Stwierdza, że blogosfera nie ma żadnego znaczenia. Nie sprawdza się, tam gdzie mogłaby coś zdziałać, czyli w patrzeniu na ręce dziennikarzom. "Nie dlatego, że nic nie umie wypatrzeć, z tym jest całkiem nieźle, problem w tym, że nikt się jej patrzeniem nie przejmuje. Powiedzmy sobie szczerze, polska blogosfera ma zerową skuteczność..." - pisze. "...nie możemy absolutnie nic, nasz wpływ na rzeczywistość, nawet na ten jej wąski wycinek jakim są media, jest żaden. W medialnej grze się nie liczymy..." Autorzy blogów nie są żadnym zagrożeniem dla dziennikarzy.

"Ja to się nawet przez jakiś czas łudziłam, że jak tak recenzujemy i wytykamy to - jeśli tylko będziemy mieć rację - dziennikarz tę rację rozważy i choćby po cichu uzna, a ta uznana racja się kiedyś tam przełoży na to co napisze następnym razem" - pisze Kataryna.

Nie sądzi też, by zmieniło się to w przyszłości: "I nie bardzo sobie wyobrażam co by się musiało stać, żeby blogosfera zaczęła się naprawdę liczyć. "

Blogów o polityce i blogów polityków jest na razie w Polsce mało i są mało znane (wyjątki jak blog Kataryny i blog Janusza Korwina-Mikke nie czynią tu wiosny). Istnieje spore zainteresowanie polityką w blogosferze, ale jest ono raczej rozproszone na pojedyncze notki na blogach czy blogi znane w wąskim kręgu znajomych. Trudno zbudować z tego opiniotwóczą się się.

Myślę jednak, że blogi będą się coraz bardziej liczyć w polityce, podobnie jak inne internetowe środki przekazu. Dorastają nowe pokolenia wychowane na Internecie i blogach, w tym także dziennikarze. Można mieć nadzieję, że uznają blogi za wartościowe źródła informacji i komentarza.

Jak pracują opolscy uzdrowiciele?

Romuald Statkiewicz wyczuwa obecność Judasza. On zbliża się od strony Wrocławia, bo zwęszył Jezusa Chrystusa. Czyli pana Romualda.

Z Jezusem można się skonfrontować telefonicznie, przez skype'a albo mejlem. (fot. Paweł Stauffer)

"Czasem coś błyśnie, coś czasem liźnie, coś się pokaże w samej bieliźnie…”.

Dwa tysiące lat Judasz był górą. Teraz nie ma szans.
Dlaczego?
Wie o tym Jezus Chrystus, czyli pan Romuald, jak nazywa się jego obecne ziemskie ciało.
Pan Romuald irytuje się rzadko, no, chyba że pytać go, czemu się nazwał Jezusem Chrystusem. Bo - wyjaśnia - nie nazwał, lecz jest nim.
- Tym samym, którego dwa tysiące lat temu...?
- Tak. To ja.

Przywykł do uśmiechów.
Takich charakterystycznych, zarezerwowanych dla ludzi, którzy... hmmm.
Pyta wtedy: skoro mam zarejestrowaną działalność gospodarczą, skoro uzdrawiam, pomagam ludziom w ich życiowych problemach, a państwo to docenia, biorąc ode mnie podatki, to co tu pomrukiwać... hmmm?

Jego ziemski brat też mu nie wierzył.
Kiedyś w jego rodzinnym Grodkowie powiedział: Skoro tak, to zrób cud.
- Nie pojmował - wyjaśnia z uśmiechem J.C., że cud to fragment planu Boga, tylko zmaterializowany w krótszym niż planowano czasie.

Ludzie różnie szukają Jezusa Chrystusa, by iść jego drogą.
Ja poszedłem na skróty. Wklepałem w internetową wyszukiwarkę: "uzdrowiciele opole”.

Jezus wygląda jak Jezus

Z Jezusem można się skontaktować telefonicznie, przez skype'a albo mejlem.

Oferuje pomoc we wszystkich sprawach, ale że w odróżnieniu od Rzymu, III RP ma większe wymagania wobec obywateli, za jego porady, energię trzeba płacić. 50 zł za godzinę.

Siedzimy z Jezusem Chrystusem w kawiarni na placu Wolności w Opolu, a ja nie umiem złapać go na niekonsekwencji czy choćby wahaniu. Nie, nie jest Żydem, lecz Polakiem. Oto dowód osobisty, a oto godło.
Bycie Polakiem nie przeszkadza w misji, bowiem Polacy to naród wybrany - tłumaczy.
Przyjdzie czas, to przekonamy się, do czego.

