Als het brandt, giet Walter Pauli olie op het vuur

Het is stilaan duidelijk dat er voor de reddingsoperatie van Dexia heel wat meer middelen worden ingezet dan voor die van Fortis. Twee banken, maar zo'n verschillende behandeling. Fortis was de grootste groep, Dexia krijgt de meeste steun en alle hulp. Na de 'koop' van Fortis, volgde binnen de week de verkoop: Fortis Nederland aan Wouter Bos, de romp van Fortis aan het Franse BNP Paribas. De Fortisholding is een kale schelp met alleen verzekeringen en een hoop 'slechte papieren'. En het geld dat de hele operatie opbracht, diende voor het project dat voor de regeringen van Yves Leterme en Kris Peeters echt primeert: Dexia drijvende houden.

Dat Dexia meer politieke aandacht vergt, is logisch. Dexia is de bank van de gemeenten. Zo wettigden The Financial Times en andere zakenkranten vorige week ook de buitengewone aandacht die ze schonken aan de reddingsoperatie van Dexia: "De grootste Europese kredietverstrekker aan lokale besturen." Maar er is nog een ander argument, dat zeker voor de christendemocraten meespeelt. Een van de zogenaamde referentieaandeelhouders in Dexia is Arcofin. Zeg maar: het ACW. De christelijke zuil.

Om bestwil

Toen hij vorige week op missie was in Japan, beargumenteerde Kris Peeters de aanzienlijke Vlaamse inbreng in het Dexiakapitaal woordelijk als volgt: "Vlaamse spaarders mogen niet de dupe worden van de financiële crisis." Dat was verwonderlijk, want een dag eerder had de Vlaamse regering geen intentie getoond om bij te springen bij Fortis, en die bank groepeert veel Vlaamse spaarders en aandeelhouders. Maar Dexia is dus anders. Bijzonderder, nabijer. Meer van ons. Christendemocratischer.

De totale Arcogroep beschikt over een eigen vermogen van ongeveer 4,5 miljard euro (cijfer 2005). Een deel ervan is verankerd in Dexia. Met een dikke 17 procent van het kapitaal in Dexia is Groep Arco een zogenaamde referentieaandeelhouder. Grof gerekend: tot voor de beursklap was Dexia ongeveer 20 miljard euro waard. 17 procent daarvan betekende al snel 3,4 miljard euro.

Als Dexia kapseist, zinkt Arco dus mee. En bijgevolg het ACW. Dan verzuipt de christelijke zuil. Het is het pijnlijke eindpunt van een ontwikkeling die de ACW-top altijd heeft verkocht aan zijn eigen basis als 'om bestwil'. Want vanaf de jaren negentig is het ACW in snel tempo 'verzakelijkt'. Er werden nogal wat organisaties afgestoten, of beter: verkocht.

Hoezeer de christelijke arbeidersbeweging zich het voorbije decennium met handen en voeten heeft laten knevelen aan het bancaire systeem, werd in 2005 nog loepzuiver uit de doeken gedaan in het helaas ondergewaardeerde boek De uitverkoop van het ACW. Een verhaal van geld en idealen. De auteur is Didier Verbruggen, vandaag directeur van IPIS en een bekende naam in de ngo-wereld. Hij bracht (en brengt) ook de exploitatie van de grondstoffen in Katanga in kaart, nadat hij zich had gespecialiseerd in de financiering van de christelijke zuil. Hij trof er quasi-Congolese toestanden aan.

Dat strookt natuurlijk niet met het beeld dat de ACW-top zo graag van zichzelf ophangt. Het ACW is professioneel, houdt het perfecte evenwicht tussen een gezonde zin voor correcte cijfers en een christelijk-sociaal ideaal. Dat horen ze in Areopolis, zo heet het ACW-hoofdkwartier in Schaarbeek, zo graag over zichzelf zeggen.

Koekoeksjong

Verbruggens boek, een doorwrochte studie eigenlijk, heeft dat beeld doorgeprikt. Drie jaar voor de actuele kredietcrisis losbarstte, wees hij er al op dat de sociale beweging zich had laten uitverkopen aan gehaaide zakenlui. Die aasden natuurlijk niet op de vakbond, de ziekenkas of de gehandicaptenclub. Wel op de takken van de beweging waarmee schoon geld te verdienen viel, al was het maar omdat het ACW-publiek voor een zeker marktaandeel stond. Reisbureau Ultra Montes, bijvoorbeeld, gespecialiseerd in sociale reizen. Ultra Montes werd via een paar tussenstationnetjes verpatst aan de Duitse gigant TUI.

Bekender is het lot van Het Volk, de armlastige vakbondskrant die opging in VUM/Corelio om vervolgens gewoon opgedoekt te worden. Werd de christelijke arbeidersbeweging inhoudelijk sterker door die uitverkoop? Zorgde zij voor een betere dienstverlening voor haar leden? In het geheel niet: Het Volk en Ultra Montes verdwenen en er kwam niets voor in de plaats, behalve geld. De reden ervoor was dat 'sociale dienstverlening' of 'maatschappelijke impact' niet in balansen terug te vinden zijn, cashopbrengsten van een verkoop wel. Dat is de logica van de bankiers. Het leidde tot de koekoeksjongpositie van Groep Arco, de zakelijke poot van de beweging, en dochters als Arcofin en Arcopar.

Via allerlei tussenstapjes werden de BAC, later Bacob, en de Volksverzekering eerst ondergebracht bij Artesia. Vervolgens werd de hele zwik ondergebracht bij Dexia. Vandaar ook dat zoveel ACW-topmannen in de beheerraden zetelen van ofwel Dexiabank ofwel Dexiaholding. Men kwam en komt er ACW-voorzitter Jan Renders tegen, zijn voorganger Theo Rombouts, CM-voorzitter Marc Justaert, ex-ACV'er en kortstondig minister Josly Piette, ex-MOC-bons François Martou, naast toplui van Arco zoals Francine Swiggers en Rik Branson. Dat is geen toeval, maar bittere noodzaak: het ACW parkeerde zijn geld bij Dexia.

Vertrouwen herstellen

En het noteren waard: Artesia was al een huwelijk tussen een aantal ACW-dochters en Paribas. Juist: dezelfde bank die van Leterme zowel Fortis België mocht opkopen als met Mariani ook de nieuwe CEO van Dexia mag leveren.

Ook dat is geen toeval. Paribas was en is een financiële instelling waarvan de leidende figuren doorgaans een christendemocratische stamboom hebben. De geschiedenis van Paribas in België kan niet geschreven worden zonder in te zoomen op een paar figuren die altijd een brugfunctie vervuld hebben tussen de bank en de christelijke zuil.

Neem Fernand Nédée: oud-kabinetschef van Théo Lefèvre en Gaston Eyskens, voorzitter van Ibel (de holding van André Leysen), voorzitter van de UFSIA/UIA, een van de stichters van de VUM en in de jaren zeventig vooral de sterke man van Paribas en Copeba, de holding boven Paribas. Of later Maurits Wollecamp, de man die tot in de jaren negentig van Paribas een uitzonderlijk gezonde bank maakte en tegelijk zetelde in de bestuursorganen van de KU Leuven/KULAK. Het was dus niet ongewoon dat in de late jaren negentig Bacob, via Paribas, voor schoon geld opging in Dexia.

Met andere woorden: als Jean-Luc Dehaene nu ineens topman wordt van Dexia, dan is dat natuurlijk niet om het ACW te plezieren. Dehaene dient om het vertrouwen tout court te herstellen. Maar het ACW zal wel geplezierd zijn met een 'zoon van het huis' in die vertrouwenspositie.

Want de inzet is hoog. Als Dexia iets noodlottigs overkomt, dan is de seismografische schok die Vlaanderen treft zelfs op geen richterschaal te meten. Dan davert niet alleen de bankwereld, maar het hele landelijke middenveld. Dan komt het water het ACW tot aan de lippen, en dus ook het ACV, de CM, KAV, KWB, KBG, KAJ en Familiehulp. Er zijn er in de christelijke zuil die bidden dat Dexia niets fataals overkomt.

