Pamiętam kiedy po raz pierwszy obejrzałam „Akademię Pana Kleksa”. Było to w podstawówce, cała szkoła szła na poranny seans do kina w Klubie Garnizonowym.

Po filmie byłam mocno i długo zainspirowana szkołą szalonego czarodzieja (nadal jestem?!). Marzyłam jedynie o tym aby być chłopcem i mieć imię zaczynające się na literę A (warunek przyjęcia do akademii). Chciałam wierzyć, że wtedy na pewno uda mi się odnaleźć to zaczarowane miejsce. 

Dziś myślę o tej magii, czym ona jest? Patrze na dziecko, którym byłam, patrzę na dzieci i szkołę wtedy.  Zastanawiam się co mnie tak uwiodło (uwodzi) w tym filmie, książce? 

Pierwszą rzeczą jest na pewno kunszt pisarski Jana Brzechwy, ale zaglądając głębiej pod kołdrę wspomnień...

Przypominam sobie szkołę podstawową, klimat, nauczycieli...

Co za dramat!

Pani od historii tępym, jednostajnym głosem recytowała historyczne fakty, Pani od polskiego patrząc w okno opowiadała coś o utworach kogoś tam, Matematyczka pisząc liczby na tablicy coś do nich mówiła, a później kazała to przepisać. 

Najbardziej jednak zapamiętałam starszą Panią od geografii. Za każdym razem kiedy dowiedziała się, że ktoś uciekł z jej lekcji albo nie odrobił zadania domowego dostawał na środku klasy w twarz.  

Nauczycieli i uczniów łączyła jedna i jedyna rzecz wszyscy byli w szkole bo musieli. Oddychaliśmy niechęcią, nudą, frustracją. 

Zero inspiracji, entuzjazmu, radości, każdy chciał po prostu przetrwać kolejny dzień i wyjść. 

Pamiętam kłębiące się myśli jeszcze tylko jedenaście minut, sześć, cztery..... DZWONEK! Jedyny euforyczny moment. 

Na przerwach trzeba było spacerować dookoła, po środku stała dyżurująca nauczycielka z linijką. Niewskazane było bieganie i krzyk bo wtedy Pani robiła się nerwowa i używała linijki. 

I czy to takie dziwne, że tak bardzo chcieliśmy odnaleźć Akademię Pana Kleksa?

Możliwe, że niektórzy mieli więcej szczęścia i odnaleźli swoją akademię, może w swoim otoczeniu mieli wielkiego nauczyciela, ktory potrafił uczyć, inspirować...

Taką mam nadzieję!

Duża filiżanka napełniona od góry spienionym mlekiem. 

Doskonała melodia smakowa, miłe rytmy rozlewające się po całym ciele. Fale powracającej energii. Wodospady endorfin. 

Te pierwsze łyki, pierwsze kilkanaście sekund niezmiennie najbardziej pożądane z całej uczty.

Później może już się wydarzać cokolwiek, książka, gazeta, rozmowa, telefon, wszystko będzie doskonałe. 

Być przez chwilę kimś wyjątkowym, kimś lepszym. Na moment zapomnieć o tłuszczyku wylewającym sie tu i ówdzie, cellulicie, dwudziestoletniej asystentce, pękających naczynkach na nogach, zapchanych porach, obgryzionych skórkach.
Czasami przez jeden moment istnieję tylko ja i ona – nowa torebka, sukienka, butki, bluzeczka, spódniczka - niezwykła, ale zawsze z wyprzedaży.

Albo to uczucie kiedy po całym dniu podczas którego z reguły większość rzeczy nie chce rozwijać się zgodnie z moimi oczekiwaniami, wieczorem tonę w balsamie niezwykłym, który to wiadomo, że odmieni moje ciało w ciągu jednej nocy, a już piorunujący efekt nastąpi najdalej po 14 dniach, bo to przecież potwierdziło 97% badanych kobiet, a badania nie kłamią!

Nie ma różnicy między kobietami intelektualistkami, które zdobywają kolejne tytuły, produkują kolejne dyplomy, a tymi, które przesadnie często biegają do fryzjera, na solarium i do centrów handlowych. Zawsze chodzi o to samo - chcemy czuć sie dobrze. Czuć się dobrze we własnej skórze, być akceptowana, odczuwać uwielbienie i miłość. Mamy tylko różne sposoby na osiągnięcie tego stanu i żaden sposób nie jest lepszy czy gorszy.

To poczucie aby być tą jedną jedyną w swoim rodzaju, tą niezwykłą z nadprzyrodzoną mocą i wiedzą.
Jestem wyjątkowa! - tak o sobie myśli każda z nas, sęk w tym, że cały świat jeszcze o tym nie wie. Dlatego właśnie robimy trzeci fakultet, doktorat, cichutko kwilimy nad gramatykę czwartego języka jakże obcego, robimy skomplikowane i bolesne zabiegi kosmetyczne, i zużywamy stawy na wycieczkach po przecenach.

Tak różne, a jednak takie same, ale dlaczego tylko niektóre z nas są szczęśliwe?

I jak wiemy z własnego doświadczenia lub z amerykańskich filmów, poziom naszego trwałego szczęścia nie jest związany z IQ, czy z wielkością nowych piersi, czy z kolorem włosów czy też z ilością kasy na koncie.

Zauważyłam, że te szczęśliwsze z nas mają duży dystans do siebie. Znają swoją naturę i nie traktują rzeczy nazbyt serio szczególnie kiedy są “przed”. Śmieją się często, również z siebie. Korzystają ze swoich doświadczeń i wiedzą, że jeden problem goni następny, a co było sprawą życia i śmierci wczoraj, tydzień temu dzisiaj zupełnie jest już nieważne, więc szkoda czasu na dramaty, które jedynie odstraszają przyjaciół.

