Na zakończenie dyskusji z misjonarzem miłości (patrz: poprzednia notka) napisałam kilka brutalnych słów ściągających uduchowioną istotę na twardą glebę:

Całe to - za przeproszeniem - pieprzenie o miłości to jest jedna wielka kupa fałszu. Oszukujesz siebie i oszukujesz cały świat. "Ach, jaki ja jestem rozwinięty, jak ja emanuję miłością, jak ja nikogo nie oceniam, jaki jestem szlachetny i doskonały". Guzik prawda!

Całe to chrzanienie o miłości i pokoju jest manipulacją psychopatów, rządzących tym światem.

Oni nas wykorzystują, szykują nam kolejny totalitaryzm, w którym będziemy żyć jak w wizji Orwella, albo jeszcze gorzej, a my mamy schować miecze i zalewać ich sukinsynów kubłami miłości. Oni nas wsadzą do obozów pracy, a my mamy ich miłować i mamy walczyć miłością.

Wolne żarty!

Przeczytaj sobie moje teksty z bloga ezoterycznego, choćby ostatni o żywności GMO i o "Tittytainment". A najlepiej kliknij w tag "psychopaci".

Pogrążajmy się w miłości, nikogo nie oceniajmy, nie potępiajmy ani nie oskarżajmy, a oni tymczasem przejmą na własność banki i całą żywność świata.

ZEJDŹ CZŁOWIEKU Z CHMUR I STAŃ MOCNO NOGAMI NA ZIEMI!

Popatrz, w jakiej żyjesz rzeczywistości! Ruscy zwalili na cywilne osiedla mieszkaniowe bomby i co? Stała się potworna, wprost niewyobrażalna zbrodnia, ale świat nic nie zrobi. Bo Ruscy mają prawie cały gaz, a idzie zima. Bez ruskiej ropy Europa sobie poradzi, ale bez gazu rozpieszczeni Paryżanie, Berlińczycy i Londyńczycy musieliby trochę zmarznąć i jeszcze by któryś nie daj Boże katarku dostał! Do tego dopuścić nie można! Więc pogadamy sobie, pobijemy pianę, a Gruzinom obiecamy (ale pewnie nie damy), że odbudujemy im te bloki, niech mają. Zmarłych wprawdzie nie wskrzesimy, ale co tam, przecież i tak nic się nie stało, prawda?

A tymczasem zalewajmy miłością Putina, Miedwiediewa, firmę Monsanto, sprawców zamachu z 11 września i innych niedobrych chłopców... Ach, jacy jesteśmy cudowni, prawda? Jak nam ego od tego urosło!

Litości!!! Mam dość pieprzenia o miłości!

Tak się przejawia kwadratura tranzytującego Neptuna o mojego natalnego Słońca, zgroza. Mam już dość!!! Ledwie spławiłam nawiedzoną chrześcijankę, a już najazdu na mnie dokonał jakiś głoszący sacharynowo przesłodzoną ideę miłości facet, przekonany, że jest oświecony, wszystkowiedzący i doskonały, więc może pouczać innych. Uwielbiam takich.

Próbowałam coś mu uświadomić, ale on tak jest zachwycony własnymi ideami, że cudze spływają po nim jak woda po gęsi. Byłam grzeczna, cierpliwa, ale do czasu. Facet coraz bardziej działał mi na nerwy swoją pełną pychy faryzejską arogancją, aż w końcu doszłam do wniosku, że z takim nie da się delikatnie. Tu potrzeba walnąć z całej siły. Może (?) otrzeźwieje, ale prawdę mówiąc bardzo wątpię.

Umieszczam tu moją całą korespondencję z tym panem i życzę dobrej zabawy. Komu nie chce się czytać całości, temu polecam ostatni fragment (poznać go można po pojedynczym >), w którym „poszłam na całość”, ujawniając całe moje sarkastyczne poczucie wisielczego humoru.

Zbyszek pisze:
Witam Ciebie serdecznie!
Mam do Ciebie pytanie, co oznacza żyć wg. Prawa! Zacytuję z Twojego opisu "Horoskop"
Jedna z zasad ezoteryki mówi: "Każda przyczyna ma swój skutek; każdy skutek ma swoją przyczynę; wszystko dzieje się według Prawa; przypadek to jedynie nazwa dla nierozpoznanego Prawa; istnieje wiele płaszczyzn przyczynowości, lecz nic nie wymyka się Prawu".
Co to jest "Prawo" lub "żyć wg. prawa" Jakie dokładnie masz Prawo lub zasady obowiązujące na myśli. Ile państw, grup etnicznych, czy szczepów tyle praw, a każde z nich jest inne. Czy masz na myśli "Prawo Kosmosu"? Jeżeli tak, to proszę, (jeżeli nie stanowi to dla Ciebie kłopotu) przyślij mi jego zasady.
Buddyzm określa wspaniale ścieżkę życia każdego z nas i mówi, że nie możemy przeszkadzać nikomu w dojściu do "Oświecenia" niezależnie jaką drogę obrał.
Moim zdaniem najważniejszą częścią życia każdego z nas jest Miłość. Jeżeli to uczucie jest podstawą działania, to nie należy martwić się o dalsze losy. Proszę o Twoje zdanie na ten temat, za co z góry dziękuję!!
Przesyłam ogrom Miłości i Światła!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Zbyszek

Maria pisze:
Witaj Zbyszku, we Wszechświecie obowiązują prawa, które sprawiają, że świat istnieje. Są to np. prawa fizyki. Planety krążą wokół Słońca według praw fizyki. Drewno pływa w wodzie również za sprawą prawa, a dopóki w naszym organizmie panuje homeostaza żyjemy i jesteśmy zdrowi. Choroba jest najczęściej wynikiem złamania jakiegoś prawa duchowego.
Do studiowania praw duchowych powołane są religie, problem tylko z nimi jest taki, że kapłani są tylko ludźmi, a ludzie są omylni.
Jeśli jesteś buddystą, to wiesz, że istnieje coś takiego jak "mapy świadomości". Jest 7 czakr i 7 stopni ludzkiego rozwoju. Człowiek żyjący na poziomie I czakry nie jest w stanie zrozumieć praw oczywistych dla poziomu VII. Kapłani zajmujący się duszpasterstwem zwykle reprezentują poziom III, najwyżej IV, a ich wierni jeszcze niższe i takie właśnie jest religijne rozumienie praw. Ale w odosobnionych, górskich klasztorach, np. w Tybecie, żyją mnisi rozumiejący prawa we właściwy sposób. I zapewne prawo miłości jest przez nich rozumiane jak należy.
Pozostali miłością nazywają przeróżne kłamstwa i manipulacje. Właśnie koresponduję z pewną panną, która uległa iluzji, że kieruje się miłością. Za sprawą tej iluzji uznała, że ma prawo narzucić mi swoją religię. Żebym i ja była równie szczęśliwa jak i ona.
Tak więc jestem bardzo nieufna, gdy ktoś mówi przy mnie o miłości. Miłość jest jednym z najbardziej nierozumianych pojęć, ale ludzie wprost uwielbiają o niej mówić. W jej imię nawet mordują.
--
Pozdrawiam
Maria

Zbyszek pisze:
Witam Ciebie  Marysiu!!
Serdecznie dziękuję za odpowiedź na mój list i chciałbym tylko nadmienić, że miłość miłuje, a to oznacza, iż nikt z nas nie ma prawa do oceny nikogo i niczego, gdyż jesteśmy częścią całości i  doświadczamy.
Żadna religia nie jest odpowiednikiem naszej duchowości, gdyż zostały spaczone one z powodu "żądzy".
Ludzie, którzy doświadczyli "Światła" przestali postrzegać rzeczywistość w "konwencjonalny" sposób. Jeżeli miałaś okazję przeczytać pozycję M. Newtona to zapewne doskonale zdajesz sobie sprawę z tego o czym mówię.
Każdy z nas ma prawo do własnej drogi życia i nie powinien pozwolić nikomu decydować za siebie. Oddawanie prawa decyzji innym jest podstawowym brakiem zrozumienia tego co mamy za zadanie wykonać w danym wcieleniu.
Mam nadzieję, że nie zanudzałem Ciebie moimi wywodami na temat duchowości.
Jeżeli masz ochotę przedstawić głębszy punkt widzenia w tej sprawie to będę bardzo rad!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Przesyłam ogrom Miłości i Światła!!
Zbyszek

Maria pisze:
Drogi Zbyszku,
a co właściwie rozumiesz pod owym "przedstawianiem głębszego punktu widzenia w tej sprawie"? W jakiej "sprawie"? W sprawie miłości? Czy w sprawie nie oddawania innym władzy nad sobą?
Jeśli chodzi o to drugie, to temu właśni zagadnieniu poświęcona jest moja strona i blogi. Uważam za swoją "misję" przekonywanie ludzi do tego, że powinni być sobą i kierować się własnym sercem oraz rozumem, a nie nakazami religii czy polityki.
Zachęcam do lektury :)
--
Pozdrawiam
Maria

Zbyszek pisze:
Witam Ciebie serdecznie Marysiu!!
Dziękuję serdecznie za Twoją odpowiedź! Nasuwa mi się jednak pytanie, jak postrzegasz Miłość!
W pierwszym liście piszesz, że "Tybet" rozumie głębiej zasady miłości od przeciętnego człowieka. Teraz zadajesz mi pytanie "co to jest głębsze pojęcie miłości"???????????????
Wielu ludziom wydaje się, że to pytanie jest trywialne, ale odpowiedzieć na nie jest niezwykle trudno. Ludzie mylą pojęcia zaliczając do Miłości uczucia i działania które są całkowicie obce temu stanowi ducha.
Każdy człowiek (a raczej dusza) ma misję do wypełnienia w swoim życiu. Aby poznać to zadanie trzeba zgłębiać własne "Oświecenie" a to temat bardzo wymagający.
Jeszcze raz serdecznie dziękuję za Twoją opinię i przesyłam ogrom Miłości i Światła!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Zbyszek

Maria pisze:
Witam serdecznie Zbyszku,
nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby zajmować się teoretycznie miłością. Wszędzie wokół ludzie (za przeproszeniem) wycierają sobie twarze tym słowem, ale zauważyłam, że ci, którzy robią to najczęściej o miłości pojęcia raczej nie mają. Na przykład uważają, że wyrazem miłości jest stałe "chrześcijańskie napominanie bliźniego", które jest niczym innym, jak pełnym duchowej / moralnej wyższości pouczaniem celnika przez faryzeusza.
O namiętności damsko-męskiej nawet nie wspomnę, bo to jest trywialne. To z miłością nie ma zupełnie nic wspólnego, chociaż całe pokolenia poetów opiewają to w wierszach jako "miłość". Zawsze twierdziłam, że poeci potrzebują gruntownej i profesjonalnej psychoterapii. (Ale jestem nieromantyczna, prawda?)
Teoretyzowanie na temat miłości nie jest moją specjalnością. I raczej nie zamierzam tego robić również w przyszłości. Piszę tak dlatego, że zawracanie sobie głowy tym tematem prowadzi do fałszu i duchowego zakłamania.
Ja wolę inne formy pracy, niż kaznodziejskie przynudzanie. W moich tekstach słowa "miłość" raczej nie znajdziesz, nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek o tym pisała (o, przypomniałam sobie, pisałam raz, w tekście o medium Johnie Edwardzie).
Miłości nie można sobie intelektualnie narzucić. Do tego trzeba dorosnąć. A co więcej - miłość wcale nie musi się manifestować w postaci obrzydliwej i przyprawiającej o mdłości słodkości. Wręcz przeciwnie, prawdziwa miłość wyraża się niekiedy w trudny i niezbyt przyjemny sposób, np. kiedy musimy zawrócić z drogi narkomana. Słodzenie w takim przypadku prowadzi do klęski. Tu jest potrzebna "twarda mowa" i brutalne zagrożenie przykrymi konsekwencjami oraz bezwzględne trzymanie się tych nie kojarzących się z miłością zasad.
Czy zwykły, "opętany" miłością adept krzywej ścieżki rozwoju zdobyłby się na coś takiego? Na pewno nie! Bo dla niego miłość to gesty, puste słowa, farsa i teatrzyk.
Moja miłość nie jest słodka, ja bywam brutalna. Walę czasem różne prawdy prosto w twarz. I tym sposobem budzę ludzi z miłosnej (i każdej innej) iluzji, w której są pogrążeni. Ale jakoś nigdy nie przyszło mi do głowy głoszenie na prawo i lewo, że robię to z miłości. Ja to robię z rozsądku, a jedynym kryterium skuteczności jest końcowy efekt: jeśli człowiek "wyzdrowiał" i wyszedł w iluzji, to uważam to za sukces.
Obawiam się więc, że o miłości raczej nie pogadamy :( Prawdę mówiąc mam coś w rodzaju alergii na to słowo.
--
Pozdrawiam
Maria