Sedert het verschijnen van het laatste artikel krijgt de redactie van de boulevard pers af te rekenen met tientallen lezersbrieven van wanhopige stamgasten. Ik kan jullie gerust stellen: den boulevard blijft !  Vandaag hebben wij ons samen aan tafel hebben gezet met onze huisdokter en boekhouder. De huisdokter was er enkel om ons moed in te spreken en de boekhouder om ons met de neus op de feiten te duwen. Aangezien de uitbaters van den boulevard niet aan hun proefstuk zijn in verband met werkzaamheden in de stad, zijn zij van plan maatregelen te treffen om zonder kleerscheuren uit de nieuwe golf van omlijeidingen te geraken. Zoals eerder vermeld zijn de meeste stamgasten, vooral degene die van buiten de stadspoorten komen, hun kluts kwijt. Het bos tussen de bomen is zoek, de stad verkeer(d) in staat van alarm. ( Ik heb het woordje verkeer(d) gepikt uit De Morgen, krant van woensdag 8 oktober, waarvoor dank aan de uitvinder van dit woordgebruik.)

Een eerste aanmoediging voor de stamgast is een liquide tegemoetkoming van den tap bij het vertonen van je ondergronds parkeerticket ( parking veemarkt ). Voor de mensen met ondergrondse angsten zijn er ook nog parkeerplaatsen bovengronds net voor het rusthuis st. Charles , naast het psychiatrisch ziekenhuis: de heilige familie. De mensen die van Harelbeke, Kuurne, Hulste, Tielt, Oostende ...komen, raden wij aan om via het kanaal Kortrijk-Bossuyt te rijden , terugkomend via de grootste skatebowl van Europa, naast de moeilijke maar prachtige design brug over de leie. Meer uitleg kan je krijgen per email of zelfs per telefoon. Vergeet niet om je langs de kant van de weg te parkeren als je je gsm gebruikt om den boulevard op te bellen.

Een niet onbelangrijke tip : Carpooling ! Niet alleen nuttig om je te begeven naar je kantoor, waarom niet poolen met vrienden naar den boulevard in Kortrijk?  Ook fietsen en wandelschoenen kunnen voortaan weer nuttig gebruikt worden bij een bezoek aan je geliefkoosde staminee.

Hou de boulevard pers in de gaten, er verschijnen binnenkort nog beelden die je op een eenvoudige manier wegwijs maken in onze stad. In de wandelgangen van het stadhuis doet nu al de ronde dat de moedigste handelaar in Kortrijk een premie krijgt én een erestandbeeld op het afgebroken rondpunt van de Gentpoort. De eerste werken hiervoor vangen aan na de opruiming van gevallen verkeersborden.

Een grote verscheidenheid in het aanbod, veel publiek in eigen land, veel festivalselecties, prijzen en bekroningen in het buitenland, veel aanstormend talent. Het kan dus niet meer stuk? Tot voor kort ging het ook goed met Fortis en Dexia. En toen plots niet meer. Kan er ook iets mislopen met de Vlaamse film?

Guy Bouten is een voormalig journalist, die in 2003 volledig aan lager wal was geraakt. Hing rond in foute milieus, dronk teveel, bedreigde een advocaat met een vuurwapen, werd door de VRT afgedankt en vloog uiteindelijk de cel in. "Ik ga de Bende van Nijvel ontmaskeren!" kreet hij nog, net voor hij door twee zwaargebouwde cipiers in de isoleercel werd opgeborgen.

In de gevangenis kwam Guy tot verstandiger inzichten. Hij zwoer de drank af, leerde schaken en vatte een interesse op voor de Angelsaksische literatuur. Hij beterde, kortom, zijn leven en toen hij uit de gevangenis vrijkwam, overwoog hij een cursus tuinieren te volgen, om zijn professioneel bestaan beschaafd in te kunnen vullen. Geen halve dag was hij vrij echter, of daar hing Douglas De Coninck aan de lijn: "En? Is uw boek over de Bende af?"

Verdorie, dat boek was Guy helemaal vergeten. Daar was hij helemaal niet meer mee bezig geweest. Waarom zou hij ook? Al die nare herinneringen aan die slechte periode... Guy wou daar niets meer mee te maken hebben.

"Ge weet dat ik u altijd geloofd heb, Guy. Als iemand de Bende kan ontmaskeren, zijt gij het. Ik geef u persruimte in mijn gazet als uw boek af is, want iedereen moet weten wat gij ook weet!"
"Eh... ik moet nog wat research doen. Maar ik ben er aan bezig, hoor."

Guy slaagde er in om Douglas af te wimpelen, maar Douglas belde een maand later alweer terug. En nog eens een maand later weer. En wéér. Guy geraakte niet meer van Douglas af en moest steeds straffere verhalen over zijn onderzoek bedenken. Tot hij uiteindelijk zuchtend toestemde met een interview.

Aan zijn kant van de lijn grijnsde Douglas breed. Vijf jaar geleden geloofde niemand Guy Bouten en dat zou nu niet anders zijn. Door Guy totaal belachelijk te maken zou hij, Douglas De Coninck, de enige ware koning van de misdaad- en complotverslaggeving worden!

Guy werkte intussen een strategie uit. Hij zou zijn verhaal zó onwaarschijnlijk maken, dat het zelfs bij Douglas zou moeten dagen dat er iets niet klopt. Douglas zou zich een beetje schamen dat hij zich zo had laten beetnemen en hem verder met rust laten, zo redeneerde Guy.

Het resultaat leest u dus in De Morgen van zaterdag. Guy hangt een prachtig verhaal op waarin de CIA, de Belgische militaire inlichtingendiensten, extreem-linkse terreurorganisaties (de CCC) en extreem-rechtse tegenhangers (WNP), de rijkswacht en zelfs de Mossad een rol spelen. Een spectaculairdere complottheorie bedenken wordt moeilijk. Guy heeft nog overwogen om ufo's te vermelden, maar hij dacht dat Douglas die hint niet zou nodig hebben.

Wel dus. Terwijl Guy zijn verzinsels uit de doeken doet, stelt een zelfingenomen Douglas venijnige, saracastische tussenvraagjes, die duidelijk moeten maken dat hij, Douglas De Coninck, hier allemaal niets van gelooft hoor, beste lezer. Haha, lachen jullie mee?

Waarom interviewt Douglas De Coninck iemand die hij zelf totaal ongeloofwaardig vindt? Puur leedvermaak is het, erger dan realityshows waarin een sportieve blondine een clubje zwaarlijvigen aanspoort gezonder te gaan leven en ook succes te hebben. Het getuigt niet alleen van slechte smaak, maar ook van een slechte karakter.

Gisteravond heb ik minder hard gelachen, al voelde ik het schijt vervaarlijk opborrelen.

Gisteravond, dat was de zesde oktober van 2008. De nationale verrekte 'actiedag' van de vakbonden.

Gisteravond, dat was om 23 uur in Brussel-Centraal. Toen er welgeteld nul treinen reden naar Gent, welgeteld één naar Leuven en weerom welgeteld nul naar de rest van het land.

Niet dat de vakbonden het niet hadden aangekondigd. Neen, iedereen was gewaarschuwd. ABVV-patron Rudy De Leeuw had dat nog omstandig gedaan in een twee pagina's groot interview in De Morgen van zaterdag 27 september. Hij bleef er maar op hameren dat we de werklozen, de gehandicapten en de gepensioneerden niet in de kou konden laten staan. Ik heb daar gerust oren naar. Rudy De Leeuw is een verstandig mens en hij drukt zich goed uit. In ieder geval beter dan die werklozen, gehandicapten en gepensioneerden dat zelf kunnen.

Alleen: als de werklozen en de gehandicapten en de gepensioneerden het zo lastig hebben in deze tijden van dalende koopkracht, waarom staken die zeiksletsen van de NMBS dan? Laten ze hun treinen besturen door eenbenige werklozen van ver boven de zeventig? Hoe past een treinstaking in een nationale solidariteitsactie voor werklozen, gepensioneerden en gehandicapten? Leg mij daar verdomme de logica van uit, want ik zie ze niet.

Wordt de reiziger geacht de volgende gedachtesprong zelfstandig te maken: ah, er rijdt geen enkele trein, het zal voor de werklozen, de gehandicapten en de gepensioneerden zijn?

