesienie sukcesu, prywatne szczęście w związku partnerskim ma zawsze mniejszą wartość i bywa poświęcane. Przygody miłosne to częste zjawisko mające na celu natychmiastowe zaspokojenie porzeb.

Człowiek z żelaznego pieca jako szef nie znosi żadnego sprzeciwu, na to jego poczucie własnej wartości jest o wiele za kruche. "Wszyscy tańczą, tak jak zagram!" Każdy, kto z nim konkuruje, będzie bezwzględnie zwalczany - legalnymi albo nielegalnymi środkami. Tymczasem sumienie jest mocno tłumione. Szczególnie w celu utrzymania władzy nie zawaha się przed niczym, każda metoda jest dobra. Ktoś jest ze mną albo przeciw mnie. Właśnie w walce z wrogiem ma poczucie własnego znaczenia i w ten sposób może dać dowód swoich umiejętności. Obowiązuje tylko jego ocena rzeczywistości i jego wizja stanu rzeczy.

Ludzie z żelaznego pieca jako szefowie nie potrafią zdecydować się na ustąpienie ze swoich stanowisk. Rezygnują z nich najchętniej tylko wtedy, gdy mogą awansować. Jeśli rzeczywiście muszą już się wycofać, ustępując ze stanowiska, czują się "jak po amputacji". Towarzyszy im strach przed utratą prestiżu, uznania i władzy, wywołując w nich faktyczne uczucie paniki - bo to oznacza upadek w nicość! Jeśli to następuje, jeśli utracą swoją pozycję, dochodzi w następstwie tego nierzadko do kryzysów egzystencjalnych. Istnieje możliwość, że w takim wypadku pogrążą się w nałogu. Często występujący wcześniej w utajonej formie alkoholizm przekształca się w formę jawną, wymykając się spod kontroli.

Ci w gruncie rzeczy potrzebujący ludzie, nie odczuwają żadnego niedostatku, jeśli tylko w wystarczającej mierze karmi się ich słowami podziwu i poczucia władzy. Dopiero poważniejsze kryzysy - psychosomatyczne choroby czy dotkliwe straty - mogą zatrząść w posadach ich sztywną fasadę, stając się zawsze okazją do poszerzenia świadomości i skorzystania z pomocy.

Wyzwolony człowiek z żelaznego pieca w roli szefa

Oczywiście, nie każdy człowiek musi najpierw znaleźć się w żelaznym piecu, by odpowiadać poniższemu modelowemu opisowi typowych cech człowieka zeń wyzwolonego. Człowiek idealnie pasujący do opisanego poniżej najprawdopodobniej nie istnieje lub występuje rzadko w czystej formie. Jednak opis ten ma pokazać, o co chodzi, w formie wyidealizowanego schematu.

Szef doceniający swoich współpracowników i troszczący się o nich przyjaciel, po ojcowsku, najbliższy jest temu ideałowi. Widzi w ludziach najcenniejszy kapitał całego przedsięwzięcia, z którym trzeba się odpowiednio obchodzić. Wie o ich mocnych i słabych stronach i wspiera przede wszystkim to, co pozytywne. Krytykuje rzadko lub nigdy, bo krytyka odbiera motywację do działania; raczej pokazuje, pokazuje jak można coś poprawić. Stara się stworzyć bezstresową atmosferę i docenia wysiłki. Nie jest zainteresowany promowaniem własnego wizerunku, lecz pozytywnym, wspólnym osiągnięciem zespołowym. W sposób naturalny posiada autorytet u ludzi, ponieważ jest godny zaufania, niezawodny, szczery i nieprzekupny. Zawsze chodzi mu o sprawę służącą ogółowi, całości przedsięwzięcia, a nie o osobisty prestiż. Nie jest zawzięty, lecz otwarty na to, co nowe i kreatywne. Jest opanowany i jest w stanie przyjąć krytykę własnej osoby jako wzbogacenie.

Człowiek wyzwolony z żelaznego pieca lubi swoje zadanie i lubi swoich współpracowników (również tych trudnych). Ma jeszcze inne zainteresowania poza pracą, ma hobby i jest nastawiony na dochodzenie do dojrzałości i dalszy rozwój osobisty. Ma wybitnie silne poczucie odpowiedzialności za środowisko i korzystanie z istniejących zasobów.

Co robić, gdy człowiek z żelaznego pieca jest naszym przełożonym?

Niestety, ma to miejsce nierzadko, ponieważ właśnie tacy ludzie ubiegają się o stanowisko, dzięki którym dysponują rzekomą lub rzeczywistą władzą. Często współpraca z trudnym z powodu zaburzeń osobowości szefem bywa mało przyjemna. Dlatego też współpracownicy, aby nie być zdanymi całkowicie na taką sytuację, powinni zapoznać się z tą tematyką. Przede wszystkim trzeba dokładnie poznać naturę zaburzenia (częściej czytać baśnie i ich interpretacje).

Nie będzie łatwo rozpoznać zranionego dziecka w takim człowieku, ponieważ czasem pracownicy cierpią tak bardzo, że samo rozwijają ze swojej strony silne poczucie gniewu i nienawiści w stosunku do przełożonego, który ich poniża i nierzadko traktuje całkowicie despotycznie i niesprawiedliwie, nie dostrzegając przyczyny takiego traktowania. Oczywiście ludzie reagują rozmaicie, w zależności od swojej struktury psychicznej. Jednak sytuacja wymaga teraz od nich przede wszystkim samoświadomości.

Człowiek z żelaznego pieca jako szef porusza dokładnie te strony w swoich podwładnych,  do których oni samo najmniej chętnie się przyznają, a mianowicie ich własne cechy związane z problematyką żelaznego pieca, drzemiące - jak wspomniano wcześniej - prawie w każdym człowieku w sposób mniej lub bardziej jawny. Pozostaje pytanie, na ile suwerennie potrafi ktoś zapanować nad sytuacją i nauczyć się radzić sobie z przykrościami i zranieniami, dewaluacją jego osoby i lekceważeniem, nieuchronnie występującymi w trakcie współpracy.

Aby utrzymać pewną niezależność sądu, staje się sensowne dokładne przebadanie procesu powstania ran. W wypadku ranienia, czy jakiegoś niesprawiedliwego ukarania albo dewaluowania, większość ludzi reaguje gniewem i złością (albo depresją i strachem jako tłumioną agresją), są rozgniewani i najchętniej natychmiast odparliby "atak". To jest zrozumiałe i całkowicie normalne. Jeśli jednak własny szef dysponuje możliwościami wyciągnięcia konsekwencji (na przykład zwolnienie), wtedy staje się konieczne stłumienie tych impulsów. Złość i gniew trzeba "przełknąć". Na dłuższą metę staje się to niebezpieczne, ponieważ może prowadzić do powstania chorób psychosomatycznych. Często staje się to tłem do powstania uzależnień, ponieważ środki uśmierzające (jak alkohol) natychmiast usuwają dręczące uczucie i napięcie. Jednak gdy ustaje działanie środków odurzających, problem pojawia się w jeszcze silniejszej postaci, więc sięga się po nie ponownie. jedyne sensowne rozwiązanie polega na włączeniu rozumu! Należy oddzielić dwie sprawy. Trzeba nazwać problem. Pożądane jest dać sobie czas, nabrać dystansu i przemyśleć sprawę, nie dać się ponieść uczuciom gniewu i złości, lecz zachować zimną krew! Pytanie, które powinniśmy sobie postawić, mogłoby oddawać choćby taką treść:

• Dlaczego doszło do zranienia?
• Czy rzeczywiście popełniłem jakiś błąd?
• Czy postawa, z jaką się spotkałem, była odpowiednia?
• Czy krytyka była stosowna czy nieadekwatna?

Najpierw musi nastąpić - autokrytycznie i szczerze - realna ocena sytuacji z własnego punktu widzenia. Czasem okazuje się pomocne omówienie sytuacji z zaufaną osobą, co do której można przyjąć, że będzie obiektywna. Chodzi o to, by zrozumiawszy własne części osobowości, móc jasno zobaczyć także części osobowości obiektu. Oszukiwanie samego siebie, mogące polegać i na tym, iż własne części osobowości oceniane będą z przesadną krytyką, daleko nas nie zaprowadzi i w niczym nie pomoże.

Z biegiem czasu, jeśli szef faktycznie cierpi na syndrom żelaznego pieca, wyraźnie zaczną ujawniać się typowe schematy. Wtedy jest bardzo ważne, aby uznać, że te nie mają nic wspólnego z własną osobą. Nie chodzi zatem o własne ułomności, lecz o deficyty osobowości przełożonego. Teraz trzeba wykonać decydujący krok do niezależności. Rozpoznawszy, że problem nie leży w nas samych, można go zostawić tam, gdzie jego miejsce. Innymi słowy: Wprawdzie dostrzegam, że reakcja mojego przełożonego mnie złości, ale jednocześnie rozumiem, że to jest jego problem. Nie jest moim zadaniem ani chcieć zmieniać mojego szefa, ani ponosić odpowiedzialność za jego trudności. To, co on robi, może wprawdzie godzić we mnie, jednak za to, co mnie spotyka, on sam jest odpowiedzialny. Dlaczego ma godzić we mnie coś, co nie jest moją sprawą? Dlaczego reagują na coś bezsensownego? itp. Gdy możliwy stanie się realistyczny, inny sposób myślenia, zniknie również emocjonalne uwikłanie.

Z pewnością nie dla każdego okaże się równie łatwe zdobycie dystansu w ten właśnie sposób. Uważam jednak, że trzeba to wyćwiczyć i - jeśli istnieje taka możliwość - omawiać to z przyjaciółmi lub podobnie myślącymi osobami.

Ludzie z żelaznego pieca w roli szefów mają zawsze stronników chętnie przytakujących temu, co mówią. Oni podbudowują ich władzę, a w kwestiach spornych trzymają ich stronę. Dzięki temu, że się dopasowują do szefów, czy czują się zagrożeni, lecz cierpią przyjemność z możliwości współuczestnictwa we władzy, mogą poczuć jej smak. Wszyscy współpracownicy nieskorzy do potakiwania jawią się im jako niebezpieczni i są zwalczani, często nawet zanim wejdą im jeszcze w paradę. Najczęściej ci, którzy szefa - człowieka z żelaznego pieca - nie oklaskują, mają do czynienia z wieloma przeciwnikami. To często sytuacja całkiem groźna.

Nie przeceniać rzeczy

Człowiek jako jedyna żywa istota posiada zdolność oceniania siebie samego - lub przynajmniej próbuje to robić. Gdy zdystansuje się od siebie samego, może mu się udać spojrzeć na swoją sytuację z lotu ptaka. Z takiej perspektywy można zobaczyć szersze konteksty i - nade wszystko - przestać uważać siebie za pępek świata. Nie zobaczywszy całej sytuacji z góry, człowiek niezawodnie ugrzęźnie w splotach zdarzeń i własna jego pozycja się osłabi.