Zbyszek pisze:
Witam Ciebie Marysiu!!
Dziękuję serdecznie za Twoją opinię w sprawie Miłości. Duchowość człowieka w samej sobie jest miłością i tylko od nas samych zależy czy to zdołamy zrozumieć i "wydobędziemy" z siebie.
Każdy ma prawo na swój sposób postrzegać miłość, ale czy jest to właśnie to uczucie o którym mówimy?
Relacje ludzi, którzy przeżyli własną śmierć są jednoznaczne "wszechogarniająca miłość".
Ludzie którzy dotknęli "Światła" zmienili natychmiast swój sposób życia i postrzegania innych, a to za sprawą właśnie tego uczucia którego doznali podczas opuszczenia własnego ciała.
Wyrażanie miłości w postaci całego życia, ale również w postaci słów przy określonych sytuacjach jest wręcz konieczne, bo "lunatykom" duchowym zaczyna świtać idea tego uczucia.
Jak wiesz każda przemoc jest złem, nawet jeżeli w pierwszej fazie przynosi określony skutek, i to jest mottem działania setek ludzi na ziemi.
Malutki, chudziutki człowieczek z Indii nie używał przemocy, ale miłości do osiągnięcia celu który sobie wyznaczył.
Wiara w to co się czyni, u podstaw której leży miłość jest przeogromną siłą twórczą, której potęga jest niewyobrażalna.
Piszesz o narkomanii i uzależnieniach, a także jak w bezwzględny sposób pokonać "demona". Jeżeli podstawą działania nie będzie miłość nie osiągnie się niczego.
Jeszcze jedna niezwykle istotna sprawa. Ludzie uzurpują sobie prawo do oceny zdarzeń,ludzi itd..., którego de facto nikt z nas nie ma. Jest takie bardzo trafne powiedzenie "Jestem odpowiedzialny więc nie oceniam"
Jeżeli będziesz miała ochotę i okazję to przeczytaj Khalila Gibriana "Prorok" myślę, że to rzuci inne światło na sprawę miłości.
Przesyłam ogrom Miłości i Światła!!!!!
Zbyszek

Maria pisze:
Kochany Zbyszku,
nie każdemu jest dane przeżyć śmierć kliniczną, a nawet jeśli jest dane, nie każdy doświadcza mistycznych przeżyć z tym związanych. Są tacy, którzy ze śmierci klinicznej nie mają żadnych wspomnień albo pamiętają wyłącznie pustkę i ciemność. Dlatego raczej Twoje rady dotyczące tego typu wglądu są mało praktyczne. Wymagają one takiej samej wiary, jak wiara religijna.
Jeśli zaś chodzi o Gibrana i jego "Proroka" to mam tę książkę i znam ją bardzo dobrze, była to jedna z pierwszych moich lektur, jakieś ćwierć wieku temu (miałam ją w wersji powielaczowej), gdy byłam początkująca na tej ścieżce. Od tamtej pory przeczytałam setki, a może nawet więcej niż setki książek.
Khalil Gibran powiedział: "Nauczyciele często są jak szyby: pozwalają widzieć prawdę, ale oddzielają od rzeczywistości", dlatego już od dawna nie szukam nauczycieli i nie korzystam z niczyich "dobrych rad". Kieruję się własnym osądem. Kieruję się też radą Babaji: "Prawdy szukaj w medytacji, a nie w zakurzonych księgach. Aby ujrzeć księżyc, patrz w niebo, a nie w sadzawkę". Dlatego patrzę w niebo i medytuję. I słucham Boga. Bóg jest we mnie. Bóg jest wszędzie, bo wszystko jest Bogiem. Nie muszę teoretyzować na temat miłości. Jeśli trzeba postępuję jak Jezus, który wpadł we wściekłość, poprzewracał kramy handlujących w świątyni i na pożegnanie przyłożył im sznurem, którym była przepasana jego szata.
Skoro Jezusowi wolno, wolno i mnie.
Jeśli chodzi o misjonarzy przeróżnych światopoglądów, to nie ma tygodnia, żeby mnie jakiś nie próbował przekonać, że to właśnie on posiadł ostateczną mądrość i że powinnam podążyć właśnie za nim. Zrozum, że nie mogę podążać za każdym, który jest przekonany o swojej oświeconej mądrości. Zbyt wielu jest takich, a ja jestem tylko jedna. Nie podzielę się więc, żeby wysłać za nimi jakąś cząstkę siebie.
Ostatnie wpisy na obu moich blogach mówią właśnie o tym. Na "starym" blogu opisuję swoje zmagania z jakąś nawiedzoną misjonarką chrześcijańską, a na ezoterycznym zajmuję się problemem "jedynej prawdy jaka jest".
Nie ma jedynej prawdy. Każdy człowiek jest na innym etapie i każdy żyje według tego, do czego aktualnie dorósł. Nikt nie przeskoczy swojego poziomu, więc nie ma sensu nikogo uczyć ani nawracać. Jak dorośnie, sam zrozumie. Bo prędzej czy później każdy stanie się Bogiem i każdy zrozumie boską naukę. Ale nie wcześniej.
Łapanie ludzi do określonych szkół myślenia jest w rzeczywistości łapaniem duchowych niewolników. Zastanów się, komu i do czego potrzebni są owi niewolnicy i jaką korzyść czerpią z ich posiadania "nauczyciele". Czy to ma coś wspólnego z miłością? A może raczej z eksploatacją lub pasożytnictwem?
Jak napisałam: nie zajmuję się miłością. Nie znam się na tym. W ogóle mnie to nie interesuje.
Dla mnie istnieje tylko jedno kryterium: jakie konkretne owoce wydaje czyjaś praca i życie. Jeśli ktoś stale gada o miłości, ale jego żona choruje na depresję, a dzieci są znerwicowane, to na pewno jego "miłosna praca" nie wydaje właściwych owoców.
Jeśli natomiast ktoś nie gada nigdy o miłości, lecz w jego rodzinie panuje harmonia i zdrowie, wtedy owoce są dobre.
Mam nadzieję, że mnie rozumiesz?
--
Pozdrawiam
Maria

------------------

I tu przyznam się, że się w końcu wkurzyłam... Ile razy można tłumaczyć to samo? Ponieważ Zbyszek najwyraźniej uważa siebie samego za mistrza, a mnie za głuptasa, odpowiedziałam tym razem twardo i po skorpionowemu:

Zbyszek:

> Witam Ciebie Marysiu!!!
>
> Dziękuję za Twoje spostrzeżenia i uwagi na temat życia i miłości.
> Mam dziwne odczucie, że, jak to określasz "Dla mnie istnieje tylko jedno
> kryterium: jakie konkretne owoce wydaje
> czyjaś praca i życie) chodzi Tobie przede wszystkim o efekty
> fizyczno-materialne, a to chyba nieporozumienie.

Maria: Tak, znasz mnie lepiej, niż ja znam siebie. Jestem skrajną materialistką i wszystko robię wyłącznie dla kasy, sławy i własnej korzyści, bez liczenia się z dobrem innych, więc ich depczę, bo liczy się tylko mój cel. Nawet z tego powodu koresponduję z tobą. Zarobię za to miliony, amen.

Zbyszek:

> Pisałaś wcześniej o nałogach i jak je zwalczasz. Czym się różni
> misjonarz który chce Ciebie nawrócić na swoją ścieżkę od Ciebie która
> wie co dla narkomana najlepsze. Objawy fizyczne w przypadku uzależnienia
> są odzwierciedlenia przemian duchowych.

Maria: Działam na chama. Biorę narkomana za ryj, przywalam mu serię z pięści i jest uzdrowiony. Proste.

Zbyszek:

> Widocznie dana osoba musi doświadczyć tego aby zrozumieć coś głębszego.
> Kto dał prawo komukolwiek do osądu i kierowania czyimś życiem? Ja mam
> kilka lat i przeżyłem już ten okres w którym maił nas uszczęśliwić
> wszystkich bez wyjątku Marks, Lenin, Breżniew.........
> Przyjmując takie postawy już mielibyśmy "Świętą Inkwizycję"

Maria: W świętej inkwizycji pobierałam nauki, więc działam skutecznie i w d. mam czyjeś lekcje. Kto nie ze mną, tego na stos. Upiekłam już tysiące kacerzy, zaraz upiekę i ciebie.

Ja mam 13 lat i tak sobie tylko pieprzę. A kto to był Breżniew? W życiu nie słyszałam!

Zbyszek:

> Piszesz o Bogu ale jakim Bogu? Ja znam tylko Stwórcę. To co opisuje
> Biblia jest opisem barbarzyńcy i mordercy z którym ja się nie utożsamiam
> mentalnie.

Maria: Kocham Jahwe, przekonał mnie, że trzeba miecza i krwi, że należy pokrywać trupami wzgórza, a ulicami lać krew i że pomsta jest rzeczą szlachetną i piękną. Skoro "bóg" jest psychopatą, to nic dziwnego, że cała ta cywilizacja też jest rządzona przez psychopatów. A więc przystępuję do nich, będę rżnąć, gwałcić, palić i grabić.

Zbyszek:

> Wielu twierdzi, że zabijanie w imię "Boga" jest słuszne, ale ja jestem
> daleko od tego.

Maria: A ja przeciwnie, i zaraz utnę ci ten arogancki, zarozumiały i pełen pychy łeb przy samej dupie, jasne?

Zbyszek:

> Piszesz również o efektach w rodzinie "Jeśli natomiast ktoś nie gada
> nigdy o miłości, lecz w jego rodzinie
> panuje harmonia i zdrowie, wtedy owoce są dobre."
>
> Co oznacza nie gada? W jaki sposób wyrażasz swoje uczucia do bliskiej
> osoby? Milczysz, ignorujesz, wszystko ukrywasz? Ja nie miłuję dla
> "efektów" tylko dla miłowania. Nie oceniam innych, czy są zdrowi czy
> chorzy, bo choroba to przyczyna stanu duchowego, a ja nie znam stanu
> duchowego np. moich sąsiadów i nikt mi nie dał żadnego prawa do osądu
> innych.

Maria: W rodzinie nikogo nie słucham, nie przytulam, nie mówię o miłości, lecz zgodnie z zaleceniem Biblii walę synów rózgą. Sąsiadów surowo oceniam i obgaduję tak jadowicie, że boją się wyjść z domu. Jestem chodzącą psychopatologią i nienawiścią. Mówiąc wprost: do pięt ci nie dorastam i niegodna jestem czytać twoich oświeconych słów. Idź więc gdzie indziej, może trafisz na kogoś lepszego i bardziej godnego.

Zbyszek:

> Moim skromnym zdaniem w moim życiu duchowość ma pierwszeństwo nad
> materializmem. Jeżeli stan duchowy jest "wspaniały" nie mam problemu z
> osiągnięciem wyznaczonego celu, ale to nie cel jest priorytetem, to stan
> ducha jest moim celem.
>
> Przesyłam ogrom Miłości i Światła...........................
>
> Zbyszek

Maria: A dla mnie liczy się tylko kasa, sława, kariera i zaszczyty. Pragnę władzy i jutro wedrę się do pałacu prezydenckiego, zarżnę jego mieszkańców i udekoruję swoją głowę laurem. Bo ja jestem jedyną osobą, nadającą się do rządzenia. Pokażę wszystkim, czym jest władza...

------

Kurde, co się dzieje z tymi zakłamanymi misjonarzami? Ledwie spławiłam jedną nawiedzoną, a zaraz zjawił się kolejny. Pogięło was, czy co?

I to w sytuacji, kiedy naprawdę OGROMNYMI wołami napisałam nad wejściem do skrzynki mailowej:

UWAGA!!! MISJONARZOM DOWOLNEJ RELIGII ORAZ KRZYŻOWCOM WSTĘP SUROWO WZBRONIONY!!!

A może byś tak najpierw zechciał poznać moją stronę www i blogi? Tam jest cała prawda na mój temat. Zamiast zawracać mi głowę i okradać mnie z czasu po prostu PRZECZYTAJ, a będziesz wiedział, kim jestem, co sądzę o Jahwe i totalitaryzmach. A przy okazji może trochę się nauczysz.