Waarom is er bij de vakbond niemand die briljant genoeg is om de volgende redenering te maken: laten we in plaats van het treinverkeer meteen het hele energienet, gas en elektriek, platleggen? Dan voelt iedereen te lande aan den lijve wat het is om in de kou te staan.

En dat er in dat geval evenmin treinen zouden rijden, kan mij niet bommen, want ik ben gisteren alsnog met de wagen uit Brussel geraakt.

Welkom, lieve lezer, op mijn ‘weblog’. Die wil ik voorlopig vooral gebruiken om ideeen en teksten die ik elders niet kan slijten een uitlaat te geven. Hopelijk heeft u soms zin om te reageren.

Ik heb al aardig wat artikels in mijn schuif die door redacties geweigerd werden omdat de inhoud volgens hen niet door de beugel kon. Ik wil mijn blog openen met een stuk dat ik afgelopen juli aanbood aan ‘De Gedachte’, de opiniepagina van De Morgen. Helaas bleek het niet te passen in ‘de brede waaier van opinies’ die daar geacht wordt aan bod te komen.

Het was niet de eerste keer dit jaar dat “de Gedachte’ een artikel van me weigerde. Afgelopen februari bood ik een stuk aan over de Amerikaanse voorverkiezingen, waarin ik onder meer betoogde dat het weinig zin had om aandacht te besteden aan de programma’s van de kandidaten. De crisis is zo diep, zo schreef ik, dat de overheid honderden miljarden zal moeten uittrekken om een ineenstorting van de financiele sector te vookomen, wat garandeert dat de volgende president een harde soberheidspolitiek zal moeten voeren. Van al die beloften van Clinton en Obama - ziekteverzekering voor iedereen etc- en McCain –belastingsvermindering- zal dus niets in huis komen. Het ziet er naar uit dat ik sneller gelijk krijg dan ik zelf had verwacht.

‘De Gedachte’ weigerde het stuk omdat er al genoeg in de krant stond over de Amerikaanse verkiezingen. Zouden lezers in dat rijke aanbod misschien ook wel iets zouden willen van de reporter die, zo lang als de krant al bestaat, alle Amerikaanse verkiezingen tot en met de vorige voor De Morgen verslagen had? Eindredacteur Bert Bultinck vond van niet. So be it.

Liever dan over zo’n zaken te kniezen besloot ik om mijn ongewenste opinies in cyberspace te lanceren. Ik weet niet hoeveel mensen dit zullen lezen maar het zullen er meer zijn dan als mijn stukken in een schuif (of computerschijf) blijven liggen.

Het mooie aan een weblog is dat het interactief kan zijn; het is heel makkelijk om een commentaar toe te voegen. Ik hoop dat sommigen van die mogelijkheid gebruik zullen maken. Het hoeft niet lang te zijn maar het mag. Ik droom dat mijn weblog een communicatie-medium wordt en niet zo maar een kreet in cyberspace.

Veel zieliger wordt het wanneer Desmet het falen van de redactie van De Morgen op iets of iemand probeert af te schuiven. We zagen het al eerder met zijn lettertypeleugens en nu doet hij het opnieuw. Ditmaal is het de eindredactie die de boter gevreten heeft.

Marjan Justaert schreef op 8 april een artikel over kinderarbeid en voerde daarin de dochter van Wim Schamp op, Tonya, die aan Eurosong For Kids heeft meegedaan. Vader Schamp kon er niet mee lachen en diende klacht in: één tegen Justaert voor het artikel, één tegen De Morgen omdat er een promobox op de voorpagina had gestaan met een fotootje en de tekst: Hoeveel uur werkt Tonya per week? Kinderarbeid in België.

De klacht tegen Justaert werd ongegrond verklaard door de Raad voor de Journalistiek, omdat het artikel genuanceerd genoeg was. De Morgen werd in het ongelijk gesteld, omdat de promobox niet zo genuanceerd was en verkeerde dingen over Tonya suggereerde.

Wat, zo lezen wij in De Journalist, voerde Yves Desmet ter verdediging aan?

Hij [Desmet] wijst erop dat de aankondiging op de voorpagina, in een zogenaamde promobox, door de eindredactie is opgesteld.

Dat is om te beginnen geen excuus, want de hoofdredactie is ook verantwoordelijk voor wat de eindredactie uitvreet. Maar het is bovendien ook gelogen. Met zoveel journalisten van De Morgen als fans op onze Facebookpagina, moet het niet verbazen dat wij een beetje weten hoe het er daar op de redactie aan toe gaat. Wij kunnen u wel vertellen dat het niet de eindredactie is die over die promoboxen beslist. Dat is de hoofdredactie.

Laf en leugenachtig is het om van je verantwoordelijkheid weg te sluipen en de schuld in de nek van de weerloze eindredactie te schuiven. Binnenkort is zelfs Douglas De Coninck geloofwaardiger dan Yves Desmet.

Yves Desmet in De Morgen:

Uit een nota van de Overheidsdienst Budget blijkt dat het tekort voor 2009 op 6,3 miljard euro of 1,7 procent van het bruto binnenlands product wordt geraamd. Als de regering haar engagement wil nakomen om een overschot van 0,3 procent te boeken, moet ze dus in totaal op zoek naar 7,4 miljard euro.

Guy Tegenbos in De Standaard:

Alle voorspellers waarschuwden de regering afgelopen maanden dat de inkomsten wel eens zouden kunnen tegenvallen. De regering volgde in haar opeenvolgende begrotingscontroles minister Didier Reynders - de man die op alles met 'geen probleem' antwoordt - en schatte haar inkomsten toch een miljard euro hoger dan de technici. Ze zit nu met de gebakken peren. En het is oktober. Het is bijna onmogelijk dit nog recht te trekken met 'normale' maatregelen.

En Ewald Pironet, mijn persoonlijke favoriet, in Knack:

Premier Yves Leterme (CD&V) maakt in de aanloop van de begroting 2009 dezelfde fouten: hij jongleert met allerlei cijfers, waarmee hij de waarheid geweld aandoet. Dat is trouwens niet de eerste keer. Herinner u hoe de premier maandenlang volhield dat onze economie met 1,9 procent zou groeien, terwijl iedereen hem erop wees dat dit cijfer veel te hoog gegrepen was.

Dat zijn verdienstelijke pogingen om de bevolking duidelijk te maken: de regering is met onze en uw kloten aan het rammelen. Helaas bestaat het volk niet uit economen of boekhouders, of zelfs maar hoofdrekenaars. Het volk is laaggeschoold, ongeïnteresseerd en dom. Daarom moet er op een andere, directere manier gecommuniceerd worden.

Dat heeft Jonas Lampens goed begrepen. Zijn foto in De Morgen spreekt boekdelen. Want oordeel zelf: gelooft u nog één woord van deze heren, nu u deze foto heeft gezien?

Gisteren ben ik de tentoonstelling van fotografe Lieve Blancquaert gaan checken die nog tot 11 oktober loopt in het auditorium van de KBC-toren (= beter bekend als den Boeretore int Aantwaaarps). Met deze tentoonstelling stelt Lieve haar boek ‘Voorbij de grens’ voor. Dat boek is gebaseerd op de avonturen van een tiental gehandicapte deelnemers aan het gelijknamige één-programma. Samen met Lieve hebben zij een louterende tocht gemaakt dwars door Nicaragua.

Zelf ben ik niet zo'n Blancquaert-fan, maar het is toch altijd interessant om het werk van andere fotografen te bekijken en hun invalshoeken te ontleden, daarom ben ik vervolgens nog naar een 2e tentoonstelling gaan kijken, die van Patrick De Spiegelaere op het Mechelseplein (openlucht tentoonstelling) eveneens in Antwerpen en helemaal niet ver van de KBC-toren.

Patrick De Spiegelaere (1961-2007) was een van de beste Belgische fotografen. Hij begon zijn carrière bij de krant De Morgen en was sinds 1994 de huisfotograaf van het weekblad Knack. Daarnaast werkte hij onder meer voor De Tijd, De Standaard Magazine, de Volkskrant en Vacature en maakte hij ook naam als theaterfotograaf.

