Przestałam chodzić do zwykłych sklepów, odkąd zauważyłam, że F. ma taką samą czapkę jak pół Warszawy:) Poza tym w każdym z nich jest identyczny asortyment, tylko metki i ceny inne. Nie ma za to magii, wszystko w zgrabną kostkę ułożone, sterylne na białych lub metalowych stołach - klimat absurdalnie prosektoryjny. Przypomina mi gotowe jedzenie z supermarketu, zafoliowane na tacy, smakujące jednakowo pod każdą szerokością geograficzną. Nie będę ukrywać - chudych pań ekspedientek jakoś nie cenię, zachowują się bowiem, jakby ludzkość występowała w trzech podstawowych rozmiarach (choć na rozmiar 40 reagują mało przychylnie, dodatkowo obrzucając klienta wzrokiem Bazyliszka), a ci, którzy się w nich nie mieszczą, powinni chodzić w worach pokutnych lub nago.

Przerzuciłam się na odzież używaną - wciąż używaną. Same radosne niespodzianki wiążą się z takimi zakupami, szczególnie przy przerzucaniu skotłowanych zawartości wielkich kubików, w których kryją się nieprzebrane skarby kurtek, czapek i strojów karnawałowych. Stojąc na progu jednego czy drugiego szmateksu, czuję zapach polowania, drażni moje nozdrza i wyostrza zmysły. Ogarniam sterty tekstyliów jak pirat, który obserwuje ląd ze swojego statku - nie jest pewien, co się wydarzy, ale wie, że nudno nie będzie:) Trudno bowiem ocenić, czy ziemia, na którą właśnie natrafiliśmy, to kraj pełen bogactw, czy jałowe pole, którego nie da się ograbić. Na każdym długim drążku z wieszakami, oprócz banalnych koszulek z M&S, są piękne bluzki z egzotycznymi metkami, a które byle dziewoję przemieniają w ognistą, pełną powabu kobietę... Dreszcz emocji, jaki towarzyszy tym odkryciom, jest wart swoich 45 zł za kilogram:)

Na dzielnicy mam pięć takich domów mody, gdzie każda pracownica pochyla się nad wyborem i doprawdy fachowo potrafi doradzić i - serio - nie ściemniać, gdy coś krzywo leży tylko po to, by sprzedać kolejną parę dżinsów... Donoszą z zaplecza eleganckie dodatki - do płaszcza jakiś koronkowy kołnierz, do spodni kilkanaście różnych pasków, ćwierkają przy tym głośno, a stałym klientom nawet dają kawę. No i nagminnie odliczają od rachunków te odstające grosze, co w normalnym sklepie byłoby absolutnie nie do pomyślenia!

Bywam czasem w internetowych vintage shopach - mam dwa - w jednym z nich kupiłam przed chwilą Julkę. Liczę, że się będzie dobrze nosić:)

Następna wyprawa we wtorek. Drżyjcie szyby wystawowe! 

Jak go uwieść, rozkochać i... utrzymać
Jak uwieść mężczyznę czyli poradnik skutecznego flirtowania

Myślisz czasem, dlaczego jedne kobiety przyciągają mężczyzn jak magnes, a inne nie? A może zastanawiasz się, gdzie podział się ten dreszczyk emocji, który sprawiał, że twój związek jeszcze niedawno był taki wyjątkowy? Odpowiedź jest prosta: kobiety, które flirtują – zyskują! Dlatego zacznij i Ty. Bez względu na to, czy jesteś singlem, czy żoną z kilkuletnim stażem...

1. Zanim zabierzesz się do dzieła, spędź trochę czasu przed lustrem. Zadbaj o ciało, zrób makijaż, wybierz super ciuch i przypomnij sobie moment, kiedy wydawałaś się sobie bardzo atrakcyjna i pociągająca. Jak wtedy wyglądałaś? Jak się czułaś? Jakie komplementy prawili Ci znajomi (lub nieznajomi)? Jeśli na co dzień masz sobie co nieco do zarzucenia, myśl o tym momencie, dopóki nie uwierzysz, że jesteś boska. Mając takie przekonanie (nawet jeśli nie będzie w stu procentach zgodne z prawdą), będziesz emanować dobrym samopoczuciem. Mężczyźni natychmiast wyczują pozytywną energię, zobaczą Twój błysk w oku i nie będą w stanie się oprzeć.

