2 x Ola: podarowała torebkę (prosto z Hellady) i zrobiła zdjęcie.

tu też kocio. między innymi.

zbliżenie:

(zdjęcie popełnił Janek)

chyba powieszę na drzwiach tabliczkę: UWAGA, ZŁY KOT!

natomiast sobie powinnam sprawić jakiś zaawansowany system do ostrzegania otoczenia o podłym, zołzowatym nastroju. może dzwonek na szyi albo t-shirt z odpowiednim napisem? co prawda humor-psychobójca dość szybko mija, ale zostają wyrzuty sumienia z powodu spojrzeń, przemilczeń, niedopowiedzeń i zupełnie niepotrzebnych zgryźliwości.

inna sztuczka: czy coś, co właściwie nie istnieje, może się skończyć?
taki życiowy es flores...

nie wiem, czy to efekt szoku pooperacyjnego, czy wpływ zmian hormonalnych, ale kocinka zrobiła się jeszcze bardziej kochana. wszystkie chwile, których nie przesypia na posłaniu, stara się spędzić ze mną. ponieważ już wcześniej nie zwykła wskakiwać na kolana, teraz tym bardziej nie robi tego: siada koło fotela i domaga się, żeby ją podnieść (prawdziwa księżniczka!). tak pracujemy, piszemy, uczymy; podobnie czytamy, tyle że raczej na kanapie. aha, planujemy opracować korespondencyjny kurs czułości dla zaprzyjaźnionych kotów.

teraz wątek motoryzacyjny, a na końcu apel.

w piątek (chyba tuż po 15) zamówiłam taksówkę, żeby pojechać do lecznicy. 5 minut przed wyjściem z domu odebrałam telefon -- pani nieskładnie tłumaczyła, że nie mogą teraz zrealizować kursu, że trzeba czekać itd. po serii moich pytań i próśb wydusiła z siebie w końcu: bo kierowcy nie chcą jeździć z kotami. jakby nie mogła powiedzieć tego pół godziny wcześniej... trudno. zadzwoniłam do dwóch innych korporacji -- w obu usłyszałam podobną odpowiedź: nawet jeśli zwierzę będzie przewożone w zamkniętym kontenerze, obowiązuje dopłata. sporo wyższa niż koszt kursu ode mnie do weterynarza. nie wytrzymałam, rozpłakałam się. zapakowałam Pannacottę razem z transportówką w zimowy ochraniacz, po czym pojechałam autobusem.

jeśli znacie jakieś przyjazne taxi, dajcie znać. będziemy wdzięczne.
ministerstwoslow [@] gmail.com

tymczasem koci bogowie wysłuchali próśb i zdjęli czar z Pannacotty (chyba złożę im w ofierze gar tłustej śmietanki). wracają do łask wszystkie zabawki, przysmaki oraz ulubione zajęcia: gra w piłkę, polowanie na ptaki i stukające w okno gałęzie drzewa. jak dobrze, znów mogę cieszyć się miłym, grzecznym i cichym towarzystwem. a podczas dzisiejszego przeglądu nadkocia i podkocia umówimy się na zabieg.

...nim stanie się tak, jak gdyby nigdy nic:

próbuję nie zwariować, a w międzyczasie pracować, spać, czytać, zdobywać rowerowo bliższe i dalsze okolice.

koci bogowie, zlitujcie się nad nami...

wiosna, Panie i Panowie!

...jednak większą przyjemność sprawia jej wprowadzanie, a nie poskramianie chaosu.

zapytana, co chciałaby dostać w wyjątkowym kocim dniu, odmiauknęła, że ma ochotę na tort polędwicowo-rybny.

a ja? cóż, kolejny raz dochodzę do wniosku, że łatwiej posprzątać rzeczy niż myśli. natomiast jeśli chodzi o świętowanie, także tę okazję mogłabym uczcić Guinnessem z sokiem porzeczkowym (smak Londynu, mmm).

ciepły wiatr i trochę słońca sprawiły, że poczułam potrzebę zmian. chociaż zaczęłam niewinnie, czyli od fryzury, marzy mi się coś bardziej spektakularnego... jakaś życiowa rewolucja. niezbyt groźna, ale z przytupem. żeby potem móc powiedzieć z pełnym przekonaniem oraz poczuciem spełnionej misji: HA!