Het is geen toeval dat de stad Antwerpen deze foto's van Patrick De Spiegelaere heeft uitgekozen voor een tentoonstelling. Ze tonen de wereld en de mensen zoals hij elders, maar ook hier is. Een blik op het Zuiden is ook een blik op Antwerpen. De hele wereld is hier immers vertegenwoordigd.

Nog tot 30 november te bezichtigen

Zes op de tien jongeren gaan akkoord met de ideeën van activisten voor holebirechten. Twee jaar geleden was iets meer dan de helft van de jongeren het daarmee eens. In zowat alle sociale en culturele groepen werd een lichte stijging van de tolerantie vastgesteld, maar vooral onder moslimjongeren blijkt de die sterk toegenomen. In 2008 stonden vier op de tien moslimjongeren positief ten opzichte van homorechten, tegenover slechts twee op de tien in 2006. De KU Leuven ondervroeg 4.626 jongeren in 109 scholen.

Holebitolerantie bij moslimjongeren verdubbeld, Tina De Gendt, De Morgen, 01.10.2008.
Volgens onderzoeker Yves Dejaeghere geven de resultaten van de enquête geen reden tot juichen. "De tolerantie is weliswaar toegenomen, maar behalve bij de moslimjongeren is de stijging matig. In die groep was de tolerantie echter zo laag dat ze bijna niet anders kon dan stijgen. Bovendien vermoeden we dat er bij de autochtone leerlingen een tolerantieplafond bereikt is."

De holebitolerantie is het grootst bij niet-gelovige jongeren en in het aso. Meisjes (zeven op tien) staan ook duidelijk positiever tegenover homorechten dan jongens (vier op tien). De tolerantie was het minst aanwezig bij jongeren die meer dan één keer per week naar een eredienst gingen (3 op tien) en bij leerlingen van het bso (vier op tien). Een andere bepalende factor was het opleidingsniveau van de moeder.

In een ander onderzoek dat werd voorgesteld op de studiedag bleek dat het opleidingsniveau van de moeder ook doorslaggevend was voor holebi-jongeren zelf. "Hoe meer de moeder gestudeerd heeft, hoe lager de kans dat haar holebikind depressieve gevoelens krijgt", vertelt onderzoeker Alexis Dewaele van het Steunpunt voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding. Holebi-jongeren, en dan vooral biseksuele, zo bleek uit zijn onderzoek, hebben vaker last van depressies.

Tot slot beschouwt het gros van de bevraagden de school als holebivriendelijke omgeving. Toch stellen beide onderzoekers dat er meer nood is aan openheid op school.

Wel Jong Niet Hetero reageerde gisteren al en stelde dat er nog steeds veel werk aan de winkel is.

Of heb ik iets over het hoofd gezien?

Je moet het hem wel nageven: hij slaagt erin zijn opmerkelijke 'gedachte' te formuleren in een dagblad dat volgens vele van zijn vrienden linkser is dan hijzelf Beiers.

Voor wie op doktersadvies anti-De Wever-pleisters plakt, vat ik het in de gauwte geschreven opiniestuk samen: zeventig jaar geleden dacht Brits premier Chamberlain dat hij via vredevolle onderhandelingen Hitler en de zijnen op een ongevaarlijk pad had gebracht en Europa dus voor een op til zijnde oorlog had behoed. De Rijkskanselier had hem zijn woord gegeven, zwart op wit, het Münchense vredesverdrag was een feit. Niet lang daarna de Tweede Wereldoorlog ook.

Hieruit weet de histori- pardon, de politicus De Wever af te leiden dat Kris Peeters met zijn belofte tot onderhandelen vanwege de Franstaligen er nog slechter voor staat dan die arme Chamberlain, aangezien hij niet eens een vodje papier met beloftes heeft.

Iedere analogie met huidige personen of gebeurtenissen is louter toevallig, maar samen met Mark Eyskens stellen we toch vast dat veel Vlaamse politici inderdaad ieder historisch besef ontberen.

Ik zag mijzelf al in weergaloze woede ontsteken en met meer branie dan alle Hans Vandeweghes tezamen in de pen kruipen voor een vlammende repliek of een pathetische aanklacht. Tot ik de titel van De Wevers stukje las.

Iedere analogie met huidige personen of gebeurtenissen is louter toevallig

Hoe kon ik zo snel mijn oordeel hebben geveld?! De brave man wenste gewoon de aandacht te vestigen op een historisch niet onbelangrijke maar evenmin overbekende anekdote én op het feit dat hijzelf in de eerste plaats nog altijd geschiedkundige is. Hoe had ik de huizenhoge waarschuwing van de voorzitter nu kunnen missen? Gewiekst is De Wever vast, maar even goed voelt hij zich nooit te beroerd om zijn wijsheid te delen.

A propos: dag op dag veertig jaar geleden, op 29 september 1968, werd voor de eerste maal de Fabeltjeskrant uitgezonden. Iedere analogie met huidige gedachten of gebeurtenissen is louter toevallig, maar samen met Meneer de Uil stellen we toch vast dat de fabels er sindsdien niet fantasielozer op zijn geworden.

Helaas, deze week was het prijs op de voorlaatste pagina. Als die rubriek niet snel verdwijnt wordt het voor De Morgen moeilijk om nog aanspraak te maken op het epitheton 'kwaliteitskrant'.

TV Jules combineert twee ergerlijke mediatrends tot een ongezien flauw resultaat. Die twee trends zijn de toenemende berichtgeving ín de media óver de media, en het uitpakken met 'persoonlijkheden'. Na Agnes Goyvaerts, trots auteur van het volmaakt hersendode Voorwaarts Goyvaerts, schrijft nu ook Jules Hanot zijn eigen pagina vol. Over televisieprogramma's, godbetert.

TV JULES. Ex-hoofdredacteur van het persagentschap Belga, columnist en De Morgens Beursbengel Jules Hanot verdeelt zijn tijd tussen beleggen en televisie kijken.

Dat schrijft De Morgen zelf. Een boeiend leven heeft de man dus blijkbaar niet en het is altijd een slecht idee om zo iemand de titel columnist en een hele pagina te geven.

Centraal staat steeds een open brief aan een BV, waarmee Jules Hanot elke week gedetailleerd bewijst waarom hij geen columnist is. Columnist zijn impliceert twee dingen: een zekere literaire aanleg bezitten en niet-alledaagse invalshoeken op alledaagse zaken hebben. Jules' open brieven echter, zijn comaverwekkend lang uitgesponnen, neergepend op het vaderlijk-ironisch toontje waar in literaire colleges doorgaans zware lijstraffen op staan.

Daarrond recenseert TV Jules wat televisieprogramma's, maar ook daar is nergens een originele of persoonlijke invalshoek te bespeuren. En recensies van die programma's vind je iedere dag in elk mogelijk dagblad of magazine, op tientallen blogs, en meestal leuker geschreven. Overbodige middelmatigheid, dat is TV Jules - en dan zwijg ik nog over de treurige lay-out.

Bedenk goed, Bart Van Doorne, wat zo'n volledige pagina kost. Uw lezerscijfers zijn dit jaar goed uitgevallen, dus de pagina is net in advertentiewaarde gestegen. Bereken wat u Jules Hanot betaalt voor zijn slappe brei en tel die som op bij de prijs van de advertentieruimte van één pagina: dat is het verlies dat uw krant elke vrijdag maakt.

En als u toch werkelijk wekelijks een hele pagina wil weggooien: wij doen het voor de helft van de prijs.

Als u deze ochtend de krant opensloeg, las u op pagina vijftien:

Ik hoop dat u toen niet meteen uw aandelenmakelaar heeft gebeld. Want op demorgen.be prijkte over hetzelfde thema een heel andere kop:

Dat is heel slim van De Morgen: de krant maakt zo de site onmisbaar voor haar lezers. Iedereen die de papieren versie onder ogen krijgt, moet wel naar de site, want je weet maar nooit of wat er in de krant staat wel juist is. Dat hiermee de papieren krant overbodig wordt, is spijtig maar niet onoverkomelijk. De toekomst is immers aan het web, ook bij De Morgen!