A teraz idę zalewać kubłami miłości Hitlera. Na pewno go to zmieni. I stanie się aniołem. Nie będę go oceniać. Nie będę go osądzać. Będę go kochać. Aż do zatracenia.
--
Pozdrawiam
Maria Sobolewska
www.astro.eco.pl
http://astromaria.blogspot.com/ (blog ezoteryczny)
http://astrofaq.blogspot.com/ (blog astrologiczny)
http://astromaria.blog.pl/ (blog "codzienny")
http://members.lycos.co.uk/maya13/ (Skarbczyk)
http://astroforum.hekko.pl/index.php (forum dyskusyjne)

Oto bardzo króciutki fragment dość długiego wykładu Osho, mojego ulubionego guru, o metafizyce:

Metafizyka to nonsens. Jednak musi czemuś służyć, w przeciwnym razie nie istniałaby zbyt długo. Człowiek jest bezradny w obcym świecie, w nieznanym świecie... nie tylko nieznanym, ale i niepoznawalnym. Ta ciemność, ten obłok niewiedzy potężnie wstrząsa ludzkim umysłem. Więc człowiek musi się jakoś ukoić. Musi stworzyć wiedzę. Nawet jeśli ta wiedza nie jest prawdziwą wiedzą, to stwarza pozory oparcia. Stwarza pozory, że nie jesteś całkowicie bezradny. Dzięki niej możesz udawać, że nie jesteś obcy w tym świecie; że nie jesteś tu przez przypadek; że jesteś tu panem. Przynajmniej możesz bawić się słowami, robić z nimi to, co ci się żywnie podoba i stwarzać iluzję własnej potęgi.

To czyni metafizyka – daje ci poczucie siły tam, gdzie tak naprawdę żadna siła w tobie nie istnieje. Daje ci iluzję wiedzy tam, gdzie tak naprawdę żadna wiedza nie istnieje.

Samo słowo “bóg” staje się zasadnicze. Dzięki używaniu tego słowa masz poczucie, że coś robisz; że jesteś związany z egzystencją; że na tej ziemi nie jesteś samotnym, bezradnym dzieckiem, ale opiekuje się tobą ojciec w niebiosach – bezustannie patrzy, martwi się o ciebie i twój dobrobyt. To bardzo dziecinne podejście, ale człowiek czuje się bezradny. A istnieje niewielu ludzi, którzy stali się naprawdę dojrzali. Reszta ciągle jest dziecinna.

(...)

Pewien chrześcijański misjonarz przybył tu parę lat temu i zaczął przedstawiać swoją teologię. Słuchałem go przez pół godziny, po czym zapytałem: „Czy to wszystko ci jakoś pomogło? Bo wyglądasz na kogoś stukniętego”. Musieliście zetknąć się ze Świadkami Jehowy i innymi, równie stukniętymi ludźmi... Ale on nie słuchał – tak jakby go w ogóle nie było, ciągle mówił, mówił, mówił.

Minęła następna godzina. Przerwałem mu na chwilę, mówiąc: „Poczekaj chwilę, o czym ty w ogóle mówisz? Czy to, o czym mówisz, pomogło ci?” Odpowiedział, że nie pomogło, ale ma nadzieję, że pomoże. Zapytałem go: „Jest coś, co pomogło mnie. Czy chcesz o tym posłuchać?”, na co odparł: „Wpadnę do ciebie innym razem”. Nigdy się już nie pojawił.

Ludzie desperacko trzymają się swoich wierzeń. Nie przekonują innych – raczej przez przekonywanie innych przekonują siebie samych. Gdy zostają sami, zaczynają się bać: „Kto wie, może jest tak, że to, w co wierzę nie jest prawdą?” Natomiast gdy przekonują innych i ktoś powie: „Tak, to jest prawda”, wtedy stają się pewni siebie. Są przekonani, że jest jakaś prawda w tym, co mówią, gdyż w przeciwnym wypadku inni ludzie nie daliby się przekonać.

(...)

Ludzie sięgają do najbardziej absurdalnych argumentów, aby się obronić. Bezustannie w coś wierzą, ponieważ bez tej wiary spadliby w bezdenną przepaść.

Ta przepaść jest rzeczywista. Gdy ją zaakceptujesz, zniknie lęk. Gdy zaakceptujesz fakt, że życie jest tajemnicą, której nie można poznać; gdy zaakceptujesz fakt, że życie jest niepoznawalne... wtedy lęk zniknie i ustaną wszelkie wysiłki, aby poznawać i tworzyć doktryny.

Nagle staniesz się częścią rzeczywistości, zniknie rozdarcie. Ten, kto poszukuje, i to, co poszukiwane – staną się jednym. Ten, kto obserwuje, i to, co obserwowane – staną się jednym. Ten, kto widzi, i to, co widziane – staną się jednym. Nagle zniknie podział stworzony przez twoje doktryny.

---

I jeszcze taki fragment:

Chrześcijanie bezustannie tworzą bezwartościową literaturę, nigdy nie spotkałem się z czymś równie bezwartościowym – to zwykłe brednie. Ale bezustannie tę literaturę tworzą – w obronie religii. Spieranie się jest dla nich ważniejsze, niż stosowanie w praktyce tego, o co się spierają.

Brat Cyjanopanus uważał że najsmaczniejszy owoc to jabłko, a nie lubił smaku gruszek, a brat Butaprenus odwrotnie - uwielbiał gruszki, a jabłka uważał za coś gorszego. Nie wiedzieli jednak o tym, i nie rozmawiali na ten temat, bo uznawali swoje przekonania za oczywiste. Teraz każdy z nich powinien zabrać ze sobą jeden owoc.

Brat Cyjanopanus stwierdził, że musi postąpić szlachetnie i wyrzec się dobrego jabłka na rzecz bliźniego.
- Bracie Butaprenusie, ja wezmę gruszkę, a tobie zostawię jabłko.
Postanowił, że poświęci się i sam zje ohydną gruszkę, żeby zrobić przyjemność towarzyszowi.

A brat Butaprenus pomyślał: co za egoista, sobie wziął tę wspaniałą gruszkę, a dla mnie ma zostać to wstrętne jabłko? Ale jako człowiek uduchowiony nie powiedział tego głośno. Pomyślał: muszę być skromny, dobrze będzie, gdy okażę pokorę i wyrzeknę się gruszki i wezmę jabłko. W ten sposób odniosę zwycięstwo moralne nad tym egoistą.
- Dobrze bracie, wezmę jabłko, a gruszkę zabierz ty.

Na to brat Cyjanopanus pomyślał: Cóż, widać że to początkujący mnich, z taką łatwością przyjął to wspaniałe jabłko, zamiast wyrzec się go. Ale wszystko przed nim. Dobrze, że ja mam to już za sobą i wiem jak postępować właściwie.

Później obaj zjedli owoce, których nie lubią, ale moralność i pokora zwyciężyły.

Biorąc to co najlepsze nie ograbiasz innych, bo jest to najlepsze dla ciebie, a niekoniecznie dla nich. Dla nich coś innego może być najlepsze. Wyrzekając się tego co najlepsze dla ciebie szkodzisz innym, a nie pomagasz. To co odczuwasz jako dobre, piękne i wspaniałe jest właśnie dla ciebie.

Na pewnym katolickim portalu znalazłam wyznania panienki, która uczestniczyła w kursie hmmm... nazwijmy go „Y”. To, o się tam działo mocno ją przestraszyło, więc pyta księdza, czy przypadkiem nie wpadła w szpony sekty. Czytając jej opis odniosłam wrażenie, że jej obawy mogą być słuszne.
Jak myślicie, czy to sekta?

Oto jej opis:

(...)
2 lata temu bylam na kursie Y i od tego czasu mam same problemy. Moje problemy sa zwiazane z osoba z tej Y i z faktem iz nie omdlalam keidy modlono sie nade mna, nie dostalam zadnego proroctwa i nie mowilam jezykami. a swoja droga ten dar mieli tylko ci ktorzy organizowali ten kurs, ci ktorzy mieli mikrofony. to wszytsko wygladalo jak jakies czary, pelno dymu, niezrozumiale slowa - nawet ci ktorzy ich uzywali nie wiedzieli co mowia, omdlenia na posadzke!!! i proroctwa!!! czy to nie jest dziwne? bedac tam czulam sie jakbym byla w sekcie - dokladnie tak ja saobie wyobrazalam.

Czlowiek ktory mnie tam zaprowadzil zachowuje sie dziwnie, jakby cos mu sie pomieszalo w glowie, w ogoel nie widzi jak sie zachowuje, jak traktuje innych i wszytsko co robii (a krzywdzi wiele osob, w tym mnie) mowi ze to jest Wola Boza.

nie wiem co oni z nim zrobili na tych spotkaniach, ale jestem ciekawa co to w ogole jest za zgromadzenie i dlaczego ludzie zmieniaja sie tak bardzo pod jego wplywem?

Zawsze dotąd umieszczałam tu swoje własne teksty, a dziś będzie wyjątek. Jest to fragment pochodzący ze strony System miłości:
Doktryna

Przyglądając się kolejności stworzenia od jego rozpoczęcia po zakończenie, teologiczny system Orygenesa można streścić następująco: pierwotnie wszystkie istoty egzystowały jako czysty umysł na poziomie pojęciowym czy też myślowym. Istoty ludzkie, anioły i ciała niebieskie pozbawione były wcielonej egzystencji i istniały tylko jako pojęcia. Jest to bardzo naturalny pogląd dla kogoś takiego jak Orygenes, dla kogoś, kto był uczony w dwóch systemach filozoficznych: Chrześcijańskim i Platońskim. Ponieważ nie ma w Biblii żadnego opisu dotyczącego tego, co poprzedzało stworzenie, wydawało się oczywiste, że Orygenes odwołał się do Platona i jego odpowiedzi odnośnie tej kwestii. Bóg, według, Platończyków, jest czystą inteligencją. Przed stworzeniem wszystkie rzeczy stanowiły jedność z Bogiem, jest to założenie, któremu Biblia wydaje się nie zaprzeczać. Proces upadku zaczął się, gdy pojedyncze istoty znużone unią z Bogiem, postanowiły odłączyć się od niego. Kiedy umysł obojętniał względem Boga, uczynił pierwszy krok w dół ku swemu upadkowi i stał się duszą. Dusza, usunięta ze swego pierwotnego stanu, odchodziła coraz bardziej aż to momentu przyjęcia ciała. To, jak wiemy z platonizmu, jest istotnie poniżeniem, gdyż najwyższy rodzaj manifestacji odbywa się na poziomie mentalnym, a najniższy na fizycznym. Taki opis ludzkiego upadku nie oznacza, że Orygenes odrzucił Genesis. Sugeruje jedynie, że był on skłonny uwzględnić alegoryczną interpretację. W ten sposób Eden to nie koniecznie miejsce umieszczone w przestrzeni, ale kosmiczne i metafizyczne wydarzenie, podczas którego czysta, nie wcielona myśl została ograniczona materią fizyczną. Według Orygenesa, istotne dla Chrześcijaństwa jest to, że upadek był dobrowolny i wynikał z pewnego stopnia oddzielenia od Boga. Gdzie jest upadek, tam musi nastąpić dramat pojednania. Ponieważ miłość jest jednym z atrybutów Boga, weźmie On udział w odkupieniu swoich stworzeń. Dla Orygensa oznacza to, że po dramacie wcielenia dusza przyjmuje ponownie swoją tożsamość umysłu i odzyskuje więź z Bogiem. Aby przyśpieszyć tę ewolucję w odpowiednim czasie Bóg przysłał Chrystusa. Chrystus Orygenesowy był Wcielonym Słowem (był on również jedyną istotą, która nie zobojętniała względem Boga), i przybył zarówno jako mediator i jako wcielenie boskiej dobroci. Bóg pozwalając, by Jego mądrość i światło jaśniało w ludzkim życiu dzięki obecności Chrystusa sprawił, że pojedyncza dusza mogła szybko odzyskać swoją więź z Bogiem, zostawić za sobą ciężar ciała i powrócić na łono Boga. W rzeczywistości Orygenes twierdził, ku oburzeniu swych krytyków, że rozmiary i moc miłości Boga są tak wielkie, że ostatecznie wszystkie istoty będą jemu przywrócone, nawet szatan i jego legiony. Ponieważ przebywanie duszy w jakimkolwiek ciele fizycznym jest tylko jednym z wielu epizodów w jej podróży od Boga i z powrotem, reinkarnacja wydaje się nieograniczona. Co zaś się tyczy zmartwychwstania ciała, Orygenes rozpętał burzę dyskusji upierając się, że ciało fizyczne marnieje i obraca się w popiół, podczas gdy zmartwychwstanie odbywa się w ciele duchowym. Jest to oczywiście poręczne dla wyznawców reinkarnacji, gdyż oznacza, że zmartwychwstałe ciało może być albo sumą i punktem kulminacyjnym wszystkich poprzednich ciał fizycznych albo wręcz przeciwnie, może ich w ogóle nie przypominać. Przyjdzie kiedyś taki czas, kiedy to wielkie odejście od Boga, które zainicjowało fizyczny byt, skończy się. Wszystkie rzeczy, zarówno ciała niebieskie i ludzkie dusze, będą tak czyste i żarliwie kochające Boga, że fizyczna egzystencja nie będzie już dłużej potrzebna. Całe stworzenie rozpadnie się, gdyż materia będzie zbyteczna. Wówczas, cytując jeden z Orygenesa ulubionych ustępów, wszystkie rzeczy zostaną poddane Bogu a Bóg będzie „wszystkim we wszystkich” (1 Kor. 15:28). Ten powrót wszystkich rzeczy proponowany przez Orygenesa stał się kamieniem niezgody w późniejszych wiekach. Orygenesowi wydawało się to całkiem logiczne, że wszystko co odłącza się od Boga musi ostatecznie do Niego powrócić. Jak to tryumfująco stwierdził na końcu swego dzieła:„On First Principles”, ludzie są „braćmi krwi” samego Boga i nie mogą pozostawać z dala od Niego na zawsze. Największe dzieło Orygenesa: „O zasadach” wprost przekłada Pismo święte pod kątem reinkarnacji.