Jezus Chrystus wygląda jak Jezus Chrystus.
Niedowiarek może zresztą porównać jego twarz z tą na całunie turyńskim. Albo nałożyć zdjęcie internetowe J.C. na fotkę całunu.Ma w dłoniach energię. Niestety, moje dłonie są złym odbiornikiem. J.C. wyczuwa we mnie silną blokadę. Paweł, fotoreporter, jest bardziej chłonny. Łyka energię aż furczy.

Komu udziela porad, kogo uzdrawia?

To oczywiście tajemnica, także biznesowa. Nie wszyscy, właściwie… mało kto rad by się przyznać do szukania porad u pana Romualda, czyli J.C.

A tam, gdzie konwencja zawodzi, ludzkie siły nie wystarczają, a rozpacz nie pozwala się poddać - ludzie szukają pomocy właśnie u niego.

- Bym się zdziwił - opowiada - kto do niego przychodzi.

Często ludzie, których nikt by nie podejrzewał o wiarę w cokolwiek, czego nie potrafią dotknąć ani polizać. Ale co się dziwić rodzicowi, który szuka dzieciaka, co prysnął z domu na wakacje i nie daje znaku życia? Albo choremu, któremu lekarze nie dają nadziei? Albo komuś, komu w pracy nie idzie, w miłości… Tak w ogóle w życiu...

"W Grodkowie mówią, że mam fantazję po ziemskim ojcu i w głowie pomieszało się” - pisze o sobie J.C. na swym internetowym, jak najbardziej ziemskim blogu.

- Kto normalny - niech pierwszy rzuci szyderstwem - uśmiecha się znany opolski psycholog ("Uchowaj Boże nazwiska, koledzy by mnie usmażyli na grillu szyderstw”).
- Gdy wchodzisz w świat uzdrowicieli, wchodzisz w świat wiary. Wiary - więc nie logiki, doświadczenia, naukowo potwierdzonych procedur. I czasem stoisz osłupiały, słysząc, że kobieta ratująca swe dziecko, w transie podnosi samochód, przecząc w ten sposób całej fizyce. Może czasem warto zrezygnować z chełpliwego przekonania, że wszystko już wiemy, wszystko zrozumieliśmy.

Tyara:

– Demony lubią zagnieżdżać się w człowieku. (fot. Paweł Stauffer)

Uzdrowiciel nie saper…

A ten uzdrowiciel ma gabinet na piątym piętrze, prawie w centrum Opola i smutny głos. Smutny, bo dziennikarze robią z praktyków medycyny naturalnej idiotów. Jakichś magów, cudaków, a z jednej pani z Łodzi to zrobili prawie wiedźmę. Ale owszem, możemy porozmawiać. Za godzinę.

Jednak kwadrans później rozmawiamy już tylko esemesami.

Uzdrowiciel nie odbiera telefonów, pisze tylko, że się namyślił, i że nie porozmawiamy.

Negocjuję, ale jest uparty i coraz bardziej nerwowy. Śle kolejne esemesy, że wcale nie rozmawialiśmy. I że liczy, że nie będzie tekstu o nim ani żadnego wywiadu.

No, ale naprzeciw dworca PKS, więc w miejscu jak najbardziej publicznym, wśród wielu innych wisi reklamowa tabliczka: "Hipnoza - medycyna naturalna”.

Hipnotyzer jest naprawdę nerwowy, choć może faktycznie nie powinniśmy wchodzić akurat w momencie, gdy ktoś oparty bezwładnie o ścianę sprawiał wrażenie zahipnotyzowanego, z drugiej strony - jak pukać w grubo wytłumione drzwi, a dzwonka brak?

Wpadł na nas z furią i wypchnął z pokoju. Zwłaszcza aparat Pawła go rozsierdził!
- Oż wy błazny z trybuny! - krzyczał i jeszcze chyba coś o tym, że człowiek u niego w gabinecie, ten oparty o ścianę i jakby nad miarę wyluzowany, mógł przez nasze niespodziewane wejście całkiem odjechać i co wtedy?!

Cytowany już opolski psycholog:

- Uzdrowiciele wiedzą, że eksploatują żyłę złota. I bez żadnej odpowiedzialności za skutki tego, co robią. Bo gdy lekarz się pomyli, każdy jego ruch podczas leczenia będzie oceniany, a prokurator za progiem. A gdy pomyli się uzdrowiciel? Ot, siła wyższa i do kogo pretensje...?