Liever allochtonen dan 50-plussers op de werkvloer, Neele Eeckhout, De Morgen, 26.09.2008.
Van die zes groepen blijken vrouwelijke sollicitanten het meest 'geaccepteerd': de overgrote meerderheid van de respondenten geeft aan dat hun bedrijf sekseneutraal (83 procent) of in het voordeel van vrouwen (7 procent) zou beslissen. Minstens vier op de tien van de ondervraagden denken dat hun werkgever eerder voor een 30-plusser zou kiezen dan voor een 50-plusser, zelfs al zijn de sollicitanten evenwaardig.

14% van de respondenten zegt dat 50+ers gediscrimineerd worden op het werk. Holebi's zijn blijkbaar geen probleemfactor, want slechts 5% wordt gediscrimineerd.

Er bestaan ook verschillende vormen van ongelijkheid. 50-plussers en mensen met een vreemde nationaliteit of een andere cultuur worden minder snel aangeworven. Homoseksuelen worden eerder gepest, en vrouwen worden vaker onderbetaald of krijgen minder promotiekansen. Er is dus nog altijd geen sprake van 'gelijke kansen voor iedereen.

Andrew Sean Greer (°1970) is een meester in het schrijven van mooie, fascinerende eerste zinnen. Zijn doorbraakroman uit 2004 De bekentenissen van Max Tivoli opende met "We zijn allemaal iemands grote liefde." In Max Tivoli vertelt Greer het levensverhaal van een man die oud geboren wordt, en gaandeweg verjongt om uiteindelijk als een zuigeling te sterven. "Voor sommige lezers kan dat verjongingsproces misschien moeilijk te aanvaarden zijn", zegt Greer. "Maar eens je over die 'onmogelijkheid' stapt, zit je in een heel realistisch liefdesverhaal." Gelukkig voor Greer vonden veel lezers het idee van een steeds jonger wordende man geen bezwaar, en De bekentenissen van Max Tivoli werd wereldwijd een grote bestseller. In Greers nieuwe roman Het verhaal van een huwelijk zijn er geen 'onmogelijkheden', al zit hij wel volgestouwd met cliffhangers en verrassende wendingen. In het boek vertelt Pearlie het verhaal van haar huwelijk met Holland Cook. Pearlie, Holland en hun zoontje Sonny leven rustig en harmonieus in Sunset, een buitenwijk in San Francisco. Maar als op een dag in 1953 Hollands oude vriend en vroegere baas Buzz Drumer op de stoep staat, dreigt het leven van de Cooks drastisch dooreen geschud te worden.

Cliffhanger

Op een donkere, koude, regenachtige dag in augustus ontmoet ik Andrew Sean Greer in de lobby van een hotel in de Schotse hoofdstad Edinburgh. Greer is er te gast op het Edinburgh Book Festival. Later die dag zal hij aanschuiven bij een leesclub. "Ik ben benieuwd om te weten hoe mijn Schotse lezers mijn nieuwe boek verteerd en geïnterpreteerd hebben", zegt hij. "Rond 1780 zijn mijn voorouders vanuit Schotland naar Amerika geëmigreerd. Mijn roots liggen hier, en toch is het voor het eerst dat ik dit land bezoek. Ik voel mijn Gaelische bloed nu niet extra door mijn aderen pompen, maar ik vind het wel fantastisch om in deze stad te zijn, ook al lijkt het buiten bijna winter."

Met 'Het verhaal van een huwelijk' maakt u het interviewers of recensenten niet gemakkelijk, omdat ze bijna niets van het verloop van het verhaal kunnen weggeven. Het boek zit vol verrassingen.

Andrew Sean Greer: "Ik verontschuldig me daarvoor. (lacht) Ik laat het aan de interviewers over welke elementen ze aan hun lezers willen meegeven. Ze mogen dingen verklappen, maar ze moeten dan wel beseffen dat ze daardoor het plezier van mijn lezers verknoeien."

Sommige critici vinden de verrassingen die u ingebouwd hebt, nogal artificieel.

"Op dit moment woedt er nog steeds een gevecht in de literatuur tussen de modernistische literaire traditie – de school van onder anderen Virginia Woolf en Raymond Carver - en de traditie die vindt dat moderne auteurs 'ouderwetse' verteltechnieken uit het begin van de twintigste eeuw mogen gebruiken. Woolf en Carver wilden daar komaf mee maken – ze maakten Dickens en Thackeray met de grond gelijk. Maar ik hou ontzettend veel van het werk van die 'oudjes'. Ze hebben zo'n ongelooflijk opwindende verhalen geschreven! Sommige critici vinden het niet echt 'literair hoogstaand' als je als schrijver cliffhangers in je roman inbouwt. Ik hou ervan om verrast te worden als ik een boek lees. In de literatuurgeschiedenis hebben niet de eerste de beste daar gebruik van gemaakt. Lees Marcel Prousts A la recherche du temps perdu - je zal wenen op het moment dat Albertine sterft. Proust hanteert de techniek van de cliffhanger op een heel slimme manier. Elke schrijver wil het boek schrijven dat hij zelf zou willen lezen. Ik wou dat Het verhaal van een huwelijk gewoon niet begon te vervelen. (lacht) Tijdens het schrijven, besefte ik al dat sommige mensen het boek zouden gaan haten. Maar als er niemand is die je werk haat, maak je eigenlijk niets opwindends."

Tussen Max Tivoli en dit boek gaapt een gat van vier jaar. Was de druk na die bestseller te groot?

"De druk kwam niet van buitenaf, maar zat wel binnenin. Lezers zijn zeer geduldig als ze op een nieuw boek moeten wachten. En ik had vóór Max Tivoli al een paar boeken geschreven, dus ik wist wel dat ik het kon. Toch begon ik te panikeren. Ik heb Het verhaal van een huwelijk op een bepaald moment zelfs bijna integraal weggegooid. Vlak na Max Tivoli was ik aan nog een andere roman begonnen, maar ook die vlotte van geen kanten. Dat overkomt me eigenlijk altijd tijdens het schrijven: op een bepaald moment loopt het verhaal vast, en dan moet ik het een tijd laten rusten. Het echt lastige bij het schrijven van elk boek, is het vinden van de juiste ingang. Voor Max Tivoli was het een goede zaak dat ik al heel vroeg voor mezelf had vastgelegd dat het een Victoriaanse roman moest worden, in de eerste persoon, met een 'Nabokoviaanse' tone of voice. Ik had het boek zo niet in de eerste versie geschreven – dat inzicht kwam pas tijdens het schrijven van de tweede versie. Ook dit boek heb ik vanuit verschillende standpunten geschreven. Ik heb het verhaal eerst proberen vertellen vanuit het gezichtspunt van de zoon, dan vanuit het gezichtspunt van een verteller, met een bejaarde Pearlie die anderen over haar hoort praten, maar dat procedé werkte niet. Tot ik besloot om er middenin te duiken, om Pearlie zelf aan het woord te laten. Toen viel alles in de plooi."

Repressie

Het verhaal van een huwelijk speelt zich af in San Francisco in 1953. U hebt die periode bijzonder goed gedocumenteerd.

"De research heeft heel wat tijd in beslag genomen. Ik wou eerst mensen interviewen die dat jaar in San Francisco, in de wijk waar het boek zich afspeelt, bewust meegemaakt hadden. Ik vond twee vrouwen van in de tachtig die erg behulpzaam waren, maar hun herinneringen waren gekleurd. Ze linkten de gebeurtenissen van 1953 aan alles wat erna kwam, ze wisten hoe het allemaal ging eindigen, en dat beïnvloedde hun herinneringen. Daar kon ik niet veel mee aanvangen, dus stopte ik met de interviews en besloot ik om kranten te gaan lezen. In de bibliotheek las ik een half jaar lang elke dag kranten uit 1953. Dat was fascinerend, want de verslaggevers van de San Francisco Chronicle uit '53 kenden het vervolg van de geschiedenis niet, en wisten niet welke berichtgeving de tand des tijds zou doorstaan. De groteske verhalen die Hollands tantes in het boek vertellen, komen allemaal rechtstreeks uit de krant. Gebeurtenissen die we nu als faits divers beschouwen, werden toen even belangrijk gevonden als de nakende executie van de Rosenbergs. Niemand wist wat er zou echoën in de geschiedenis. Elke dag zat er heel wat opwinding in de kranten. Het was de tijd van senator McCarthy die een ware kruistocht voerde tegen al wat progressief was, en ook de media zagen overal verderfelijke communisten. Ik las afschuwelijke gebeurtenissen die niet in onze geschiedenisboeken terug te vinden zijn, zoals de oproep van onze president Dwight Eisenhower om de boeken van Marx en Lenin te verbranden. Stel je voor: een Amerikaanse president die opriep tot boekverbranding! In onze officiële geschiedschrijving vind je daar nu geen woord meer over terug.