Film opowiadający o przygodach grubej pandy, która marzy o tym by zostać wielkim wojownikiem kung-fu.

Akcja filmu staje się doskonałym pretekstem dla przedstawienia znacznie głębszych prawd o życiu, osadzonych częściowo w filozofii Zen, w bardzo przyjemny i rozrywkowy a zarazem inspirujący sposób.
Gorąco polecam wszystkim którzy lubią dobrą zabawę okraszoną przyzwoitą porcją refleksji :)

Poniżej opisuję szczegółowo wydarzenia filmu - jeśli ktoś nie lubi spoilerów i chce sam zobaczyć ten film - nie polecam czytania :)
Na granatowo podaję moją interpretację fimu, zapraszam do komentowania - jeśli ktoś ma inne spostrzeżenia :)

-------------------------------------------------------------------

Główni bohaterowie :
- Po - gruba panda - bohater,  pracujący w barze z kluskami i marzący o ścieżce wojownika kung-fu, niespodziewanym obrotem rzeczy - wybrany na Smoczego Wojownika
- Wielki mistrz Oogway - wielki mistrz zakonu wojowników kunf-fu, mędrzec, pierwszy zwycięzca Tai Lunga
- Mistrz Shifu - uczeń Oogwaya i jego zastęca, szkolący przyszłego Smoczego Wojownika(dawniej również mistrz dla Tai Lunga)
- Zabójcza piątka -  uczniowie mistrza Shifu, potencjalni kandydaci do zaszczytnego tytułu Smoczego wojownika : Tygrysica, Modliszka, Żmija, Małpa i żuraw
- Tai Lung - adwersarz Po i "czarny charakter" filmu, były uczeń Shifu, któremu niegdyś odmówiono tytułu Smoczego Wojownika
-------------------------------------------------------------------
- Po u ojca

Przybrany ojciec Po wychował go mając nadzieję, że syn odziedziczy po nim bar z kluskami. Ale Po ma swoje własne marzenie. Pragnie być wojownikiem, a jego idolami są członkowie Zabójczej piątki, - uczniowie mistrza Shifu, o których nocami śni i z którymi przeżywa fantastyczne przygody.
Po czuje, że może być kimś więcej niż tylko sprzedawcą klusek, mimo że jest w tym całkiem dobry, jego myśli wybiegają daleko poza to czego życzy sobie jego ojciec.

Życie Po odbija wewnętrzny konflikt, pomiędzy tym co jest jego marzeniem a życiem jakie zostało dla niego "wybrane". Nie może rozwinąć skrzydeł, bo wiążą go zobowiązania i tradycje w jakich się urodził.  Jest nieszczęśliwy i zagubiony, ucieka więc w świat fantazji, snach o swej wielkości, o potędze. Nie ma odwagi powiedzieć że chce od życia czegoś więcej.

- Wizja Oogwaya

Oogway jest wielkim mistrzem zakonu wojowników kunf-fu, wiekowym, bardzo mądrym starcem.
Pewnego dnia Oogway wzywa do siebie swojego ucznia i prawą rękę, Shifu i wyznaje mu że miał wizje w której widział ich dawnego wychowanka, Tai Lunga, uciekającego z więzienia w którym przebywa za swoje zbrodnie.

Shifu panikuje, natychmiast rozkazuje posłańcowi lecieć do więzienia i nakazać podwojenie straży, nieświadom że poprzez swoją lękową reakcję - uruchamia ciąg zdarzeń które okażą się tak bardzo znaczące dla wszystkich, a przede wszystkim dla niego.
Mistrz Oogway decyduje, że nadeszła pora by wybrać wielkiego, Smoczego Wojownika, który ma ich wszystkich ocalić.

Cytat:
Oogway: Miałem wizję, Tai Lung powróci
Shifu: To niemożliwe, jest w więzieniu!
Oogway: Nic nie jest niemożliwe...
Shifu: /spanikowany - woła do posłańca/ Zeng!
Leć do więzienia i powiedz żeby podwoili straże, broń,wszystko podwoili! Tai lung nie wyjdzie z tego więzienia!
Zeng: Tak mistrzu Shifu!
Oogway: Niektórzy spotykają swoje przeznaczenie właśnie na tej drodze, której chcą uniknąć.
Shifu:/ nerwy/ Musimy coś zrobić, on będzie chciał się zemścić, on, on...
Oogway: Twój umysł jest wzburzony, przyjacielu, jak ta woda
/wskazuje na sadzawkę/ Kiedy woda jest wzburzona, trudno cokolwiek przez nią zobaczyć.
Kiedy się uspokoi, stanie się dla Ciebie przejrzysta, i wtedy wszystko zrozumiesz.

Bardzo ważny moment w filmie.
Pokazane jest, że tak naprawdę sami sprowadzamy na siebie nasze nieszczęścia. Niegdyś Shifu zamknął Tai Lunga. Teraz wypuszcza go jednak nie kto inny - jak właśnie on sam. Przez swój paniczny strach. Gdyby nie posłał Zenga celem wzmocnienia straży, Tai Lung by się nie wydostał.
- Im bardziej przed czymś uciekamy, tym szybciej to nas ściga.
Oogway próbuje wskazać Shifu, że przez swój gniew i zagubienie - nie widzi tego co naprawdę się z nim dzieje i sam sprowadza na siebie nadchodzące wydarzenia.
(Nie znaczy to jednak, że taki obrót wydarzeń jest negatywny - nie ma czegoś takiego, ponieważ finalnie właśnie na tej drodze, której najbardziej sie boi - znajdzie klucz do swego wyzwolenia i rozwiązanie problemu.)

- Po Wojownikiem!

Tajemniczym zbiegiem okoliczności, na Smoczego wojownika zostaje wybrany Po, który dość niespodziewanie pojawia się na festiwalu mającym na celu wybór wojownika. Zamiast sprzedawać kluski, w akompaniamencie ogni sztucznych wpada na środek areny, gdzie dostrzega go Oogway.
Oogway nie wierzy w przypadki.
Wskazuje na Po, jako wybrańca.

Cytat
Oogway: /do Shifu/ Ten kogo wybiorę, nie tylko sprowadzi pokój do doliny, ale przyniesie go także Tobie.
Oogway:/wskazując na Po/ Wszechświat wskazał Smoczego Wojownika!

Czasem niespodziewane rozwiązanie, niespodziewany obrót losu, okazuje się odpowiedzią na nasz problem. Trzeba tylko uwierzyć że to co się stało, nie stało się bez powodu i umiejętnie wykorzystać szansę.

- mistrz Shifu nie akceptuje Po

Dla mistrza Shifu jest to wielki szok, tak jak i dla jego uczniów, Zabójczej Piątki.
Shifu nie potrafi zaakceptować faktu, że "przypadkowy" osobnik, niewyszkolony w kung-fu, miałby pokonać tak potężnego przeciwnika jakim jest Tai-Lung.

Ego Shifu po raz kolejny doznaje ciosu. Niegdyś musiał znieść taką sama sytuację z poprzednim wychowankiem, Tai Lungiem - również nie wybranym na Smoczego wojownika. Teraz ponownie musi wykazać się pokorą i zrozumieniem wobec Oogwaya, chociaż naprawdę wszystko w nim się burzy.
Wewnetrznie sprzeciwia się wyborowi Ooogwaya, ponieważ nie potrafi dostrzec w nim głębszego sensu i uwolnić się od wyobrażeń na temat tego jak powinien wyglądać Smoczy wojownik.
Jest na prostej drodze do popełnienia kolejnego błędu, tego samego który niegdyś zapoczątkował jego problemy. Czyżby nic się nie nauczył?

- Mistrz Shifu upokarza Po

W rozmowie z Po, mistrz Shifu daje wyraz swojemu rozgoryczeniu i niechęci.
Uważa Po za niegodnego zaszczytnego miana Smoczego Wojownika, skrycie również uważając że zainwestował tak wiele w wyszkolenie Zabójczej Piątki, iż to właśnie ktoś z jego uczniów powinien zostać Smoczym Wojownikiem.
Shifu nie umie pogodzić się z takim obrotem sprawy, który odsunął kolejnych jego uczniów (wcześniej także Tai Lunga) od miana Smoczego Wojownika.

Gniew Shifu jest tak naprawdę gniewem jego - na siebie samego. "Czy znów zawiodłem? Czy znów się tak pomyliłem? Znów nie udało mi się wyszkolić Smoczego Wojownika?" Shifu to wydaje się zbyt upokarzające i bolesne, dlatego robi wszystko by to upokorzenie dać odczuć Po.
Po - z drugiej strony - całe życie miał do siebie żal za swoje marzenia, które tak bardzo nie pasowały do oczekiwań jego ojca. Czuł się w jakiś sposób zdrajcą, czuł że zawiódł ojca. Teraz przyjmuje upokarzające traktowanie ze strony Shifu, z pokorą, w jakiś sposób sam siebie karząc za sprzeniewierzenie się ojcu.

- Tai lung ucieka z wiezienia

Posłaniec  wysłany przez Shifu "przypadkowo" upuszcza piórko z którego pomocą Tai Lung wydostaje się z więzienia.
Potężny wojownik rozgramia wszystkich strażników i nakazuje posłańcowi dostarczyć Shifu wieści o swoim powrocie.

- Rozmowa Po z Oogwayem

Po daje wyraz swoim wątpliwościom w rozmowie z wielkim mistrzem Oogwayem.
Mistrz jednak ma zaufanie w los, który wskazał po jako Smoczego wojownika.

Cytat:
Po: Jak Shifu ma mnie wytrenować w Smoczego Wojownika?
Nie jestem jak ta piątka, nie mam szponów, skrzydeł, jadu... Nawet Modliszka ma to... coś.
Może powinienem odejść i wrócić do robienia klusek
OOgway:Odejść - nie odchodzić, kluski - nie ma klusek...
Jesteś zbyt przywiązany do tego co było i co będzie. Jest takie powiedzenie:
Wczoraj to historia, jutro to tajemnica, ale dzisiaj jest darem
Dlatego zwą go teraźniejszością.
(nieprzetłumaczalna gra słow : ang. Present - terażniejszość- znaczy także prezent, podarunek)

Oogway próbuje wytłumaczyć Po, by nie koncentrował się na nieznaczących sprawach, które tylko odciągają go od tego co powinien robić Tu i Teraz, a co jest tak naprawdę jego najwłaściwszą ścieżką.

- Historia mistrza Shifu

Poznajemy również historię mistrza Shifu, oraz dziejów jego pierwszego wychowanka.
Okazuje się że Shifu wychował Tai Lunga jak własnego syna, ucząc go Kung-Fu, przepełniony duma i bezkrytycznym zachwytem nad rewelacyjnymi osiągnięciami malucha.
W tym zachwycie - Shifu zapomina jednak o przekazaniu Tai Lungowi dystansu do siebie i umiejętności radzenia sobie z porażką.
Rozpieszczony Tai Lung - butnie przekonany, że należy mu się wszystko, domaga się Świętego Zwoju, który powinien otrzymać tylko Smoczy Wojownik.