W tym budynku rodziła się i dorastała połowa opolskiego kapitalizmu. Wystarczy popytać…

- W uzdrowieniach teraz robi? Ale jaja! - śmieją się ci, którzy dawniej znali uzdrowiciela:

- No tak, dziś nie ma po co stać pod bankiem…

Portier w kanciapie na parterze mówi, że tam, do uzdrowiciela, to przyjeżdżają ludzie z całej Polski. Zwłaszcza ze wschodu:

- Przemyśl, Rzeszów - ich najwięcej.

Wiem, bo często pytają mnie na dole, czy wysoko ten uzdrowiciel przyjmuje, to ja mówię, że wysoko, i że lepiej windą, byle drzwi trzymać.

Widocznie uzdrowiciel jeszcze długo potem nie mógł ochłonąć, bo słał kolejne esemesy. Np. "Adwokat przesłuchał dyktafon przeczytał wysyłane i przychodzące sms wszystko jeszcze raz odwołuję. A zbieranie plotek na mój temat zobaczymy? Nie udzielałem wywiadu!”.

W tym budynku przyjmuje wielu lekarzy. Ale unikają kontaktów z uzdrowicielem. Znajoma lekarka dwojga masażystów mających gabinet obok zapytała kiedyś uzdrowiciela, czy ma dyplom.
- Oj, ale się wkurzył! Coś warknął i zaraz zniknął za drzwiami - opowiadają.

Rzecznik prezydenta Opola próbował na naszą prośbę sprawdzić, ilu mamy w mieście uzdrowicieli:

- Nie sposób tego ustalić. Do prowadzenia tego typu działalności wystarczy samo zgłoszenie do rejestru, a w przepisach jest punkt-worek pod nazwą działalność "inna”. Co można określić tym mianem, zależy od wyobraźni petenta. Podkreślam, że są to przepisy nie naszego autorstwa, ale ogólnokrajowe.

Tyara rozwala demony

Zdarzają się przypadki, o których filozofom się nie śniło. Bywa na przykład, że demon w kogoś wstąpi.

Pani Elżbieta Gas, Tyara, nie traktuje tego zwrotu jako figury retorycznej. Widziała wiele demonów, które wlazły w ludzi i przeszkadzały, że bardziej nie można.

Więc praca Tyary polega na ich niszczeniu. I nie ma co żartować: to taka jej cecha. Jedni potrafią mnożyć w pamięci ogromne liczby, a ona rozwala demony. Jak ci w Ghost Busters. O swoich umiejętnościach opowiadała niedawno w TVN, w programie Ewy Drzyzgi.

Natychmiast poprosiliśmy Tyarę, z którą spotkaliśmy się w kawiarni nto, by zweryfikowała powszechne wśród dziennikarzy gazety przeczucia o obecności demonów w sekretariacie redakcji.

Tyara bez wahań wyczuła złą energię przeszywającą serce redakcji.

Więcej: wskazała jej źródło - zdjęcie grupowe naszego zespołu, uczynione z okazji jasełek w bierkowickim muzeum:

- Tu jest źródło zła - orzekła.

Postanowiliśmy nie przedłużać wątku i wrócić do kawiarni w piwnicy.

Więc demony istnieją, a szczególnie lubią zagnieżdżać się człowiekowi w tzw. dołku:

- Stąd popularny zwrot - siedzi mi coś na wątrobie.

Albo: powiedz, co masz na wątrobie - tłumaczy Tyara.

Na ogół człowiek sam jest sobie winny tego, że demon w nim zamieszka. Bo człowiek jest stworzony do radości i optymizmu, ale czasem zaczyna się czymś zamartwiać. Że mu się samochód popsuł, żona uciekła, albo kot zdechł. Gdy natężenie zgryzoty przekroczy pewien próg, otwiera się w ludzkiej aurze droga dla demona, który tylko na to czeka.

- Demony mają wredne pyski - opowiada Tyara.

- Ale je się ich nie boję.

Wiem, jak je zabić, więc to one boją się mnie.

Najczęściej wystarczy osikowy kołek, którym trzeba zadać demonowi właściwy cios.Mówi, że gdyby żyła w średniowieczu, pewnie spłonęłaby na stosie. Wtedy bano się takich kobiet jak ona, teraz cywilizacja sprawia, że ludzie sami się do niej garną. I płacą za radę, i za pomoc.

Tyara:
- To właściwie jedyne moje zajęcie, z którego się teraz utrzymuję. Chętnych jest mnóstwo.

Ostatnio byli rodzice dzieciaka, który zapamiętał się w grach komputerowych. Całymi dniami na ekranie strzelał, zarzynał, topił we krwi, dusił, deptał i rozrywał na strzępy hordy wrogów, aż zaczął się zdawać nie odróżniać, kto istnieje naprawdę, a kto jest ekranową luminescencją. Ktoś powiedziałby: zabrać dzieciakowi kompa i spokój. Ale Tyara wie, że w dziecku zagościł demon, któremu już teraz komputer niepotrzebny. I to jest jej działka: zabić drania. Demona znaczy.

