Sen straszny. Straszny, nieprzyjemny i zgrzytający.Poranna bieganina, wykład, krótki spacer i powróciło uczucie strachu. Duże, duże, duże.
Dzień mi się za nim schował.
Ściska gdzieś w środku, ochydne stworzenie.
Wczoraj taka siła, pracę chyba już mam na wakację, uśmiech, lekcja zgrabnie przeprowadzona, łapanie stopa na odciku remontowym autostrady,policja wtedy-genialne to było.
Nie panuję.
Strach tak wielki. Jeszcze tylko ostatni dyżur i do domu. Rower, rynek, mija rower, czapeczka czarna jak moja prawie, też rower, znam go, on mnie nie.
-Bracie, Brat mnie nie zna, ja Brata tak. Błogosławieństwa potrzebuję. Boję się dziś strasznie.
Rozmowa o tym z kim jesteśmy, plany, o tym...że teraz jak w Starym Testamencie, w zasadzie. Krzyżyk w czółko. Z Panem Bogiem.
Odebranie napisanej pracy, dyskusja o tym, co trzeba naprawić.
-O. boję się strasznie. W parczku na ławeczce rozmowa.
-Co mam zrobić?
-Gdybym wiedziała dawno bym to zrobiła.
Sił mi brak. I nie wiem czy się nie użalam nad sobą, ale próbuję ze wszystkich sił, a potem spadam. I pytanie: po co? po co? po co?
I nie wiem. Nie wiem. Nie.