Najczęstszymi błędami popełnianymi podczas oceny sytuacji są dwa nierealistyczne punkty widzenia. Jeden z nich zniekształca ogląd przesadą: mówi się więc, że coś jest alarmujące, obrzydliwe, straszne, że coś jest nie do wytrzymania, okropne, szpetne, szalone itp. Rzadko chodzi rzeczywiście o być albo nie być - o życie albo śmierć, ale wielu ludzi mówi albo myśli w tych kategoriach. Amerykański psycholog Albert Ellias sformułował to w taki sposób: "Wszystko wytrzymamy, czyba że od tego umrzemy". Patrzenie na jakąś sytuację czy jakiś stan z perspektywy przepełnionej przesadnymi opiniami wpływa odpowiednio mocno na nasze uczucia. Dochodzi do powstania silnych stanów lękowych, mocnych uczuć złości i gniewu, niemających korzeni w realiach sytuacji, lecz będących pokłosiem odrealnionej przesady w ocenie.

Następnym, częstym błędem popełnianym podczas oceny sytuacji jest radykalizacja żądań. Również one prowadzą do sytuacji stresowych i nierzeczywistych ocen. Kryją się one na przykład w sformułowaniach typu: "On musi mnie potraktować poważnie. Nie wolno mu mnie ranić. Nie powinien mnie traktować w taki sposób...". Przyjrzawszy się bliżej tym zdaniom, możemy rozpoznać w nich radykalne żądania. Szczególnie wyczuwa się je w określeniach: musi, powinien, nie wolno mu.

Stres potęguje fakt, że dotknięty nim czuje się zależny od sytuacji, zdany na łaskę okoliczności. nikt nie ma pewności, że ktoś inny nie spróbuje go zranić albo że nie będzie go traktował poważnie. Radykalne żądanie, że komuś tego nie wolno, pozbawione jest realności. Zdrowsza jest inna postawa: "Nie jest przyjemne, że ktoś próbuje mnie zranić, jednak o tym, czy będę zraniony, zdecyduję ja sam. Także jeśli ktoś mnie obraża, to ja decyduję, czy będę obrażony. Nie mogę uniknąć tego, że ktoś nie traktuje mnie poważnie. O wiele ważniejsze jest to, czy ja sam siebie traktuję poważnie. Mam cierpliwość i wiem, że ostatecznie zwycięży to, co słuszne". Taki punkt widzenia jest realistyczny i prowadzi do większego opanowania i niezależności. Człowiek nie odczuwa przymusu reagowania na wszystko, co czynią lub czego ewentualnie nie czynią inni!

Bronić się, ale trafnie!

im bardziej uda się otworzyć oczy na całość zagadnienia, tym łatwiej będzie można zdecydować, czy istnieje konieczność, by się bronić. Czasami walka jest fałszywą drogą, ponieważ w jej wyniku problemy jeszcze bardziej się wzmagają, a szkody są większe. Bywa też nierzadko dokładnie odwrotnie - nie brak licznych przykładów z historii ludzkości, że przeciwstawiano się działaniu negatywnych sił za późno lub w niewielkim stopniu. Fałszywa forma wyrozumiałości czy tolerancji, cz którą kryje się nierzadko po prostu brak odwagi, podtrzymuje stany destruktywne.

Podczas analizowania sytuacji powinno się uwzględnić możliwie wiele opinii, by uniknąć uwikłania się we własną plątaninę ocen. Zawsze trzeba mieć na uwadze, że człowiek z żelaznego pieca wobec obiektu zaktywizuje właśnie swoje nielubiane części osobowości, charakterystyczne dla syndromu żelaznego pieca.

Kiedy stanie się jasne, że konieczne jest obrona w prawdziwym sensie tego słowa, ważne jest, by uwzględnić poniższe uwagi:

• pogodzić się z tym, że sytuacja może się jeszcze bardziej pogorszyć;
• pracować stale nad własną niezależnością i nie pozwolić zniszczyć utarczkami swojej radości życia;
• nie chcieć zmienić współpracownika, który jest człowiekiem i żelaznego pieca (bo to i tak się nie uda!);
• nie brać odwetu na kimś innym.

Słuszne jest bronić sprawy, która jest tego warta. Nie chodzi jednak o to, by odbijać przysłowiową piłeczkę, stosując te same metody - choć jest to całkiem zrozumiały impuls - lecz o pewnego rodzaju wstrzemięźliwość.

Człowiek z żelaznego pieca jako współpracownik

W tej roli człowiek z żelaznego pieca nie jest w sposób istotny łatwiejszy w obejściu od takiego człowieka w roli szefa. Najchętniej sam byłby szefem. Jego skłonność do projektowania własnego wewnętrznego niezadowolenia na otoczenie jest nierzadko przytłaczająca. Cierpi często na skutek zmienności nastroju i nie może znieść, że inni czują się dobrze, że nieźle im się wiedzie. Widzi więc świat przede wszystkim w ciemnych barwach, patrzy nań z pesymizmem i potrafi zepsuć nastrój w zespole współpracowników, zgodnie z dewizą: może będzie im lepiej, gdy wszyscy poczują się kiepsko.

Często czuje się jak mściciel wyrzuconych poza nawias i prześladowanych. W tej roli może nadać kierunek swojemu wewnętrznemu gniewowi. Czuje się wówczas szlachetny, bo wstawia się za przegranymi. Potrafi walczyć i postępować, mając określony cel, nie tolerując żadnej niesprawiedliwości. Zdradziecka jest gwałtowność, z jaką dąży do celu, która zatraciła u niego wszelki proporcje.

Najczęściej człowiek z żelaznego pieca ma mało przyjaciół. Być może znajdą się ludzie podziwiający go, albo z powodu jego wspaniałomyślności, dając się nią ująć, albo w obawie przed jego bezwzględnością. W zasadzie jednak jest tchórzem i unika sytuacji, które mogłoby obnażyć jego naturę. Prawdziwego ryzyka woli na siebie nie brać. Jego słabe "ja" nie znosi krytyki, a następstwem krytycznych słów staje się nierzadko wrogość na całe życie. Często odnajdujemy w nim genialny wprost dar, niezwykłą umiejętność wynajdywania wykrętów (kto nie może nieść zranień, musi być dobry w wynajdywaniu pretekstów). Jego aktorskie umiejętności robią duże wrażenie - wykorzystuje je zawsze wtedy, gdy chodzi o zdobycie korzyści lub zatuszowanie słabości. Szczególnie konkurencja musi obawiać się człowieka z żelaznego pieca, ponieważ będzie posługiwał się wszelkimi tak szlachetnymi, jak i nieszlachetnymi środkami, by ją pokonać. Zdrowe współzawodnictwo jest bardzo pożądane i wspiera proces ewolucji. Wobec zjawiska pomnażania zysku za każdą cenę bezwzględna postawa człowieka z żelaznego pieca jest bardzo poszukiwana i pożądana. To, co się dla niego liczy, to podziw i pomnażanie wartości materialnych. Czasem przybiera to postać nienasycenia, którą można tu zaobserwować, a która może przybrać charakter na wskroś nałogowy.

Głęboka zawiść człowieka z żelaznego pieca nie pozwala mu uznać i docenić sukcesów innych. Będzie je możliwie często ignorował, umniejszał albo będzie próbował pławić się sam w ich blasku. Skonfrontowany ze swoimi własnymi ułomnościami, rozwija w sobie genialne wprost zdolności uchylania się od odpowiedzialności.

Ponieważ czuje się związany ze swoją pracą w jakiś ekstremalny sposób, nie może znieść jej utraty. Przechodząc na emeryturę lub tracąc miejsce pracy z jakichkolwiek powodów, czuje się zdewaluowany - następstwem stają się głębokie kryzysy.

Z upływem lat starzejącemu się i podupadającemu fizycznie na zdrowiu człowiekowi z żelaznego pieca wiedzie się coraz gorzej. Czuje, że musi się wycofać, że inni go prześcigają - jego wewnętrzne niezadowolenie rośnie, bo poza wszystkim boi się starości. Jedyną możliwość daje wykorzystanie kryzysu jako szansy i udanie się w trudną drogę ku wyzwoleniu - tak, jak ukazuje to baśń.

Owy cytowany fragment pochodzi z książki "Narcyzm - zaklęte ja" autorstwa Heinz-Peter Röhr

Moje komentarze poza tekstem cytowanym, pochyloną czcionką. Część pierwsza serii "Narcystyczne wampiry" pt "rozpoznanie" tutaj.

Wampiry, które są żywymi legendami we własnej wyobraźni

Kto z takim talentem potrzebuje osiągnięć?

Narcyzm zawiera w sobie zalążki zarówno sukcesu, jak i porażki. Marzenia o byciu kimś szczególnym i wyjątkowym mogą stać się bodźcem w dążeniu naprzód albo racjonalizacjami, które zwalniają od konieczności robienia tego, czego wymaga osiągnięcie sukcesu.

Dla wielu ludzi narcyzm jest tym, co ich popycha do sukcesu. Rozumieją oni, że mogą zapewnić sobie część potrzebnego zaplecza, po prostu posiadając biuro z tabliczką ze swoim nazwiskiem na drzwiach i zarabiając dużo pieniędzy. Natomiast te nieszczęsne wampiry narcystyczne, które nie radzą sobie dobrze w życiu zawodowym, muszą ciężej zmagać się z losem, żeby zdobyć podziw, na jaki we własnym mniemaniu zasługują.

Wampiry narcystyczne, które nie potrafią zmienić swoich ambitnych marzeń w rzeczywistość, mogą zmienić rzeczywistość w marzenia. Stają się wówczas żywymi legendami we własnej wyobraźni.

Bez żadnego potwierdzenia z zewnątrz wampiry takie postrzegają siebie jako bardziej utalentowane i inteligentne od innych ludzi. Są ekspertami w znajdowaniu małych sadzawek, które pozwalają im być wielkimi rybami, i uzyskiwaniu zaplecza narcystycznego ze strony ludzi, których pragnienie bycia potrzebnym jest większe od wampirzej potrzeby bycia adorowanym.

W domu panuje cisza, w której słychać tylko stukot klawiatury komputera wampira Tylera.
- Tyler, jest druga w nocy. Ciągle siedzisz w Internecie? - woła Rachel z sypialni.
- Prawie skończyłem - odpowiada Tyler. - Zaraz przyjdę do łóżka.
- Kochanie, odpocznij trochę. Rano komputer będzie nadal w tym samym miejscu.
- Wiem, wiem. Zaraz idę. Zamykam dużą sprzedaż dla gościa z Norwegii.
Zamyka sprzedaż! Serce Rachel zaczyna bić mocniej. W ciągu ostatnich sześciu miesięcy, odkąd Tyler wystartował w Netmarket.com, nie było żadnej sprzedaży, chociaż pracował dzień i noc. Projekt jest wspaniałym pomysłem. Polega na odpłatnym, abonamentowym udostępnianiu małym firmom stron internetowych, na których Tyler może kontaktować ze sobą klientów i dostawców z całego świata. Możliwości zarabiania pieniędzy są olbrzymie. Rachel widziała prognozy.
Ale właściwie wszystkie pomysły Tylera są wspaniałe. Jego kreatywność jest jedną z najważniejszych cech, jakie Rachel w nim podziwia. Już sama rozmowa z nim sprawia, że zaczyna widzieć świat zupełnie inaczej.
Ale za interesujące rozmowy nie da się kupić chleba. Rachel na przekór wszystkiemu nie przestaje mieć nadziei, że pomoże im w tym Netmarket. Tyler twierdzi, że to tylko kwestia czasu, by sprawy przybrały pomyślny obrót.
Rachel nie może jednak przestać się martwić, że mają tego czasu coraz mniej. Teraz, leżąc w łóżku i słuchając cichego stukania klawiszy, zaczyna myśleć, że to jest właśnie ta noc. Byłoby tak wspaniale, gdyby Tyler zdołał sprawić, że ten projekt się zwróci. Mogliby wykorzystać pieniądze. Nie chodzi o to, że chciałaby wywierać na niego jakąś presję. Odkąd dostała awans, są w stanie przeżyć za jej pensję. Tylko że z trudem. Pragnie, żeby tej projekt się sprawdził, przede wszystkim ze względu na Tylera. Mógłby dla odmiany mieć trochę szczęścia.
Pół godziny później klawisze nadal stukają. Rachel myśli, że skoro jest to wielka chwila Tylera, to może ona powinna być przy nim, żeby go wspierać. Wychodzi z łóżka i idzie po cichu do gabinetu, żeby stanąć u boku swojego mężczyzny.