Tyara, jak wszyscy uzdrowiciele, płaci w terminie podatki, nawet w telewizji publicznej występuje, gdy pokazują coś o zjawiskach paranormalnych. Swoje właściwości odczytuje jako szczególny dar, choć na początku, gdy uświadomiła sobie ich istnienie, była mocno sceptyczna.

- Bo to rzeczywiście trudne do uwierzenia: siedzimy przy stole, pijemy herbatę, wszystko ma swój porządek, wymiary, jest namacalne, a ja raptem te demony…

Ale one są, czy się to komuś podoba, czy nie. Czy będzie ze mnie pokpiwał, czy uwierzy.

Źle jest za dużo wiedzieć i widzieć. Dlatego Tyarze dar czasem ciąży. Bo może ktoś nie chce wiedzieć, że mu aura słabnie? Ale z drugiej strony, Tyara spojrzy na kogoś, kto słabo się czuje i powie: łyknij cukru. Bo Tyara widzi, że ten ktoś ma początki cukrzycy.

Znany opolski psycholog:

- Uzdrowiciele sprzedają ludziom coś, czego żaden NFZ nie ma w koszyku leków podstawowych, coś, czego nie uczą na żadnych studiach medycznych: nadzieję, że będzie dobrze. Jeśli więc fizycznie nie szkodzą, jeśli nie namawiają do odrzucenia konwencjonalnej medycyny, ale uzupełniają ją o, jak mówi młodzież, "pozytywne wibracje”- niech robią swoje.

Rozmawiamy, a Tyarze co chwila dzwoni telefon. Klienci.Czas Tyary jest cenny. Tyle zła na świecie, demonów do wygnania. Czekają na jej pomoc ludzie i Mojżesz, jej mąż (raczej partner - podkreśla Tyara), czeka.

Dlatego może innym razem opowie, jak w poprzednim życiu była żoną króla Hedorozjana, Hederozjaną:

- Właściwie nie ma czym się specjalnie chwalić.

Niedobra byłam...
- wzdycha Tyara, dopija kawę i odjeżdża swym samochodem.

Dużo jeszcze demonów jest do zabicia.

Mirosław Olszewski

 A więc odpalamy silniki i ruszamy na poszukiwanie atrakcyjnych tematów!

Na początek krótko w punktach dzień pracy reportera (poniżej rozwijam poszczególne wątki)

1. Uczestnictwo w kolegium redakcyjnym (tam dowiesz się, który z Twoich tematów został wybrany do realizacji lub w razie braku własnych pomysłow otrzymasz temat do napisania)

2. Planujesz tekst (z kim masz prozomiawiać, jakie wątki poruszyć). Jeśli jesteś niedoświadczonym dziennikarzem w tym momencie pomoże Ci wydawca dnia lub szef Twojego działu.

3. Umawiasz się z Twoimi rozmówcami (lub jedziesz na miejsce zdarzenia) i notujesz/nagrywasz wypowiedzi.

4. Wracasz do redakcji i piszesz tekst, który dajesz do oceny wydawcy dnia. On albo akceptuje Twój artykuł albo karze Ci coś poprawić.

5. Zaakceptowany przez wydawcę dnia tekst trafia do gazety a Ty jak tysiące innych czytelników czytasz go nastepnego dnia w gazecie.

Podstawą organizacji pracy w redakcji jest kolegium redakcyjne.

Podczas tego spotkania, na które przychodzą reporterzy oraz wydawcy dnia i szefowie działów powstaje wstępny szkic gazety, jaką jutro w kioskach kupią nasi czytelnicy. (o kolegium redakcyjnym pisałem w jednym z wcześniejszych artykułów) zatem tylko dla przypomnienia:

Zadanie dziennikarzy/reporterów - pojawić się z kilkoma tematami, najlepiej "własnymi" i przekonać szefa do ich realizacji i do możliwie jak najlepszego miejsca do publikacji - najlepiej oczywiście na pierwszej stronie (miejsce zarezerwowane dla super hitów) a przynajmniej na drugiej lub trzeciej... Nie zawsze się uda przekonac szefa o wartości i wyjątkowości naszego artykułu ale trzeba próbować.

