Jednakże nie to jest powodem, dla którego rozpocząłem pisaninę dnia dzisiejszego. Tak naprawdę, to mam zamiar zaspokoić swoje narcystyczne instynkta. Nie ukrywam, że rola celebryta, wokół którego kręci się sporo osób, a telewizje robią z nim wywiady, bardzo mi odpowiada. Żenada? Pewnie tak. Ale naprawdę mi ta żenada, więc w żaden sposób kryć się z nią nie zamierzam.

W ciągu ostatnich paru dni spłynęło na temat naszego chóru wiele komentarzy w prasie poważnej i nieco mniej poważnej. Służby prasowe PPA działają naprawdę sprawnie, a dodatkowego szumu robi Gazeta Wyborcza próbująca dorobić ideologię do naszego, jednak trzeba to określić, zabawowego występu.

Innymi słowy, polinkuję do znanych mi artykułów, komentarzy oraz wszelkich odniesień powiązanych z ChNMW. Lysta będzie aktualizowana.

• Wiadomości 24
  
• Gazeta Wyborcza
• Gazeta Wyborcza
• Last.fm
• Gazeta Wyborcza
• Forumowa krytyka (aż się ma ochotę włączyć Zoila)
• Fragment próby (You Tube)

Także dzisiaj wystąpi The Ukulele Orchestra of Great Britain czyli duch rock`n`rolla zamknięty w małym pudełku z czterema strunami. Kate Bush, Sex Pistols, Czajkowski to tylko przykłady artystów coverowanych przez orkiestrę, której radosne oraz miejscami niepoważne (w znaczeniu pozytywnym) występy wzbudzają uśmiechy wśród publiczności. Ośmioosobowa orkiestra, która od ponad dwudziestu lat stroi sobie muzyczne żarty, doskonale zabawia publiczność graniem na wydających przeróżne dźwięki gitarach z Wysp Hawajskich.

W dniu jutrzejszym zaprezentuje się przepięknie jazzująca Gabriela Kulka. Dźwięki fortepianu połączone z przenikliwym głosem, dały niesamowity i unikalny jak na Polskę efekt. Inspiracja Tori Amos pachnie dość mocno, ale w tym wypadku to nie zarzut tylko komplement.

W perspektywie dalszej mamy koncert szalonych kowboi czyli Mitch & Mitch, EMPE3 – Mateo Pospieszalski Project oraz (w nurcie OFF) Towary zastępcze. Po drodze ambitny plan dozna pewnych modyfikacji i, miejmy nadzieję, rozszerzeniu o kolejne elementy PPA.

Po tak przydługim wstępie przejdę do meritum i napiszę o wydarzeniu, które z pewnych względów ma dla mnie największe znaczenie i najbardziej się z nim emocjonalnie wiążę.

Narzekanie ma bogatą tradycję w polskiej świadomości. Nie narzekają tylko wariaci. A ten kto tego nie robi, jest od razu podejrzany i niepewny. W przeciwieństwie do hurraoptymistycznych Amerykanów, którzy nawet w momencie katastrofy życiowej potrafią zachować pogodę ducha i żując gumę, opowiadać o planach dotyczących zniszczone przed chwilą domu, Polacy nawet w momencie trafienia „szóstki”, marudzić będą, także żując gumę, ileż to tych pieniędzy trzeba oddać Fiskusowi.

Kwestią czasu więc było, kiedy to na grunt naszego pięknego kraju, zostanie przeniesiony dobry pomysł z przepięknej Islandii, który daje możliwość ujścia nadmiernej frustracji, smutkowi i zgorzknieniu. Tak oto w głowie Konrada Imieli, dyrektorowi artystycznemu PPA, zrodził się pomysł skonstruowania Chóru Narzekań Mieszkańców Wrocławia.

Zapisałem się. Jakże mogłem się nie zapisać, kiedy to pierwsza próba miała miejsce w dniu mych dwudziestych piątych urodzin? Ćwierć wieku to kawał historii świata, więc zrobienie czegoś oryginalnego w związku z tym (nie)wesołym faktem, naprawdę mi się spodobało. Wbrew pozorom składu grupy nie tworzą sfrustrowani swoim żywotem ludzie, którzy szukając kolejnych pretekstów do narzekania, brną przez życie widząc tylko do połowy opróżnione szklanki. To w zdecydowanej większości młodzi ludzie (acz nie brakuje radosnych przedstawicieli starszego pokolenia) pragnący, takie przynajmniej mam wrażenie, zrobić coś nietypowego. Wziąć udział w niecodziennej zabawie i happeningu.

Tekst utworu został stworzony wspólnymi siłami. W momentach bardziej newralgicznych przeprowadziliśmy nawet demokratyczne głosowanie, w którym dokonaliśmy korekt artystycznych. Kolejne słowa, ułożone w kilka strof, okraszone choreografią, także opracowaną kolektywnie, rodziły się w twórczej burzy mózgu. Bardzo podobał mi się ten sposób pracy i mimo różnic pomiędzy nami – amatorami a nimi – profesjonalnymi muzykami nie odczuwało się żadnego napięcia klasowego. Czuję się związany z tym tekstem oraz muzyką i niezmierną przyjemność sprawia mi ich wykonywanie. Ciężko porównać do czegokolwiek odczucia towarzyszące takiemu wspólnemu muzykowaniu. To nie tylko dreszczyk emocji ale i niezmiernie ogromna frajda.

Wczoraj nagraliśmy nasz utwór. W momencie, kiedy piszę te słowa jest niedzielne południe. Samo południe. I dokładnie za tydzień - 13 kwietnia - pod jakże ślicznym i kultowym już pomnikiem króla Bolesława Chrobrego, będzie można podziwiać i posłuchać naszych efektów pracy. W ramach 29. Przeglądu Piosenki Aktorskiej wystąpi Chór Narzekań Mieszkańców Wrocławia. A ja, jako członek tego kolektywu, wystąpię wraz z nim. Dlatego też serdecznie wszystkich zapraszam. Bądźcie proszę świadkami zdarzenia, w ramach którego moja skromna osoba, dzięki swojej wrodzonej funkcji marudzenia, spełni się artystycznie oraz zapewni wam ciekawe przeżycie muzyczne.

Zapraszam!

Chór Narzekań Mieszkańców Wrocławia - 13.04.2008 godzina: 12:00 - Pomnik Bolesława Chrobrego - Wrocław