Tyler jest legendą we własnej wyobraźni. Rzeczywiście, całkiem sporo wie o sztuce i zasadach kupowania. Zapytajcie go. Nie okaże ani trochę nieśmiałości, twierdząc, że wie o wiele więcej niż większość profesorów szkół handlowych, nie mówiąc już o szefach pięciu czy sześciu działów sprzedaży, w których pracował i z których pozwolono mu odejść. Będzie obszernie wyjaśniał, że jego pomysły są tak nowatorskie, iż wielu ludzi po prostu nie rozumie, jakie są wspaniałe.

Rachel stara się to zrozumieć. Kocha Tylera i chce mu pomóc w odniesieniu sukcesu. Wie, jak ciężko Tyler pracuje, jak bardzo się martwi i jaki jest przygnębiony, kiedy sprawy nie idą dobrze. W przekonaniu Tylera pomaganie mu oznacza uwalnianie go od wszystkiego, co mogłoby odwracać jego uwagę od pracy nad projektem. To dlatego Rachel zarabia, zajmuje się domem i opiekuje dziećmi. Uważa, że warto to wszystko robić, jeżeli tylko pomoże to Tylerowi rozkręcić interes. Ale oprócz tego Rachel ma nadzieję, że Tyler zrozumie, iż jej poświęcenie oznacza, że jest ktoś, kto w niego wierzy i troszczy się o niego. Może doda mu to wiary w siebie i pomoże zrobić to, co musi zrobić, żeby przezwyciężyć impas. Ale czasem, późno w nocy, zastanawia się, czy to, co robi, rzeczywiście mu pomaga.

Otóż nie pomaga. Troskliwość Rachel nie jest dla Tylera bardziej widoczna niż powietrze, którym oddycha. Może tego potrzebować, ale nigdy o tym nie myśli. Jak większość wampirów narcystycznych, Tyler zwraca uwagę tylko na to, co, jak mu się zdaje, mógłby stracić. Rachel jest przy nim, kochająca, szczera, a zatem dość mocno ignorowana. Rachel boli to, że Tyler rzadko zwraca uwagę na jej wysiłek, ale stawianie żądań i prowadzenie twardej gry nie leży w jej naturze. Gdyby sama znajdowała się w potrzebie, to chciałaby, żeby ktoś przy niej był.

Rachel popełnia najbardziej niebezpieczny ze wszystkich możliwych błędów, jakie można popełnić, mając do czynienia z emocjonalnymi wampirami. Zakłada, że rozumie Tylera, opierając się na tym, co wie o sobie. Rachel ma od czasu do czasu problemy z niskim poczuciem własnej wartości. Kiedy coś jej nie wychodzi, nawet jakiś drobiazg, czuje się jak nieudacznik. Wyobraża sobie, że Tyler czuje się tak samo źle, jak ona by się czuła, gdyby wyrzucono ją z pracy i gdyby nie umiała zarobić pieniędzy. Więc, trzymając się złotej zasady, próbuje dać mu to, co pomogłoby jej samej.

Kiedy ludzie okazują Rachel uczucia, dają jej wsparcie i dodają odwagi, ona może się poczuć wystarczająco dobrze, żeby się pozbierać i zrobić to, co należy. Pod tym względem Rachel jest taka jak większość ludzi, w przeciwieństwie do wampirów narcystycznych.

Narcyzm z całą pewnością nie jest problemem związanym z niską samooceną. Pomimo trudności Tyler nie wątpi w swoją wartość. Kiedy zaczyna rozmyślać, nie wini siebie. Jest bardziej prawdopodobne, że czuje się zraniony i wykorzystany, ponieważ ludzie nie poznają się natychmiast na jego pomysłach ani nie stawiają go w czołówce, gdzie, jak uważa, jest jego miejsce. Prawdopodobnie ostatnią rzeczą, jaką narcystyczny wampir żywa legenda mógłby wziąć pod uwagę, jest to, że komplikacje są wynikiem jego zachowania. Nawet kiedy przechodzi okresy depresji, podczas których opowiada, jakim to jest okropnym człowiekiem, nie szuka rady, jak poprawić sytuację, tylko kogoś, kto zapewniłby go o tym, co w głębi duszy i tak wie: że jest w porządku taki, jaki jest. Niestety, właśnie to robi Rachel.

Co więc Rachel powinna robić zamiast tego? Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy przyjrzeć się bliżej temu, co uniemożliwia utalentowanym i inteligentnym narcystycznym wampirom żywym legendom wykorzystywanie swoich możliwości.

Jak narcystyczne wampiry żywe legendy uniemożliwiają sobie osiągnięcie sukcesu

Narcystyczne wampiry często są błyskotliwe i twórcze, ale żeby odnieść sukces zawodowy, potrzeba czegoś więcej. Ściślej mówiąc, potrzebne są jeszcze dwie rzeczy: umiejętność robienia tego, czego nie chcemy robić, ponieważ wymaga tego od nas praca, oraz umiejętność sprzedawania siebie i swoich pomysłów innym ludziom. Narcyzm przeszkadza w zdobyciu i ulepszaniu obu tych umiejętności.

Aby odnieść sukces w jakimkolwiek systemie, musimy być odbierani jako jego część. Zwykle oznacza to przejście przez początkowy okres wykonywania bezcelowej pracy tylko dlatego, że ktoś wyżej stojący w hierarchii chce, żeby ta praca była wykonana. Nie ma sposobu, żeby uniknąć zapłacenia wpisowego. Narcystyczne wampiry żywe legendy szybko zauważają, że praca, którą kazano im wykonać, jest bezcelowa, i na ogół wierzą, że to one pierwsze, z powodu swojej ogromnej inteligencji, zwróciły na to uwagę. Często właśnie swoją "przenikliwością" tłumaczą to, że nie wykonują pracy, którą uznały za nieważną.

"bezcelowa", bezsensu albo 'nie opłaca mi się' jeden ruch i już ich nie ma, uciekają...

Z takim podejściem wiążą się dwa problemy. Po pierwsze, wampiry żywe legendy łatwo mylą to, czego nie lubią, z tym, co nie jest ważne. Czy chodzi o akwizycję telefoniczną, gry polityczne czy sprawdzanie danych, każda praca wymaga robienia czegoś, czego wolelibyśmy nie robić. Pierwszym krokiem na drodze do sukcesu jest nauczenie się, żeby wypełniać wszystkie obowiązki, bez względu na to, jak się z tym czujemy.

Drugim problemem narcystycznej postawy wobec czarnej roboty jest to, że sprawy, które mogą się wydać bez znaczenia ludziom narcystycznym, mogą być kluczowe dla wszystkich innych. Ktoś, kto przez dwadzieścia lat piął się po szczeblach kariery, płacąc wpisowe na każdym etapie, nie jest w stanie pojąć, że jakiś nowo zatrudniony, który nigdy nie dostarcza na czas papierkowej roboty, może oczekiwać, że firma dostosuje się do niego.

Poza wykonywaniem potrzebnej, ale nieinteresującej pracy, sukces wymaga jeszcze umiejętności sprzedawania. Oznacza to przede wszystkim umiejętność poświęcania ludziom wystarczającej uwagi, tak żeby wiedzieć, co zechcą kupić. Narcystyczne wampiry żywe legendy mogą być mniej zainteresowane tym, czego chcą inni. Uważają siebie za doskonałą przynętę i oczekują, że ludzie będą wydeptywać ścieżki do ich drzwi. To sprawia, że są fatalnymi sprzedawcami. Ich rozmowy handlowe polegają na przedstawieniu własnych poglądów w taki sposób, jakby wzięcie pod uwagę czegokolwiek innego było głupotą.

Lekceważenie przez narcystyczne wampiry żywe legendy tego, jak wpływają na innych ludzi, sprawia, że są ślepe na to, jak rzeczywiście wyglądają sprawy w ich życiu. Podobnie jak wampiry aspołeczne, mogą wciąż popełniać te same błędy i niczego się z nich nie uczyć. Wampiry narcystyczne p o t r a f i ą zmienić swoje zachowanie, kiedy odkryją, że z jego powodu nie mogą dostać tego, czego chcą. Zabawne jednak, że rzadko to odkrywają, ponieważ inni ludzie nie wyjaśniają im tego w sposób, który byłyby w stanie zrozumieć.

Hipnotyzowanie za pomocą narcystycznej legendy

Narcystyczne wampiry żywe legendy stwarzają alternatywne rzeczywistości, które odpychają ludzi wielkich, a przyciągają słabych.

Ludzie narcystyczni uważają, że są najlepsi. Osoby zaś, które wątpią w siebie, pociąga pewność siebie narcyzów. Kiedy taki wampiry kogoś potrzebują, potrafią sprawić, że osoba ta będzie się czuła drugim pod względem wyjątkowości stworzeniem na całej planecie.

W ciemnym korytarzu, po drodze do gabinetu Tylera, Rachel przypomina sobie, jak to było, kiedy się poznali. On codziennie przysyłał jej pocztą nowe, pisane odręcznie wiadomości (poznali się przed erą e-maili). Pisał dla niej wiersze. Były okropne, ale jej i tak się podobały.
Dawał jej kwiaty i te zabawne pluszowe zwierzątka, które do dzisiaj trzyma na toaletce. Wpatrywali się sobie w oczy podczas kolacji przy świecach (ona gotowała, a Tyler przynosił świece), a potem do późnej nocy rozmawiali o jego wspaniałych pomysłach i cudownych marzeniach. Rachel nigdy przedtem nie znała tak inteligentnego człowieka. I Tyler ją kochał - stale jej to powtarzał. Ale jeszcze bardziej jej potrzebował. Wiedziała to od chwili, kiedy zobaczyła chlew, jakim było jego mieszkanie.
Od tamtej pory miłość została pogrzebana pod gruzami rozsypujących się kolejnych wielkich pomysłów, ale Tyler nadaj jej potrzebuje.

Wampiry narcystyczne, które czegoś chcą, chętnie koncentrują się na celu i ciężko pracują, żeby go osiągnąć. Na początku związku, kiedy jest on niepewny, wampiry te potrafią entuzjastycznie, a nawet z wprawą, podchodzić do zalotów, a ich brak wdzięku nie ma znaczenia. Tym, co naprawdę przyciąga ofiary, są bowiem potrzeby narcyzów.