Zadanie prowadzącego kolegium (wydawcy dnia lub sekretarza redakcji) - wybranie najlepszych tematów, wstępne uzgodnienie co i gdzie będzie w gazecie, zorganizowanie pracy mniej twórczym podwładnym (nie mieli swoich pomysłów) - czyli przydzielenie tematów odgórnie. Mogą to być obsługi bieżących wydarzeń - konferencji prasowych, uroczystości samorządowych, otwarć różnego rodzaju instytucji, festynów, imprez lokalnych itd. Oczywiście są to mniej ciekawe dla czytelnika tematy i co tu duzo ukrywać słabiej płatne ale coś za coś -  nie masz pomysłu na fajny materiał, zrobisz "oficjałkę".  Ważnym elementem kolegium jest ocena poprzedniego wydania gazety - co udało się najlepiej, co przepuściliśmy a miała to konkurencja, co należy usprawnić.

Po kolegium, które najczęściej w redakcjach rozpoczyna się około 10.00 i trwa mniej wiecej godzinę, dziennikarze ruszają do pracy: umawiają spotkania z osobami, które mają wypowiedzieć się w ich artykułach, umawiają się z fotoreoprterami (ich zadaniem jest zilustrowanie tematu zdjęciem).

Wbrew pozorom zaplanowanie przez dziennikarza dnia pracy nie jest łatwe, gdyż najczęściej reporterzy realizują kilka tematów równolegle (dlatego tak trudno skoordynować wszystkie spotkania, nagrania, wywiady). Dlaczego nie koncentrują się tylko na jednym temacie? Nie wiadomo co wypali a co nie, czy rozmówca bedzie mógł się z nami spotkać czy będzie zwodzić a może po prostu rozchorował się. Musimy być na to wszystko przygotowani. Jak uchwycimy się jednego tematu a okaże się, że z niego w danym dniu nic nie wyjdzie, mamy dzień stracony. Nie wpływa to dobrze ani na nasze morale (niezadowolony wydawca, który teraz będzie musiał zatkać dziurę po naszym artykule) ani na naszą kieszeń (nic dziś nie zarobiliśmy)

Dlatego zalecam pracę równolegle nad kilkoma tematami.

Wymaga to od reportera dobrego planowania, elastyczności przy zmianie terminów spotkań, podporządkowania całego dnia swoim celom zawodowym a ten dzień trwa 12 godzin a nawet dłużej... Czasami okazuje się, że z ustaleń porannych z kolegium gdzie zapowiadał się spokojny, poukładany dzień nagle robi się kilkunastogodzinna orka bo zdarzył się wypadek autobusowy, albo zatrzymano np. lokalnego polityka podejrzanego korupcję przy sprzedazy miejskich gruntów, lub też szykują się zwolnienia w największym zakładzie pracy w mieście. Trzeba być przygotowanym na telefon od szefa: "rzuć to co robisz bo trzeba pojechać tam i tam". Wiem jak to komplikuje życie ale dziennnikarze są do tego przyzwyczajeni.

Gdy wydarzy się coś ekstra, automatycznie zmianie ulegają założenia z porannego kolegium redakcyjnego. Temat X spada z czołówki gazety na rzecz tematu Y. Trzeba też zmienić kolejne strony w gazecie bo potrzebne sa np. opinie ekspertów związanych z tematem Y. (przykład takiego zdarzenia opiszę w jednym z kolejnych artykułów przy okazji tematu: Jak dobrze zaplanować tekst dziennikarski)

To co miało być na stronie pierwszej ląduje na trzeciej a teksty z trzeciej lecą "niżej" na strony 4,5,6,7 itd. Często zdarza się, ze gazeta, którą oddajemy do druku nie przypomina tej z godziny 11.00 czyli tuż po zakończeniu kolegium. I to właśnie jest piękne w pracy dziennikarza. Tak naprawdę nigdy nie wiemy co nas w ciągu dnia spotka: nudna konferencja prasowa o psich kupkach na chodnikach i pełnych koszach na śmieci czy afera w urzędzie miasta albo tragiczny wypadek (wiem, że to zabrzmi strasznie ale przytoczę tu znane powiedzenie dziennikarzy: "Nic tak nie ożywia gazety jak trup").

Kiedy pozbieramy już wszystkie wątki do naszego tematu siadamy do jego napisania. Przypominam tu o deadlinie czy ostatecznym terminie, kiedy tekst musi trafić do druku po wczesniejszej akceptacji redaktora prowadzącego wydanie. Zależnie od redakcji i gazety godziny te są różne. W naszej redakcji w Chojnicach teksty na codzienne strony w "Dzienniku Bałtyckim" musiały zejść do godz. 18.00. Niby późno ale tak naprawdę przy zapełnionym dniu reportera czasu najczęściej jest bardzo mało zatem kolejny stres - trzeba się sprężać!

Dobrze jest, gdy wracając do redakcji, mamy juz w głowie plan naszego tekstu.