Ale Wielki mistrz Oogway dostrzega mrok i dumę w sercu Tai Lunga i odmawia mu prawa do zwoju.
Dla Tai-Lunga to wielki cios w jego ego, z poczuciem zdrady ze strony Shifu (który nie wziął jego strony) - atakuje mieszkańców Doliny - próbując odbić zwój siłą.
Shifu nie jest w stanie stawić mu czoła.
Nie potrafi zniszczyć tego co sam stworzył. Jego próżność teraz zwraca się przeciwko niemu. Tai Lung pokonuje go z łatwością  i jest o krok od zdobycia zwoju.

Walka Oogwaya

Przed zdobyciem zwoju, Tai Lung musi pokonać jeszcze jednego przeciwnika.
Pojawia się przed nim Oogway.
Wielki mistrz z łatwością i spokojem powstrzymuje niesionego gniewem Tai Lunga - uderzając w odpowiednie punkty na jego ciele, paraliżuje go w ten sposób. (Akcja w stylu Kill Billa ;))
Tak właśnie Tai Lung ląduje w więzieniu.

Tai Lung reprezentuje mroczą energię gniewu i pomieszania -  a Oogway siłę spokoju i mądrości.
Shifu próbował pokonac gniew - gniewem.
Oogway wybrał skuteczniejszą ścieżkę.
Gniew znika jak za dotknięciem różdżki, w zestawieniu ze świadomością i mądrością.
Co ciekawe - Nie ma nawet mowy o walce, o zmaganiach!
Po prostu całkowicie się rozpuszcza. Nie ma prawa przy niej istnieć.

- Shifu rozmawia z Ooogwayem

Shifu otrzymuje wieści o ucieczce Tai Lunga i dzieli się swoimi rozterkami z wielkim mistrzem Oogwayem. Ma wątpliwości czy uda mu się wyszkolić Po na czas. Oogway prosi go o odrzucenie wątpliwości i uwierzenie w Po i los, który go wskazał.

Cytat
Shifu: Mistrzu, mistrzu! Bardzo złe wieści
Oogway: Shifu, niema czegoś takiego jak złe czy dobre wieści
Shifu: Mistrzu twoja wizja się sprawdziła, Tai Lung uciekł z więzienia, jest już w drodze
Oogway: To jest zła wiadomość ,tylko jeśli nie wierzysz, że Smoczy Wojownik go powstrzyma
Shifu: Panda, ta panda to nie Smoczy Wojownik, on nawet nie powinien tu być! To był przypadek!
Oogway: Nie ma przypadków...
Shifu: Tak wiem, już to mówiłeś dwa razy
Oogway:To też nie był przypadek. Stary przyjacielu, panda nigdy nie zmieni swojego przeznaczenia, ani ty swojego, jeśli nie porzucisz iluzji kontroli
Shifu: Iluzji?
Oogway: Tak, popatrz na to drzewo, nie mogę sprawić aby zakwitło, ani wydało owoc - zanim nadejdzie jego czas
Shifu: Ale są rzeczy, które możemy kontrolować /wściekle uderza w drzewo, spadają owoce/
Shifu: Moge kontrolować kiedy spadną owoce.  I mogę kontrolować jak posadzić nasionko. /wbija gniewnie nasionko w ziemię/ To nie jest iluzja mistrzu!
Oogway: Tak, ale niezależnie co zrobisz to nasionko i tak wykiełkuje w drzewo. Możesz chcieć mieć jabłoń, albo pomarańcz, ale będziesz mieć drzewo brzoskwiniowe.
Shifu: Ale brzoskwinia nie pokona Tai Lunga
Oogway: Może - może. Jeśli się nią zaopiekujesz, zadbasz, uwierzysz w nią...!/dotyka delikatnie ziemi/
Shifu: Ale jak? jak? Potrzebuje twojej pomocy mistrzu
Oogway:Nie, po prostu musisz uwierzyć,obiecaj mi Shifu, obiecaj, że uwierzysz...
Shifu:/poddaje się/ Spróbuję...
Oogway:Dobrze. Mój czas nadszedł, musisz kontynuować swoją podróż beze mnie.
Shifu: Co, co, co ty? Mistrzu, nie możesz mnie zostawić!
Oogway: /zamienia się w płatki kwiatu i rozpływa na wietrze/ Musisz wierzyć...
Shifu:/zasmucony/ Mistrzu!

Oogway próbuje przekonać mistrza Shifu by przestał wreszcie próbować walczyć, kontrolować wszystko i wszystkich dokoła, bo w końcu stało się to paranoją, która go niszczy.
To czego Shifu bał się tyle lat finalnie powróciło.
Shifu sądził, że może to zamknąć - wznosząc coraz wyższe mury, ale okazuje się że nie tędy droga. Teraz shifu musi wykazać się wiarą i zaufaniem - w miejsce walki, bo tylko światłem można rozjaśnić ciemność, nigdy - wnosząc jeszcze więcej ciemności.

- Shifu próbuje powstrzymać Po przed ucieczką w popłochu

Po dowiaduje się że nadszedł czas by stawił czoła Tai Lungowi, jako Smoczy Wojownik, jest pełen wątpliwości i nawet wskrzeszona przez Oogwaya - nadzieja Shifu, nie może rozpalić w nim wiary w możliwość swojego sukcesu. Po całkiem stracił wiarę w siebie.

Cytat
Shifu: /z przekonaniem/ Teraz chce żebyś zaufał swojemu mistrzowi, tak jak ja zaufałem swojemu
Po: Nie jesteś moim mistrzem, a ja nie jestem Smoczym Wojownikiem
Shifu: To dlaczego się nie wycofałeś? Wiedziałeś, że chce się ciebie pozbyć, a jednak zostałeś
Po:/zdesperowany/ Tak, zostałem, zostałem ponieważ zawsze kiedy próbowałeś rozwalić mi głowę, albo mówiłeś jak śmierdzę, bolało ....Ale nie bolało bardziej niż to co przeżywałem wcześniej, gdy codziennie uświadamiałem sobie, że jestem tylko... mną... Zostałem bo myślałem, że jeśli ktoś może mnie zmienić, sprawić żebym był kimś więcej, i to tylko ty- Najwspanialszy nauczyciel kung fu w całych Chinach...

Shifu nie wierzy jeszcze w pełni w Po, i jego wątpliwości wyczuwa także nasz zdesperowany bohater. Obydwu czeka ciężkie zadanie, wykroczenie poza siebie, poza takiego siebie, jakim było się do tej pory. Ich świat musi się zmienić, albo nie nadążą za wyzwaniem jakie przed nimi stoi i obaj polegną...

- nauka Po

Shifu odkrywa, że jedyne w czym naprawdę dobry jest Po to ...zdobywanie jedzenia :)
Postanawia wykorzystać tę właściwość Po i szkolić go na wojownika kung-fu.
Okazuje się to całkiem łatwe. Po jest bardzo pomysłowy w tym jak dostać się do miski z kluskami, i z wielką sprawnością walczy z Shifu, ujawniając swój nietypowy talent.

Rozwiązanie czasem czeka tam gdzie się go nie spodziewamy. Czasem warto wykorzystać coś - czego nigdy byśmy nie uznali za użyteczne. Trzeba otworzyć umysł na nowe i niestandardowe rozwiązania. Przywiązanie do tradycyjnej ścieżki rozwiązywania problemu, okazuje się uwsteczniające.
Shifu nie mógł szkolić Po tak jak szkolił poprzednich uczniów. A jednak...była inna - równie skuteczna droga! Wystarczyło zachować świeżość i perceptywność umysłu.

- Przekazanie zwoju Po

Przekazanie zwoju smoczego wojownika dla Po okazuje się rozczarowaniem dla wszystkich. Zwój jest pusty. W jego szklistej powierzchni odbija się tylko twarz Po i nic poza tym...Wszyscy są załamani i przekonani o rychłym końcu Doliny.

- Shifu decyduje się samodzielnie walczyć z Tai-Lungiem

Ponieważ Zabójcza Piątka została także pokonana przez Tai Lunga, Shifu decyduje się samodzielnie walczyć z Tai Lungiem. Wie o tym, że bez zwoju - tylko on jeden ma jakieś szanse na pokonanie potężnego mrocznego wojownika. Po i Zabójczą Piątkę odsyła z rozkazem ewakuowania mieszkańców Doliny.

Cytat
Po: Pusty
Shifu: Nie...Nie rozumiem
Po: Ok więc Oogway był po prostu szalonym, starym żółwiem
Shifu: Nie, Oogwey był rozsądniejszy od nas wszystkich
Po: Daj spokój spotkaliśmy się i wybrał mnie przypadkiem... Mówił... cały tan Smoczy Wojownik... ech, kogo ja oszukuje
Tygrysica: A kto powstrzyma Tai Lunga? On zniszczy wszystkich i wszystko
Shifu: Nie. Ewakuować Dolinę, musimy chronić mieszkańców od Tai Lunga
Tygrysica: A co z tobą mistrzu?
Shifu: Będę z nim walczył. To będzie cena za moją pomyłkę.

Shifu rozumie wreszcie, że nie może wiecznie uciekać przed swoim nemezis, swoim demonem, pod którego terrorem strachu  - żył przez 20 lat. Wie, że jeśli nie zrobi tego co powinno być zrobione, ucierpią niewinni dokoła niego - już nie tylko on sam.

- rozmowa Po z przybranym ojcem

Ojciec Po cieszy się na widok syna, ale tenże daleki jest od radości.
Ojciec postanawia zatem zdradzić synowi tajemnicą swojej nalewki, która cieszy się wielka sławą jako najsmaczniejsza w Dolinie.
Po zawsze wierzył, że jest w niej jakiś sekretny składnik, ale...ku jego zdumieniu ojciec twierdzi że nigdy go nie było. Że nalewkę przyrządzał bez żadnego składnika, a tylko wiara w jej niezwykłość sprawiała, że smakowała tak wybornie.
Ta informacja jest prawdziwym olśnieniem dla Po.
Decyduje się wrócić do klasztoru by podjąć walkę z Tai Lungiem. Wie już teraz że żaden zwój nie może mu pomóc w walce, że zawsze był tylko On sam i to w nim tkwiła moc.

Cytat
Ojciec: Po, przepraszam, że nie wyszło, po prostu tak miało być.  Zapomnij o wszystkim, twoje przeznaczenie wciąż czeka, robimy kluski, mamy to w żyłach
Po: No nie wiem, tak naprawdę czasami nie mogę uwierzyć, że jestem twoim synem
Ojciec: Po, chyba nadszedł czas żebym powiedział ci coś co powinieneś wiedzieć od dawna. Sekretny składnik mojej zupy z sekretnym składnikiem... Podejdź tu, sekretnym składnikiem jest.... nic!
Słyszałeś, nic, nie ma żadnego sekretnego składnika!
Po: Czekaj, zaraz, to po prostu zwykła zupa? Nie dodajesz jakiegoś specjalnego sosu?
Ojciec: Nie muszę, żeby zrobić coś specjalnego musisz po prostu uwierzyć, że to jest specjalne! Nie ma sekretnego składnika!

Wszyscy żyjemy w cieniu przekonania, że osiągnięcie pewnych rzeczy MUSI być trudne i wymagać niezwykłych zdolności. Tymczasem - najbardziej ograniczające jest przekonanie... że są jakieś ograniczenia.

- walka Tai Lunga z Shifu

Shifu toczy walkę z Tai Lungiem, ale ta walka z góry skazana jest na przegraną.

Shifu ma w swoim sercu poczucie winy - związane z tym jak nieumiejętnie pokierował wychowaniem Tai Lunga. W trakcie walki, gdy wściekły Tai Lung domaga się zwoju, Shifu niespodziewanie przeprasza Tai Lunga.
Jest świadom że gdy był zaślepiony przez własną dumę - tę samą dumę zaszczepił w sercu swego wychowanka.

Tai Lung mimo swojego gniewu, także pełen jest bólu i rozpaczy, on - jedyne czego kiedyś pragnął to zasłużyć na zachwyt i miłość swojego mistrza - być dla niego powodem do dumy.  Jednak to pragnienie przysłoniło mu wszystko inne, co było ważne w jego życiu i stało się ostatecznie destrukcyjną obsesją.

Gdy Shifu nie wstawił się za Tai Lungiem przez Oogwayem - wychowanek poczuł się okrutnie zdradzony i odrzucony.  Poczuł że niejako odebrano mu to do czego został stworzony i w co przecież - wiarę podsycał w nim sam Shifu.

Shifu nie ma już sił na kontynuowanie walki z tym co sam stworzył.
Wie , że teraz ponosi tylko konsekwencje swego błędu.