"Kennen jullie in Europa de communistenjager McCarthy? De rechterzijde doet nu verwoede pogingen om hem te rehabiliteren. Ze zien hem als een held. Er zijn manoeuvres bezig om zijn plaats in de geschiedenis te herzien, om hem te eren als de man die Amerika redde van het communisme. In de fifties zag niemand hem als een held, en was iedereen bang van hem. Maar niemand kom hem tegenhouden, want hij had zoveel macht. De media wisten waar McCarthy voor stond. Ze wisten dat hij een alcoholist en een leugenaar was, maar ze repten daar met geen woord over, waarschijnlijk omdat ze bang waren om ook door hem van communistische activiteiten beschuldigd te worden. Vandaag gebeuren er gelijkaardige dingen: veel Amerikaanse media weigeren om kritisch te zijn in hun berichtgeving over George Bush en zijn regering. Ze zijn bang dat het Witte Huis hen met de vinger zal wijzen. We zitten nu in net hetzelfde repressieve klimaat als in de jaren vijftig. Er is een angstklimaat gecreëerd waardoor veel media zich als vaandeldragers van het regime zijn gaan gedragen. Toen en nu hebben de Amerikanen het gevoel dat ze in oorlogstijd leven. Iedereen zit in de loopgraven; niemand vertelt nog de waarheid.

"Tijdens het schrijven wou ik niet teveel aan de gelijkenissen tussen de vroege jaren vijftig en nu denken, omdat ik bang was dat ik anders een allegorie zou gaan schrijven. Maar de gelijkenissen zijn onmiskenbaar. Het land werd toen en wordt nu geleid door een repressieve regering, die het wantrouwen onder de burgers oppookt. Na de herverkiezing van Bush in 2004 stonden heel wat progressieve Amerikanen in tweestrijd: blijven of het land verlaten? Het leek alsof het nooit zou eindigen. Maar tijdens het schrijven dacht ik: 'Het moet veranderen.' Het moét!"

Zal het? Misschien is Obama te progressief voor de gemiddelde Amerikaan?

"Dat is moeilijk te zeggen. Ik doe er alles aan om hem te helpen verkiezen. Elke schrijver die ik ken, werkt zich uit de naad voor Obama. Want het is nu echt niet meer leefbaar in de VS. Al valt het in mijn stad San Francisco nog mee – wij en de New Yorkers leven in een bubble. De rest van het land kreunt onder de repressie."

Over het jaar 1953 schrijft u: "Het was een tijd vol angst, vergeleken hiermee was de oorlog gemakkelijk."

"Uit alles wat ik in de kranten van dat jaar las, kan ik niet anders dan concluderen dat het voor gewone mensen bijzonder moeilijk geweest moet zijn om hun leven terug in handen te nemen. Tijdens de oorlog was het veel eenvoudiger: ze hielden zich aan het patroon dat van hen verwacht werd. De oorlog speelde zich niet af in San Francisco, of in de rest van Amerika, maar overzee. Onze soldaten zaten aan het front in Europa, en maakten daar afschuwelijke dingen mee. Toen ze terugkeerden naar het 'normale leven', was dat voor de meesten geen sinecure. Want ze kwamen van de chaos en de gruwel naar een land dat niet gebombardeerd was, en waar alles leek zoals vanouds. Wat 'de jongens' zeker niet wilden, was voortdurend praten over wat ze meegemaakt hadden. Ze wilden gewoon dat er voor hen gezorgd werd."

Iets wat ik erg verrassend vond: Amerikaanse jongens met gewetensbezwaren werden tijdens de Tweede Wereldoorlog niet naar het front gestuurd, maar werden weggestopt in kampen.

"Dat was voor mij ook nieuw. Toen ik aan het boek begon, wist ik zelfs niet dat ik hierover zou schrijven. Maar ik las in de kranten verhalen van de mannen die in die kampen gezeten hadden, en raakte erdoor gefascineerd. Ze werden er verschrikkelijk slecht behandeld - de meesten eindigden met zware psychische problemen. Aan de andere kant was dit wel de eerste oorlog waarin Amerika een systeem had om met gewetensbezwaarden om te gaan. In de Eerste Wereldoorlog werden ze gewoon geëxecuteerd. De meeste gewetensbezwaarden waren kunstenaars. Na de oorlog gingen er veel in San Francisco wonen, in North Beach, waar ze als beatniks de tegencultuur op gang trokken. Ze deden niet meer mee met de rest van de Amerikaanse samenleving."

Racisme vierde in '53 hoogtij in de VS. Er klinken sterke echo's van onvervalste apartheid door in uw boek.

"En Californië was dan nog veel toleranter dan het zuiden. San Francisco had geen wet die rassenscheiding voorschreef, maar de rassen scheidden er zich vanzelf. In het zuiden hingen bordjes dat de zwarten achteraan in de bus of in een café moesten gaan zitten. Dat was pure apartheid. In San Francisco gingen de zwarten gewoon uit eigen beweging achteraan in de bus of in het ijssalon zitten."

Voor homo's waren het ook harde tijden.

"Het was een schok voor mij om in de kranten van 1953 te lezen hoe homo's behandeld werden. Die berichten waren niet zo makkelijk te vinden. Ze zaten verborgen op rare plaatsen, maar ze waren afgrijselijk. Mannen werden gearresteerd voor 'seksuele misdaden' – versta: gemeenschap met andere mannen. Vermeende homo's werden ontslagen uit overheidsdienst. Een arts ging gewoon vrijuit voor het uitsteken van de ogen van een zwarte die hem 'een walgelijke perverse handeling' had voorgesteld. De hele rechtspraak in Californië over homo's van die tijd was weerzinwekkend. Maar die homohaat loopt nu nog altijd door. Onlangs is nog iemand op het ministerie van Justitie ontslagen omdat hij homo is. Ze vonden dat hij daardoor niet betrouwbaar was. In de eerste regering Bush vormden homo's een 'veiligheidsrisico'. Toen ik 12 jaar geleden in Montana leefde, moesten alle homo's en lesbo's zich laten registreren als sex offenders en werd op een kaart aangeduid waar ze zich ergens in de staat bevonden. Homohaat gaat in golven in de VS. Voor holebi's waren de dertiger en veertiger jaren veel progressiever en vrijer dan de fifties. De oorlog heeft daar waarschijnlijk een rol in gespeeld. Het was de periode waarin duizenden Afro-Amerikanen vanuit het zuiden verhuisden naar de steden, op zoek naar werk. Die grote migratie veranderde alles, ook voor homo's en lesbiennes. Mensen jubelen nu: 'De fifties waren fantastisch!' Laat me niet lachen."

1953 was ook het jaar van de executie van Julius en Ethel Rosenberg. De nakende terechtstelling van Ethel Rosenberg loopt als een rode draad doorheen uw boek. Het hoofdstuk waarin het over haar executie gaat, opent heel cynisch met: 'Amerika, je geeft een mooie dood.'