2. Wytypuj "cel", któremu chcesz dać sygnał: "jestem zainteresowana". Uwodzenie kogokolwiek (na zasadzie biorę, co się trafi) może się skończyć np. przymusową randką z facetem, którego normalnie ominęłabyś szerokim łukiem.

3. Gdy już wybierzesz, pora na serię powłóczystych spojrzeń. Ale - uwaga! - to nie znaczy, że masz odwrócić się frontem do swojego wybranka i przygważdżać go wzrokiem, dopóki nieszczęśnikowi ciarki nie zaczną chodzić po plecach. Przeciwnie. Stań raczej lekko bokiem do niego, tak żeby móc spoglądać w jego kierunku przez ramię. Takie spojrzenia intrygują! Rzuć jedno, zatrzymaj je na ok. 3 sekundy i odpuść. Za chwilę zaserwuj mu kolejne trzysekundowe zerknięcie - żeby miał pewność, że go zaczepiasz. Jeśli nie podejdzie, pora na amunicję cięższego kalibru: rzut oka plus uśmiech.

4. Jeśli się odwzajemni, możesz oczekiwać, że za chwilę będzie przy Tobie. Jeżeli nie, przejmij inicjatywę. Przywitaj się, pogawędź, sprawdź, czy jest wart zachodu. Chcesz żeby rozmowa potoczyła się wartko? Zapytaj go o jego hobby. Odpowiadając, sam wprawi się w dobry nastrój, ale będzie uważał, że to Twoja zasługa. Nie musisz dużo mówić - uśmiechaj się, kiwaj głową w odpowiednich momentach, a nabierze przekonania, że świetnie wam się gada. A Twoje zainteresowanie jego pasją podświadomie odbierze jako sygnał, że jest dla ciebie ważny - i to mu pochlebi! Na pewno będzie chciał się jeszcze spotkać.

5. Teraz teoretycznie możesz sobie pozwolić na uwodzicielskie gesty, które odwołają się do jego pierwotnych instynktów. Ale - uwaga! - przygryzanie warg, żeby stały się bardziej czerwone, przeciąganie palcem po błyszczących ustach, wodzenie palcem od ucha i wzdłuż szyi w kierunku rowka między piersiami to broń obosieczna. Jeśli nie chcesz żeby wasza znajomość zaczęła się i skończyła tego samego wieczoru wybuchem namiętności w Twoim przedpokoju, zostaw sobie te gesty na później. Wykorzystasz je, gdy będziesz pewna, że masz ochotę na zacieśnianie kontaktów. Wyjątek możesz zrobić, jeśli czujesz, że facet nie jest pewien. Ale wtedy, jako zasłony dymnej użyj historii np. o Twojej koleżance lub aktorce, która w obecności faceta zrobiła właśnie tak (zademonstruj) i wcale się nie wstydzi - wstręciucha! Facet powinien połknąć haczyk, a twoja reputacja nadal będzie kryształowa.

6. Gdy już będziecie razem, nie zapomnij o spoglądaniu przez ramię, uwodzicielskich uśmiechach i roztaczaniu aury tajemniczości (za nic nie pozwól mu patrzeć jak depilujesz nogi lub kręcisz włosy na wałki) - to pomoże ci "utrzymać go w garści" tak długo, jak będziesz chciała.