Zaoszczedzi nam to nerwów przy wysłuchiwaniu uwag wydawcy czy sekretarza redakcji o naszej nieterminowości i braku szacunku dla pracy innnych. Najgorsza sytuacja to taka gdy reporter siada nad notesem z kilkoma zapisanymi stronami i stukając w klawiaturę komputera zastanawia się: jakby tu zacząć??? O tym jak planować artykuły napiszę wkrótce.

W drugiej części postu "Organizacja pracy w redakcji" napiszę o największych problemach w redakcji i jak sobie z nimi radzić.

Uczniów ma mało.

Wiem, co niektórzy z Was myślą. To człowiek. Jesteśmy po pracy, po prostu gadamy. Ok - jeśli to Twój przyjaciel, którego dobrze znasz. Jeśli nie - on jest w pracy cały czas.

Poza tym czasem warto się zastanowić, że rozmowa w tramwaju (z kimś, czy przez telefon), w szatni klubu fitness, w parku nie jest rozmową prywatną - nigdy nie wiesz kto za Tobą siedzi.

No, chyba, że naprawdę nie lubisz swojej firmy i PRowca, (a jeśli jesteś szefem, to może i siebie) ;)

222.

Leczenie, uzdrawianie prawdziwą siłą ludzkich duchów, jest zawarte w Bożych prawach i przez powołanych, w tym celu wybranych, realizowane na tej ziemi. Każdy inny ziemski człowiek może i musi współpracować z tymi powołanymi, aby mógł w pełni rozwinąć ziemskie środki i narzędzia, którego celem jest pomoc wszystkim potrzebującym.

Jeżeli ludzie powołani do leczenia, uzdrawiania nie zostają przyjmowani przez tzw. świat medycyny naukowej, to nigdy medycyna naukowa nie osiągnie swoich właściwych zdolności, czyli przynoszenie ludziom ulgi w cierpieniach, w likwidacji wielu chorób, itp.

Świat medycyny naukowej musi działać pod kierunkiem ludzi obdarzonych łaską uzdrawiania i posiadających poznanie Bożych praw w stworzeniu, i wtedy współpraca przyniesie właściwe owoce, które przy obecnym stanie grobowej medycyny naukowej, pomogą tak, że ze zdziwieniem po operacjach pacjenci będą padać na kolana i w głębokiej modlitwie dziękować Stwórcy za wyleczenie.

Przede wszystkim trzeba rozwinąć system profilaktyki, który zapobiegnie rozwojowi wielu chorób jakże skutecznie, szczególnie, gdy poznacie ludzie przyczyny chorób ciała i je zlikwidujecie.

Podstawowe informacje jak żyć zdrowo macie zawarte w Przesłaniu Graala »W ŚWIETLE PRAWDY«, Abd-ru-shina, tam szukajcie, lecz niczego nie znajdziecie, gdy poważnie i z otwartym sercem nie będziecie szukać wytrwale i systematycznie.

Cóż, na dziś wam wystarczy, drogę macie wskazaną, chcący zdrowia już go odnajdzie, inny nic nie znajdzie. Bądźcie więc uważni w swych poszukiwaniach w Przesłaniu Graala.

Michka Assayas „Bono o Bono"

Wywiad rzeka z wokalistą zespołu U2 przeznaczony nie tylko dla fanów irlandzkiej kapeli. Jest to rozmowa dwóch wieloletnich przyjaciół, w której podjęto szereg tematów od problemów natury społecznej, przez filozofię, aż po religię i wiele wiele innych, a że spotkały się dwie, nietuzinkowe postacie, to całość czyta się wybornie.

Ryszard Kapuściński „Autoportret reportera"

Dla początkujących dziennikarzy - skarbnica wiedzy, dla pozostałych - wiersze wypełnione życiową mądrością człowieka, który przeżył niejedno. Mimo to pozostał człowiekiem skromnym, nie wywyższającym się, ani nie pouczającym młodszych od siebie i co najważniejsze - ciągle ciekawym świata (choć jak rozbrajająco stwierdza - „nie ogarniającym go") i ludzi.

Ryszard Kapuściński „Podróże z Herodotem"

Jedna z ostatnich książek Ryszarda Kapuścińskiego to przede wszystkim ciekawy pomysł. Wplatanie fragmentów z „Dziejów" Herodota (którego Kapuściński uważał za pierwszego reportera) niewątpliwie urozmaica całość, ba - jest jej integralną, ważną częścią. Z drugiej strony czasami starałem się jak najszybciej przebrnąć cytowane rozlegle fragmenty i powrócić do czasu teraźniejszego. Mimo to „Podróże..." są wartościową, wzbogacającą wiedzę czytelnika o szereg faktów historycznych pozycją.