Przyszłe ofiary postrzegają narcystyczne wampiry żywe legendy jako utalentowanych, inteligentnych ludzi, którzy potrzebują kogoś, kto by się nimi zaopiekował. Te biedne, dobroduszne istoty ośmielają się marzyć, że wampiry będą wystarczająco wdzięczne, żeby w zamian za ich ciężką pracę oraz uczucia odwzajemnić miłość.

Wampiry takie żyją w błogiej nieświadomości tego, że ktokolwiek mógłby uważać je za mniej niż doskonałe. Kiedy tylko związek staje się pewny, przestają się wysilać. Wampiry narcystyczne spodziewają się, że ludzie będą tak podekscytowani, gdy one chociaż trochę zwrócą na nich uwagę, że chętnie oddadzą wszystko za przyjemność towarzyszenia komuś tak wspaniałemu. Ofiary zaś robią niewiele, żeby je zniechęcać do takiego myślenia.

Na początku zarówno wampir, jak i ofiara postrzegają siebie nawzajem jako doskonałą okazję. Przez jakiś czas ich związek wydaje się bardzo dobrym układem. Potem jest w nim coraz więcej goryczy.

Bez względu na to, jak ciężko ofiary, narcystyczne wampiry żywe legendy czują niewielką wdzięczność. Oczekują, że to ich ofiary będą im wdzięczne. Ale po pewnym czasie nawet najbardziej kochające osoby mają dosyć ignorowania swoich potrzeb. Tworzą wtedy własną hipnotyczną sytuację bez dobrego rozwiązania: albo nadal się poświęcają, i w ten sposób pozostają dobrymi, ale wykorzystywanymi ludźmi, albo zrzędzą lub odchodzą, czy działają w jakikolwiek inny sposób, który sprawia, że uważają się za osoby samolubne lub krzywdzące innych. Nie mogą wygrać, więc przeważnie nie robią nic poza wewnętrznym przeżywaniem swojego bólu.

Jeżeli ofiary w ogóle pozwalają sobie na to, żeby o cokolwiek poprosić, jest to zazwyczaj coś ogólnikowego i po fakcie, na przykład wdzięczność. Nigdy nie myślą o wymaganiu określonych zachowań i ustalaniu planów postępowania, na wypadek gdyby wampir się nie dostosował. Niestety, ultimata i plany awaryjne, dokładnie to, co mogłoby wspomóc związek, są tak samo obce ofiarom jak wdzięczność wampirom.

Sytuacja się pogarsza. Wampiry robią coraz mniej i chcą coraz więcej, ponieważ tego właśnie niechcący nauczyły je ofiary. Związek przeżywa jeden kryzys po drugim i za każdym razem ofiara uświadamia sobie, że ponownie została wykorzystana.

Rachel wyszła z łóżka, żeby być z Tylerem, kiedy będzie zamykała swoją pierwsza sprzedaż. Idzie boso do gabinetu. Tyler jak zwykle siedzi pochylony nad klawiaturą. Nie widzi Rachel aż do chwili, kiedy staje ona tuż za nim. Tyler najwyraźniej studiuje zamek, w którym kłębi się armia szkieletów.
- Tyler, co to jest? To jakaś gra komputerowa, prawda?
Tyler odwraca się do niej z szerokim uśmiechem, jak mały chłopiec przyłapany z ręką w słoiku z ciastkami. Jednocześnie uderza w jakiś klawisz i na monitorze pojawia się logo Netmarket.com
- Po prostu zrobiłem sobie małą przerwę, czekając, aż Bjorn z Norwegii odpowie na moją wiadomość. Pomyślałem sobie, że sprawdzę stary zamek. Bjorn powiedział, że natychmiast mi odpisze.
Natychmiastowa wiadomość, o której mowa, wyskakuje na monitorze.
- O, to musi być on - mówi Tyler.
Wiadomość płynie przez monitor drukowanymi literami, jakby ktoś z daleka krzyczał bardzo głośno, żeby zostać usłyszanym.
TROLLMEISTER, DO ROBOTY, TWÓJ RUCH!
Rachel doświadcza miliona różnych uczuć, ale żadne z nich nie jest wyrozumiałością.
- Pracowałeś cały czas, co? - Zimna furia w jej głosie przeraża nawet ją samą. - Znowu grałeś w te głupie gry.
- Nie, nie rozumiesz ja tylko...
- Nie musisz kłamać Tyler. Od tej chwili możesz grać we wszystkie gry komputerowe, jakich tylko zapragniesz.
- O co ci chodzi? - pyta Tyler głosem tylko trochę głośniejszym od szeptu.
Rachel przez dłuższy czas patrzy na niego, nie odzywając się ani słowem. Nigdy, aż do tej nocy, nie odezwała się do niego w taki sposób. Łzy napływają jej do oczu i zaczyna jej brakować tchu.
- Myślę, że powinieneś poszukać sobie mieszkania.
Usta Tylera drżą, kiedy mówi:
- Kochanie, proszę cię, nie mów tak. Przeprasza cię. Zrobię, co tylko zechcesz.

Jeżeli bijemy Rachel brawo za to, że w końcu wyrzuciła z domu darmozjada, to prawdopodobnie nie rozumiemy zbyt dobrze ani jej, ani Tylera. Rachel kocha Tylera i bardzo mocno wierzy w siłę i obowiązek miłości. Odwracając się od niego po wszystkich latach nadziei i udzielania mu pomocy, wyrzekłaby się wszystkiego, co aż do tego momentu było najważniejszą siła napędową w jej życiu.

Tyler nie liczy się z nikim i nie udaje mu się zbyt dużo zarobić, ale nie jest złym człowiekiem. Nie pije, nie włóczy się ani jej nie bije. Dzieci go kochają. Kiedy ma dla nich czas, grają razem w Nintendo. Co daje Rachel prawo, żeby opuściła go dlatego, że gra w gry komputerowe w środku nocy? Czy nie byłoby to bardziej samolubne niż wszystko, co do tej pory zrobił Tyler?

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że Rachel pozwoli Tylerowi zostać w zamian za kilka mglistych obietnic, że się poprawi. Byłby to wielki błąd. Nie chodzi o zgodę na to, by Tyler został, lecz o niejasne obietnice. Rachel bowiem powinna uzależnić trwanie ich związku od tego, czy Tyler będzie robił określone rzeczy. Jak już wspomniano w tym rozdziale, wampiry narcystyczne mogą się nauczyć postępować w inny sposób, ale zwykle mają niezbyt dobrych nauczycieli. Skuteczne nauczanie obejmuje dwa elementy: dobry scenariusz lekcji, który omówimy w dalszej części rozdziału, i motywację ucznia. Jedyną rzeczą, która niezawodnie zwiększa motywację wampirów narcystycznych, jest natychmiastowa utrata czegoś, co ma dla nich wartość.

Wampiry narcystyczne są niewrażliwe, ale nie głupie. Mogą się wściekać i awanturować, ale zareagują na ultimatum. Jeżeli powiemy im, że albo się pozbierają, albo będą musiały zwinąć żagle, one zaś uwierzą, że mówimy poważnie, to zwrócimy ich uwagę, czego nie osiągnęlibyśmy za pomocą żadnych innych środków. Oczywiście wampiry nie zawsze się pozbierają, ale jasno postawione ultimatum warunkujące każde określone zachowanie jest najlepszą i jedyną szansą, jaką kiedykolwiek będziemy mieć.

Dlaczego w ogóle się przejmować? Nie lepiej byłoby się rozwieść z wampirem narcystycznym albo wyrzucić go z pracy, a potem żyć dalej? Nie można w niczyim imieniu odpowiedzieć na takie pytanie. przywołuje ono jeszcze jeden narcystyczny dylemat.

Jeszcze jeden dylemat narcystyczny

Wampiry narcystyczne, chociaż są takie irytujące, dają coś światu.
Tym czymś jest twórczość.

Ludzie narcystyczni chcą być inni i wyjątkowi. Jak widzieliśmy, może to wprowadzić zamęt w ich związkach z innymi ludźmi i wszystkim, co jest większe niż ich własne przerośnięte ego. Wampiry narcystyczne z definicji są samotnikami. Jeżeli jednak zastanowimy się głębiej, to o d o s o b n i e n i e jest warunkiem kreatywności. Emocjonalne wampiry - z powodu napędzających je nienasyconych potrzeb - mają znacznie większą motywację, żeby tworzyć, niż zwykli ludzie, których życie jest bardziej zrównoważone. Zadowolenie rzadko bywa inspiracją dla nowych pomysłów.

Spośród wszystkich odmian wampirów najbardziej kreatywne są wampiry narcystyczne, z powodu inteligencji i potrzeby bycia kimś wyjątkowym, oraz wampiry paranoiczne, omówione w dalszych rozdziałach, z powodu głębokiego poczucia wyobcowania.

Większość ludzi uważa kreatywność za coś dobrego, ale bardzo niewielu, nawet ci, którzy są kreatywni, rozumie, czym ona jest.

Kiedyś poproszono mnie o zabranie głosu podczas seminarium biznesowego, zatytułowanego "Budzenie swojego geniuszu twórczego?". Eksperci z listy mieli wygłaszać błyskotliwe, krótkie mowy o tym, jak sprawić, żeby wewnętrzne siły twórcze "ruszyły" i pomogły opracować nowy plan marketingowy. Fakt, że ludzie organizujący seminarium pomyśleli, iż strumień nowych pomysłów można odkręcać i zakręcać jak kran, był dla mnie pierwszą wskazówką, że sami osobiście nigdy nie wykazali się kreatywnością.

Kreatywność jest umysłową aberracją, która może być bardziej przekleństwem niż błogosławieństwem w typowym środowisku korporacji.

Zacznijmy od tego, że sam proces nazywany jest "twórczym" tylko wtedy, gdy przynosi pomysły, które są pożyteczne, dogodne i opłacalne. W pozostałych wypadkach mówi się, że ktoś jest "dziwny" albo ma "niewłaściwe nastawienie". Kreatywność ma takie same korzenie jak buntowniczość. Ludzie, którzy lubią rzeczy takimi, jakie są, po prostu nie mają motywacji, żeby obmyślać coś nowego. Nie są także dobrze nastawieni do nowych pomysłów, które zmieniają ich sposób wykonywania rozmaitych czynności.

Kreatywność oznacza patrzenie na coś inaczej niż pozostali ludzie. Oznacza także przekonanie, że nasza wizja jest lepsza od tego, co już istnieje. Nie ma nic bardziej niewrażliwego, lekceważącego, denerwującego, przerażającego i - no cóż - narcystycznego od kreatywności.

Bez ludzi narcystycznych w naszym otoczeniu pojawiłoby się znacznie mniej nowych pomysłów w naszych interesach i w naszym życiu. Decyzje, czy jest to dobre czy złe, musimy podjąć sami. Istnieje jednak jeszcze jedna możliwość, poza akceptowaniem ludzi narcystycznych takimi, jacy są, albo porzucaniem ich.

te twórcze pomysły dobrze jest omówić z innymi osobami ponieważ one mogą się tylko wydawać na dobre. Trzeba uważać na zrażone do siebie osoby.