Kury domowe tańczą na rurze
Rura kojarzy się z jednym. Niesłusznie. Historia tego tańca i sportu nie jest tak prosta jak jego główne narzędzie. I już dawno toczy się nie tylko w klubach ze striptizem
Ćwiczenia na rurze kształtują charakterystyczną dla profesjonalnych tancerek sylwetkę: harmonijną i mocną
Prosta rura, a tyle możliwości. Wspinaczka, ocieranie, zaczep, obroty, pozycje do góry nogami, figury statyczne, wygięcia – akrobacje z użyciem rury mają sportowe nazwy. Bo choć rura to podstawowy warsztat pracy tancerek erotycznych, nie tylko im służy.
– Przy pole dance pracują wszystkie grupy mięśni, zwłaszcza rąk, ramion, brzucha oraz nóg – tłumaczy 31‑letnia Dana Hesse, włoska nauczycielka „pole dance” (tak taniec na rurze nazywa się po angielsku). – Ćwiczenia na rurze kształtują charakterystyczną dla profesjonalnych tancerek sylwetkę: harmonijną i mocną.
The Bambolaia Studio, pierwszą – i jak dotąd jedyną – akademię pole dance we Włoszech Hesse otworzyła dwa lata temu. Chętnych nie brakuje. „Zwykłe” kursantki przyjeżdżają nawet z drugiego końca Mediolanu. Te „zrzeszone”, tancerki z night-clubów w rodzaju ekskluzywnego Foca Loca, zaglądają tu, żeby podszkolić umiejętności. – Jedne chcą, by udzielać im lekcji, inne przychodzą po prostu skorzystać z naszej rury i potrenować samodzielnie – tłumaczy Hesse, która romans z pole dance- nawiązała dziewięć lat temu. Tańczyła dorywczo, w klubach nocnych, „żeby za coś skończyć studia”. Tymczasowe zajęcie szybko przerodziło się w pasję. Dana zaczęła odkrywać nie tylko finansowe, ale także sportowe atuty tańca. Sama nauczyła się akrobacji na rurze. Z czasem dziewczyny, z którymi pracowała w klubie, zaczęły ją prosić, żeby nauczyła je kroków i figur, które pokazywała podczas swoich nocnych występów.
Po latach systematycznych ćwiczeń zrobienie chorągiewki (tancerka opiera klatkę piersiową o rurę i trzyma się rękami, reszta ciała jest uniesiona prostopadle do niej) czy zjazd do góry nogami nawet na zwykłym słupie znaku drogowego nie sprawia Danie najmniejszej trudności.
Polki skarżą się na forach internetowych, że u nas nie ma szkół pole dance. Fakt, nie ma. Narzekają też nasze sąsiadki zza wschodniej granicy. Niepotrzebnie. Googluję. Znajduję. Dzwonię. Jak wyglądają zajęcia u pani? – Jest rozgrzewka, są obroty na rurze, zjazdy... Zależy od tego, kto w jakiej formie jest na początku – tłumaczy Elena Shishkova z Nowosybirska. Po rosyjsku mówi się na to „sziestowoj taniec”, ale szkoła tańca i fitnessu, którą prowadzi od kwietnia ubiegłego roku, nazywa się już z angielska – Poledance. Właścicielka przez kilkanaście lat tańczyła w klubach. Uczeniem zajęła się pięć lat temu. O pole dance mówi, że to „taniec elitarny”. Kształci na kilku poziomach zaawansowania – od początkującego do mistrzowskiego.
Jak długo trzeba trenować, żeby dojść do klasy mistrzowskiej? – Czas nie ma znaczenia, zwłaszcza dla pasjonatów i fanów tego tańca. Jeśli ma się do niego talent i zamiłowanie, w półtora roku można osiągnąć mistrzowskie rezultaty. Pasja, pasja – to słowo Elena powtarza jak mantrę.
Do szkół pole dance przyjmowane są wszystkie chętne. Wiek, figura, profesja oraz możliwości fizyczne są nieistotne. – Zwykłe kobiety, które mają normalną pracę, rodzinę i nie za dużo wolnego czasu, też przychodzą poćwiczyć albo po prostu nauczyć się, jak zrzucić ciuchy w seksowny sposób – opowiada Dana Hesse. – Zadziwiają mnie niektóre kobiety po czterdziestce. Potrafią bawić się jak dzieci. Nawet jeśli są zmęczone, to i tak zawsze uśmiechnięte.
– Te zajęcia pomagają oderwać się od codzienności, pozbyć się kompleksów, poznać własne ciało i jego możliwości – wylicza Shishkova.