Te mądrzejsze z nas zawsze trzymają się w okolicy środka. Znaczy to tyle, że jeśli zaczął się czas przecen to czemu by nie pospędzać trochę czasu w galeriach handlowych. Skoro jest zima to czemu by nie pochodzić do kosmetyczki, aby latem skóra dobrze nam służyła.
Jeśli jest deszczowy dzień to czemu by nie powrócić do Bułhakowa, Prusa czy jeszcze raz wyruszyć w głąb człowieka z Kapuścińskim.

Jeśli jesień przejmuje chłodem czemu by nie spędzić paru minut na solarium aby doświetlić mózg odrobinę.
Jeśli w pracy się rozluźniło czemu by nie rozejrzeć się za jakimiś ciekawymi szkoleniami, może kurs jogi, może zajęcia na ściance wspinaczkowej, a może rzeczywiście nowy fakultet?

Mamy nieograniczone możliwości, więc po co popadać w przesadę? Po co udawać kogoś innego? Przecież tu chodzi o moje szczęście nie o to co pomyślą inni - mąż, koleżanki, dzieci.....
Pewnie, że nie można dać się porwać nadmiernemu pożądaniu bo oprócz zakupów i zabiegów kosmetycznych nie pozostanie za wiele przestrzeni na inne aktywności.

Nie ma również sensu koncentrować się jedynie na wzmocnieniu swojego ilorazu inteligencji wypierając jednocześnie swą kobiecą naturę, tracąc w swych intelektualnych wywodach to co wrażliwe, ciepłe to co prawdziwe i ważne.

Wszystkie mamy ten sam potencjał, ale wybieramy różne drogi realizacji.

Obserwując i myśląc o tej babskiej naturze wnioski pewne wysnułam, że te szczęśliwe potrafią korzystać ze wszystkiego, nie próbują ukrywać swojej kobiecości, przy czym ich IQ znacznie przewyższa IQ amerykańskich raperów, więc nie muszą ciągle czegoś udowadniać, są jak wytrawna melodia, nigdy za słodka, nigdy za ostra, zawsze w smaku najlepszym.

A jaka jesteś Ty?

Siedząc, więc w tym korku dzisiejszym poczęłam się nad tym zastanawiać grubo. No bo i z czego taki fakt wynika, a głębiej byłam łaskawa spojrzeć, głębiej w siebie, aby przekminić kwestie czy oby sama nie  jestem przedstawicielem chamstwa owego. 

No cóż.. bywało różnie, ale myślę, że nie jest tak źle skoro już potrafie sobie fakt taki uświadomić. Czym prędzej podjęłąm decyzję ważną, że przecież nie będę oceniać sztuk ze stada mego, bo ktoś mi kiedyś powiedział, że nie robi się kupy do swojego gniazda. Jednak sumienie me - marne? - nie pozwoliło mi przejść obojętnie koło tak kardynalnego braku uprzejmości na polskich drogach. Postanowiłam w owym czasie, że od teraz, aby morale stada mego podnieść przykładem świecić będę doskonałym.

Do dzieła przystąpiłam w trybie natychmiastowym, ustępując miejsca namiętnie i z uśmiechem. Na co w końcu zdrzarznił się kierowca za mną jadący, otrąbiając mnie sromotnie. Nie zraziłam się tym wcale i nadal swą misję społeczną realizowałam. Jednak facet jadący za mną wciąż, nie zrozumiał i chęci takiej nie wykazywał żeby działania me szlachetne pojąć. Czym prędzej zatem pas zmienił . Kiedy mnie wyprzedzał miał niezdrowo, czerwoną twarz, a z ust jego bezgłośnie wydobyły się słowa coś jakby: k....a! baba za kierwonicą!
Jednak mogło mi się jedynie wydawać..

...spójrz w górę. No nie rób takiej miny wiem, wiem nie masz czasu na głupoty, ale proszę to potrwa tylko chwilę.

Zobacz słońce świeci! - jak to wielkie mi co?

To zamknij na chwilę oczy – nie, nie będziesz wyglądać jak czub. Poczuj żółte promienie na zaspanej twarzy. Aaaa milutkie ciepło, ha?
Mam lepszy pomysł, trochę szalony, ale zgódź się proszę – oczywiście wiem, że się śpieszysz do pracy – ale dzisiaj chwilę się spóźnisz, poprostu zadzwoń i coś wymyśl to zajmie nam tylko pół godziny, no daj się przekonać, pomyśl jutro możemy nie żyć.

W porządku to choćmy czym prędzej do tej małej kafejki na rogu – tak właśnie tej gdzie kawa ma niebiański smak i bajeczną piankę, i gdzie są te lukrowane pierniczki, tam gdzie pędzących ludzi jest mnóstwo w około.

Och smak tej kawy jest niesamowity nieprawdaż? Cóż za rozkosz!

O spójrz tam.... po drugiej stronie ulicy idzie dziewczyna – tak ta blondynka, której wiatr tarmosi długie włosy. Spójrz jak drgają jej kąciki ust, ona się chyba uśmiecha..? Ciekawe o czym myśli, hm.. jakie to miłe.

Chyba mamy gościa, wróbel, ale spryciarz z niego, wie jak wyprosić okruszek ciastka, haha jak śmiesznie porwał kąsek.

Zobacz jaki ładny świat Cię otacza, wystaraczy czasem na chwilę stanąć i spróbować spojrzeć nie na ludzi tylko w ludzi. Odkryjesz wtedy jaki mają ogromny potencjał i będą oni tacy jakimi chcesz ich zobaczyć. A gdy uda ci się popatrzeć trochę dłużej przekonasz się, że nie są oni głupi, bezmyślni, złośliwi z natury, ale czasem poprostu bywają nieszczęśliwi.