Jak uspołeczniać narcystyczne wampiry żywe legendy

Przy wystarczająco silnej motywacji i dobrym scenariuszu lekcji można nauczyć narcystycznego wampira bardziej społecznych sposobów zachowania. Może nie będziemy w stanie zmienić samego narcyzmu, ale możemy skłonić wampira, by postępował w sposób, który nie będzie tak niszczący dla związków i życia zawodowego.

Po pierwsze, plan postępowania musi być krystalicznie przejrzysty:

- Mówisz, że zrobisz wszystko, żeby utrzymać małżeństwo? - pyta Rachel Tylera pod koniec długiej i pełnej łez nocy.
- Wszystko - odpowiada Tyler.
- W porządku - mówi Rachel. - Oto moje warunki. Po pierwsze, możesz kontynuować projekt Netmarket przez trzy miesiące. Jeżeli przez ten czas nie zaczniesz zarabiać tyle, ile wynosiłoby twoje minimalne wynagrodzenie gdzie indziej, to chcę, żebyś podjął normalną pracę i robił wszystko co trzeba, aby ją utrzymać przynajmniej przez rok.
- Trzy miesiące? Ale trzeba więcej czasu, żeby ruszyć z czymś takim.
- W takim razie pracy nad tym w swoim wolnym czasie. Codziennie po tym, jak przez dwie godziny będziesz zajmował się domem.
- Ale...
- Żadnego ale. Przyjmujesz warunki albo odchodzisz.

Prawdopodobnie wydaje nam się, że Rachel nigdy w życiu nie wypowiedziałaby takich słów. I mamy rację. To jest to, co p o w i n n a powiedzieć, ponieważ jest to jedyne podejście, które daje cień szansy w wypadku takich wampirów jak Tyler. Niestety, nie licuje to z uprzejmym i bezwarunkowo pozytywnym nastawieniem, które zdaniem Rachel jest podstawą związku uczuciowego.

Czy może być tak zimna i wyrachowana, nawet jeżeli w grę wchodzi ocalenie małżeństwa? To ją przerasta. Zostawmy Rachel walczącą ze swoim narcystycznym wampirem i własnymi demonami.

Jedyny sposób, żeby nauczyć narcystycznego wampira podstawowych społecznych umiejętności, to pokazać mu wyraźnie, że zmiana zachowania leży w jego interesie. Twarde przedstawienie planu postępowania jest niezbędne. Być może wampir podejmuje znaczny wysiłek, jeżeli uwierzy, że jest to jedyny sposób uniknięcia rozwodu, wyrzucenia z pracy, zerwania przyjaźni lub pójścia do więzienia. Inne warunki zazwyczaj nie dość mocno przyciągają uwagę wampirów. Kiedy już plan postępowania zostanie przedstawiony, musimy skierować wysiłki na osiągnięcie dwóch konkretnych celów:

1. Narcystyczne wampiry żywe legendy muszą się nauczyć, jak się zmuszać do robienia rzeczy, których nie lubią robić.
2. Muszą się nauczyć sprzedawać siebie i swoje pomysły, zwracając uwagę na innych ludzi, żeby się dowiedzieć, co oni zechcą kupić.

Wyraźnie dajemy do zrozumienia, że sugerując zmiany, działamy we własnym interesie, a nie jako przedstawiciele wyższych autorytetów moralnych czy ze zwykłej uprzejmości. Wampiry narcystyczne nie wierzą w altruizm. Większość z nich utrzymywałaby w dyskusji, że dobroć matki Teresy była przynajmniej w jakiejś części zaspokojeniem potrzeb jej własnego "ja".

Dziesięć elementów strategii pokonywania wampirów:
Jak skłonić geniusza, żeby dla odmiany zrobił coś pożytecznego.

Uczmy wampiry żywe legendy etyki pracy.

1. Poznawaj wampiry i ich przeszłość i znaj własny cel

Narcystyczne wampiry żywe legendy są ludźmi, którzy mają problemy z wykorzystaniem pełni swoich możliwości. Możemy spotkać ich wszędzie: w pokojach wypoczynkowych w pracy i w kawiarenkach internetowych. Zawsze mówią o tym, o ile są mądrzejsi i bardziej utalentowani od ludzi, którzy są tylko bogaci i sławni.

Często naprawdę są mądrzy, ale jeżeli rozważamy wprowadzenie ich w nasze życie, musimy wiedzieć o nich coś więcej, niż tylko znać wartość ich IQ. Starannie przeanalizujmy ich historię zatrudnienia i spodziewajmy się, że w przyszłości będą działać podobnie jak w przeszłości. Wampiry żywe legendy chętnie tłumaczą, że t y m  r a z e m będzie inaczej. Opornie natomiast uświadamiają sobie, w jaki sposób ich własne nawyki gwarantują, że wszystko zostanie po staremu. Jeśli chodzi o błędy, to uczą się tylko tego, że popełniają je inni ludzie.

Nasz cel w kontaktach z narcystycznymi wampirami żywymi legendami jest taki sam jak w wypadku wszystkich innych wampirów: nie pozwolić im wysysać z nas sił. Jest to trudne, ponieważ potrafią one wykorzystywać nas na bardzo wiele sposobów. Wampiry żywe legendy mogą pozbawić nas nadziei albo wyciągnąć od nas wsparcie i uczucia, stale spodziewając się jeszcze więcej. Mogą burzyć nam krew w żyłach tak długo, aż zmienimy się w uosobienie autodestrukcyjnej wściekłości na ich niewrażliwość. Albo mogą nas zrażać do siebie aż do chwili, kiedy zaczniemy odrzucać naprawdę dobre pomysły tylko dlatego, że będą pochodziły od nich. Lista nie ma końca, a wampiry narcystyczne nie przyjmą na siebie odpowiedzialności za żadne z tych działań. Narcyzm to brak potrzeby mówienia "przepraszam".

ostatnie zdanie "Narcyzm to brak potrzeby mówienia "przepraszam", sprawdza się w 100%. Być może nie widzą potrzeby mówienia czy pisania tego, albo może nie umieją? Trzeba to poćwiczyć.

Wampiry żywe legendy wiele wymagają. Naszym najważniejszym celem jest zadbanie o to, żebyśmy za to, co dajemy, dostawali coś w zamian.

2. Sprawdzaj wiarygodność informacji

Narcystyczne wampiry żywe legendy potrafią opowiadać wspaniałe historie o wielkich rzeczach, jakich dokonały w przeszłości. Często jest w nich wiele przesady. Zawsze to sprawdzajmy. Temu właśnie w oczywisty sposób służy zewnętrzna weryfikacja.

Mniej oczywistym, a zatem ważniejszym celem zewnętrznej weryfikacji jest sprawdzenie wartości ich pomysłów. Narcystyczne wampiry żywe legendy często przedstawiają dobre pomysły w tak odpychający sposób, że łatwo je pominąć. Podobnie postępują wampiry paranoiczne.

Praktycznie wszystkie wspaniałe pomysły wydają się przerażające albo zuchwałe, kiedy po raz pierwszy o nich słyszymy. Czasami potrzebna jest opinia z zewnątrz, żeby nasze własne ego nie stanęło na drodze prawdziwie twórczemu przełomowi.

jak to autor wyżej napisał, Ci ludzie mogą zrażać do siebie innych, co raczej wpływa na 'przedstawienie', 'sprzedanie' pomysłu który się urodził w głowie narcyza.

3. Rób to, czego one nie robią

Nieważne, o jakie zadanie chodzi, najpierw należy wykonywać jego najtrudniejszą część. W kontaktach z narcystycznymi wampirami żywymi legendami tą najtrudniejszą częścią jest jasne i otwarte przedstawienie, czego od nich wymagamy. Jest to szczególnie trudne i ważne, jeżeli postrzegamy siebie jako ofiarodawcę. W kontaktach z wampirami narcystycznymi, jeżeli nie będziemy chcieli brać, będziemy zmuszeni dawać.

Jeżeli rzeczywiście jesteśmy zdolni do obdarowywania innych, to mamy wspaniałą szansę, której na zawsze odmówiono wampirom narcystycznym: możemy być częścią grupy, zwyczajnym człowiekiem, który gra zgodnie z tymi samymi regułami co wszyscy. Cieszymy się, będąc częścią czegoś większego niż my sami. Przekleństwem wampirów narcystycznych jest konieczność życia w świecie, w którym nic nie jest większe niż ich własne ego.

przekleństwem raczej nie jest, ale trudniej to znoszą

4. zwracaj uwagę na działania, a nie na słowa

Jeżeli musimy mieć do czynienia z wampirami narcystycznymi, to kluczowym słowem jest o d p o w i e d z i a l n o ś ć. Wbudowujmy to pojęcie w relację od samego początku, bez względu na jej charakter. Bardzo trudno będzie włączyć ją później. Narcystyczne wampiry żywe legendy słyną z podejmowania się zadań, których nigdy nie kończą, ponieważ nigdy nie zabierają się do ich trudnych części. Wygląda przy tym, jakby ciężko pracowały, ale w rzeczywistości ledwie można by to nazwać pracą; może tylko w tych częściach projektu, w których im się to opłaca. Jeżeli wampiry żywe legendy robią coś dla nas albo z nami, to powinniśmy wyznaczać zadania oraz ustalać terminy i sumy pieniędzy. Uważnie kontrolujmy wywiązywanie się ze zobowiązań, żeby mieć pewność, że dostajemy to, czego oczekujemy. Narcystyczne wampiry żywe legendy czasem bez żadnego powodu pracują na skróty.

"oho, zrodził mi się nowy pomysł w mojej twórczej głowie, już zabieram się za jego realizację" po 5 minutach jest już następny nowy pomysł i nie ma już czasu na ten poprzedni. W efekcie czego kółko się zamyka, a w nim pełno rozpoczętych 'projektów' które nigdy nie zostaną ukończone.

5. Rozpoznaj strategię hipnotyczną

Wampiry narcystyczne chcą, żebyśmy myśleli, iż są wyjątkowe.
Jeżeli pomimo tyranizowania i pogróżek pod naszym adresem wydaje nam się, że widzimy smutną, przestraszoną osobę, która byłaby - ach, jak bardzo - wdzięczna, gdyby ktoś naprawdę się o nią zatroszczył, to bądźmy czujni!

Bądźmy jeszcze bardziej ostrożni, jeżeli widzimy kogoś, kogo należałoby pokazywać jak modelowy przykład braku wrażliwości. Takim przykładem bowiem ostatecznie okażemy się my. Wampiry narcystyczne mają przerażającą zdolność przemienienia się w istoty uciskane, kiedy tylko ktoś je zaatakuje.

6. Wybieraj bitwy

Jeżeli wydaje nam się, że jesteśmy w stanie nauczyć wampira narcystycznego troszczyć się o to, co czują inni ludzie, to prawdopodobnie najlepiej byłoby dla nas, gdybyśmy posiedzieli w ciemnym, cichym pokoju, dopóki te złudzenia nas nie opuszczą. Narcystyczne wampiry żywe legendy nie znają empatii i nigdy się nie dowiedzą, na czym ona polega, słuchając naszych wywodów.

Dzięki odpowiednio dobranym słowom i dobrze skonstruowanemu planowi postępowania jesteśmy w stanie zmienić ich narcystyczne zachowanie, ale nie sam narcyzm leżący u podłoża tych zachowań.

