Potem scrabble z kawą. Na żywo, z żywymi ludźmi, siedzącymi na odległość ręki. Przy dobrej muzyce. No i czemu to nie jest jeszcze normą? To nie było takie bardzo trudne.

Śmianie się głośne też jest łatwiejsze, niż zawsze myślałam. Ogólnie to poza płodnością, było też bardzo brutalnie. Zabiłam paproch, który nie był pająkiem. Na filmie zastrzelili kota. Owieczka testowała nowe funkcje swojego Mata (uderz z łokcia w brzuch - zaśmieje się spazmatycznie, usiądź z wyskoku na brzuchu - zacznie płakać, że jego płody będą martwe). Zmutowani, wyleczeni z raka ludzie też chcieli wszystkich pozabijać i chowali się przed Słońcem. Za mało Słońca źle działa na ludzi. To było smutne trochę. Może nie tak bardzo, jak miażdżenie ptaszków klatką - ciągle mam tę scenę przed oczami - ale.

Życie jest jednak cudowne i to nie jest żadne oszustwo. Może trzeba obsesji, żeby robić rzeczy niezwykłe, ale to mnie zupełnie nie pociąga. Najwięcej piękna jest w codzienności, w leżeniu na łóżku z przyjaciółmi, w wyznawaniu miłości do nieprzytomności. W obracaniu normalności w absurd, a absurd w krok do sensu życia.

Jeszcze wczoraj w nocy idąc do łazienki trafiłam do kuchni (sztorm na statku). I uważałam, że rosyjska kastracja to dobry pomysł na zakończenie Harrego Pottera. A potem zasnęłam spokojnie jak nigdy, po zjedzeniu czipsów o smaku pizzy i zapiciu wódką o smaku coli. Bo wódka nie była z Islandii, tylko ze sklepu za rogiem. So, thx you sklepiku za rogiem.
Na śniadanie kotlety i placki ziemniaczane z dostawą do łóżka, i wspólne śmianie się do utraty zmysłów, i rzucanie się poduszkami. Popsuła się moja miękka ściana i zmieniałam pościel, ponieważ urządziliśmy sobie szwedzkie łóżko. Ale to nic, gibanie się na do widzenia było jak najbardziej szczere.

No i wychodzi na to, że naprawdę kocham. Ech ty życie łez mych winne, nie zamienię cię na inne.

Film o żelkach

Zgłodniałam ;]