O zwykłych kobietach pomyślały też trenerki z L’Ru Motion, amerykańskiej szkoły pole dance w Denver. Oferują lekcje nie tylko w studiu (25 dolarów za godzinę, abonament miesięczny – spotkania w poniedziałki i środy, 200 dolarów), ale też prywatne w domu klientki, szkoła dysponuje bowiem przenośnymi rurami. W rosyjskich szkołach miesięczny abonament wynosi trzy tysiące rubli (około 300 złotych). Pierwsze, próbne zajęcia – 500 rubli, a lekcje indywidualne – tysiąc rubli za godzinę. Chyba że chcemy się uczyć na prawdziwej scenie pole dance. Wtedy zapłacimy trzy tysiące rubli.
Zalecenia: przed zajęciami nie można smarować ciała balsamem czy oliwką, ćwiczy się boso, przy tanecznej muzyce.
– Bardzo ważny jest też swobodny strój – mówi Elena. Uściślijmy, co znaczy swobodny: im mniej, tym lepiej. Najlepiej spodenki i top lub po prostu bikini. Nago łatwiej wykonać trudne akrobacje, bo jest lepsza przyczepność. Śliski dres mógłby zniweczyć efekt.
Kto pierwszy zatańczył na rurze? Początki pole dance datuje się na lata 20. ubiegłego wieku, okres najgłębszego amerykańskiego kryzysu. Wówczas to obwoźne wesołe miasteczka jeździły z miejsca na miejsce, zabawiając gawiedź. Wokół głównego namiotu rozstawiano mniejsze, w których znajdowały się różne dodatkowe atrakcje. Wśród nich tancerki erotyczne nazywane „hoochie coochie” od sugestywnych ruchów bioder, które wykonywały w tańcu.
Dziewczęta pojawiały się na niewielkiej scenie przed dopingującym je tłumem. Jako że namiot był niewielki, jego maszt znajdował się na krawędzi sceny. Z czasem tancerki zaczęły wykorzystywać go w tańcu, maszt namiotu zaczął funkcjonować jako rura.
Pole dance stopniowo zaczął przenosić się z namiotów do barów, gdzie święcił triumfy w latach 50. Potem przez wiele lat było o nim cicho – aż do lat 80., gdy taniec na rurze i striptiz znów stały się popularne w Kanadzie i USA.
Przełomem był pomysł Kanadyjki Fawnii Mondey, która w latach 90. zaczęła uczyć zwykłe kobiety sztuki pole dance. Nagrała pierwsze instruktażowe DVD z ćwiczeniami i tańcem na rurze. Jednak najbardziej owocny okazał się początek XXI wieku. Z pole dance wyewoluowały różne gatunki: egzotyczny, siłowy oraz fitness-, a cała zabawa – już jako sport – stała się popularna wśród gwiazd i gwiazdek. Pole dance w domowym zaciszu uprawia na przykład Teri- Hatcher, amerykańska gwiazda serialu „Gotowe na wszystko”. Twierdzi, że to właśnie dzięki temu może się pochwalić tak świetną figurą.
Ale co tam gwiazdy, w Japonii pole dance w warunkach domowych ćwiczą tysiące zacnych gospodyń domowych. Rura w domu? Wystarczy trochę wolnej przestrzeni i można ją wstawić. Grubość oczywiście ma znaczenie. W Ameryce i Europie dominują rury o średnicy pięciu centymetrów. To pozwala na swobodne uchwycenie ich jedną ręką. W Azji średnica rury jest o co najmniej pięć milimetrów mniejsza.
Rura do ćwiczeń powinna być wykonana ze stali nierdzewnej, chromowej, polakierowanej akrylem. Może być z tytanu lub mosiądzu. Każdy materiał daje inne możliwości. Wypolerowana stal jest jednym z najbardziej śliskich materiałów – akrobacje na takiej rurze są szybsze i płynniejsze. Rura z mosiądzu zapewnia większe tarcie, łatwiej ją uchwycić i utrzymać rękami bądź udami. Taniec jest wprawdzie wolniejszy, ale jaki zmysłowy...
Także Brytyjki traktują pole dance jak formę fitnessu i denerwują się, że w mediach dominuje jeden obraz ich pasji – wyłącznie erotyczny. Mogą za to wziąć udział w Pole Divas, czyli sportowo-gimnastycznych zawodach popularyzujących umiejętności pole dance. Najlepsze tancerki zostaną wybrane w mniejszych konkursach w siedmiu regionach Anglii, by w czerwcu walczyć w finale. Hasło zawodów brzmi: „Otwórz swój zamknięty umysł”.
Podobne konkursy od lat odbywają się w USA. Główna nagroda to 10 tysięcy dolarów. Nieoficjalne mistrzostwa świata Pole-A-Palooza 2007 roku w Las Vegas wygrała niejaka Anika. Zmysłowymi akrobacjami, które zaprezentowała w night-clubie JET, pokonała 25 konkurentek ze Stanów.
Tancerki pole dance z całego świata żyją nadzieją, że ich pasja jako forma tańca i ćwiczeń zdobędzie trochę szacunku. Bo jak twierdzą: „Rura jest lepsza niż bieżnia. Nie służy tylko do jednego”.
Judyta Sierakowska