7. Pozwól sprawom toczyć się własnym trybem

Kiedy słyszymy, jak narcystyczny wampir się przechwala, zapytajmy siebie, dlaczego, skoro jest taki mądry, nie jest bogaty. Nie jest to wcale pytanie retoryczne. Odpowiedzi, jakich udzielimy, będą niezbędne, by skutecznie radzić sobie z tymi wampirami.

to jest bardzo łatwe, wystarczy trochę obserwacji i słuchania tego co mówią

Powodem dla którego wampiry narcystyczne nie odnoszą sukcesów, jest to, że nie potrafią zmusić się do zrobienia tego, czego robić nie chcą. Musimy się dowiedzieć, co to jest. Zadbajmy o to, żeby zorganizować nasz kontakty z wampirami żywymi legendami w taki sposób, aby dostawały one największe nagrody za to, że rzeczywiście wykonują trudne zadania, a nie za to, że o nich mówią.

8. Dobieraj słowa równie starannie jak bitwy

Słowa, których w towarzystwie wampirów żywych legend musimy używać z największą ostrożnością, to takie, które choćby w najmniejszym stopniu mogą brzmieć jak krytyka, nieważne jak konstruktywna. Dla wampira narcystycznego nawet najłagodniejszy krytycyzm jest jak krucyfiks. Będzie wrzeszczał, warczał i racjonalizował aż do świtu i jeżeli krytyka nie została przedstawiona we właściwy sposób, niczego się nie nauczy.

Aby radzić sobie z narcystycznymi wampirami żywymi legendami w domu i w pracy, musimy się nauczyć skutecznie krytykować, ponieważ popełniają one mnóstwo błędów, których samodzielnie nigdy nie zdołają dostrzec.

Krytycyzm jest narzędziem, którym łatwo źle się posłużyć, kiedy ma się do czynienia z wampirami. I ze wszystkimi innymi ludźmi. Jeżeli nie będziemy bardzo ostrożni, możemy narobić więcej szkody niż pożytku. Poniżej kilka pomysłów na to, jak maksymalizować pozytywne skutki i minimalizować szkody.

krytyka to taki miecz obusieczny

Chwalmy częściej, niż krytykujemy. Jeżeli chcemy dobrze się posługiwać krytyką, zwłaszcza obcując z wampirami narcystycznymi, to pierwszym krokiem jest częstsze posługiwanie się pochwałami. Wampiry narcystyczne potrzebują nieprawdopodobnych ilości pochwał i żeby cokolwiek osiągnąć, musimy im je zapewnić. Po prostu starajmy się chwalić za odpowiednie rzeczy. Przyłapujmy wampiry, kiedy są dobre, i za to nagradzajmy.

Nie bądźmy spontaniczni. Spontaniczna krytyka przybiera zwykle formę emocjonalnego wybuchu - jest raczej sposobem wyrażenia ból i gniewu niż planowaną interwencją, która miałaby komuś pomóc się poprawić. Oczywiście wyrażanie emocji także jest konieczne, ale nie powinno ono być metodą nakłaniania innych ludzi do zmiany zachowania.

Znajmy swoje cele. Czego oczekujemy od wampira? Nie musimy szczegółowo przedstawiać, co wampiry robią źle, żeby je poprosić o zrobienie czegoś dobrze następnym razem. Czasami prosta prośba jest najlepszą formą krytyki.

Prośmy o pozwolenie. Zanim skrytykujemy wampira, zapytajmy: "Pozwolisz się ocenić?" Jeżeli wampir się zgodzi, to porozumieliśmy się przynajmniej co do tego, że będzie słuchał.

Krytykujmy zachowanie, a nie człowieka. Wszyscy znamy tę zasadę, ale też wszyscy codziennie ją łamiemy. Zwróćmy uwagę na swoje słowa. Jeżeli zaczynamy zdanie od "Jesteś...", a następnym słowem nie jest "wspaniały", to cokolwiek powiemy, może zostać odebrane jako atak, bez względu na nasze intencje. Bądźmy bardziej skuteczni, prosząc o to, czego chcemy, albo mówiąc, co czujemy.
Zamiast mówić: "jesteś niewrażliwy", lepiej powiedzieć: "Kiedy odpowiedziałeś, zanim skończyłem zdanie, poczułem się dotknięty. Czy o to ci chodziło?" Albo po prostu poprośmy wampira, żeby poczekał z odpowiedzią, aż skończymy mówić. Pamiętajmy, że słowo p r z e r y w a ć jest nacechowane negatywnie. Żeby osiągnąć najlepsze rezultaty, posługujemy się neutralnym językiem.

Zostawmy wampirowi furtkę. Uwzględnijmy społecznie akceptowalną przyczynę popełnienia błędu, zanim powiemy, na czym błąd polegał. Zacznijmy krytykę od: "Wiem, że jesteś zajęty..." albo jakiegoś innego zdania, sugerującego, że wampir stara się wykonywać dobrą robotę.

Próbujmy. Ćwiczmy krytykowanie wampirów narcystycznych jak ważne przemówienia. Słuchajmy siebie i wyobrażajmy sobie, jak byśmy się czuli, gdyby ktoś mówił coś takiego do nas. Potem "pomnóżmy" te uczucia przez 10.

Dajmy wampirowi czas na myślenie. Jeżeli wampir zareaguje natychmiast, to najprawdopodobniej będzie próbował wyjaśnić, dlaczego to on ma rację, a nie my. Powiedzenie: "Nie oczekuję od ciebie natychmiastowej odpowiedzi. Porozmawiamy o tym jutro" - jest sposobem zniechęcenia do automatycznej obrony. Pamiętajmy, żeby po wypowiedzeniu tych słów od razu wyjść.
Krytyka jest ważnym narzędziem zmiany zachowania wampirów. Jeżeli ma działać, to należy się nim posługiwać - tak jak każdym innym narzędziem - uważnie, umiejętnie i z rozmysłem.

9. ignoruj wybuchy złości

Większość wampirów, które spotkaliśmy do tej pory, ucieka się do wybuchów złości, żeby stawiać na swoim. Wampiry narcystyczne ćwiczą je niczym sztukę walki. Posiadają czarne pasy zarówno w wygłaszaniu nie kończących się wykładów, jak i w chłodnym traktowaniu. Ale pomimo rzeczywiście wysokich umiejętności wybuchy złości narcystycznych wampirów są stosunkowo łatwe do opanowania. Okazywanie gniewu jest swego rodzaju przedstawieniem, a wampiry żywe legendy są strasznie słabymi aktorami. Zbyt mało uwagi poświęcają widowni, żeby wciągnąć ludzi w grę. Pamiętajmy, że nie potrafią dobrze sprzedawać.

ja sam mogę się pochwalić czarnym pasem w dziedzinie wygłaszania niekończących się wykładów, chłodne traktowanie też znam, a i aktorstwo nie jest mi obce. Przyznaję że nie umiem sprzedawać swoich twórczych pomysłów, jak i też ogólnie siebie.

Są jednak twórcze. Wampiry narcystyczne opracowały pewną własną manipulacyjną formę wybuchu emocji. Nazwijmy ją wybuchem samoobwiniania. Kiedy sprawy idą naprawdę źle, a wampiry wyczuwają, że mają poważne kłopoty, mogą wyrzucić z siebie prawdziwy potok samooskarżeń. Dla ludzi nieświadomych może to wyglądać tak, jakby do tych zaabsorbowanych sobą dzieci nocy w końcu dotarło to, co wszyscy próbowali im powiedzieć przez całe lata. Nic z tego. Te uczucia są przejściowe. Jeżeli troszeczkę podrążymy tę nowo nabytą samowiedzę wampirów, tuż pod powierzchnią znajdziemy rozczulanie się nad sobą. Oraz niewiarygodnie przejrzyste, silne poczucie winy.

użalanie się nad sobą

- Nie winię cię za to, że chcesz odejść. - Głos Tylera załamuje się, a oczy napełniają łzami. - Kto chciałby żyć z nieudacznikiem?
- Nie jesteś nieudacznikiem - mówi Rachel. Ona także płacze. - Jesteś tylko...
Tyler podnosi rękę.
- Nie zaprzeczaj. Oboje wiemy, że jestem godnym pożałowania człowiekiem.

Nie składajmy broni. Obstawajmy przy swoim. To boli, ale w końcu tak jest lepiej dla wszystkich.

10. Znaj swoje granice

Wampiry narcystyczne wymagają nieprawdopodobnie dużo pochwał, uwagi i innego rodzaju zaplecza. Jest z nimi podobnie jak z gołębiami w parku: kiedy kończy się nam kukurydza, odlatują. Czasami najlepiej pozwolić im odlecieć.

Czasami, nawet mając dobre intencje i umiejętności, nie możemy powiedzieć ani zrobić nic takiego, co odpowiadałoby fantazjom narcystycznych wampirów żywych legend. Kiedy życie staje się zbyt trudne, czasem tworzą sobie one własną alternatywną rzeczywistość i wycofują się w nią na zawsze.

W ciągu dnia Tyler jest nieudacznikiem, który nie potrafi utrzymać się w żadnej pracy, żyjącym w zaniedbanym mieszkaniu. W nocy, jako Trollmeister, surfuje dumnie po Internecie - śmiały wojownik, który pokonuje wszystkich przybyszów w grze wyobraźni. Jest legendą wśród małej grupy graczy. Nikt nie zna jego prawdziwego imienia i nikt nie wie, skąd jest. Wiedzą tylko, że jest najlepszy.

Temat żywych legend zakończony, być może ktoś odnalazł siebie w tym opisie. Ja chyba odnalazłem, i dziwnie się z tym czuje.

En Madrid vivo en un piso compartido, con otras 4 personas. Somos 5 en total, y aunque parece mucho, tenemos la casa perfecta para ello: un piso de 200 metros cuadrados, techos altos y 5 habitaciones. Con mis compañeros de piso me llevo bien, es cierto que todos tenemos nuestras cosas, pero en general, somos felices en casa.

Ayer, llegué a casa tarde (sobre las 23.30) y uno de mis compis y yo tuvimos una conversación sobre la limpieza de la cocina. Cada dia de la semana (de lunes a viernes) uno de nosotros limpia la cocina, y yo me salto el turno sistemáticamente. Me toca los lunes. Pero muchos lunes no puedo, no quiero o no me acuerdo de limpiar, así que no lo hago, y lo hago el martes... o el miércoles. Eso quiere decir que hasta que yo no limpio, las personas que deberían haberlo hecho durante esos días no lo hacen... y que la cocina está sucia hasta que a mí "me da la gana" de limpiar.

He reflexionado sobre esto. Y creo que estoy siendo egoísta a tope. Así que ayer limpié la cocina a la una de la mañana, y me he prometido a mi misma que pase lo que pase y sea la hora que sea, limpiaré la cocina cada lunes.

Pero lo que más me impresiona de mí misma es que ayer, yo pensaba: "vale, yo voy a limpiar la cocina, voy a hacer el esfuerzo, pero ¡¡como alguien no la limpie, me lo cargo!!". Hay que ver hasta donde llega el egoísmo... y mi propia hipocresía: yo me salto el turno siempre que me da la gana y ahora que me propongo hacerlo bien, me siento con el derecho de exigir que todos hagan lo mismo, cuando ni siquiera llevo cumpliendo con mi obligación tres veces seguidas.