"Ik ben in een linkse omgeving opgegroeid, en mijn ouders spraken altijd bewonderend over de Rosenbergs. Dat Julius nucleaire geheimen aan de Sovjets gegeven heeft, is natuurlijk niet zo aardig van hem. Maar Ethel had niets gedaan, en toch werd ze geëxecuteerd. Geen van beiden had ter dood gebracht moeten worden. Ik heb geprobeerd om uit te vissen hoe mensen er in die tijd over dachten. Schaamte was het allesoverheersende gevoel. Joden schaamden zich voor Julius' spionageactiviteiten, maar tegelijkertijd waren ze bang voor het feit dat Joden zelfs in Amerika tot zondebok gemaakt konden worden. De Rosenbergs zijn de enige Amerikanen die in de koude oorlog als spionnen geëxecuteerd zijn. Het antisemitisme leefde sterk in de VS. Europese Joden die naar Amerika gevlucht waren omdat ze dachten dat ze daar veilig zouden zijn, kwamen in een land terecht waar openlijk Joden terechtgesteld werden. En dan nog wel een vader en een moeder, die twee jonge wezen achterlieten. Andere spionnen belandden niet op de elektrische stoel, maar deze twee moésten geëxecuteerd worden. Hun proces en dood was een echte showcase. In de vroege jaren vijftig namen veel vrouwen het Ethel kwalijk dat ze ervoor 'koos'om haar kinderen tot wezen te maken. 'Ze geloofde zo sterk in haar zaak en in haar man; ze hield zoveel van hem, dat ze voor de dood koos en niet voor haar kinderen', was de heersende publieke opinie. Ethel kreeg alle schuld van de hele affaire op haar schouders, ook al had ze met de spionagezaak niets te maken. Voor de goegemeente en de media handelde ze niet vrouwelijk, moederlijk, of 'Amerikaans', en was ze een slechte patriot."

Op het einde van de roman schrijft u: "Het begon als een verhaal over liefde, maar het eindigde als een verhaal over oorlog."

"Ik dacht dat ik begon te schrijven aan een verhaal over een huwelijk, en over de complicaties van passie en devotie. Maar tijdens de research en het schrijven kwam de oorlog daar voortdurend tussen. De Tweede Wereldoorlog heeft de generatie van mijn grootouders voorgoed veranderd. Sommigen werden erdoor bevrijd, anderen probeerden terug te vluchten in hun bestaan en 'comfort' van voor de oorlog. Nog anderen zijn nooit meer terug naar huis gegaan."

© jan@janstevens.be

Hoogst vermakelijk, vond ik dat. Mijn broer wees mij er op dat zoiets helemaal niet grappig is als het komt van iemand die doorgaat voor een toppoliticus en een intellectueel.

Ook gelachen met het stuk van Frank Albers in Knack. Ook een beetje kinderachtig natuurlijk, maar wél goed geschreven. Mijn broer wees mij er op dat ook dit niet grappig was, omdat Albers de vinger pijnlijk op de wonde legt.

Het absolute minimum: 's ochtends om 7u de hoofdpunten van het nieuws op Radio 1 (waardoor ik moet spurten om de trein van 7u20 te halen) plus de belangrijkste krantenkoppen die ik stiekem meepik uit de kranten van mijn medetreinreizigers. En na een drukke werkdag uitrusten met het laatavondjournaal. Minder nieuws is ab-so-luut not done!

Een ideale dag? Die begint met een lang ontbijt, de weekendeditie van De Morgen minstens twee uur lang als tafelgenoot. Overdag een tijdje surfen op internet en mijn homepagina www.krantenkoppen.be onafgebroken open laten staan om de updates in het oog te houden. Terwijl op de achtergrond de radio speelt, zodat ik elk halfuur de oren kan spitsen voor de laatste nieuwsberichten. Tegen 19u duik ik in de zetel om terzelfdertijd naar Het Nieuws en Het Journaal te kijken. Om 19u30 begint het journaal bij de Franstalige collega's van La Une, en een halfuurtje later zap ik naar Ter Zake. En vlak voor ik ga slapen, kijk ik weer uit naar het avondlijke gezelschap van Jan Becaus. Die man heeft zo'n heerlijk warme en geruststellende stem! En zijn meer dan perfecte Britse accent -de Daaw Jeeuwns, rrr- doet me kirren van plezier.

Held en ik wagen ons wel eens aan wilde dromen om later in zijn verre land te gaan wonen. Maar toen hij ontdekte wat voor ongeneeslijke nieuwsjunk ik ben, schudde hij zijn hoofd. "Lieve, als we ooit verhuizen, dat overleef jij nooit. In mijn land zijn er streken waar er niet eens kranten bestaan, dat weet je toch?" Ik slikte. "Dan begin ik desnoods zélf met een krant."

PERSBERICHT: "Getekend door aids" doet jongeren tekenen tegen aids
Grafische wedstrijd geeft kans op publicatie

Sensoa roept jongeren tussen 12 en 18 jaar op om in aanloop naar Wereld Aids Dag hun gevoelens rond hiv en aids artistiek vorm te geven via de wedstrijd "Getekend door aids". Tot 20 oktober kunnen zij hun ideeën, bedenkingen en impressies rond preventie én solidariteit grafisch vertalen. Aan de wedstrijd is een bijzondere prijs verbonden: alvast De Standaard, De Morgen, Joepie, Maks!, Zap, het Stadsmagazine van de Stad Gent en de websites van 2BE, TMF en Studio Brussel zullen uit de inzendingen één of meer favorieten kiezen en deze op 1 december (Wereld Aids Dag) publiceren of plaatsen. Met deze wedstrijd sporen we jongeren aan om stil te staan bij hiv en aids door het rode lintje als centraal thema in hun werk te laten figureren. Het rode lintje is wereldwijd hét symbool voor solidariteit met mensen met hiv en aids.

Nog elke dag worden er duizenden levens getekend door aids, ver en dicht bij huis. Elke twaalf seconden raakt wereldwijd iemand besmet met het hiv-virus. Als u deze zin gelezen heeft is er opnieuw iemand besmet geraakt. UNAIDS, de organisatie die binnen de Verenigde Naties werkt rond aids, becijferde dat in 2007 wereldwijd 2,5 miljoen mensen besmet raakten met hiv, waaronder 330.000 kinderen. Dat brengt het totaal aantal mensen met hiv/aids op 33 miljoen, waarvan 2,5 miljoen kinderen.
In 2007 stierven gemiddeld 2 miljoen mensen aan aids, 420.000 van hen waren jonger dan 15 jaar.

Het zijn cijfers die zeker ook jongeren niet onberoerd laten. "Getekend door aids" wil de kunstenaar in hen wakker maken. Met hun tekening, schilderij, digitale foto, ets, aquarel. kunnen zij hun solidariteit tonen met mensen met hiv en aids. Of ze kunnen veilig vrijen promoten en op die manier de opmars stoppen van een virus dat zich steeds maar vermenigvuldigt. Het succes van vorige edities wijst erop dat thema's als discriminatie en uitsluiting net het soort dingen zijn waar jongeren nog steeds van wakker liggen.
De jury bestaat uit professionals uit de media die uit de ingezonden werken hun favoriet kiezen en hun keuze aan hun publiek tonen op 1 december.

Meer info en inschrijven kan via www.sensoa.be/wereldaidsdag.
Niet alleen jongeren kunnen zich inschrijven, ook leerkrachten kunnen rond het thema werken en de volledige klas inschrijven.

(Uit: een interview met Ianka Fleerackers in de Morgen van 30/08/2008)

Homohuwelijk kost Belg en jonge echtgenoot twee jaar cel in Senegal, Marjan Justaert, De Morgen, 29.08.2008.
In de Senegalese hoofdstad Dakar heeft een rechtbank een Belg en een Senegalees veroordeeld tot een celstraf van twee jaar voor hun "homohuwelijk". Dat heeft hun advocaat gisteren bekendgemaakt.

De 65-jarige Belg Richard Lambot (de Senegalese kranten spreken evenwel van 'Lambeau', MJ) en de jonge Senegalees Moustapha Guèye werden vervolgd voor hun "homohuwelijk en hun daden tegen de natuur" nadat ze op 15 augustus op heterdaad betrapt werden. Naakt in bed. Hun tuinman verwittigde de politie, die naar eigen zeggen bezwarende video's, glijmiddel en boeken terugvond in het huis. "Eind vorige week belandden ze voor de komende twee jaar in de cel", aldus hun raadsman. Beide mannen ontkenden voor de rechtbank hun relatie.

