Ważna informacja. Czeskiego nie znam. Tytuł wpisu powstał przy pomocy googlowego tłumacza.

Czekoladki zostały otworzone i w ciągu dwóch następnych dni znikneły w naszych żołądkach. Muszę powiedzieć, że ekskluzywne okazały się jedynie opakowania.

Dzisiaj koleżanka dostała maila, w którym pani od czekoladek oznajmia, iż logistyk pomylił miejsce wysyłki = bardzo prosiłaby o ich odesłanie, ponieważ zestaw ten był unikatowym egzemplarzem przeznaczonym dla innego klienta.

Czekoladek nie ma, pomysłu na to jak to odkręcić również. Jest za to uzależniona od słodyczy i pazerności szefowa, która w poniedziałek będzie mieć bardzo ciężki dzień w pracy.

Będzie o "lojalności".

Ale nie typowo - "Och! Jacy ci ludzie są nielojalni, Hela, mówię ci!", albo "Nie lubię kłamstwa, zawiści, nielojalności..." [ - to akurat mógłby być cytat z serwisu randkowego]. Będzie mniej typowo, ale też pewnie powtarzalnie. Z serii: "Czy warto...?".

Czy warto być lojalnym?
Niby prosta sprawa - "lojalność" to w dużym uproszczeniu "dobro", "nielojalność" to "zło". Czarne i białe odpowiednio przyszeregowane.

Ale czy "warto"? Czy nie bycie lojalnym, to to samo co bycie nielojalnym?
Nie, to nie to samo.

Bycie nielojalnym, to postępowanie według pewnego wzorca - w tym przypadku wzorca anty. Ale nie bycie lojalnym, znaczy już co innego. Znaczy tylko, że z pewnego wzorca zachowania rezygnujemy, decydując sie na indywidualne rozpatrywanie każdej sprawy.

Czyli... Przykład dziecinny, ale obrazowy. Kolega bije kogoś. Bije się z kimś. Pomagamy mu, czy nie? Czy pytamy najpierw, skąd ta bójka i kto zawinił, czy ślepo pomagamy koledze, bijącemu nieznajomego?
Czy w przypadku kiedy lojalność kłóci się z naszym sumieniem, czy zasadami, powinniśmy być zobowiązani do dochowania jej, czy też nie? A jeżeli nie, to czy w ogóle powinniśmy rozpatrywać lojalność jako wartość w życiu?

A co jeżeli nie powinniśmy?

Co, jeżeli zdecydujemy się w sytuacjach konfliktu interesów osoby z nami związanej, a konfliktu własnych zasad postawić na zasady? Czy naprawdę stracimy? I czy to będzie oznaczało jakąkolwiek utratę szacunku ze strony obserwatorów zewnętrznych?

Czasem wydaje mi się, że gdyby zrezygnować w życiu ze wszystkich tych rzekomych ułatwień, w postaci wzorców zachowań i hierarchii wartości, a zastąpić je każdorazowym indywidualnym, zdroworozsądkowym, czy niezorientowanym na publikę, podejmowaniem decyzji, bylibyśmy o wiele szczęśliwsi, bardziej integralni, spójni wewnętrznie...

Wielu problemów emocjonalnych można by uniknąć, wiele wyleczyć, a i wiele sukcesów osiągnąć dodatkowo, w porównaniu do obecnego stanu rzeczy.

Więc dlaczego obecne ślepe hierarchie zachowań społecznych wydają się takie dobre, takie szlachetne, takie niepodważalne? Dlaczego jawią się atrakcyjnie, kiedy w rzeczywistości niektóre z nich, mogą być najgorszymi z możliwych rozwiązań?

Bezmyślność, czy strach przed zmianami? A może lenistwo i przyzwyczajenie? Niechęć do wyłamywania się z szeregu?

Ciekawe ilu z Was już o tym myślało? Ilu przed nami o tym myślało? Ile pokoleń temu?
Pewnie wielu...

Hmm...
I nikt nie wygrał...

Spisek?

Żydzi?

Pedały?

Komuniści?

Ech... Chyba mam nawroty schizofrenii...
Ewentualnie przebłyski geniuszu...

Nie stawiałbym jednak na nie.

No cóż, drogie dzieci, przemyślcie swoje życia, i nie róbcie już źle.

[Jak mi się nie chce...]