Pannacotta też uwierzyła w wiosnę -- zrobiła się niezwykle rozmowna i zalotna. jest stuprocentową kobietą, co przejawia się m.in. zamiłowaniem do torebek oraz biżuterii. wiadomo: z torbami można walczyć, podgryzać je albo wchodzić do środka. a te papierowo-zakupowe idealnie nadają się na kryjówkę. kot w torbie (proszę nie mylić z kotem w worku) wygląda tak:

natomiast kolczyki, korale czy pierścionki sprawdzają się przede wszystkim jako zabawki. oczywiście najpierw trzeba wdrapać się gdzieś, żeby zrzucić je na podłogę -- to dopiero frajda!

wiosna, panie sierżancie. właśnie w styczniu. czemu nie?

[przyznaję: podejrzane gdzie indziej]

wyschnięta i wyspana zachowuje się, jakby nic nie zaszło — leży na moich kolanach, łaskawie pozwala głaskać się i drapać za uszkiem. na okrrrutnie mroźne wieczory polecam takie mruczące okłady. kocich kąpieli nie polecam.

trwa emigracja wewnętrzna. nie jest mi ani świątecznie, ani wesoło -- nic na to nie poradzę. kiedy słyszę te wszystkie lukrowane pioseneczki i pobrzękiwanie dzwonków sań, robię się agresywna.

za trzy dni będzie po wszystkim.

pół roku temu słyszałam to na żywo.
pół roku temu -- tak niewiarygodnie dawno...

uwielbiam Pannacottę. nawet kiedy drapie to, czego drapać jej nie wolno. albo postanawia spoufalić się z wyjętym właśnie z szafy brązowym swetrem. i po stoczeniu walki podczas podawania tabletki. tak, wielbię ją bezwzględnie, bezwarunkowo, prawie bezinteresownie. z każdym dniem coraz bardziej. 22 godziny na dobę. natomiast przez pozostałe 2 godziny...

szanowni zakotowani, czy Wy też chwilami chcielibyście spacyfikować swojego zwierza, stosując mało subtelne metody? ja codziennie między 4 a 6 rano (czyli wtedy, gdy najlepiej się śpi, najfajniej śni, a ostatnią rzeczą, na którą ma się ochotę, jest wystawienie spod kołdry którejkolwiek części ciała) rozważam związanie, zakneblowanie, podanie silnych leków uspokajających oraz zastosowanie innych środków przymusu bezpośredniego.

co z tego, że wieczorem pochowam wszystkie zabawki wydające dźwięki, skoro są: a) wrony za oknem, b) papiery w koszu stojącym koło biurka, c) fascynujące wiklinowe kufry, d) dwa szmaciane chodniki z frędzlami, e) niezliczone atrakcje, które umilają kocie życie...

jeszcze trochę, jeszcze kilka takich porannych akcji, a zacznę chodzić spać z kurami (wronami) i wstawać z pierwszym brzaskiem. i w ogóle stanę się wzorową starą panną, taką książkową, zwariowaną na punkcie własnego kota. ha!

im dłużej na nią patrzę, tym bardziej żałuję, że tak długo zwlekałam z decyzją o oddaniu się w posiadanie kotu (bo przecież nie z decyzją o posiadaniu kota!). ale może to jest TEN czas... teraz wiem, że nie ma lepszego lekarstwa na poczucie odrealnienia niż pogłaskanie miękkiego, ciepłego futra, kontrolne pacnięcie kociej łapki czy seria zaczepnych miauknięć w pochmurny poranek. nieznośna lekkość bytu? bzdura, bzdura! dlaczego miska jest pusta? gdzie podziała się myszka?

jak mam zostawić moją Rudą Panienkę i ruszyć w daleki świat? co z tego, że tam czeka wymarzony Amsterdam, a w nim muzeum van Gogha, dom Rembrandta i słynne ciasteczka z niespodzianką?

ha, ale dzięki temu będzie o czym poplotkować z ulubionym panem w ulubionej Lente!

fot. cyberkot

zabawa z myszką -- fajna sprawa, ale jeszcze fajniejsze jest np. polowanie na dywan o 4 albo 5 rano. szkoda, że nie wszyscy podzielają wtedy koci entuzjazm...

...Pannacotta Ipanema Pierwsza.

z ostatniej chwili: pamiętacie tę rudą pannicę? stało się, właśnie zamieszkała u mnie.

fot. bergisel

a gdyby tak... patrzeć na nią codziennie?
pomyślę. dam znać w piątek. jutro zaczynam trzydniową serię badań (muszę mówić, że boję się i że chciałabym już wiedzieć?). nadwyżki pozytywnej energii, o ile ktoś ma takowe w listopadzie, można przesyłać telepatycznie lub mailowo.