De twee leerden elkaar kennen in juni 2006 in Dakar. Richard Lambot, een gepensioneerde militair, stelde zijn piepjonge minnaar tewerk als boy. Maar de twee wilden meer, het leeftijdsverschil - Guèye is een twintiger - speelde voor hen geen rol. "Om Moustapha Guèye aan verblijfsvergunningen in België te helpen, trouwde Lambot in juli met hem in België", weet de verdediging. Na het huwelijk gingen ze wel terug naar Senegal.

"Het huwelijk gebeurde enkel om Guèye aan Belgische papieren te helpen, niet om geconsumeerd te worden. Voor hij Lambot leerde kennen, was Guèye immers een arme marktkramer. Een adoptieprocedure was hun eerste keuze, maar dat duurde te lang", argumenteerde de verdediging. Maar toen de Belg opbiechtte dat hij in zijn geboorteland drie kinderen heeft, was voor de rechter de maat vol. Ze werden, ondanks enkele procedurefouten, onmiddellijk veroordeeld.

Homoseksualiteit wordt in het islamitische Senegal streng bestraft met celstraffen van één tot vijf jaar en met een geldboete tot 2.300 euro. Begin dit jaar deed een 'symbolisch' huwelijk tussen twee mannen, afgebeeld op artistieke foto's in een Senegalees glossymagazine, veel stof opwaaien. Vijf personen werden gearresteerd. Er volgde een protestmars en vlammende vrijdagsermoenen. Ze werden uiteindelijk niet in beschuldiging gesteld. (MJ)

Als Club Brugge-supporter volg ik het stadiondossier van Club nu al een tijdje, sinds is met mijn blog begonnen ben (fcbstadion.wordpress.com) is het echt een dagelijkse bezigheid geworden. Iedere dag speur ik het net af, om randinformatie te vinden en zo enkele interessante artikeltjes te posten op mijn blog. Zo bereik ik veel mensen, maar niet zoveel als de pers. En jammer genoeg is het nu juist de media die steeds de kant van de Witte Pion kiest. Wanneer het actiecomité een actie plant, loopt de media storm om meteen een berichtgeving te doen. Een kleine actie wordt vaak ‘groots’ genoemd, maar de PRO-argumeten komen nauwelijks aan bod in de pers. Maar toch wordt in de media vaak de tegenvallende resultaten van het Belgische voetbal aan de kaak gesteld. Daarom wil ik via deze weg graag de mensen meedelen dat Loppem de enige plaats is voor een nieuw en modern stadion, enkel zo kan het Belgisch voetbal terug groeien.

Een tijdje geleden nam ik het plan-MER RUP door. Uit het document kon ik besluiten, net als de opstellers ervan dat Loppem de beste locatie is voor een gloednieuw stadion. Loppem heeft van alle mogelijke locaties de minst biologische waarde. Er is een goede afsluiting met dorpskeren door de zes meter hoge berm van de autosnelweg en de spoorweg. De Groene Gordel is ook een tegenargument van de Witte Pion. Die verdwijnt zeker niet door het stadion, hij wordt enkel een stukje smaller. En dan, volgens de Witte Pion, de reden waarom er zeker geen stadion mag komen: wateroverlast. Club Brugge heeft samen met Uplace een plan opgesteld voor 6600 m³ extra waterbuffer.

Het voorbeeld ligt in onze buurlanden, elk nieuw stadion ligt langs een autosnelweg. Maar helaas wil de Vlaamse Regering niet inzien dat dit de ideale plaats is voor een stadion. Nee, de Vlaamse Regering twijfelt nog steeds: wordt het Loppem of Brugge Noord? Wordt het de autosnelweg of de gewestweg? De keuze lijkt me snel gemaakt, 75% van de Club-supporter moet immers langs het klaverblad, want iedere supporter die via het zuiden van Brugge komt moet 22 km extra afleggen. Het kleinste kind kan de redenering volgen: Meer afstand, meer file en meer luchtvervuiling natuurlijk. Hopelijk neemt de Vlaamse Regering de juiste beslissing. Ik duim alvast, samen met de 60.000 andere Club-supporters.

Hij mag van mij dan ook best vijftig jaar worden. En omdat hij ook maar kan leven als mensen zijn boeken kopen, gun ik hem het potsierlijke mediacircus rond dat lustrum ook. Maar voor die media past hier kleine waarschuwing. Want stel dat Tom Lanoye volgende week plots doodvalt, hoe kan hem dan nog gepast eerbetoon gebracht worden?

Een hele maand non-stop Lanoye  voorlezen op de radio? Interviews van een hele krant lang? Elk gedicht apart bespreken in de literatuurbijlages? Een bibliofiele uitgave van al zijn kattenbelletjes, telefoonkrabbels en boodschappenlijstjes? Een retrospectieve over zijn mediagenieke brilmonturen?

Ik heb de indruk dat Hugo Claus minder aandacht kreeg bij zijn overlijden dan Tom Lanoye bij zijn vijftigste verjaardag. Maar hij stierf dan ook niet in komkommertijd. Afgezien daarvan: proficiat, Tom.

Okay, misschien niet. Maar toch ben ik benieuwd naar de verklaring van De Morgen. En ik ben bereid in deze mysterieuze verdwijningszaak de meest onwaarschijnlijke verklaringen te geloven, behalve dat er weer iets zou schelen met de stijlcodes.

Die één iemand bleek te bestaan, en schrijft voor DM. Nadat op deze blog eerder een tekst van hem werd geplaatst (waarin hij Dedecker 'coachcompetenties' onderuit haalde), schreef Hans Vandeweghe nog eens perfect op wat ik al geruime tijd denk. Terecht, en ik hoop dat er eindelijk een pak meer ogen open zullen gaan. Voor alle duidelijkheid: ik doe absoluut geen afbreuk aan de prachtige prestaties van de voltallige Belgische delegatie, maar deze mogen absoluut niet op het conto geschreven worden van het BOIC of de het Vlaamse Topsportbeleid.

Herinnert iemand zich de uitspraak van Vlaams minister Anciaux na Athene? "In Peking moeten we minstens vijf medailles halen." klonk het toen nog stoer. Waarom heeft niemand Bert Bibber hieraan herinnert? Hoe kan het dat hij nu al jarenlang zoveel krediet krijgt? Zijn project voor een topsport Vlaanderen is een ware flop.

De topsportscholen kraken eerder jonge atleten dan dat ze er maken. Ik ken een reeks meisjes uit het zwemmen, waarvan er één nu meezwemt in de estafette, die elke een periode op de topsportschool hebben gezeten. Deze zijn nu goed en wel 20 jaar en hebben rugletsels voor de rest van hun leven.

"Dat er niet genoeg geld zou zijn", schreeuwt BOIC-voorzitter Phillippe Rogge. Vreemd, want Anciaux blijft met het geld gooien. In vergelijking met Nederland, Groot-Britannië en Frankrijk wordt in Vlaanderen veel méér geld besteed aan onze olympische selectie. Waarom moet Anciaux zonodig staan zwaaien met een Vlaamse sportliga? Waarom krijgt Anderlecht 10 miljoen euro als ze zich hierbij aansluiten? Gaat het hier om stemmen winnen, puur separatisme of Sinterklaas spelen? Duidelijk is dat het allerminst om topsport gaat.

Anciaux wil afgerekend worden op de prestaties van 2012 en 2016. Laat ons hopen dat dat veel sneller gebeurt, meer bepaald in 2009. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat een partijlid van VlaamsProgressieven (om en bij de 3%) minister kan zijn? Hoe is het eigenlijk mogelijk dat 'sport' een ministerpost is, daar dat in zo goed als al onze buurlanden niet zo is. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat we in België per sporttak met gemiddeld tien bonden zitten, elk met hun eigen belangen en politieke agenda.

Topsport, voor zover dat in België bestaat, is doordrongen van politiek. Er is een ware aardschok nodig om dit te veranderen. Ivo Van Aken en Bert Anciaux zullen hier niet het epicentrum van kunnen zijn.

(Meer informatie: "Waarom ons land geen topsportcultuur heeft.", H. Vandeweghe, De Morgen, 26 augustus 2008)

(...) na Göteborg 2006 (EK) en Birmingham 2007 (EK indoor) maakte ook Peking kennis met Tia Hel-le-goud.