Życie, życie, dni minione,
Pierwsze marzenie, co kona,
Pierwsza miłość chybiona
Musiały mi być wrócone.

Bym w końcu wiedział na pewno.
Co w życiu jest najcenniejcze,
Kiedy dwa ciała w najlepsze
W uścisku łączą się w jedno.

Poddawszy się całkowicie,
Wiem-czym jest bytu wahanie,
Czy stąd nie zniknąć? pytanie,
Słońce, gdy wstaje o świcie,

Miłość, co troski rozwieje,
Gdzie wszystko dane od razu;
Wciąż jednak pośrodku czasu
Możliwość wyspy istnieje.

Michel Houellebecq

Podría ser
-quizás-
por querer hacer mías
experiencias que no lo son.
Quizás hace que me sienta
de alguna forma diferente, no
sé.

Pero lo que si es cierto es que
el empleo de la primera
persona me encanta.
A lo mejor eso
me convierte en un egocéntrico.
No, ¿verdad?
Quiero decir, si fuera
un egocéntrico todo lo
que escribo en primera persona
sería verídico en mi vida,
y trataría sobre
mí.

Pero no todo lo que
escribo en primera persona
es verídico al 100%.
Aunque a lo mejor hay cosas que
sí.
Pero, ¿quién me va
a discutir qué es lo real y qué lo que
no?

Vaya, quizás sí que sea
un egocéntrico.
No sé.
Supongo que un poco,
¿no?
Como casi todo el mundo,
¿no?

Fernando Pessoa é o tema da nova edição especial da revista Egoísta. O número, com 80 páginas, terá a participação de António Tabucchi, Nuno Júdice, Fernando Pinto do Amaral, Hélia Correia, António Feijó, Inês Pedrosa, e dos investigadores Richard Zenith, Teresa Rita Lopes, Jerónimo Pizarro e Patrício Ferrari, bem como do fotógrafo Daniel Blaufuks, entre outros.

Com uma tiragem de cinco mil exemplares, esta edição especial vai ser lançada amanhã.

Mario Vaquerizo en el blog Alaska & Mario

La quiero junto a mi, derepente ella pudiera ayudarme a olvidar el dolor tan profundo que he experimentado tanto tiempo, derepente ella pudiera ayudarme a sanar... quiero sanar ya, quiero que todo esto acabe de una vez...

TE QUIERO porque TE NECESITO, se que es muy egoista, pero es la unica opcion... estoy cayendome de dolor... ya no porfavor, ya no...

Il tuo desiderio
forse non saprò esaudire;
conosco la storia e le nostre memoria:
nell'amore io credo davvero,
ma non so se questo è successo sul serio.

Ante los constantes cambios en los hábitos y las 'modas' de la juventud (generada por la agresiva publicidad mercantil de los medios de comunicación), el peligro de la vanidad y la preocupación juvenil por no ir contra la corriente de su 'pandilla', los padres no podemos menos que permanecer alertas La mejor instrucción que podemos darle a nuestros hijos, por supuesto, presuponiendo que ya tienen a Jesús en su vida, es que se pregunten a cada momento cómo reaccionaría el Señor ante cada comportamiento suyo.

¿Cómo se sentiría Él, por ejemplo, con respecto a una cristiana en minifalda guerrera, enseñando más allá del horizonte? ¿Cómo, cuando el borde de la casi inexistente braga asoma sugerente sobre el pantalón mientras anda o en el insinuante momento en que se sienta? ¿O cuando la joven se emborracha durante un botellón, por seguir la corriente de los amigos?

Para ser atractiva, una mujer no tiene por qué ir mostrando todos sus atributos; así como  para ser feliz no necesita anegarse en alcohol ni consumir drogas de ningún tipo. La minifalda jamás dejará de instituir un mensaje subliminal: la 'diana que busca la flecha', aunque alguien, inocentemente, piense lo contrario. De la misma forma que no hay inocencia si se exhibe un inmenso diamante, sino vanidad; el objetivo siempre será provocar la mirada hacia el escenario.

Y ya no se habla solo desde la posición ante Dios, sino de la propia seguridad personal. A través de los tiempos, ¿cuántos casos salen en los informativos sobre chicas jóvenes que han sido perseguidas por la lascivia de un psicópata incontrolado que las ataca, viola y asesina brutalmente, alegando luego que la provocación le pudo? El riesgo de incineración siempre estará presente en cada fuego que se prenda.

Llegados a este punto, no creo que sea desacertado señalar la feliz y sana alternativa de una juventud cristiana, no 'mojigata' ni 'reprimida', como quieren hacerla aparecer los ateos, en su afán por el descrédito, sino felizmente reunida entre vasos de refrescos y zumos, con sanas conversaciones que no tienen por qué no resultar divertidas, y al compás de los mismos ritmos que suenan en la calle.

Por ejemplo, el pastor de mi iglesia, quien ha sabido cumplir eficazmente con su deber ante Dios y el Proyecto del Hogar establecido por el mismo Jesucristo, creando una familia sólida, con dos hijas muy jóvenes, llenas de neuronas correctamente instituidas, ha adoptado una sabia medida al respecto: yo he tenido la oportunidad de ver cómo nuestra juventud se la ha pasado muy bien en el amplio espacio de nuestro local, en un día acordado, entre bailes, mucha risa, y sin presencia de alcohol ni estupefacientes.

Además, por iniciativa suya, asiste a una inmutable tertulia directa con ellos cada sábado, orientándoles sabiamente sobre la actitud ante el noviazgo, alertándoles sobre su compromiso cristiano, y alimentándoles el celo por no afrentar a nuestro Señor.

¿Qué mayor acicate que la inmensa deuda de gratitud contraída con Él, por su ofrecimiento en la Cruz como perdón de los pecados de toda la humanidad? Siempre se debe cuidar la compostura ante quien atisba cada milímetro del corazón humano y es garante, si le seguimos en fidelidad, de una vida eterna e incombustible en el tiempo: un mundo de paz y amor, distinto a este beligerante, financiero, usurero y egoísta que nos somete.

Como comentario aparte me gustaría mencionar la alternativa musulmana sincera con Dios (no hablamos de los 'otros'), pese a que no puede haber comparación estricta, pues ignoran a Jesús, el fundamento. Pero reconozcamos que la mujer musulmana 'practicante', es más fiel tocante al aspecto del vestir y al maquillaje, que muchas congéneres occidentales de la actualidad. Y si alguna lectora se siente herida, que me perdone; pero antes de juzgarme, lea con el corazón lo escrito, sin soberbia y en humildad, pues por lo general, cualquier comentario como ese, aunque se hable con la Biblia en la mano, es respondido con dureza, alegando machismo y exponiendo la bandera de la 'igualdad' femenina.
Mas, según la Palabra de Dios, ¿quién yerra?

La mujer musulmana fiel a Dios, viste con túnica, sin propaganda de silueta; evita el atuendo vanidoso que vaya 'pidiendo guerra', como percutor de una lujuria codiciada. Por su parte, las hermanas cristianas de mi congregación, incluso las adolescentes, acuden los domingos y otros días de reunión, con elegancia y porte, sin mostrar silicona ni el escote natural que les haga resultar provocativas.  Y no por eso dejan de ser atractivas.

Transcribo un fragmento de una chica, durante un debate al respecto, en un forum del 'ciber' sobre las fiestas de bodas musulmanas. Decidí copiarlo por la enseñanza que encierra:

'Sí, he asistido a varias y me han parecido las mejores que he visto jamás. La gente se divierte a montones sin necesidad de embrutecerse con alcohol ni espectáculos obscenos. Como no tienen que aportar dinero ni a la iglesia ni para el salón, ni pagarle a nadie para que los casen, al final les sale muy barato el festejo y es por eso que invitan a tanta gente, con la que comparten gustosos el banquete. La gente no va a chismear ni a criticar quién es la mejor vestida o la más escotada. La verdad, me la pasé muy bien; aunque no me cierro, seguramente las habrá bonitas en cualquier parte del mundo.'

Ahora bien, ¿qué instruye el planteamiento bíblico acerca de esta situación? Si comparamos los escritos de los profetas del AT con los del NT, podremos apreciar diferencias de contextos, (debido a que los hábitos van cambiando en el tiempo) pero jamás, de principios. Por ejemplo, a partir de Ez. 16:11, tratando sobre la infidelidad de Israel, Dios establece una parábola:

Te atavié con adornos, y puse brazaletes en tus brazos y collar a tu cuello. Puse joyas en tu nariz, y zarcillos en tus orejas, y una hermosa diadema en tu cabeza. Así fuiste adornada de oro y de plata, y tu vestido era de lino fino, seda y bordado; comiste flor de harina de trigo, miel y aceite; y fuiste hermoseada en extremo, prosperaste hasta llegar a reinar... Pero confiaste en tu hermosura, y te prostituiste a causa de tu renombre, y derramaste tus fornicaciones a cuantos pasaron; suya eras.'

¿Qué es lo más importante en estos versículos, que Él autoriza los adornos para la mujer o que la vanidad, la soberbia y la prepotencia pueden llevar a la perdición a una hija de Eva? La gloria de su ornamento: la plenitud económica con la que el propio Dios había bendecido a Israel para que destacara entre todas las naciones, degeneró en altivez arrogante, causando su enfado.

Posteriormente, cuando Jesús vino, nos enseñó reiteradamente que Su misión no era cambiar ni una tilde de la ley y los profetas, sino 'especificarla'. Pulió el criterio con respecto al sábado, instruyendo que 'sí' se podía hacer el bien ese día, aunque fuera trabajando... y también sobre el comportamiento que esperaba de hombres y mujeres. Sobre estas últimas, la carta de Pablo a Corintios, en 1ª 11:6, expresa un planteamiento con respecto al uso del velo, que a nosotros los occidentales nos alarma:

'Porque si la mujer no se cubre, que se corte también el cabello; y si le es vergonzoso a la mujer cortarse el cabello o raparse, que se cubra. '

Pero se debió a que en el AT, eso era lo que se enseñaba, pues Dios quería disciplinar a su pueblo... y Pablo tenía aun las profundas raíces judías. No hay pues contradicción entre las órdenes dadas a Moisés y los criterios de Pablo, de raíz farisea, una línea del judaísmo que seguía la ley a rajatabla; mas sin la oportunidad del resto de los apóstoles: 3 años de perfeccionamiento junto al Señor. Veamos que indica al respecto, la 'roca' de Jesús (que sí la tuvo) en 1ª Pedro 3:1-4:

'Asimismo vosotras, mujeres, estad sujetas a vuestros maridos; para que también los que no creen a la Palabra, sean ganados sin palabra por la conducta de sus esposas, considerando vuestra conducta casta y respetuosa. Vuestro atavío no sea el externo de peinados ostentosos, de adornos de oro o de vestidos lujosos, sino el interno, el del corazón, en el incorruptible ornato de un espíritu afable y apacible, que es de grande estima delante de Dios.'

Aunque obvia el velo, mantiene la esencia del respeto a Dios; no contradice a Moisés. No hay ni una enseñanza de Jesús con respecto al velo en todo el Nuevo Testamento. De donde se desprende que la idea de que los tiempos nuevos 'no' deben medirse con relojes viejos, es válida solo cuando se siguen las aclaraciones del Hijo de Dios, hecho hombre. Tal como se describe en el libro para niños El Principito (también recomendable para los adultos): 'lo esencial es invisible para los ojos'; pero el que puede otear cada fisura del corazón humano, está pendiente de las intenciones de su interior, sin importarle las apariencias externas.