Tai Lung:/oskarzycielsko/ Gniłem w więzieniu - 20 lat - przez twoją słabość
Shifu: Posłuszeństwo mistrzowi - to nie słabość
Tai Lung: Wiedziałeś, że ja jestem Smoczym Wojownikiem
Zawsze wiedziałeś! Ale kiedy Oogway powiedział że jest inaczej, to co zrobiłeś?
/krzyczy/ Co zrobiłeś? Nic!
Shifu: Nie było ci pisane został Smoczym Wojownikiem, to nie moja wina.
Tai Lung: Nie twoja wina? Czyja zatem?
Kto wypełnił mi głowę marzeniami? Kto kazał mi trenować aż do bólu?
Kto ostatecznie odmówił mi wypełnienia mego przeznaczenia?
Shifu: To nie była moja decyzja!
Tai Lung: Teraz już jest. Daj mi Zwój.
Shifu: Prędzej zginę!
Tai Lung: Wszystko co zrobiłem, robiłem abyś był ze mnie dumny,/uderza Shifu z wściekłościa/ powiedz, że jesteś dumny Shifu!
Tai Lung: /ponownie uderza Shifu/Powiedz!
Shifu:/podnosi się z ziemi załamany/
Zawsze byłem z ciebie dumny, od początku byłem z ciebie dumny...Ty byłeś moją dumą... zaślepiło mnie to, za bardzo cię kochałem - by zobaczyć kim się stajesz!
Shifu:/z resygnacją/ Ja sprawiłem, że taki się stałeś...Przepraszam, przepraszam.
Tai Lung:/przez chwilę się waha, ale zaraz powraca jego gniew/ Nie chce twoich przeprosin, chce mój zwój!

Dla Shifu -  Tai Lung reprezentuje to z czym sam próbował zawsze walczyć i co usiłował stłumić (wsadzając metaforycznie do "więzienia") ale to powróciło z wielokrotnie większą mocą.
Wyrzuty sumienia i poczucie winy za swój błąd, teraz zwracają się przeciwko niemu.
Shifu nie ma sił walczyć z czymś co tak naprawdę jest także jego problemem, bo ogniem ognia nie pokona.
- jego własna próżność -  znajduje odbicie w próżności Tai Lung.
- Jego gniew( wiele razy wyładowywany wcześniej na innych, w tym na Po) - znajduje odbicie w gniewie odrzuconego Tai Lunga.
Czy problem wydaje się zapętlać?
Shifu musi zmienić strategię. Stare rozwiązania nie sprawdzają się. Ogień pokonać można wodą. Teraz, to że zaufał Oogwayowi, okazuje się popłacać.  Zainwestował swój czas w Po, szkoląc go zupełnie inaczej niż wcześniej innych uczniów. Po, który jest tak inny od wszystkiego tego co próbował stosować Shifu -  działa również w nieoczekiwany sposób....

- walka Po z Tai-Lungiem

W kluczowym momencie, gdy Tai Lung niemal wyciska życie z Shifu, pojawia się Po.

Po podejmuje nieudolną na początku walkę z Tai Lungiem - który odbiera mu zwój.
Tai Lung nie rozumie jednak przesłania które stoi za zwojem. Nie rozumie znaczenia osobistej mocy - jest na to zbyt zaślepiony. Zawsze żył w przekonaniu, że to co znajduje się w zwoju jest jakąś cudowną, specjalną tajemnicą dla wybrańca.  Rozczarowany - wściekłość swoją kieruje na niewinnego Po.

Cytat
Tai Lung: Moc Smoczego Zwoju jest moja!
/rozwija zwój/Tu nic nie ma!
Po: Już dobrze, ja też nie rozumiałem za pierwszym
Tai Lung: Co?
Po: Nie ma sekretnego składnika. Tylko ty nim jesteś.

Tai Lung nie rozumie tego, że proste rozwiązania bywają najlepsze , że życie nie jest tak skomplikowane i nie o wszystko trzeba tak strasznie walczyć.
Że najważniejsze to wiara w siebie i swoje możliwości, a nie oczekiwanie że inni, że świat zewnętrzny, zaspokoją nasze poczucie braku mocy i radości.
Moc jest w nas, Tai Lung przesuwa jednak jej źródło na coś innego - zewnętrznego, na zwój.
Gdy się okazuje że to wszystko było iluzją, jest zdruzgotany. Nie jest przygtowany i dość otwarty na zmianę, dlatego ostatecznie przegrywa.

- Po pokonuje Tai Lunga

Ale ponownie próżność  i gniew Tai Lunga okazują się przyczyną jego porażki, tak jak wcześniej były przyczyną porażki Shifu.

Po wykazuje się sprytem a zarazem zadziwiającą prostotą w walce. Jego skromność okazuje się atutem. To co dla Tai Lunga było niemożliwe do osiągnięcia - nauczenie się specjalnej techniki Palca Wushi - dla Po jest czymś naturalnym i prostym.
Po robi to tak po prostu, jakby to była najłatwiejsza rzecz na świecie. Nie mając świadomości, że ta technika uważana jest za jedną najpotężniejszych, nie ma też w sobie zawahania.
Jest takie znane powiedzenie Einsteina : "Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, i przychodzi taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to właśnie robi."
Rzeczy okazują się proste, kiedy przestajemy je niepotrzebnie komplikować naszymi wyobrażeniami o tym jak ciężkie mogą być.

Ważnym elementem jest to że Tai Lung ponownie nie zostaje pokonany w bezpośredniej  "walce" ale z pomocą bardzo niezwykłego sposobu, czegoś co wydaje się niemożliwe, a jednak jest zaskakująco proste.

- Koniec

Zgodnie z przepowiednią Oogwaya, Po zwycięża Tai Lunga.
Tym samym przynosi pokój Dolinie i...wewnętrzny spokój dla Shifu.  Nagle wszystko okazuje się spójne.
Shifu ostatecznie dostrzega sens we wszystkim co miało miejsce i godzi się ze sobą.

Tak naprawdę centralną postacią filmu, jest wg mnie mistrz Shifu.
Akcja odzwierciedla jego wewnętrzna walkę - projektowaną na zewnątrz .
Pokazuje jego dojrzewanie, na kilku etapach.
Najpierw jako zadufanego w sobie mistrza, który szkoli przyszłego Smoczego Wojownika. Potem złamanego człowieka, któremu rozbito marzenia i który odrzucił to co kochał, bo "nie spełniło jego oczekiwań".
Finalnie, widzimy jego walkę z "demonem", czyli tym co próbował odrzucić,  zamknąć i zapomnieć  - tym czego tak bardzo się boi. "Demon", Tai Lung, wraca z misją zemsty, upominając się o swoje i tym razem Shifu MUSI się z nim skonfrontować, by osiągnąć integrację swojego "podzielonego" wnętrza = znaleźć spokój i akceptację.

Tekst opracowany i napisany przez Zenforest.
Wszelkie prawa zastrzeżone.

Powiązane posty :

• Uczeń i mistrz: Czy taka relacja wciąż ma sens?

• A mistrz mu odpowiedział…

• Minuta mądrości

• Potwór, strzała i jajko

• Śpiew Ptaka

• Nie zadręczaj się!

• Historia Dana

• Najwłaściwszy moment

• Koniec cierpienia - inspirujące cytaty z Thich Nhat Hanh

1. Ludzie religijni stawiają sobie bogów przed oczyma, budując posągi i ołtarze, które zasłaniają im widok. Ludzie uduchowieni zwracają swój wzrok ku wnętrzu, w umyśle swym poszukując iskry absolutu i latami siedzą przed biała ścianą, niczym ślepcy, sądząc, iż osiągnęli oświecone współczucie. Zaś ludzie wolni lubią mieć swobodny widok przed i za sobą.

2. Badania nad ludzką świadomością wskazują, że to, co nazywamy myśleniem, zachodzi nie tyle wewnątrz mózgu, co na samej jego powierzchni. Jako takie, myślenie jest fenomenem ulotnym i tyleż znikomym, że trudno je uchwycić w tej cienkiej warstwie między przestrzenią świata a śluzowatą mózgownicą.

3. Hannah Arendt, autorka „Myślenia”, przypatruje się człowiekowi. Widzi jego ciało, pełne jelit i innych organów. Wie, że nie służą one do oglądania. Są zakryte. Nie są ładne. Nie budzą zachwytu. Są po prostu nieestetyczne. Nie zaglądamy wszak wszędzie do środka. Robią to jedynie specjaliści, w wyjątkowych sytuacjach otwierają człowieka i gmerają mu we wątpiach. A teraz nawet i operacje zastępują innymi, nieinwazyjnymi metodami. Arendt zatem, poszukując analogii, zastanawia się nad fenomenem ludzkiego myślenia. I dochodzi do wniosku, że być może błędnie przez całe wieki uznawaliśmy, że wnętrze duchowe człowieka jest rzeczywistością wyższego rzędu. Być może jest odwrotnie – to, co wewnątrz fenomenu człowieczego, jest niczym owe flaki burczące i nienadające się do oglądania.
Pułapka zastawiona przed wiekami przez Platona ciągle działa. Wciągnęła całe chrześcijaństwo, kulturę, sztukę. „Ciało więzieniem duszy” – owo hasło przewodnie podróżników po mentalnych bebechach ludzkiego ducha jest prawdopodobnie najzręczniejszym oszustwem wszech czasów. W jego efekcie ciała nasze uwięziono na wieki w okowach ducha. To dusza jest więzieniem ciała!

4. Czyż materia, tylko dlatego, że twarda i błotnista, ma być czymś gorszym od powiewów duchowego odoru urojonych zaświatów? A jeśli to, co nazywamy duchem, nie jest żadnym wnętrzem, ale właśnie powierzchnią? Materializm nie musi być ordynarny. Może być subtelny. Właściwie pojmowany jest, w rzeczy samej, subtelniejszy od wszelkich idealizmów i duchowości. Nie ma bowiem tendencji do robienia z ludzi idiotów. Jakkolwiek byśmy bowiem nie patrzyli na siebie i świat, w godzinie próby liczą się jedynie fakty...

5. Jestem myślą, która wyłoniła się z nicości i w nicość powraca. Zostaną tylko jelita. Czyż to nie piękne?

6. Dopiero kiedy uwolniłem moje ciało z paranoi ducha, odkryłem drogę właściwego postępowania. Etyka materializmu wyłania się z absolutnej wolności – czynię tak, a nie inaczej, nie ze względu na idee i higher conversations, ale dlatego, że jako wolna istota podjąłem taką decyzję.

7. Czym jest duch? Czyż nie jest oderwanym fragmentem myśli, która chciałaby być niezależna od materii? Demony, anioły i bogowie to istoty urojone, utkane z myśli, która pełzając po powierzchni mózgu udaje, że jest podstawą bycia – kiedy zaś jest jedynie jego elementem, do tego raczej finalnym.

8. Ateizm także jest ideologią zasłaniającą widok. Wiara w bogów, jak i niewiara w nich są zjawiskiem tej samej kategorii. Wystarczy milczeć w obliczu faktów. Fakty zaś są takie, że Boga nie ma. Po co więc tyle o to krzyku?

9. Racjonalizm bywa tak samo zgubną drogą poznania, jak religia. Wiara w rozum, jako rzeczywistość nadrzędną, bywa równie niebezpieczna, jak każda religia. Racjonalizm też ma tendencję do pomijania faktów.

10. Buddyzm nie zasłania widoku, jak na przykład chrześcijaństwo  - jest to w rzeczy samej najlepsza metoda skutecznego samoślepienia się. „Kłaniam się oświeconemu umysłowi Buddy, którym jestem”... To też brednie, tyle, że bardzo subtelne. Idea buddyjskiego oświecenia jest fatamorganą, która straceńca wiedzie ku zmarnowaniu tej reszty czasu, jaka została mu do śmierci. Czyż najlepszym oświeceniem nie jest to, kiedy sobie zapalę wieczorem lampę?
Buddyzm daje mi złudzenie, że mam przed sobą oceany czasu ma samorealizację. Fakty są takie, że mój czas się skończy nader szybko. Na szczęście, jak już minie, nie będę niczego żałować.

11. Ludzie całe wieki spędzili na tym, aby przekonywać siebie samych i innych na około, że istnieje jakiś sens pośmiertny. Marnowali całe żywoty na ascezę i modły. Wydawali majątki na pielgrzymki. Zabijali innych w imię własnych fiksacji. A tymczasem wystarczy wstać rano i iść spać wieczorem – i analogicznie, urodzić się, a następnie pewnego dnia umrzeć. Tylko tyle. Nic więcej.