Michał Karnowski, Piotr Zaremba „Marcinkiewicz. Kulisy władzy"

Podejrzewam, że gdyby Michał Karnowski i Piotr Zaremba przeprowadzili wywiad z byłym premierem trochę później, to ten byłby bardziej jednoznaczny w swoich wypowiedziach i sprzedał nam trochę więcej pikantnych szczegółów dotyczących najbliższego otoczenia Jarosława Kaczyńskiego. Nie dostajemy jednak aż tak wiele mniej, a po lekturze tej książki zastanowię się już dwa razy, nim nazwę Kazimierza Marcinkiewicza Nikodemem Dyzmą współczesnej sceny politycznej.

Michał Komar „Władysław Bartoszewki. Wywiad rzeka"

Trochę czego innego spodziewałem się po tej książce. Sądziłem, że znajdę w niej więcej rozważań natury ogólnej, gdy tymczasem jest to pozycja w dużej mierze historyczna. Profesor przytacza szereg wydarzeń, dat, nazwisk (co za fenomenalna pamięć!) i dopiero na tej bazie odbiorca dochodzi do określonych refleksji na temat czasów wojny, komunizmu, natury człowieka itd.

Tomasz Lis „Nie tylko fakty"

Rzecz dokumentująca karierę jednego z najlepszych i najbardziej opiniotwórczych dziennikarzy ostatnich osiemnastu lat. Przy okazji ilustrująca ewolucję wolnych mediów w Polsce po 1989 roku. „Nie tylko fakty" swego czasu wyssały wszystko inne z mojego życia - oczy zachodziły ze zmęczenia mgłą, literki skakały, ale nie mogłem odłożyć tej książki na półkę. Warto.

Tomasz Lis „Polska, głupcze!"

Wydawnictwo skomponowane z ułożonych alfabetycznie haseł jest poświęcone przede wszystkim ówczesnej ekipie rządzącej (PiS, LPR, Samoobrona). Lis nie szydzi z polityków, tylko wiernie opisuje fakt po fakcie wydarzenia, które miały miejsce za czasów wspomnianej koalicji. Między innymi dlatego, gdy jeszcze nic nie zapowiadało zmierzchu rządów „tria egzotycznego", bardzo ciężko było tą książkę czytać.

Grzegorz Miecugow, Tomasz Sianecki „Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu"

Wspomniany wyżej Lis nazwał ich program, czyli „Szkło kontaktowe" „Radiem Maryja dla wykształciuchów". Miecugow i Sianecki w „Kontaktowych..." nie starają się tłumaczyć tego fenomenu, a jedynie poprzez prezentację różnych anegdot związanych ze „Szkłem" i nie tylko mogą naprowadzić czytelnika na odpowiednie wnioski. Ta pozycja jest jak dobra komedia, która pozwala rozerwać się po całym dniu pracy czy nauki. Dodatkowo przyciąga nieszablonową formą - pełno tu rysunków Grzegorza Miecugowa, smsów od widzów, śmiesznych zdjęć, jest także płyta CD z najlepszymi fragmentami programu.

Abbe Pierre „Mój Boże... dlaczego?"

Krótka książka (ok. 50 stron), ale wypchana po brzegi treścią. Ojciec Piotr to osoba poniekąd kultowa w rodzimej Francji. Mnich z zakonu kapucynów, walczący przez całe swoje życie o prawa do godnego życia ludzi skrzywdzonych przez los, a dodatkowo wzbudzający sprzeciw swoimi nieortodoksyjnymi poglądami fundamentalnej części Kościoła. W tym małym dziełku szuka odpowiedzi na tak różne problemy, jak: cierpienie, sens życia, seksualność człowieka, małżeństwa homoseksualne, święcenie kapłańskie kobiet, Trójca Święta, grzech czy fanatyzm religijny. Myli się jednak ten, kto na widok tych zagadnień pomyśli, że jest to zbiór wynurzeń kapłana, które zyskały popularność tylko dzięki swojej kontrowersyjności. Wręcz przeciwnie - Ojciec Piotr jawi się w tej książce jako człowiek, który zrozumiał istotę chrześcijaństwa i człowieka starającego się żyć według tych zasad bardziej, niż niejeden katolicki fundamentalista.

Prószyński i S-ka „Opowieści wigilijne"

Jak zwykle o tej porze (bożonarodzeniowej) powracam do zbioru opowieści 14, najchętniej czytanych pisarzy z wydawnictwa Prószyński, które z resztą dostałem w prezencie od jednego z autorów. W okolicach Świąt bardzo miła pozycja, szczególnie, że opowiadania, choć dotyczące jednego, wspólnego tematu są od siebie różne - w jednym nawet zastosowano archaizmy tak, aby język pasował do opowieści włoskiego wędrowca z XVI wieku.