Es cierto que la moda varía con los años, pero examinen la dirección del cambio, porque siempre va en trayectoria opuesta a la Palabra. Llegado a este punto, creo conveniente repetir la última frase de 1ª Pedro 3:4:

'...en el incorruptible ornato de un espíritu afable y apacible, que es de grande estima delante de Dios.'

Después de esto, juzguen si se ha comentado algo que se aparte de las enseñanzas o que pueda resultar ofensivo para una verdadera seguidora de Jesús. No se engañen, a Él no se le sigue desde la provocación, sino desde el pudor y el saber estar que se enseña a toda mujer, desde el Génesis, hasta el Apocalipsis.

Su Palabra es inmutable; ni siquiera el tiempo, ese inexpugnable contra el que nadie puede, ha logrado ni conseguirá jamás alterarla. Todos tendremos que responder por nuestros actos; también por nuestra actitud ante las responsabilidades, dentro de la familia. Su pauta más importante es el proyecto del hogar, dado que este constituye la base de la sociedad. El mundo, ante los ojos del Creador, no es más que un inmenso conjunto familiar; si funciona bien, con la educación de la descendencia en sitio preferente, Él bendecirá a sus fieles.

Soy consciente de las violentas reacciones que estas palabras causarán en toda persona alejada de Dios que lea este artículo; pero créanme, eso no resolverá nada, así como el avestruz no resuelve su situación metiendo la cabeza en un agujero que no le salva.  Mi objetivo no es señalar hacia nadie; si alguien se siente aludido, por favor, no lo interprete de otra forma que una llamada a la reflexión, pues todos, incluso quien escribe, tendremos que responder ante nuestros actos. Quien actúe en obediencia, no tendrá problemas, así como no los tiene aquel hijo que atiende la corrección de sus padres.

Y por si queda alguna duda sobre cuál debe ser la posición de los padres con respecto a sus hijos, el dilema de las modas, las generaciones, las leyes 'anticuadas' y el papel del matrimonio, el propio Jesús nos alerta sobre la impermeabilidad de su enseñanza ante el paso de los años. Lo hace reiterativamente en  Mt 24:35,  Mc 13:31 y  Lc 21:33:

El cielo y la tierra pasarán, pero mis palabras no pasarán'

**********

El problema radica en, el hecho de que no contemplo ni doy miramientos a estar al pie de la letra en lo que mi vida ocurre...desatiendo muchas cuestiones de los mismos e incurro en el olvido en alguno de ellos..es decir, pierdo la responsabilidad sin darme cuenta en que momento se me va de las manos. Y todo esto por centrarme en mis problemas o´, en su defecto, centrarme en mi vida misma. En vivir y buscar aquellas resoluciones que le den a mi vida un nuevo panorama que a la larga terminan siendo las mismas respuestas que yo ya conosco y que me la repiten como un cassette viejo. -.-

Solo quiero poder disfrutar mas tiempo de todo; de poder encontrar ese hombro que dar para que sienta mi calor humano; poder escuchar con mayor atencion. Pero sobre todo, realizar con mayor ahinco, con mayor atencion, todas las responsabilidades que me han sido encomendadas y que, dia dia dejo naufragar en el olvido con un desaire espantoso...................................

Estos tiempos no son para mi, la penumbra de la modernidad me agobia....mis fantasias me rodean y me encierran en un mundo satisfecho sin necesidad de mirar mas alla.................-.-

Por eso. soy un egoista analitico, que no me enorgullece.

«Así que Abram le dijo a Lot: «No debe haber pleitos entre nosotros, ni entre nuestros pastores, porque somos parientes.9 Allí tienes toda la tierra a tu disposición. Por favor, aléjate de mí. Si te vas a la izquierda, yo me iré a la derecha, y si te vas a la derecha, yo me iré a la izquierda.»
10 Lot levantó la vista y observó que todo el valle del Jordán, hasta Zoar, era tierra de regadío, como el jardín del Señor o como la tierra de Egipto. Así era antes de que el Señor destruyera a Sodoma y a Gomorra.11 Entonces Lot escogió para sí todo el valle del Jordán, y partió hacia el oriente. Fue así como Abram y Lot se separaron.12 Abram se quedó a vivir en la tierra de Canaán, mientras que Lot se fue a vivir entre las ciudades del valle, estableciendo su campamento cerca de la ciudad de Sodoma. 13 Los habitantes de Sodoma eran malvados y cometían muy graves pecados contra el Señor.» (Génesis 13:8-13.) - Nueva Versión Internacional

¿Importa como el carácter de una persona es? La Biblia nos enseña que debemos ser imitadores de Cristo. Nuestro carácter debe reflejar nuestra vida sometida a la voluntad de nuestro Salvador. Muchos liberales argumentan que para ser imitador de Jesús hay que preocuparse por los pobres, y es allí donde se quedan. Echan a un lado todo lo que la Biblia enseña sobre la fibra de la sociedad que es la familia. Todo lo relacionado con la práctica del sexo, afirma o destruye la institución de la familia. Vemos dos personajes: Abram, y su sobrino Lot. Abraham era temeroso de Dios y para poder obedecer al mandato de Dios había tenido que hacer dos cosas:
Tuvo que dejar Harán e irse para Canaán para poder servir a Dios.

También podemos notar que Abraham vivía en los campos donde tenía mucho ganado, y al mismo tiempo podía adorar a Jehová Dios.

Lot, el sobrino de Abram, era un hombre mundano.
Parece que servía al SEÑOR como había aprendido de su tío. El apóstol Pedro le llama “Justo”. (2 Pedro 2:6-8).

Pero aun así, no era agradecido con su tío Abram ni le ofreció el respeto que merecía según las costumbres de aquel tiempo.

• Fue egoísta al escoger lo que parecía mejor.

• Al escoger el valle, escogió la tierra de los impíos.

• Se fue acercando más y más a Sodoma hasta llegar a ser uno de sus habitantes importantes.

• Para eso necesitaba acomodarse a ellos.

El versículo 13 nos prepara para lo que más adelante va a ocurrir en ese valle, y nos muestra que no fue de un día para otro que la gente de esas ciudades se hicieron tan pecadores contra Dios: «Los habitantes de Sodoma eran malvados y cometían muy graves pecados contra el Señor.»
A la derecha o a la izquierda: lenguaje de decisión. - Esta es una de las mejores aplicaciones sobre esta enseñanza.

Lot escogió la tierra que según a la vista del mundo, era la mejor.

A la vista nuestra parece como que Abraham no tuvo oportunidad de escoger bien por haber dado a Lot la iniciativa. Pero la realidad es que seguramente que Abraham hubiera escogido de la misma manera si él hubiera sido el primero en decidir.

La lección para nosotros hoy día como creyentes es que nuestro Salvador JESUCRISTO nos ha llamado a ser luz del mundo y sal de la tierra.

«Ustedes son la sal de la tierra. Pero si la sal se vuelve insípida, ¿cómo recobrará su sabor? Ya no sirve para nada, sino para que la gente la deseche y la pisotee.
14 Ustedes son la luz del mundo. Una ciudad en lo alto de una colina no puede esconderse. 15 Ni se enciende una lámpara para cubrirla con un cajón. Por el contrario, se pone en la repisa para que alumbre a todos los que están en la casa.16 Hagan brillar su luz delante de todos, para que ellos puedan ver las buenas obras de ustedes y alaben al Padre que está en el cielo.» (Mateo 5:13-16).

Es muy claro que en medio de una cultura secular e inmoral, somos nosotros los que tenemos que enfrentarla no por la fuerza sino por el ejemplo de la obediencia a Dios. Nosotros tenemos que ser influencia al mundo y no dejar que el mundo influya cual debe ser nuestra conducta. Lot se tuvo que acomodar a los sodomitas, y le costó muy caro como podemos leer en el capítulo 19 de Génesis. Nosotros no debemos acomodarnos a la cultura de nuestro día y, como hijos obedientes, ser luz y sal de la tierra.

La luz alumbra en medio de la oscuridad. Es así como la Iglesia de Jesucristo debe alumbrar al mundo para que puedan encontrar al Salvador.

La sal le da sabor a la comida. Así la Iglesia debe ser la que le dé sabor a la cultura. Un sabor que refleje la moralidad Bíblica en obediencia a Dios.

En contraste a Lot, tenemos el ejemplo de Abraham. Hay dos cosas que sobresalen de este personaje.
Para ser obediente a Dios, tuvo que dejar Harán, la tierra de sus parientes, e irse a Canaán donde Dios quería que él estuviera.

Para seguir en obediencia, vivía separado de la cultura de los vecinos.

Como creyentes, nuestro carácter debe ser como Abraham. Debemos influenciar la cultura pagana y secular de este mundo sin dejar que ella nos valla a manchar.

Que Dios les bendiga.

"Dziwki Ludzie przychodzą i odchodzą,
Mężczyzna Artysta nie ładuje się w utopię,
bo to bez sensu."
Afro Kolektyw - W poprzednim życiu

Tylko czemu o tym pisze, czemu wspominam takie nibynic? A bo ja jestem Pan-pępek-świata. Egoista. Hedonista. Narcyz. Sam seks. Człowiek-kaloryfer. Jestem osobą, która lubi, kiedy ktoś ją doceni, pochwali, podziwi i się nie zdziwi, że jestem do czegoś zdolny. Potrzebuję wsparcia, poparcia, samozaparcia do dalszej pracy. Jasne, można pomyśleć, że co za dużo to niezdrowo, bo sodówka może mu uderzyć do łba, bo może spocząć na laurach, lub coraz bardziej pogłębiać się w przekonaniu, że jest w centrum uwagi, co oczywiście jest całkowitą nieprawdą. Ale z drugiej strony, jeżeli od czasu do czasu nie trafi się ktoś, kto poklepie po ramieniu mówiąc "jesteś całkiem niezły w tym co robisz" (nawet jeśli kłamie w żywe oczy), lub po prostu napisze, że "to jest fajne" to będzie mi miło i będę mieć większą motywację do wystukania tych kilku zdań na klawiaturze. Nawet jeśli nikt ich nie czyta.

No, ale dość tego roztkliwiania się nad sobą. Późna godzina nie sprzyja mojemu życiowemu optymizmowi i trochę go podłamuje, co świadczy o tym, że nie ma ludzi idealnych (choć patrząc na mnie może się wydawać inaczej) i każdy potrzebuje chwili wytchnienia od swojej zajebistości. Widocznie ja dziś mam taki dzień, taki okres mentalny, który powinno się zaznaczać wielką czerwoną kropką w kalendarzu. Ale piszę te słowa z uśmiechem na ustach, w poczuciu, że jutro rano, kiedy wylałem z siebie całą żółć, spojrzę na niebo i uśmiechnę się do siebie, po czym krzyknę: "JESTEM ZAJEBISTY!".

I tym optymistycznym akcentem notka powinna się skończyć, ale nawiążę jeszcze do tego co pisałem na początku: dajcie człowiekowi się nacieszyć myślą, że komuś chce się zostawić u niego komentarz. Amen.

Łona - Rozmowa
<