12. Duchowość wyrosła z zachłanności. Nie wystarcza myśli czas, który ma dotąd aż zniknie. Chciałaby wieczności. Problem w tym, że jej nośnik pewnego dnia zgnije i użyźni glebę.

13. Widać łatwiej jest się samemu oszukiwać, niż uznać fakty. Duchowe oszustwo upaja. Uzależnia. Z litości dajemy narkomanom czyste igły, aby nie zdechli od brudu. Dlaczego więc nie mielibyśmy i  ludziom religijnym dawać tego, czego pragną – czyli wiary? Co łatwiej zrobić – kupić igłę do strzykawki dla narkomana, czy zmówić różaniec z babcią, którą kochamy?

14. Religię jednak warto dzisiaj utrzymywać. W pewnym sensie trzyma masy w strachu i dzięki temu się nie mordują sie tak, jakby to robiły wiedząc, że nie ma żadnego Ducha ponad nimi i w nich. Oto cynizm doskonały i użyteczny - nie mówić ludziom o faktach i opłacać ich kapłanów. Nie każdy bowiem dorósł do tego, aby być wolnym. Ostatecznie nie ma to przecież  żadnego znaczenia. WYSTARCZY, ŻEBY NIE ZASŁANIALI MI WIDOKU!

Część druga>>>

Mirosław Miniszewski

miniszewski@onet.eu

© Wszelkie prawa zastrzeżone

ZIEMSKIE ŻYCIE

112.

Wasze ziemskie życie, to smutek i gorycz waszych emocji związanych z energetycznym dnem, bez żadnych wartości, nie ma ani krzty radości, wszyscy są wokół winni tylko nie wy.

Ponosicie konsekwencje swoich decyzji i swoich działań, wszystko to odblask waszych nieszczęśliwych chwil jeszcze spotęgowanych wielokrotnie, oskarżacie ciągle o wszystko innych, uważacie że wy jesteście dobrzy, a wszyscy wokół są źli.

Prawda jest taka, że to wy sami jesteście tacy jak to co mówicie o innych, bo mówicie tylko i wyłącznie o sobie, o pomoc woła wasz spętany duch, wasze ciało dokładnie o tym wam mówi, dlatego jesteście tacy zablokowani energetycznie i chorzy, biegacie po medykach i bierzecie chore medykamenty, które was codzienne trują jeszcze bardziej, brak wam pokory i połączenia ze STWÓRCĄ do życia w prawach na Ziemi.

Biegniecie rano do pracy, potem szybko żywieniopodobny obiad, następnie do wieczora oglądanie telewizji, znów jecie produkty nie podobne do żywności i idziecie spać, od rana to samo i tak codziennie bez celu, nie wiecie po co żyjecie na Ziemi, leniwie, wygodnie, nudno i martwo, niezgodnie z prawami STWÓRCY.

Całe stworzenie żyje zgodnie z prawami danymi w stworzenie, tylko ziemski człowiek ciągle chce podporządkować wszystko sobie, swojemu rozumowi, truje naturę, niszczy wszystko wokół siebie, zaśmieca i zmienił prawa dane przez STWÓRCĘ, przez wasz rozum działa na was ciemność, zawężając wasze patrzenie do waszych problemów, dogmatów i spraw materialnych.

Większość ludzi ziemskich nie sprawdza i nie są czujni, idą ślepo zapatrzeni w innych, idą za rozumem i rozumowcami, zapatrzeni w przeszłość, w stare i niesprawdzone przez nikogo pół prawdy. Tylko i wyłącznie wy sami musicie się wysilać i poprzez swoje doświadczenia wszystko sprawdzić, czy to jest logiczne i dobre dla was, jakie tego będą konsekwencje, należy to odczuć, trzeba się kierować tylko do Stwórcy, oddać się w prowadzenie tylko i wyłącznie poprzez swoje wnętrze i odczuwanie, poprzez intuicję, idźcie tylko za PRAWDĄ i MIŁOŚCIĄ.

Większość modli się do figur i obrazów, w ciemno idą za organizacjami, w samozagładę idą do zatracenia całkowitego, ślepo wierząc w religie i różne wyznania, ziemscy chrześcijanie rozumowo pozmieniali życie ziemskie Jezusa Chrystusa z Nazaretu, ułożyli wszystko w ramki, uważają że mają wyłączność na wiedzę o życiu Syna Bożego na ziemi, dali sobie sami upoważnienie do decydowania o wszystkim co jest związane z PRAWDĄ i życiem duchowym na Ziemi.

PRAWDA jest taka; że każdy człowiek na Ziemi tak samo musi przestrzegać prawa i podporządkować się prawom STWÓRCY, nikt nie jest zwolniony z odczuwania i rozwoju duchowego indywidualnego, bezpośrednio bez jakichkolwiek pośredników kierować się do STWÓRCY, to wy sami będziecie się na Sądzie Ostatecznym rozliczać bez pośredników i bez pieniędzy, liczyć się będą wasze czyste myśli, słowa i czyny, inaczej mówiąc; cnota, czysty duch.

Ciemne duchy idą do zatracenia całkowitego, wrócą jako nieświadome zarodki, aby w kołobiegu stworzenia wszystko wróciło tam skąd wyszło, musi zatoczyć koło.

Z Miłości do stworzenia Stwórca daje szanse równe każdemu, każdy duch ma szansę swoim chceniem wysilić się mocno, aby wyjść z ciemności i rozwijać się duchowo, to wy musicie podporządkować się bezgranicznie STWÓRCY i prawom danym w stworzenie, koniecznie jak najszybciej zacząć żyć zgodnie z Prawami, wydarzenia na Ziemi pokazują wyraźnie jakie są wartości najcenniejsze dla ziemskiego człowieka.

Rozum tak zwany umysł bardzo człowieka zawęża do tego co ziemskim okiem można zobaczyć, a duch i odczuwanie wewnętrzne to poszerzenie maksymalne naszego widzenia wewnętrznego i naszym okiem gęstomaterialnym.

Historia ludzkości jest tragedią z bardzo prostej przyczyny.
W człowieku wytworzono podział na dwa przeciwstawne sobie obozy: spirytualistę i materialistę;
Buddę i Zorbę.

Jedna część czuje się wyższa, świętsza, i zaczyna potępiać drugą jako grzeszną. Ten schizofreniczny podział spowodował, że lewa dłoń rani prawą, a prawa lewą.

W rzeczywistości, żaden taki podział nie istnieje.
Jesteś harmonijną całością. Nie walcz z ciałem - to twój dom.
Nie walcz też ze świadomością, gdyż bez niej twój dom będzie pusty.

Symbolicznie określam ciało jako Zorbę, a duszę jako Buddę. Zorba to tylko początek. Przeżyj Zorbę w pełni, a wtedy naturalnie wejdziesz w życie Buddy.

Raduj się ciałem, raduj się fizyczną egzystencją. Nie ma w tym żadnego grzechu. Ciało to twoje korzenie, ciało to ziemia, na której wzrastasz. Ale wszystkie tak zwane religie usiłują zniszczyć most łączący cię z twoim własnym ciałem.

Jest to maksymalna synteza - gdy Zorba staje się Buddą. Zorba jest jego, ale brakuje mu nieba. Jest przyziemny, zakorzeniony głęboko jak olbrzymie drzewo, któremu brakuje skrzydeł. Nie może wzlecieć do nieba, gdyż zamiast skrzydeł ma korzenie.

Jeść, pić i bawić się, jest samo w sobie w porządku, nie ma w tym nic złego. Ale to nie wystarczy, wkrótce cię to zmęczy. Stale powtarzane czynności, z tanecznego kręgu zamieniają się w błędne koło. Tylko bardzo przeciętne umysły mogą ciągle się tym bawić. Jeśli jesteś, choć trochę mądry, wcześniej czy później odkryjesz, jakie jest to płytkie, powierzchowne. W pewnym momencie powtarzaj pytanie: "Jaki jest tego sens?".

Trzeba pamiętać o jednym: to nie ludzie biedni, głodujący, stają się sfrustrowani życiem. Oni jeszcze nie żyli, jak zatem mogą czuć się sfrustrowani? Mają zawsze nadzieje.

Jak myślisz? Kim są ludzie, którzy wyobrażają sobie, że w niebie jest jak w Klubie Playboy'a?
To biedacy, głodni - ci, którzy nie posmakowali życia.
Właśnie oni przenoszą swoje pragnienia do Niebios.

Kim są ci ludzie? Nie doświadczyli, a tylko poprzez własne doświadczenie można przekonać się o powierzchowności tego wszystkiego. Tylko Zorba może przekonać się o powierzchowności tego wszystkiego.

Budda żył życiem Greka Zorby i gdyby był przeciętny, mógłby żyć tak ciągle. Miał wszystkie najpiękniejsze kobiety, pałace, wszelkie bogactwa... i gdy zrozumiał, że to wszystko się powtarza, wtedy poczuł się sfrustrowany, i w wieku 29 lat porzucił pałace, bogactwa, kobiety.

Budda powstaje z doświadczenia.
Więc popieram ten świat, gdyż wiem, że dzięki niemu możesz doświadczyć innego świata.
Nie mówię: wyrzeknij się, uciekaj stąd.
Nie mówię: stań się mnichem.

Gdy mnich wyrzeka się tego świata, tym samym walczy z nim, i nie jest to łagodne wyrzeczenie.

Mnich staje się podzielony: połowa jego istoty pragnie tego świata, druga połowa pragnie innego świata. Mnich to osoba rozszczepiona, schizofreniczna, podzielona na niższe i wyższe.

Wyżej dostaniesz się tylko wtedy, gdy żyłeś niższym, gdy przeszedłeś całą udrękę i ekstazę niższego. Zanim lotos stanie się lotosem, musi wyrosnąć z błota.
Tym błotem jest świat.
Mnich uciekł od błota i dlatego nigdy nie stanie się lotosem.

Nie tęsknij za innym światem.
Żyj w tym, namiętnie i intensywnie, całym swoim istnieniem, całą swoją istotą.

Przekroczyć ten świat możesz tylko wtedy, gdy mu zaufasz, będziesz kochał i radował się życiem.

Gdy zmierzysz się z tym światem, staniesz się ześrodkowany i uważny. Owa uważność stanie się drabiną, po której możesz wspiąć się od Zorby do Buddy.

Najpierw stań się Zorbą - kwiatem tego świata, aby zdobyć zdolność do stania
się Buddą - kwiatem innego świata.

Inny świat nie jest oddalony od tego świata.

Inny świat nie jest przeciwko temu światu. Inny świat jest ukryty w tym świecie.

Ten jest tylko przejawem tamtego, a tamten ukrytą częścią tego.

Osho, Budda drzemie w Zorbie

Podobał się post? Poczytaj także inne posty z tekstem Osho:

• Bóg nie żyje? Szatan nie żyje?

• Czy jesteś robopatą?

• Bełkoczący umysł

• Samotność czy osamotnienie?

• Wiara nie pozwala Ci myśleć

• Życie - to jedyna religia

http://www.pathwork.org/
http://awakentruth.org/lectures.html

zakrwawione resztki godnosci

niewyjasnione zakamarki dni minionych

wygrzebane znikad uniesienia

rozkojarzone i prowadzace donikad

wyciskaja ze mnie soki racjonalnego myslenia

kresu nie widac

horyzont niebezpiecznie daleko

gdzie jest ta prostota wiary

obiecanki cacanki

dobij nie zabij

szybciej niz wolniej

dobierz sie do mnie

zanim zmatwieja poranne dotkniecia

najgorsze jest zapomnienie

"Idąc pod górę spotkać można różne obozy. Mieszkający w nich ludzie twierdzą, że tu droga się kończy. Oto dotarli oni do szczytu i teraz, co najwyżej, można okopać teren dookoła obozu i spocząć w zadowoleniu. Podążanie dalej mija się z celem, ponieważ dalsza droga nie istnieje. Gdyby jednak komuś udało się w jakiś sposób wydostać poza teren obozu, to czekać go mogą dwa odkrycia. Pierwszym będzie to, że droga wcale nie miała końca i gdzieś dalej istnieją również obozy. Są mniej liczne i mniej dostępne, ale są. Drugim odkryciem, szczególnie bolesnym, będzie zrozumienie, iż utraciło się poważanie i sympatię dawnej grupy. Jest się już tylko tym, który zbłądził, a przecież już trzymał całą prawdę za stopy."
(Artur Marino – "Sen Brahmy"

Do tekstu wprowadziłbym tylko jedną poprawkę: poszczególne obozy rzadko uważają że już poznały całą prawdę (takie są tylko u podnóża góry), najczęściej uznają że trafiły na najlepszą ścieżkę.