Steve Stockman „Walk On. Duchowa Podróż U2"

Częściowo udana próba wykazania wpływów chrześcijaństwa na twórczość i postawy życiowe członków U2. Częściowo, gdyż książka zawiera parę błędów w materii faktów. Co zaś do samej integracji nauki kościoła katolickiego i dorobku Irlandczyków, to taka interpretacja (np. tekstów biblijnych i tekstów piosenek) siłą rzeczy jest czymś swobodnym, więc wszelka polemika będzie jedynie innym punktem widzenia tego samego.

Ship is sinking
The ship is sinking"

Tom Waits "God's away on business"

Zawsze chciałem mieć pracę. Poważnie, fajnie by było wychodzić z rana, zapieprzać sobie kilka godzin i co miesiąc dostawać za to pensje. I nie chodzi tylko o chęć posiadania większych dochodów, po prostu praca to dla mnie fajna rzecz. Jak na razie marzy mi się bycie dziennikarzem (w końcu dlatego marzą mi się takie studia jak dziennikarstwo, czy polonistyka), ale nie jest to jakiś główny cel mojego życia. Jeżeli nie zostanę z jakiś powodów dziennikarzy, to nie znajdziecie mnie powieszonego na suchej gałęzi. Myślę o dziennikarstwie, bo lubię pisać, lubię audycje radiowe i lubię telewizje. No i coś tam o polityce wiem. I co najważniejsze wiem, że mnie to będzie bawić. Ale równie dobrze mógłbym pracować gdzie indziej.

Swoją drogą zawsze pociągały mnie prace wysokościowe. Ot robić za budowlańca na jakimś cholernie wielkim wieżowcu, takim, żebym codziennie widział stolice z góry. Jeszcze jacyś fajni koledzy z pracy, napić się z nimi wina, pogadać o życiu i jest fajnie. Tylko by mi w uszach drgała "Ballada do robotnika rannej zmiany".

Straszliwie mnie denerwuje podejście niektórych pseudointeligentów, że praca fizyczna jest dla ludzi prostych i umysłowo gorszych, a ktoś inteligentny, "sól tej ziemi" to powinien jeno za blatem biurka dupsko grzać i pracę naukowe wymyślać. Ilość tytułów naukowych nie jest w żadnym razie miernikiem inteligencji. Z resztą praca fizyczna jest o tyle fajna, że daje poczucie wolności, pozwala odświeżyć cudownie umysł i po ludzku się zmęczyć. Praca fizyczna jest dobra.

Jedyna praca, jakiej nigdy nie chciałbym się poddać to praca zwyczajnie nudna, taka w której siedziałbym na tyłku i nie robił nic zajmującego, nic co przynosiłoby mi jakąkolwiek radość, czy chociaż satysfakcje. Taką przy której każdy dzień to jednakowy do wyrzygania ciąg karteczek. Za nic nie chciałbym być księgowym, bądź bankierem. Za nic, za nic, za nic. Utopiłbym się

Bo przy pracy najważniejsze jest szczęście. Jeżeli praca cię uszczęśliwia, daje ci satysfakcje i sprawia, że twoje życie jest pełne to praca jest dobra.

PS. A skąd taki tytuł wpisu? Nie mam bladego pojęcia.

Dziennikarskie blogi oceniane były przez 20 osób czytających, ale nie blogujących. Wśród ocen był również punkt "umiejętność pisania". Żaden z 29 ocenianych dziennikarzy nie otrzymał 120 punktów w tej kategorii (max), a wielu znalazło się pomiędzy 40, a 60 punktami, czyli poniżej połowy, (często utożsamianej ze średnią).
Mogę to zrozumieć w przypadku dziennikarzy "mówiących", ale podobne oceny mają również dziennikarze "piszący"...

Czyżby dziennikarze nie umieli zgrabnie pisać? A może tylko nie przykładają się do swoich blogów, bądź kreują się w nich np. na bardziej "wyluzowanych" niż naprawdę są?

Jacek Żakowski dnia: 2006.11.19,
Warszawa, Redakcja Krytyki Politycznej, Chmielna 26. Dyskusję o książce Jacka Żakowskiego Koniec. Rozmowy o tym, co się popsuło w nas, w Polsce, w Europie i w świecie. W spotkaniu brali udział: Marek Borowski, Jan Rokita, i autor. Prowadził: Sławomir Sierakowski.
Fot. Dawid Skoblewski

Technorati Tags: żakowski, skoblewski, książka