Cytując słowa które właśnie wymyśliłem:

Co za szczęście, że większość ludzi na tym świecie trafiła akurat na tę właściwą!

Łatwo ulec przekonaniu, że nasza droga jest tą najprostszą. Przecież działa! (Tajemnica stulecia: inne też działają. To dlatego inni na nich są.) I dokładnie nas wyraża, w każdym najdrobniejszym aspekcie, i umożliwa nam rozwój dokładnie taki jaki chcemy i—

Problem z rozwojem polega na tym, że się wzrasta.
Problem ze wzrostem polega na tym, że u każdego jest on inny.

Gdyby naprawdę u każdego wzrost przebiegał tak samo, już dawno mielibyśmy ustandaryzowane poziomy duchowości, z kilkoma możliwościami wyboru na każdej. ("I jak tam twój egzamin na trzecie wtajemniczenie?" "No wyobraź sobie że zrobiłem wszystko tak jak trzeba, a oblał mnie bo zapomniałem na początku wezwać opiekuna duchowego! A tak bardzo chciałem przejść na sufizm...")

W rzeczywistości jest jednak inaczej—moja wolność może być twoim więzieniem, choć za pięć lat sprawa może się odwrócić. Jedni doznają skoku duchowego kiedy uznają istnienie Boga, inni wzlatują jak rakieta gdy uwolnią się od przekonania że istnieje jakikolwiek Bóg. Nie ma reguł, zakresów od–do, nie ma łatwych kategorii. Jest natura, jest życie. Płynące, spontaniczne, ukierunkowane ale nie uporządkowane.

Jeśli natomiast nadal czujesz że powinieneś pójść dalej, ale boisz się że ta droga będzie błędem, przemyśl:

To właśnie daje ci godność, że całej egzystencji będzie ciebie brakować. Gwiazdy, słońce i księżyc, drzewa, ptaki i ziemia—wszystko we wszechświecie będzie czuć pustkę w pewnym małym miejscu, której nie będzie mógł wypełnić nikt poza tobą. To właśnie daje ci olbrzymią radość, poczucie spełnienia: że jesteś powiązany z egzystencją i że egzystencji zależy na tobie. Kiedy jesteś oczyszczony, możesz dostrzec olbrzymią miłość spływającą na ciebie ze wszystkich wymiarów."
(Osho — "God Is Dead")

"Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie robi tego,
ani tego, ani owego,
za to jest taka, taka a nawet siaka;
jest odtąd dotąd,
takiego koloru,
a waży dokładnie tyle(...)"
(Jakiś martwy facet -- "Hymn o tym co mam w głowie")

Jak łatwo ludzie szafują dużymi słowami: miłość, radość, wolność, szczęście. "Pomedytowałem, wiem co to miłość." "Ta książka pomogła mi zrozumieć czym jest prawdziwa radość." "Przeafirmowałem sobie szczęście."

Wszystko jest takie proste: biorę to co czułem od zawsze, powiększam, powiększam, powiększam (trochę to trwa, jako że muszę moją radość rozciągnąć do nieskończonych rozmiarów) i bach, jest. Radość bezwarunkowa, cecha urzeczywistnienia, przejawiona dzięki temu że w tramwaju przegapił mnie kanar a w sklepie mieli akurat wykreowane przeze mnie spodnie -- i to w promocji!

Oczywiście poprzedni przykład jest przyziemny. Weźmy więc bardziej duchowy: biorę miłość do rodziców i pieska, powiększam (znów do nieskończoności -- oj, to może zająć nawet kilka miesięcy), zmieniam (o, teraz już nie szuka poklasku i nie unosi się pychą, wszystko zgodnie z rysunkiem 5a) i bach, miłość wręcz godna świętego. A tak wzniosła że ba, orzeł żaden nie doleci!

Sporo mądrych ludzi mówiło że należy uwolnić się z iluzji dualizmu, że dualizm to domena naszej ziemskiej rzeczywistości, natomiast w sferze Ducha nic takiego nie istnieje. Sporo nieco mniej mądrych ludzi doszło do wniosku że można tego dokonać siłą woli, biorąc jeden z biegunów dualizmu i pompując go do oporu.

W ten sposób można stworzyć sobie jedynie zabawki (no dobrze -- również narzędzia), ale nie można osiągnąć tego co prawdziwe. Prawdziwych cech urzeczywistnienia nie da się wypracować ani wymyślić, bo ten proces zawsze następuje w opozycji do czegoś. Owszem, lepiej żyć ze sztuczną miłością niż z, dajmy na to, niechęcią do świata, ale należy pamiętać że to tylko tymczasowe narzędzie, które potem przyjdzie wywalić.

Jak się wykracza poza dualizm?
Bierze się poduszkę, podkłada się ją pod swoje cztery litery, siada się na niej i się medytuje. Się patrzy na siebie, na to całe przereklamowane "ja", aż w pewnym momencie, za którymś razem, zniknie "ja" i pojawi się "aha".
Aha, to wszystko "złe" naprawdę jest tylko moją interpretacją!
Aha, rzeczywiście cała moja dotychczasowa miłość była tworzona w opozycji do bólu!
Aha, to miłość poza dualizmem jest równie oczywista jak w naszym świecie grawitacja -- i wymaga tyle samo pracy aby ją przejawić!
Aha, czyli gdy tylko wydostanę się poza to ciasne wyobrażenie pod tytułem "ja", te wszystkie cechy urzeczywistnienia pojawią się same z siebie!

Bo tak naprawdę ta cała praca nad wypracowaniem w sobie cech urzeczywistnienia nie jest nawet stawianiem fundamentów na których staną te prawdziwe -- przypomina raczej budowanie teleskopu przez który się je dostrzeże.

A trzeba być naprawdę konkretnie zaślepionym, żeby teleskop pomylić z gwiazdami.

Kolor podstawowy aury
Najbardziej widoczny w naszej aurze jest kolor podstawowy, ponieważ on dominuje.
Związany jest z naszymi utrwalonymi cechami charakteru i ogólną postawą życiową.
Ludzie często mi się zwierzają, że nie są z niego zadowoleni. Być może wyobrażają sobie, że mają piękną, uduchowioną, fioletową aurę, i są rozczarowani, gdy się okazuje, że jest to pospolita czerwień. Martwią się tym zupełnie niepotrzebnie.
Myślą o tradycyjnym znaczeniu barw, zapominając o innych, uzupełniających aspektach.

Oto znaczenie kolorów zgodne z tradycją:

CZERWONY: siły żywotne, zdrowie, agresja, zmysłowość.

POMARAŃCZOWY: emocje, przyjemności, energia, współdziałanie.

ŻÓŁTY: optymizm, zadowolenie, zdolności, kreatywność.

ZIELONY: uzdrawianie, serdeczność, współczucie, umiłowanie przyrody.

NIEBIESKI: nauczanie, kreatywność, komunikacja, rozwój, talenty.

INDYGO: mądrość, charyzma, dojrzałość, jasnowidztwo.

FIOLET: duchowość, inspiracja, świadomość, humanitaryzm.

RÓŻOWY: młodość, delikatność, wrażliwość, naiwność.

BRĄZOWY: pokora, poświęcenie, ostrożność.

BIAŁY: duchowość, czystość, bezinteresowność.

SREBRNY: intuicja, idealizm, marzycielstwo, wizjonerstwo.

ZŁOTY: nieograniczony potencjał.

Spotkałem osoby obdarzone każdym z wymienionych kolorów podstawowych. Często żyją one zgodnie z uznanym wzorcem danej barwy. Mogą jednak równie dobrze postępować niemal całkiem odwrotnie.

Bywają na przykład ludzie biznesu z każdym z podstawowych kolorów. To samo dotyczy nauczycieli, lekarzy, prawników, hydraulików, urzędników i przedstawicieli każdego innego zawodu. Również wśród bezrobotnych, czy nawet w więzieniu, pojawią się wszystkie kolory.

Dlaczego? Można by się spodziewać, że każdy człowiek obdarzony złotym kolorem podstawowym będzie robił coś naprawdę wartościowego w życiu, a każdy, kto ma fiolet lub biel jako barwę podstawową, będzie duchowo wyemancypowany.

W rzeczywistości ludzie są istotami złożonymi i nie można ich klasyfikować w tak prosty sposób.

Jeśli spytasz osoby o pomarańczowym kolorze podstawowym, czy miewają silne emocje, ich odpowiedź będzie niejednoznaczna. Niektórzy zdecydowanie przytakną, inni zaprzeczą, jakoby odgrywały one jakąkolwiek rolę w ich życiu. Bez względu na odpowiedź, ty będziesz wiedział, że na pewnym etapie życia dana osoba będzie mieć w sobie potencjał, który pozwoli jej dobrze wykorzystać drzemiące w niej emocje.

Kiedyś martwiła mnie liczba osób obdarzonych srebrnym i złotym kolorem podstawowym, które zupełnie nie robiły w życiu nic sensownego. Przecież myślałem powinny odnosić dużo więcej sukcesów niż reszta ludzi. Jednak powiedzenie, że nie można kogoś poznać, dopóki nie zjadło się z nim beczki soli, jest prawdziwe. Często przed tymi ludźmi otwierają się niezliczone możliwości, oni jednak z różnych powodów nie potrafią z nich skorzystać.

Najbardziej powszechnym tego powodem jest strach. Strach przed porażką. Strach przed sukcesem. Wielu z nich łatwiej jest przepuszczać okazje i wieść przeciętne życie. Będą mieli bolesną świadomość, że nie postępują tak, jak mogliby lub powinni, ale strach będzie ich powstrzymywał.

Kolor podstawowy tylko wskazuje, co dany człowiek powinien uczynić ze swoim życiem, a on może postępować zupełnie inaczej z najróżniejszych powodów.

Przez krótki czas zajmowałem się sprzedażą maszyn drukarskich. Trudno by było znaleźć człowieka o mniejszych uzdolnieniach technicznych niż ja, ale odnosiłem sukcesy w tym zawodzie i lubiłem go. Ilekroć potencjalny kupiec zadawał mi techniczne pytanie, musiałem poszukiwać odpowiedzi, ponieważ mój umysł jest zupełnie niepraktyczny. Moim podstawowym kolorem jest niebieski. Ktokolwiek by spojrzał na moją aurę, kiedy kontaktowałem się z drukarniami, dziwiłby się, dlaczego wykonuję tę pracę. Wiedziałem, że nie to powinienem robić, ale miałem małe dzieci i płaciłem wysoki czynsz, a zajęcie było bardzo dobrze płatne. Pracowałem w tym zawodzie z konkretnego powodu.

Miałem szczęście, że sprzedawałem maszyny drukarskie tylko przez krótki czas. Niektórzy ludzie spędzają całe życie, wykonując nieodpowiednie dla siebie prace, których bardzo nie lubią.

Nie muszę mówić, że odzwierciedla się to w ich niewielkiej aurze, o przygaszonych kolorach. Ludzie ci żyją tylko połowicznie.

Porównaj to z człowiekiem kochającym swój zawód. Co rano zaczyna dzień podekscytowany i pełen radości. Załóżmy, że ma szczęśliwe życie rodzinne, dające poczucie spełnienia, że kocha i jest kochany. Jego aura będzie duża, kolory jasne, pełne energii i życia.

Możesz znać dwie osoby o tej samej barwie podstawowej, ale tylko jedna z nich żyje pełnią życia, podczas gdy druga wegetuje. Ktoś obcy, patrząc na ich aurę, od razu zgadnie, kto jest człowiekiem spełnionym, a kto nie.

Kolory aury nastroju

W zasadzie kolor podstawowy pozostaje niezmienny przez całe życie, ale mogą go chwilowo zastępować inne barwy, w zależności od nastroju.

Wyobraź sobie, że masz miły dzień w pracy. Po kilku godzinach ktoś nagle wchodzi do biura i niesłusznie cię oskarża o coś, czego nie zrobiłeś, po czym wypada z pokoju, nie dając ci szansy na odpowiedź. Czy odbiłoby się to na twoich emocjach? Jest bardzo prawdopodobne, że pomarańczowy zdominowałby twój zwykły kolor podstawowy, odzwierciedlając twoje podenerwowanie.

Gdy będziesz rozmyślał o tym niesprawiedliwym oskarżeniu, może cię zacząć ogarniać gniew. Pomarańczowy zblednie i zacznie się mieszać z czerwonym. Po chwili złość ci przejdzie i powróci twój naturalny kolor podstawowy.
Tymczasem ktoś, kto spojrzałby po raz pierwszy na twoją aurę w tej właśnie chwili, byłby przekonany, że jest nim pomarańczowy lub czerwony.

Aura odzw